ΚΥΡΙΑΚΗ
“Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΓΡ. ΠΑΛΑΜΑ)”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Τι επιθυμώ; Άφεση ή Συγχώρεση;”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΓΡ. ΠΑΛΑΜΑ)”
Μαρκ. β, 1-12

ΚΕΙΜΕΝΟ

1 ΚΑΙ εἰσῆλθε πάλιν εἰς Καπερναοὺμ δι’ ἡμερῶν καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. 2 καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. 3 καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων. 4 καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ’ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. 5 ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. 6 ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· 7 τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; 8 καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς, εἶπεν αὐτοῖς· τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 9 τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 10 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας – λέγει τῷ παραλυτικῷ. 11 σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. 12 καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

1Ύστερα από μέρες, μπήκε πάλι στην Kαπερναούμ και μαθεύτηκε ότι βρίσκεται σε κάποιο σπίτι. 2Aμέσως τότε μαζεύτηκαν τόσο πολλοί, που δε χωρούσαν ούτε στο χώρο μπροστά από την πόρτα. Kι αυτός τους κήρυττε τη διδαχή του. 3Tότε έρχονται σ΄ αυτόν κουβαλώντας έναν παράλυτο, που τον σήκωναν τέσσερις άνθρωποι. 4Kι επειδή δεν μπορούσαν να τον πλησιάσουν εξαιτίας του πλήθους, αφαίρεσαν τη στέγη του σπιτιού στο οποίο βρισκόταν, κι αφού άνοιξαν μια τρύπα, κατέβασαν το κρεβάτι που ήταν ξαπλωμένος ο παράλυτος. 5Kαι σαν είδε ο Iησούς την πίστη τους, λέει στον παράλυτο: «Παιδί μου, συγχωρημένες είναι οι αμαρτίες σου». 6Eκεί, όμως, κάθονταν και μερικοί από τους νομοδιδάσκαλους, που συλλογίζονταν στο νου τους: 7«Tι βλαστημάει αυτός έτσι; Ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες παρά μονάχα ένας, ο Θεός;» 8Kι επειδή ο Iησούς κατάλαβε αμέσως με το πνεύμα του ότι διαλογίζονται έτσι μέσα τους, τους είπε: «Γιατί τα διαλογίζεστε αυτά μέσα στο νου σας; 9Tι είναι ευκολότερο να πω στον παράλυτο: Έχουν συγχωρηθεί οι αμαρτίες σου ή να πω: Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα; 10Για να δείτε όμως, ότι ο Γιος του Aνθρώπου έχει εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες πάνω στη γη» ― λέει στον παράλυτο: 11«Σε σένα λέω, σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου». 12Σηκώθηκε τότε αμέσως και παίρνοντας το κρεβάτι του βγήκε μπροστά σε όλους, έτσι που άρχισαν όλοι να θαυμάζουν και να δοξάζουν το Θεό λέγοντας: «Ποτέ δεν ξανάδαμε κάτι τέτοιο»!

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2026

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΓΡ. ΠΑΛΑΜΑ) , Μαρκ. β, 1-12

Τι επιθυμώ; Άφεση ή Συγχώρεση;

Κάνει εντύπωση. Λένε οι Φαρισαίοι, αφού θεραπεύει ο Κύριος τον παραλυτικό: «Ποιος είναι Αυτός; Τι δικαίωμα έχει Αυτός να συγχωρεί αμαρτίες; Ένας μόνο έχει δικαίωμα να συγχωρεί αμαρτίες, ο Θεός».

Και λέω: Γιατί είδες άνθρωπέ μου εσύ ότι ο Θεός συγχώρησε καμιά αμαρτία; Το βλέπεις; Πώς το λες; Ή ο Χριστός που συγχώρησε αμαρτίες και διαμαρτύρεσαι, τι σε ενοχλεί; Και εγώ μπορώ να πω: «Συγχωρούνται οι αμαρτίες». Το βλέπεις; Δεν το βλέπεις. Τι διαμαρτύρεσαι λοιπόν, αφού δεν ξέρεις τι γίνεται.

Και το ερώτημά μου είναι: Γιατί όταν κάνουμε μία αμαρτία, νιώθουμε ενοχή, κρυβόμαστε; Όχι εμείς οι Χριστιανοί μόνο, όλοι οι άνθρωποι, όλοι οι άνθρωποι. Πάμε να δικαιολογηθούμε, πάμε να αποφύγουμε, να κρυφτούμε, όπως έκανε ο Αδάμ και η Εύα, πήγαν να κρυφτούν. Γιατί αυτό το πράγμα; Τι συμβαίνει;

Ενώ αντιθέτως, τα ζώα δεν το έχουν αυτό. Η γάτα θα ανεβεί, θα σου φάει τα ψάρια από το τραπέζι, θα πάει στο παράθυρο και θα κάθεται και θα γλύφεται και θα λέει: «Καλά που έφαγα». Καμία ενοχή. Φοβάται το ζώο ότι θα το δείρουμε; Ο σκύλος, ναι. Αλλά πάει λίγο πιο δίπλα και άμα το ξαναφωνάξεις, ξανά έρχεται. Άμα το μαλώσεις, φεύγει. Άμα το φωνάξεις, έρχεται.

Έτσι έλεγε και ο παπα Τύχων, ο γέροντας του πατρός Παϊσίου: «Να είσαι σαν το σκύλο, λέει. Σε δέρνουν, φύγε. Σε φωνάζουν, ξαναέλα. Μη βάζεις όμως άλλες σκέψεις στο μυαλό σου».

Εμείς όμως, γιατί παντού, πάντα, πάντα και παντού, οι πράξεις, η αμαρτία, μας δημιουργούσε ενοχή; Γιατί, τι είναι η αμαρτία τελικά; Και γιατί δημιουργεί ενοχή σε όλο τον κόσμο; Να πω, εγώ κλέβω, ρε παιδιά, γιατί τι έγινε; Κακό έκανα; Θέλω να κλέβω. Όχι, και οι άλλοι θα σε κατακρίνουν και η συνείδηση θα με κατατρώγει. Όσο και αν θέλω να το παίξω, να το πω έτσι, αδιάφορος, με τρώει. Πάω το βράδυ να κοιμηθώ και δεν μπορώ. Δεν μπορώ. Έχω ενοχές.

Τι σημαίνει αμαρτάνω; Σημαίνει έκανα λάθος στον στόχο μου. Λάθος στην πορεία μου. Ποια πορεία έχουμε; Όλοι οι άνθρωποι, δε μιλάω για τους χριστιανούς. Όλοι οι άνθρωποι.

Ένας Δημιουργός υπάρχει. Τελείωσε. Ένας Δημιουργός. Μ’ αρέσει, δε μ’ αρέσει, Τον πιστεύω, δεν Τον πιστεύω. Όλοι, σ’ όποιον Θεό και αν πιστέψουμε, σ’ όποιον Θεό και αν πιστέψουμε, όλοι γεννιόμαστε με μάτια, στόμα, αυτιά. Και κανένας δε διαφέρει από τον άλλο να πει, εμένα, πώς είναι οι μάρκες των αυτοκινήτων, των ρούχων κλπ. Κάθε κατασκευαστής φτιάχνει τον δικό του τύπο. Εδώ ένας τύπος, όλοι οι άνθρωποι. Γεννιόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο και πεθαίνουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Το λέει ο Απόστολος Παύλος (Εφ.2,10), πολύ ωραία. Κτιστήκαμε από έναν Θεό,-τελείωσε. Δεν υπάρχουν πολλές δημιουργίες. Μία δημιουργία υπάρχει, ένας Δημιουργός-με σκοπό να κάνουμε το καλό.

Όλοι οι κατασκευαστές, όταν κατασκευάζουν ένα μηχάνημα, το κατασκευάζουν με έναν σκοπό. Έφτιαξα ένα στυλό, τον έφτιαξα για να γράφω. Έφτιαξα ένα πιρούνι, το έφτιαξα για να τρώω. Και ούτω καθεξής.

Άρα λοιπόν, πλασθήκαμε μόνο για έναν σκοπό. Ποιον; Ποιον; Να περπατάμε και να εφαρμόσουμε το αγαθό. Το καλό. Όλοι μας. Γι’ αυτό και όταν κάνω λάθος, μέσα μου, αυτό το οποίο μου κατέθεσε ο Θεός λειτουργεί λάθος. Τι σημαίνει λειτουργεί λάθος; Σημαίνει ότι… Τι σημαίνει… Έχετε δει το θέατρο σκιών πώς λειτουργεί;

Λοιπόν, τι γίνεται στο θέατρο σκιών; Έχουμε μία οθόνη, από πίσω έχουμε φως. Και εμφανίζονται φιγούρες, οι οποίες μετακινούνται με τι; Με κάποια σκοινάκια. Κουνάει τα σκοινάκια ο καλλιτέχνης, κουνιούνται τα χέρια, κουνιούνται τα πόδια, κουνιούνται το κεφάλι και τα λοιπά. Θέατρο σκιών.

Έτσι είμαστε και εμείς. Ο Θεός μας έδωσε το “Κατ’ εικόνα“. Αλλά έρχεται κάποιος καραγκιόζης, να το πω έτσι, που λέγεται διάβολος, μας δένει το χεράκι, και μου το κουνάει όπως εκείνος θέλει. Μου δένει και την γλώσσα, και την κουνάει όπως θέλει. Μου δένει τα μάτια, τα πόδια, τα πάντα. Μου τα δένει και με κάνει ό,τι θέλει.

Εγώ νομίζω ότι εγώ κινούμαι. Βλέπεις  βρωμιές στο κινητό; Ε, αυτός σου έπιασε το σκοινάκι και στο κουνάει. Σε έδεσε. Σκέφτεσαι πονηρά; Σε έδεσε το μυαλό και σκέφτεσαι πονηρά. Έχεις κακία; Σε έδεσε και δε σε αφήνει να έχεις ειρήνη. Όλα τα στραβά, είναι γιατί ο διάβολος βάζει το σκοινάκι του, δένει την πορεία μου και δεν μπορώ να πάω εκεί που πρέπει. Εκτροχιάζομαι. Αυτό θα πει αμαρτία. Γι’ αυτό κι έχω ενοχές. Γιατί δεν μπορώ να δουλέψω όπως με έπλασε ο Κτίστης, ο Δημιουργός. Αλλά δουλεύω όπως θέλει ο διάβολος.

Γι’ αυτό και τι είπε ο Κύριος: «Αφέωνται». «Αφέωνται».

Προσέξτε, στην Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, η λέξις «συγχώρεση» δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο το «Αφέωνται».  Τρεις φορές λέγεται στους Μακκαβαίους, αλλά λέγεται για άλλον λόγο. Λέει: «Επίτρεψέ μου» στο Β’ Μακκαβαίων. «Επίτρεψέ μου».  Δε λέει «συγχώρεση», με την έννοια που το ξέρουμε σήμερα.

Προσέξτε τώρα να δείτε, τι σπουδαίο είναι αυτό. Μόνο ο Κύριος αφήνει. Αφήνει. Ελευθερώνει.

– Αφέωνται. Σε ελευθερώνω από όλα αυτά τα σκοινιά που σε κρατάει ο διάβολος και σε κάνει ό,τι θέλει. Σε ελευθερώνω. Ναι, γιατί σε ελευθέρωσα όμως; Για να περπατήσεις όπως σε έπλασα. Στο αγαθό.

– Ωραία. Να περπατήσω. Γιατί να περπατήσω στο αγαθό; Γιατί;

Τώρα πάμε στο δεύτερο βήμα. Στη συγχώρεση. Εάν μου δώσει, με αφήσει: «Αφέωνται σοι αι αμαρτίαι» και στην εξομολόγηση αυτό λέμε: «Συ γαρ ει ο μόνος εξουσίαν έχων αφιέναι αμαρτίας» (ευχή εξομολογήσεως). «Πάτερ ημών….άφες τα οφειλήματα ημών» (Ματθ.6,12). «Άφες». Δε λέμε «συγχώρησον».

Εάν μου αφήσει τις αμαρτίες, και δεν προχωρήσω στο δεύτερο βήμα, μοιάζω με έναν δορυφόρο, που γυρίζει γύρω από τη γη, γυρίζει εξαρτώμενος από την έλξη της γης, και κάποια στιγμή ελευθερώνεται. Και πού πάει; Στο χάος. Ταξιδεύει στο χάος. Γυρίζει γύρω από τον εαυτό του και φεύγει στο χάος. Εάν εμείς ελευθερωθούμε, γινόμαστε ανθρωπιστές. Καλοί άνθρωποι. Εάν δε φτάσουμε στη συγχώρεση.

Τι θα πει τώρα συγχώρεση; Δείτε την ανάλυση της λέξεως. Συν – χωρώ. Χωράω κάπου, μαζί με κάποιον. Συγχώρεση. Χωράω κάπου, μαζί με κάποιον. Συν – χωρώ.

Με ποιον θα πρέπει να χωρέσω; Τι κάναμε σήμερα; Κοινωνήσαμε. Δεν κοινωνήσαμε; «Ο τρώγων μου τη σάρκα και πίνων μου το αίμα», λέει ο ίδιος ο Κύριος. «Εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ» (Ιω.6,56). Χωρέσαμε μαζί; Εγώ μες τον Χριστό και Εκείνος μέσα σε μένα;

Αλλά, και αυτό το κάνει ο πνευματικός. Ο πνευματικός λέει: «Σου δίδω το δικαίωμα της συγχωρέσεως». Να πας να χωρέσεις μαζί, με τον Χριστό μόνο; Συν – χωρέσεως.

Ακούστε, η σωτηρία μας και η λύτρωσή μας δεν είναι ατομισμός, είναι κοινωνία. Όλοι δεν κοινωνήσαμε σήμερα; Ε, όλοι μαζί χωράμε μέσα σ’ αυτό το σώμα του Χριστού. Δηλαδή: «Κύριε, κάνε με κατάλληλο να χωρέσω μαζί με όλους τους πιστούς στο σώμα Σου». Και γινόμαστε ο καθένας μας, ένα μέλος του Χριστού.

Άρα, λοιπόν, αγαπητοί μου, βλέπετε στην πνευματική μας ζωή τι ωραία πράγματα υπάρχουν. Η ουσία της ζωής μας δεν είναι να συναντήσω. Ακούω πολλούς ιερείς να λένε: «Να είμαστε κατάλληλοι να συναντήσουμε τον Χριστό, αν σήμερα πεθάνουμε». Μα τον συνάντησα και σήμερα. Δεν Τον συνάντησα; Αφού κοινώνησα. Τον συνάντησα.

Άρα, λοιπόν, αν στη ζωή μου μάθω να ζω ενάρετα, όπως με έπλασε ο Κύριος, όσο μπορώ. Γι’ αυτό και πάμε να πάρουμε: «Άφεση και συγχώρεση». «Άφεση και συγχώρεση». Όχι μόνον άφεση, ούτε μόνον συγχώρεση. Δεν μπορείς να έχεις άφεση, αν δεν ολοκληρώσεις τον σκοπό της συγχωρέσεως. Και δεν μπορείς να έχεις συγχώρεση, αν είσαι φορτωμένος με αμαρτίες, με σκοινιά δεμένος. Δεν μπορείς.

Άρα, λοιπόν, αυτός είναι ο στόχος της ζωής μας. Όχι να συναντήσω τον Κύριο, να χωρέσω μαζί Του και αν χωρέσω μαζί Του, όπου πάει αυτός πάω και εγώ. Στον Παράδεισο πάει; Στον Παράδεισο πάω και εγώ. Δεν έχω ανάγκη από τίποτα άλλο. Δεν έχω να κάνω τίποτα άλλο.

Να γιατί και η Εκκλησία βάζει τώρα, την άσκηση της Σαρακοστής. Άσκηση είναι. Να μάθω αυτά τα σκοινιά ποια είναι που με δένουν. Ποια είναι αυτά που με δένουν; Ο κόσμος; Η δίαιτα; Οι επιθυμίες μου; Τα α, το β; Τα γούστα μου, να το πω έτσι; Ή λέω: «Κύριε φώτισέ με. Ποια σκοινιά με δένουν; Να λυτρωθώ από αυτά τα σκοινιά. Να με απαλλάξεις».

Σκοινιά είναι όλες οι επιθυμίες. Τσιγάρο, σκοινί είναι. Αφού δεν μπορείς να το κόψεις. Σκοινί είναι. Οι βρωμιές, σκοινί είναι. Η γλώσσα που λέει, λέει, λέει πολλά και δε σταματάει, σκοινί είναι, το ‘χει ο διάβολος. Γι’ αυτό λοιπόν, βάζει τη νηστεία η Εκκλησία για να παλέψω και να δω πόσο δυνατός είμαι. Η νηστεία αυτό το σκοπό έχει. Πόσο δυνατός είμαι, να πω σε κάποια πράγματα: «Όχι». Και αυτοί που δε νηστεύουν, κάνουν τον παλικαρά, αλλά δείχνουν την αδυναμία τους να πουν «όχι» στις επιθυμίες τους. «Τι έχω; Φακές. Δεν είναι νόστιμες; Εδώ γλώσσα θα σε λύσω και θα το φας. Θες δε θες, θα το φας. Θες δε θες, θα κάνεις αυτό που πρέπει, που λέει η συνείδησίς μου, που λέει ο καλός Θεός, και όχι αυτό που έμαθες».

Το λέει η παροιμία: «Νύφη, όχι όπως ήξερες, όπως γνώρισες, όπως βρήκες». Δεν το λέω αυτό για τις νύφες, να δεσμεύονται από τις πεθερές. Όχι. Αλλά για την ψυχή μου. «Νύφη, ψυχή. Όχι όπως ήξερες μέσα στον κόσμο. Έλα γύρνα, μπες μέσα στην εκκλησία. Και δούλεψε μαζί με τον Χριστό, ώστε μαζί Του να μπούμε στον Παράδεισο».

Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.

Νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.