ΚΥΡΙΑΚΗ
“Α΄ ΛΟΥΚΑ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Όταν σταθμεύει ο Κύριος”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “Α΄ ΛΟΥΚΑ”
Λουκ. ε΄ 1 – 11

ΚΕΙΜΕΝΟ

1 ΕΓΕΝΕΤΟ δὲ ἐν τῷ τὸν ὄχλον ἐπικεῖσθαι αὐτῷ τοῦ ἀκούειν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὸς ἦν ἑστὼς παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ, 2 καὶ εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην· οἱ δὲ ἁλιεῖς ἀποβάντες ἀπ’ αὐτῶν ἀπέπλυναν τὰ δίκτυα. 3 ἐμβὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλοίων, ὃ ἦν τοῦ Σίμωνος, ἠρώτησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον· καὶ καθίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους. 4 ὡς δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα· ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν. 5 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων εἶπεν αὐτῷ· ἐπιστάτα, δι’ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ρήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον. 6 καὶ τοῦτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ· διερρήγνυτο δὲ τὸ δίκτυον αὐτῶν. 7 καὶ κατένευσαν τοῖς μετόχοις τοῖς ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ τοῦ ἐλθόντας συλλαβέσθαι αὐτοῖς· καὶ ἦλθον καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά. 8 ἰδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν Ἰησοῦ λέγων· ἔξελθε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε· 9 θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον, 10 ὁμοίως δὲ καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ Ἰησοῦς· μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν. 11 καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

1Kάποτε, λοιπόν, καθώς αυτός στεκόταν δίπλα στη λίμνη της Γεννησαρέτ κι ο κόσμος συνωστιζόταν γύρω του, 2είδε δύο πλοία αραγμένα στην άκρη της λίμνης, ενώ οι ψαράδες είχαν βγει απ’αυτά και ξέπλεναν τα δίχτυα. 3Mπήκε τότε σ’ένα από τα πλοία, που ήταν του Σίμωνα, και του ζήτησε να απομακρυνθεί λίγο από τη στεριά. Kι αφού κάθισε, δίδασκε τα πλήθη μέσα από το πλοίο. 4Kι όταν σταμάτησε να μιλάει, είπε στο Σίμωνα:  «Ξανοίξου στα βαθιά και ρίξτε τα δίχτυα σας για ψάρεμα». 5Aποκρίθηκε τότε ο Σίμωνας και του είπε:  «Δάσκαλε, παρόλο που κοπιάσαμε όλη τη νύχτα, χωρίς να πιάσουμε τίποτε, όμως επειδή εσύ το λες, θα ρίξω το δίχτυ μου». 6Kι όταν το έκαναν, έπιασαν πολύ μεγάλο αριθμό ψαριών, τόσο που το δίχτυ τους σκιζόταν. 7Kάλεσαν τότε με νεύματα τους συντρόφους τους, που βρίσκονταν στο άλλο πλοίο, να έρθουν και να τους δώσουν χέρι βοήθειας. Ήρθαν λοιπόν και γέμισαν και τα δύο πλοία σε σημείο που να βουλιάζουν. 8Kαι σαν το είδε αυτό ο Σίμωνας Πέτρος, έπεσε στα γόνατα του Iησού λέγοντας:  «Aπομακρύνσου από μένα, γιατί είμαι άνθρωπος αμαρτωλός, Kύριε!» 9Διότι είχε κυριεύσει τρόμος αυτόν και όλους εκείνους που ήταν μαζί του, μπροστά στη θέα της ποσότητας των ψαριών που έπιασαν. 10Tο ίδιο συνέβη και με τον Iάκωβο και τον Iωάννη, τους γιους του Zεβεδαίου, που ήταν συνέταιροι του Σίμωνα. Tότε ο Iησούς είπε στο Σίμωνα:  «Mη φοβάσαι. Aπό τώρα ανθρώπους θα κερδίζεις για τη ζωή». 11Tα άραξαν κατόπιν τα πλοία στη στεριά κι αφού τα παράτησαν όλα, τον ακολούθησαν.

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2025

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ, Λουκ. ε΄ 1- 11

Όταν σταθμεύει ο Κύριος.

«Στάθηκε, λέει -έτσι λέει σήμερα το Ευαγγέλιο-, παρά τη λίμνη Γεννησαρέτ». Στάθηκε, λέει, δίπλα εκεί στη λίμνη Γεννησαρέτ. Ωραία κίνηση, ωραία έκφραση, ωραία διατύπωση. Λοιπόν. Γιατί έχει σημασία αυτό το «στάθηκε»: Στάθηκε ο Κύριος. Ανθρώπινο. Ξέρετε όμως, τι σημαίνει αυτό;

Έχουμε στην Παλαιά Διαθήκη ένα περιστατικό, συγκλονιστικό. Η Παλαιά Διαθήκη είναι πάντα προτύπωσις της Καινής Διαθήκης. Ο Ιησούς του Ναυή έκανε μάχη με τους Αμαληκίτες, και όλη μέρα πολεμούσανε και δεν μπορούσανε να τους νικήσουν, να τους εξολοθρεύσουν τελείως, γιατί ήτανε πολλοί. Και έφτανε η μέρα να φύγει, να ‘ρθει το σκοτάδι. Μες στο σκοτάδι πώς να πολεμήσουν, πώς να δουλέψουν, δε βλέπανε. Και σηκώνει τα μάτια του ο Ιησούς του Ναυή στον ουρανό και λέει: «Στήτω ο ήλιος κατά Γαβαών και η σελήνη κατά φάραγγα Αιλών». Δηλαδή: σταμάτα ήλιε, σταμάτα, μη νυχτώνεις. Και εσύ σελήνη σταμάτα εκεί στη θέση σου που είσαι. Γαβαών ήταν μια περιοχή προς τα βόρεια και φάραγγα Αιλών ήταν προς τα νότια κάτω (Ιησ.Ναυή10,12).

«Σταμάτα»! Προσέξτε, και στάθηκε ο ήλιος και η σελήνη. Αστρονομικό, μέγα, φαινόμενο. Η αστρονομία το έχει αποδείξει αυτό, δε θα καθίσω τώρα να το αναλύσω. Γιατί με τη νοημοσύνη και με τα μέσα που έχουν, έψαχναν χρονολογίες πίσω και έβλεπαν ότι χάνουν μία μέρα. Μία μέρα, ολόκληρη μέρα, ο ήλιος σταμάτησε. Και νίκησαν οι Ιουδαίοι τους Αμαληκίτες. Και έχουμε κι άλλη μία κίνηση του ηλίου, με μία προφητεία του Ησαΐα για την Υπεραγία Θεοτόκο, δε θα το πω εκείνο.

Το καταλαβαίνετε; Σταμάτησε ο ήλιος. Ο Δημιουργός, δικά του είναι όλα, ό,τι θέλει τα κάνει. «Νικάται φύσεως τάξις», λέει. «Τάξις της φύσεως νικάται, εκεί που θέλει ο Θεός» (Παρασκευή Ε’ εβδομάδος, στον εσπερινό. Στιχηρό Ιδιόμελο Ἦχος πλ. β’)

Αλλά δείτε τώρα, τι σχέση έχει αυτό με την Καινή Διαθήκη; Για θυμηθείτε τα Χριστούγεννα τι λέμε: «Ο ήλιος της δικαιοσύνης». «Εγώ είμαι, λέει ο Χριστός, το φως του κόσμου» (Ιω.8,12).

Άρα λοιπόν, τι μήνυμα μας στέλνει; Ότι ο Ιησούς Χριστός, ο ήλιος, το φως της ζωής μας, στέκεται. Στέκεται. Πού στέκεται;

Στην κοιλιά της Παναγίας. Δε στάθηκε; Εννιά μήνες εκεί μέσα, στην κοιλιά της Παναγίας. Στάθηκε.

Στέκεται στον κόσμο. Είναι η χριστολογική αυτή διάσταση του «στέκεται ο Θεός». Κι άλλη φορά θα πούμε για το πού στέκεται. «Υψούτε Κύριον τον Θεόν ημών και προσκυνείτε τω υποποδίω των ποδών Αυτού» (Ψαλμ.98,5). Προσκυνήστε, λέει, αυτό που πατάνε τα πόδια του Χριστού. Φοβερά πράγματα. Στέκεται, λοιπόν, ο Κύριος στον κόσμο.

Στέκεται και στην εκκλησία. Όση ώρα γίνεται η Θεία Λειτουργία και έχουμε το σώμα και το αίμα Του πάνω στην Αγία Τράπεζα, δεν στέκεται εκεί ο Χριστός; Στέκεται. Δεν το βλέπουμε, γιατί θα βλέπαμε φαντάσματα. Δεν έχουμε μάτια που να βλέπουν πέρα από αυτόν τον κόσμο. Τα πνευματικά. Στέκεται, είναι εδώ, παρόν. Γι’ αυτό και σας είπα, θα πει ο Κύριος: «Εγώ εκεί στεκόμουν. Εσύ πού στεκόσουν; Στην τηλεόραση; Και δεν ήρθες εδώ; Άρα δεν ήρθα για σένα, ήρθα για αυτόν τον κόσμο που ήρθε εδώ μαζί Μου, σαν τον τσομπάνο μαζί με τα πρόβατά του». Όχι αλλού ο τσομπάνος και αλλού τα πρόβατα.

Στέκεται, και πού αλλού το Μεγαλείο; Στέκεται και στην καρδιά μας. Δεν κοινωνήσαμε; Δεν κοινωνούμε, όποτε κοινωνούμε κι είμαστε άξιοι; Έρχεται και στέκεται μέσα μας. Στέκεται.

Αλλά να σας πω κάτι. Αν ήταν μια στάση λεωφορείου και έπρεπε να πάτε εκεί να σταθείτε, για να περιμένετε το λεωφορείο, και δίπλα σας ήταν ένας σκουπιδοτενεκές και βρωμούσε, θα καθόσασταν; Θα κλείνατε τη μύτη και θα φεύγατε, θα πηγαίνατε παραπέρα. Πώς λοιπόν να σταθεί ο Κύριος μες στην καρδιά μας όταν έχουμε βρωμιές; Τι να κάνει μέσα μας;

Έρχεται όμως κάποιες στιγμές, όταν εμείς μετανοούμε για αυτά που κάνουμε. Και πάμε στην εξομολόγηση και εξομολογούμεθα. Και πάμε και στο εικονοστάσιο και προσευχόμεθα και λέμε: «Ελέησόν με ο Θεός, ξέπλυνέ με να γίνω πιο καθαρός και από το χιόνι ακόμα» (Ψαλμ.50,1). Ακούει και έρχεται σ’ αυτές τις βρωμιές της μετάνοιας, έρχεται για να μας καθαρίσει.

Αγαπητοί μου, δε ζούμε εμείς το μεγαλείο αυτό, της στάσεως του Χριστού στη ζωή μας. Δεν το ζούμε. Αν το ζούσαμε, ο Κύριος δεν είναι μόνο: στην Αγία Τράπεζα στέκεται. Στέκεται στη ζωή μας, είπα. Ήρθε στη γη, ήρθε. «Ιδού μεθ’ υμών ειμί πάσας τας ημέρας της ζωής υμών». «Εδώ θα είμαι, λέει, όταν έφευγε στην Ανάληψη. Εδώ θα είμαι κάθε μέρα της ζωής σας. Εδώ θα είμαι» (Ματθ.28,20). Πού; Στη δουλειά μας, στο σπίτι μας, στο δρόμο που περπατάμε.  Στον τόπο που πάμε και αμαρτάνουμε, εκεί είναι. Και παρακαλάει ο καλός Θεός και λέει: «Γύρνα πίσω παιδί μου, γύρνα πίσω από την αμαρτία». Εκεί είναι. Όταν κοιμόμαστε, όταν ξυπνάμε, όταν περπατάμε, όταν βρίζουμε, όταν βλασφημάμε, εκεί είναι. Ακούει. Δε μιλάει. Από αγάπη δε μιλάει. Θα μπορούσε να μας διαλύσει εξ ολοκλήρου. Πώς νίκησε τους Αμαληκίτες ο Ιησούς του Ναυή; Παρακαλώντας τον ήλιο, τύπο, προτύπωσις του Ιησού Χριστού, να σταματήσει και στέκεται ο Θεός, για να νικήσουμε τους πειρασμούς.

Να παλέψουμε και να αντέξουμε στην περιπέτεια, μέσα στην οποία μπλέξαμε με την πτώση από τον Παράδεισο. Πόση αγάπη έχει ο καλός Θεός; Πόσο αγάπη έχει και πόσο αδύναμοι είμαστε να καταλάβουμε αυτή την αγάπη του Θεού; Δε θα την καταλάβουμε. Πρέπει να έχουμε πολύ μεγάλη κάθαρση μέσα στον εαυτό μας, για να μπορέσουμε κάτι να πιάσουμε. Πιάνουμε όμως κάποια πραγματάκια.

Ζούμε την παρουσία του Θεού. Γιατί κάποιες φορές τον παρακαλούμε και έρχεται, και βοηθάει στη ζωή μας, και μας λύνει κάποια προβλήματα και λέμε «Δόξα τω Θεώ». Λέμε «είχε Άγιο αυτός και γλίτωσε». Ποιον Άγιο είχε; Τον καλό Θεό είχε εκεί και τον φύλαξε. Θα πει κανείς: «Τους άλλους γιατί δεν τους φυλάει;» Ε φυσικά, από αυτή τη ζωή πρέπει να φύγουμε ούτως ή άλλως όλοι. Το πως θα φύγουμε; «Όπως στρώνεις, λέει, έτσι θα κοιμηθείς». Έστρωσες ενάρετα, ενάρετα και θα κοιμηθείς μέσα στον πόνο, μέσα στην περιπέτεια, μέσα στην ασθένεια. Αλλά ενάρετα. Έστρωσες αμαρτωλά, αμαρτωλά και θα κοιμηθείς. «Όπου σε βρω, λέει, όπως σε βρω έτσι και θα σε κρίνω» (Πρβλ. Μάρκ.13,35-37).

Άρα, λοιπόν, ο Κύριος επιτρέπει πολλές φορές να φύγουν κάποιοι άνθρωποι, γιατί ξέρει ότι άμα μείνουν χειρότερα θα τα κάνουν τα πράγματα. Μας παίρνει, λέει, στην πιο κατάλληλη στιγμή της ζωής μας. Για να μην κάνουμε χειρότερα τα πράγματα που έχουμε να κάνουμε.

Και λέει ο Άγιος Συμεών, ο νέος θεολόγος-δείτε πώς βιώνουν αυτές τις καταστάσεις οι Άγιοι: «Κύριε, λέει, όταν θρηνώ για τις αμαρτίες μου, όταν απελπίζομαι, γιατί αγωνίζομαι και δε βρίσκω κάποια παρηγοριά μπροστά μου,  τότε, λέει, έρχεσαι και φανερώνεσαι στη ζωή μου και γίνονται μέσα μου όλα φως. (πώς γίνεται;) Λάμπω εξ ολοκλήρου, λέει, ο ουρανός έρχεται και συναντάει εμένα τον αμαρτωλό, και γίνεται ένα, ο ουρανός και η γη. Γινόμαστε ένα. Και όλα είναι φως και όλα είναι Θεός, και όλα είναι Θεός και άνθρωπος, και όλα είναι, τα πάντα είναι ένα. Και τότε, λέει, γεμίζει με χαρά και αγαλλίαση η ψυχή μου» (Ύμνος Θείων Ἐρώτων, 15 (PG 120, στ. 221). Βλέπετε πώς ζουν οι Άγιοι; Πώς βιώνουν οι Άγιοι; Δε θα τα φτάσουμε εμείς. Κάποιες φορές θα τα φτάσουμε, μέσα από την προσευχή. Κάποιες φορές.

Αλλά φεύγει και κρύβεται πάλι ο Θεός, όπως κρύβεται ο ήλιος. Γιατί; Αν δεν υπάρχουν σύννεφα θα μας κάψει ο ήλιος. Αν δεν υπάρχουν τα προβλήματα και οι δυσκολίες, που δεν ξέρουμε να τα αντιμετωπίσουμε, θα μας κάψει ο ήλιος. Γι’ αυτό επιτρέπει τα σύννεφα, επιτρέπει τους πειρασμούς. Και λένε οι πατέρες: «Χωρίς πειρασμό κανείς δεν μπαίνει στον Παράδεισο» (Ιακ.1,12). Χωρίς άσκηση, αυτό θα πει χωρίς πειρασμό, να παλέψω, να αντισταθώ στον πειρασμό. Να αντισταθώ στον πειρασμό, να αντισταθώ στις επιθυμίες, οποιεσδήποτε.

Δεν υπάρχουν, προσέξτε: «καλές αμαρτωλές» επιθυμίες. Αμαρτωλές, αλλά καλές επιθυμίες. Όχι. Ή καλές που μας βάζουν στον Παράδεισο, ή αμαρτωλές. «Ή θέλημα Θεού και επιθυμία σαρκός μη επιτελείτε». «Επιθυμία σαρκός μη επιτελείτε» (Γαλ.5,16). Μπορείς να πεις εκείνη την ώρα που επιθυμεί η σάρκα να φάει, να φάει, να φάει, να φάει και άλλο και γαστριμαργούμε, να πεις: “STOP. STOP σάρκα μου, STOP στο κρασάκι μου, STOP στο τσιγάρο μου, STOP σε τούτο, STOP σε εκείνο“. Να πω: “STOP”. Αυτά είναι επιθυμίες σαρκός. Δεν τα έχουμε ανάγκη. “Ολίγω οίνω χρω, λέει, διά τας αναγκαίας χρείας” (Α Τιμ.5,23). Τα υπόλοιπα είναι παραπανήσια.

Αγαπητοί μου, ας είμαστε έτοιμοι και καθαροί, ώστε όποτε έρχεται ο Κύριος να σταθεί στη ζωή μας, να μην πιάσει τη μύτη του και φύγει, αλλά να ανοίξει την καρδιά Του, να μας αγκαλιάσει και να γίνουμε ένα, ουρανός και γη.

Διόρθωση κειμένου: Θεόδωρος και Χρυσούλα Σ.

Διόρθωση και μορφοποίηση υποτίτλων και εισαγωγή παραπομπών: ο ομιλών.

Διαβάστε τη συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ: