ΚΥΡΙΑΚΗ
“ΤΥΡΙΝΗΣ (ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ)”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Αγάπη-Ελευθερία-Πτώση”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “ΤΥΡΙΝΗΣ (ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ)”
Ματθ. 6, 14-21

ΚΕΙΜΕΝΟ

 14 Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· 15 ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν. 16 Ὅταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί· ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. 17 σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, 18 ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ. 19 Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διαρύσσουσι καὶ κλέπτουσι· 20 θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· 21 ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

    14 «Γιατί, αν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα σφάλματά τους, θα συγχωρήσει και τα δικά σας ο Πατέρας σας ο ουράνιος. 15Aν όμως δε συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα σφάλματά τους, ούτε ο Πατέρας σας θα συγχωρήσει τα δικά σας σφάλματα».    16 «Kαι όταν νηστεύετε, μη γίνεστε σαν τους υποκριτές, που αλλοιώνουν την όψη του προσώπου τους για να φανούν στους ανθρώπους ότι νηστεύουν. Σας βεβαιώνω πως έχουν κιόλας πάρει ολόκληρη την αμοιβή τους. 17Eσύ, απεναντίας, όταν νηστεύεις, άλειψε το κεφάλι σου και πλύνε το πρόσωπό σου, 18για να μη φανείς στους ανθρώπους ότι νηστεύεις, αλλά στον Πατέρα σου που βλέπει τα κρυφά. Kαι ο Πατέρας σου που βλέπει τα κρυφά, θα σου το ανταποδώσει φανερά».    19 «Mη θησαυρίζετε θησαυρούς στη γη, όπου ο σκόρος και η σκουριά καταστρέφουν και όπου κλέφτες κάνουν διαρρήξεις και κλέβουν. 20Aντίθετα, να θησαυρίζετε για τους εαυτούς σας θησαυρούς στον ουρανό, όπου ούτε σκόρος καταστρέφει ούτε σκουριά και όπου κλέφτες δεν κάνουν διαρρήξεις ούτε κλέβουν. 21Γιατί όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας».

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2026

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΡΙΝΗΣ (ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ) , Ματθ. 6, 14-21

Αγάπη – Ελευθερία – Τιμωρία.

«Εσείς, λέει, μη γίνεστε σαν τους υποκριτές. Αυτοί κάνουν τον πονεμένο, τον νηστευτή για να φανούν καλοί στους ανθρώπους. Εσύ, λέει, θα περιποιείσαι τον εαυτό σου, όχι πολυτέλεια, απλώς θα είσαι καλλωπισμένος, σωστά καλλωπισμένος. Να μη φαίνεται ότι νηστεύεις, μην επιδεικνύεις τη νηστεία σου, αλλά κράτησέ την, και ο Θεός που σε βλέπει μέσα στην καρδιά, εν κρυπτώ, θα τα αποδώσει, θα τα βγάλει έξω κάποια στιγμή, θα τα φανερώσει».

Μπράβο, Κύριε, πολύ ωραία! Σας άρεσε αυτό; Εμένα δε μ’ αρέσει. Δηλαδή, βάλαμε τους υποκριτές εκεί στην άκρη και λέμε: «Να, αυτοί, κοιτάξτε τι είναι. Υποκριτές! Εμείς, εσείς, θα είμαστε οι καλοί». Σας αρέσει τώρα αυτό; Δε σας αρέσει.

Γιατί δεν τους αρπάζει και τους υποκριτές, και εμένα τον υποκριτή, από το αυτί και να μου πει: «Επ! Έλα εδώ. Δεν πας καλά». Γιατί; Γιατί μ’ αφήνει να αμαρτήσω και μετά έρχεται και μου λέει: «Κοίτα τι έκανες, έλα τώρα σου βάλω κανόνα, έλα να σε τιμωρήσω». Γιατί;

Ξέρετε τι λένε οι άνθρωποι, οι πολλοί, όλοι σχεδόν, ότι ο Θεός δε θέλει να παραβιάσει την ελευθερία μας. Ξέρετε πόσο λάθος είναι αυτό; Σε άλλες περιπτώσεις δε θέλει να παραβιάσει την ελευθερία μας. Στο θέμα της σωτηρίας μας, θέλει και παραθέλει. Γιατί; Διότι εάν δε θέλει να παραβιάσει την ελευθερία μας η αγάπη Του, τότε σημαίνει ότι η ελευθερία μας, είναι πολύ πιο πάνω και πολύ πιο ανώτερη από την αγάπη Του για τη σωτηρία μας. Άρα, εγώ είμαι κάτι σπουδαίο! Αφού δε θέλεις να με τραβήξεις από τ’ αυτί, φοβάσαι, τι;

Για να δούμε, λοιπόν, μέσα στην Αγία Γραφή (πάντα, όπως λέω), τι κάνει ο Θεός με μένα τον υποκριτή, τον αμαρτωλό, τον οποιονδήποτε, για τη σωτηρία μου. Κάθεται εκεί απέναντι και με κοιτάει και περιμένει να αμαρτήσω και μετά; Όχι. Θυμηθείτε, λοιπόν.

Για πάμε στον Κάιν, στον Κάιν. Τι έκανε ο Κάιν; Φόνευσε τον Άβελ. Πριν τον φονεύσει όμως, ο Θεός πάει και του λέει: «Κάιν, πρόσεξε, μη ζηλεύεις τον αδερφό σου. Αν και εσύ προσφέρεις τη θυσία σου σωστά, θα γίνει ευπρόσδεκτη από τον Θεό». Και αμέσως ο Κάιν μετά πάει και φονεύει τον αδερφό του (Γεν.4,5-8). Γιατί; Δεν τον ενδιέφερε η θυσία. Τον ενδιέφερε τούτος, τον ζήλευε. Σου λέει: «Μπορεί τη θυσία μου να τη δεχθείς, αλλά αυτόν θα τον έχω εδώ μέσα στα πόδια μου, να τον βλέπω;» Δεν τον άκουσε τον Θεό. Τον προειδοποίησε. Δεν τον άκουσε.

Πάμε πιο μετά. Τον Σαούλ. Εκλεκτός, υπάκουος, καλό παιδί. Κι όμως, τον ειδοποιεί ο καλός Θεός και του λέει: «Επ! Αυτό που πας να κάνεις δεν είναι σωστό». «Τι λες; Ξέρω εγώ. Είμαι βασιλιάς. Ξέρω εγώ. Στήριγμά μου ο λαός. Όχι Εσύ. Εσύ κάτσε εκεί που είσαι» (Α Βασ. κεφ.13) Πάει τον ξαναλέει και δεύτερη φορά με τους Αμαληκίτες. «Όχι, έχω στρατό εγώ. Δε σε έχω ανάγκη εσένα. Έχω λεφτά εγώ. Έχω εξουσία εγώ. Έχω! Δε σε έχω ανάγκη εσένα Θεέ. Κάτσε εκεί που είσαι». Και έπεσε, ξέπεσε. Γιατί; Διότι είχε τυφλωθεί η καρδιά του από την αυτοεξυπηρέτηση, αυτοϊκανοποίηση, το εγώ. Το εγώ μου. «Ξέρω εγώ. Μπορώ εγώ. Ας είμαι. Ξέρω τι θα κάνω. Εσύ δεν ξέρεις» (ΑΒασ.κεφ.15).

Έρχεται η σειρά (αφήνω τον Δαβίδ λιγάκι για πιο μετά) έρχεται η σειρά του Ιούδα. Δεν τον ειδοποίησε; «Αυτός που βαπτίζει στο ποτήρι μέσα μαζί με εμένα το ψωμί του, αυτός θα με προδώσει» Και ο Ιούδας λέει: «Μήπως είμαι εγώ;» (Ματ.26,23-25). Τόσο είχε τυφλωθεί που δεν καταλάβαινε τι έκανε. Η αμαρτία και το εγώ του στηριζόταν στο εγώ του. Ήξερε πολύ πιο καλά ο Ιούδας το μύρο αυτό που έριχνε η πόρνη στα πόδια του Χριστού, ότι αν το πουλούσαν θα πήγαινε στους φτωχούς. Ενώ ο Χριστός δεν ήξερε. Δεν ήξερε και άφηνε να χύνεται αυτό το μύρο κάτω. Δεν ήξερε. «Δεν ξέρεις εσύ Θεέ. Εγώ ξέρω καλύτερα από Σένα». Και τι έκανε; Κύκλωσε την επιθυμία του με τον εαυτό του και δεν μπόρεσε να επιστρέψει να μετανοήσει. Αν και τον ειδοποίησε ο Θεός.

Βλέπετε, όταν κυκλώνουμε τις επιθυμίες μας και τον εαυτό μας, με τον εαυτό μας, δεν πάμε πουθενά. Αυτό είναι και η κόλαση. Αυτό είναι και η κόλαση. Να στρέφομαι πάντα στον εαυτό μου. Κλειστές δυνάμεις, όπως λέει η φυσική. Δε βγαίνεις πουθενά. Δε λυτρώνεσαι. Στη θάλασσα αν πάει κανείς να πνιγεί δεν μπορεί να τραβηχτεί από τα μαλλιά του για να βγει στην επιφάνεια. Δε γίνεται. Κλειστές δυνάμεις.

Ερχόμαστε στον Απόστολο Πέτρο. Και αυτόν τον ειδοποιεί ο Κύριος.

– Α, εγώ Κύριε δε σε αφήνω με τίποτα. Εγώ θα πέσω, θα θυσιαστώ.

Το απέδειξε κόβοντας και το αυτί του Μάλχου.

– Για Σένα εγώ θα γίνω τα πάντα.

– Εσύ, για μένα; του λέει. Πριν λαλήσει ο κόκορας θα με αρνηθείς τρεις φορές (Ματθ.26,34).

Δεν το κατάλαβε.

– Τι λες τώρα; Εγώ σ’ αγαπάω. Εγώ γίνομαι θυσία για Σένα.

Και; Δούλευε με το συναίσθημα. Όχι με την καρδιά του. Δεν μπόρεσε να ερευνήσει την καρδιά. Όχι με την κακία του. Όχι με τον εγωισμό του. Όχι με τα δικά του. Αλλά «Εγώ σ’ αγαπώ, είναι δυνατόν;» Δεν είχε αυτογνωσία. Και όταν βγήκε έξω και λάλησε ο πετεινός ήρθε στα καλά του και είπε: «Πω πω! Τι έκανα;» Και έκλαψε και επέστρεψε. Γιατί δεν ήταν αποτέλεσμα εγωισμού. Ήταν μια επιπολαιότητα. Επιπολαιότητα.

Πάμε τώρα και στον Δαβίδ, που είναι χαρακτηριστικότατο. Ο Δαβίδ αμαρτάνει, πορνεύει, φονεύει. Και μετά πάει ο Ιωνάθαν, ο προφήτης  και του λέει:

– Έλα εδώ.

Με το γνωστό περιστατικό, της προβατίνας κτλ.

– Να τον σκοτώσουμε, λέει ο Δαβίδ. Τι είναι αυτά που κάνει;

– Εσύ είσαι αυτός.

– Πω πω! Εγώ είμαι;

Και τι έκανε ο Δαβίδ; Έπεσε. Γονάτισε. Μετενόησε. Γιατί δεν ήτανε ο εγωισμός του και η υπερηφάνεια του, και τα υπόλοιπα που λέει: «Εγώ είμαι βασιλιάς. Ξέρω εγώ τι κάνω». Όχι. Τι ήτανε στον Δαβίδ; Ξέρετε τι ήτανε; Η ακηδία. Η ακηδία είναι “μήτηρ πάσης κακίας“. Τι έκανε ο Δαβίδ; Έστειλε το στρατό του και τους αξιωματικούς, έξω να πολεμήσουν. Και αυτός λέει: «Εγώ θα καθίσω στο παλάτι τώρα, να ξεκουραστώ λιγάκι, να χαλαρώσω, να ανοίξω το κινητό μου, να δω τίποτα, να ανοίξω την τηλεόραση να δω κάτι». Ναι, να χαλαρώσει, ήρθε από τη δουλειά κουρασμένος. Και εκεί, μπήκε ο διάβολος, του βάζει την επιθυμία, βλέπει τη γυναίκα του Ρίου ,αμαρτάνει μαζί της. Δεν σταματάει, φονεύει και τον άντρα της. Και όταν ήρθε ο προφήτης και του λέει:

– Κοίταξε έτσι και έτσι.

Συνετρίβει!   (Α΄Βασ.κεφ.11-12)

Προσέξτε τώρα. Ο Θεός τον Δαβίδ τον άφησε και έπεσε. Γιατί; Ενώ τους άλλους τους ειδοποίησε. Γιατί οι άλλοι εάν πήγαινε και έλεγε ο Θεός στον Ιούδα: «Πρόσεχε, έτσι πως πας θα πέσεις έξω». «Εγώ; Τι λες; Εγώ, όχι». Στον Κάιν: «Εγώ, όχι».

Άρα, λοιπόν. Στον Ιούδα. «Εγώ όχι». Και πήγε και Τον πρόδωσε για “τριάκοντα αργύρια“. Ε, δεν μπορούσε να πάει να πει ότι: «Θα σας Τον παραδώσω» (Ματθ.κεφ.27). Τι ήθελε; Τα λεφτά τα “τριάκοντα αργύρια“; Δεν ήξερε τι έκανε. Γιατί ήταν το “εγώ”; Όχι.

– Πρόσεχε παιδί μου εκεί που θα πας.

– Εγώ; Όχι.

– Μην έχεις παρέα με ανθρώπους που ζουν αμαρτωλά.

– Εγώ θα προσέξω.

Αγαπητοί μου, ο Δαβίδ δεν έλεγε αυτό το: «Εγώ θα προσέξω». Απλώς ήτανε σε ακηδία. Έμεινε χωρίς να αγωνίζεται. Ο Θεός τα έβλεπε. Και επειδή ήξερε. Τι ξέρει ο Κύριος; Ξέρετε τι θέλει; Τι προσέχει; Δεν προσέχει την αμαρτία μας. Προσέχει την καρδιά μας, μετά την αμαρτία. Άνθρωποι είμαστε, θα αμαρτήσουμε. Αλλά σου λέει: «Η καρδιά σου, αφού αμαρτήσεις, τι θα κάνει; Θα πει: Ε, και τι έφταιγα εγώ; Οι άλλοι φταίγανε».

Πόσο άσχημη είναι αυτή η δικαιολογία. «Δε φταίω εγώ. Φταίει το Υπουργείο. Φταίει ο υπεύθυνος. Φταίει ο Δήμαρχος. Φταίει ο Νομάρχης. Φταίει η τροχαία. Φταίει. Φταίει. Φταίει. Εκτός από μένα, όλοι φταίνε». Για παρατηρήστε, όταν οδηγείτε, κι εγώ παρατηρώ τον εαυτό μου, τι λέμε; «Κοίταξε τον πως πάει αυτός, σαν κοιμισμένος. Ο άλλος, κοίταξε τον πως τρέχει αυτός; Τι βιάζεται; Εγώ, όμως, είμαι ο καλός. Πηγαίνω μια χαρά. Πάντα οι άλλοι φταίνε».

Γι’ αυτό κι αν ο Κύριος θα πήγαινε και έπιανε τον Ιούδα από το αυτί, θα έλεγε: «Και τι έκανα; Έκανα τίποτε; Όχι, δεν έκανα. Άφησε με ήσυχο. Άφησε με ήσυχο. Είσαι άδικος. Είσαι άδικος. Είσαι κακός. Εγώ δεν κάνω τέτοια πράγματα».

Στον Δαβίδ δεν πήγε. Γιατί; Η πτώσις του Δαβίδ έγινε αφορμή θεραπείας. Έγινε αφορμή θεραπείας και μεγαλυτέρας ευλογίας, και μεγαλυτέρας προκοπής και αρετής. Αυτό θέλει ο καλός Θεός. Βλέπει την πτώση μας, δεν καταδικάζει. Και έρχεται μετά και συνεργάζεται. Με τι συνεργάζεται; Με την ενοχή μας. Που την ενοχή την οδηγεί στη συντριβή. Μετά, μας δίδει να κατανοήσουμε ότι ηττηθήκαμε. Νικηθήκαμε. Ότι η αγάπη του Θεού είναι τόσο μεγάλη, που: «Κύριε, εμένα ακόμη με δέχεσαι;» Νικήθηκε. Και αυτή η ήττα, γίνεται αφορμή σωτηρίας.

Ξέρετε, το μεγαλείο μέσα στη ζωή μας, ποιο είναι; Ολωνών τη ζωή. Να αγαπάς, εκείνον που σε αγαπάει. Στο θέμα της σωτηρίας, όχι τα υπόλοιπα που λέει ο Κύριος: «Αν αγαπάτε τους αγαπώντας ημάς».  Να αγαπάς αυτόν που έρχεται να σε κακοποιήσει.

Ο γιατρός, τι μας κάνει; Μας κάνει ένεση. Μας βγάζει το δόντι. Μας κάνει και πονάμε. Μας, μας, χίλια δυο. Και τον αγαπάμε. Και λέμε: «Τι καλός γιατρός είναι αυτός;» Τον αγαπάμε. Γιατί μας παιδαγωγεί για το καλό μας. Και το χαιρόμαστε. Ο γιατρός με αγαπάει και εγώ τον αγαπάω, και μαζί πορευόμαστε.

Και ένα άλλο, στο θέμα της οικογένειας. Να θέλεις, εκείνον που σε θέλει. Εάν πας να ζητήσεις κάποιον που δε σε θέλει, χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Να θέλεις, εκείνον που σε θέλει. Και αν μπεις στην οικογένεια και σε θέλει, εκείνος που τον θέλεις, σε θέλει, φρόντισε, να μην τον κάνεις να μη σε θέλει. Αν αγαπάς εκείνον που σε αγαπάει φρόντισε να μην τον κάνεις να μη σε αγαπάει. Γιατί δεν τον αγαπάς. Μετά δε διορθώνονται τα πράγματα.

Και εδώ, έρχεται να συναντηθεί η παντοδυναμία του Θεού με το αυτεξούσιό μας. Να συναντηθούν, όχι να κοντραριστούν, όχι να με τραβήξει τα αυτιά και να μου πει: «Θα δεις τι θα σε κάνω».

«Να συναντηθούν, σε μία, όπως λένε οι πατέρες, ερωτική αναμονή». Αγαπώ, με αγαπάς, σε θέλω, με θέλεις. Σε μία ερωτική αναμονή, για τη Βασιλεία του Θεού.

Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.

Νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.