ΕΟΡΤΗ
“ΑΓΙΟΥ ΑΧΙΛΛΙΟΥ ΑΡΧ. ΛΑΡΙΣΗΣ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Το μυστικό μήνυμα του Αγίου Αχιλλίου”

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2026

ΑΓΙΟΥ ΑΧΙΛΛΙΟΥ ΑΡΧ. ΛΑΡΙΣΗΣ

Το μυστικό μήνυμα του Αγίου Αχιλλίου.

Δε θα σας αργήσω, μέχρι να τελειώσει ο Πατήρ Βασίλειος, να κοινωνήσετε. Θέλω να φύγουμε με ένα μήνυμα.

Ξέρετε, ο Άγιος Αχίλλιος κρύβει ένα μυστικό. Είναι Άγιος, σπουδαίος Άγιος, εκείνα τα χρόνια που ήταν πολύ δύσκολα, με αιρέσεις, με τον Άρειο, κτλ. Ποιο είναι το μυστικό; Ξέρετε που κρύβεται το μυστικό; Στο Ιερό Ευαγγέλιο που διαβάσαμε. Σήμερα έχει δύο Ευαγγέλια, Ιερά Ευαγγέλια, της Παρασκευής, της ημέρας δηλαδή, και του Αγίου. Και προτίμησα να διαβάσουμε του Αγίου, αφού γιορτάζουμε και πανηγυρίζουμε τον Άγιο.

Τι λέει το Ιερό Ευαγγέλιο; Ότι ο Ιησούς Χριστός περιήγε τη Γαλιλαία και όλη την περιοχή εκεί κοντά και μακριά, και θεράπευε τους ασθενείς και κήρυττε τον Λόγο του Θεού. Και στη συνέχεια λέει: “Μακάριοι οι πτωχοί το πνεύματι”, και τα λοιπά, και τα λοιπά.

Είναι κρυμμένη εδώ η ζωή του μεγάλου αυτού Αγίου μας και θαυματουργού Αχιλλίου; Τι έκαναν οι Άγιοι; Διάβαζαν τον Λόγο του Θεού και προσπαθούσαν στη ζωή τους να Τον εφαρμόσουν. Επίσκοπος ήτανε, κληρικός ήτανε. Τι έκανε ο Κύριος; Περπατούσε, γύριζε. Και οι Άγιοι, οι ενάρετοι Άγιοι, αρχίζουν την Ιεραποστολή. Κηρύττουν, κηρύττουν, κηρύττουν, κηρύττουν τον Λόγο του Θεού. Και θαυματουργούν.

Και μετά τι λέει παρακάτω: “Μακάριοι”. Τι κάνει; Επαινεί τον Μέγα αυτόν Άγιο, και όλους τους Αγίους. Αλλά εδώ τον Άγιο Αχίλλειο, ο οποίος ήταν πράος, ήρεμος, ειρηνικός, σοφός, συνετός, ταπεινός. Και αυτών, λέει, των ανθρώπων, ανήκει η Βασιλεία του Θεού.

Το Δικό μας Μυστικό: Ιεραποστολή και Θαύματα στις Ψυχές

Ποιο είναι το μυστικό για μας; Και εμείς μπορούμε να γίνουμε και Ιεραπόστολοι και θαυματουργοί, όλοι. Και θαυματουργοί, και να επαινέσει ο Κύριος και τη ζωή μας με τη μακαριότητά μας. Πώς θα το κάνουμε αυτό; Εδώ είναι το μυστικό τώρα. Ποιο;

Δεν έχουμε αρμοδιότητα εμείς όλοι να κηρύττουμε τον Λόγο του Θεού, εγώ σαν κληρικός, εσείς σαν γονείς στα παιδιά σας; Να διδάξουμε στα παιδιά μας από μικρά, μόλις πριν γεννηθούν ακόμη —να το πω έτσι— αποκτούμε μια νοοτροπία τέτοια, που το παιδί μας μόλις γεννηθεί, μέσα σε αυτήν τη νοοτροπία την πνευματική να μεγαλώσει. Σαν μάνα, σαν πατέρας, σαν παππούς, που οι παππούδες κάνουν μεγάλη ζημιά στην εποχή μας, γιατί θέλουν να έχουν την αγάπη των παιδιών, νομίζοντας ότι μπήκανε στην άκρη. Δε θα μπούνε στην άκρη, αν δείξουν την αγάπη προς τα παιδιά, τα εγγόνια τους και τα παιδιά τους, με ταπείνωση.

Και μετά να κηρύξουμε και να θαυματουργήσουμε. Είδατε εγώ ποτέ να κάνω θαύματα; Όχι. Δεν είμαστε άξιοι εμείς να κάνουμε θαύμα στο σώμα των ανθρώπων. Γιατί το σώμα το έχει αναλάβει ο Χριστός, αυτό θα πάει στον τάφο και Εκείνος θα το αναστήσει. Έχουμε όμως υποχρέωση να κάνουμε θαύματα στις ψυχές των ανθρώπων.

Πώς; Όταν μιλάμε με ειρήνη και αγάπη σ’ έναν στεναχωρημένο άνθρωπο, σ’ έναν πονεμένο, σ’ έναν πικραμένο, σ’ έναν νευρικό, θυμώδη και του μιλήσουμε με αγάπη, με ειρήνη και εκείνος αντί να φουντώσει, γαληνέψει και πει: ¨Τί ωραία! Με γαλήνεψες”. “Έφυγα από την εκκλησία ήρεμος, χαρούμενος. Έφυγα από την εξομολόγηση χαρούμενος. Ήρθα βαρύς και έφυγα ξεφορτωμένος”. Αυτά δεν είναι θαύματα;

Η Σχέση με τον Πλησίον και την Οικογένεια

Να μιλήσω στα παιδιά μου, στον άντρα μου, στη γυναίκα μου όμορφα. Πόσο άσχημα μιλάμε! Όμορφα, ευγενικά, με αξιοπρέπεια. Αναγνωρίζοντας την προσωπικότητα του άλλου, λέγοντας: “Όπως για μένα σταυρώθηκε ο Χριστός, σταυρώθηκε και για τον άλλον. Όπως εγώ είμαι παιδί του Χριστού, έτσι και εκείνος είναι παιδί του Χριστού”. Άρα τι κάνουμε; Όπως εγώ είμαι μέλος του Χριστού, είναι και ο άλλος μέλος του Χριστού. Άρα τι κάνουμε; Συγκρούονται τα μέλη του Χριστού μεταξύ τους; Είναι δυνατόν;

Γυρνάω την πλάτη και δε μιλάω με ανθρώπους; Το έχω παράπονο. Ξέρω κάποιους που δε μιλάνε κάποιους άλλους. Έρχονται όμως στην εκκλησία ή δεν έρχονται εδώ για να μην ανταμώνουν. Πάνε αλλού. Μες στην καρδιά τους όμως, κρατάνε κάτι άσχημα. “Συγχωρήστε, λέει, τους ανθρώπους εκ των καρδιών ημών”. Από μέσα. Από το υποσυνείδητο. Και πρέπει να παλέψουμε σ’ αυτά τα θέματα, αγαπητοί μου. Για να κερδίσουμε και εμείς με αυτό το μυστικό του Αγίου. Να κάνουμε ιεραποστολή στους ανθρώπους μας, θαύματα στις ψυχές των ανθρώπων και των παιδιών μας.

Γιατί αγριεύουν τα παιδιά; Γεννήθηκαν άγρια; Τι είναι οι μανάδες αυτές, αγρίμια και γεννάν αγρίμια; Όχι βέβαια. Αλλά τα παρατάνε και τα παίρνει ο διάβολος και τα κάνει ό,τι θέλει. Και δεν εννοώ τα παρατάνε, γιατί τα στέλνουν σε παιδικό σταθμό, ή στον παππού ή στην γιαγιά. Δεν τα δίνουν τον Λόγο του Θεού. Δεν κάθονται να κουβεντιάσουν οι γονείς με τα παιδιά τους, τα πιο μικρά. Να κουβεντιάσουμε. Κουβεντιάζοντας και ακούγοντας. Όχι μεταφέροντας εμείς σώνει και καλά το δικό μας. Να ακούσουμε, να αφουγκραστούμε την καρδιά και τη νοοτροπία των παιδιών. Των άτακτων παιδιών.

Και αυτά ο καλός Θεός με θαύματα θα τα ηρεμήσει και θα τα κάνει όμορφα και καλά. Και στο τέλος να ακούσουμε αυτό το: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, οι ταπεινοί, μακάριοι οι πενθούντες, μακάριοι οι πεινώντες την δικαιοσύνην, μακάριοι, ότι αυτών εστίν η Βασιλεία των Ουρανών».

• Απομαγνητοφώνηση, Περίληψη, νοηματική προσαρμογή από τον ομιλούντα.
• Διόρθωση κειμένων, από τον ομιλούντα και από Θεόδωρο Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.

Περίληψη της Ομιλίας

Η ομιλία εστιάζει στο πνευματικό μήνυμα της εορτής του Αγίου Αχιλλίου, το οποίο αποκαλύπτεται μέσα από το Ιερό Ευαγγέλιο. Ο Άγιος Αχίλλιος έζησε σε δύσκολους καιρούς αιρέσεων, αλλά ξεχώρισε για την πραότητα, τη σοφία και την ταπεινότητά του, εφαρμόζοντας πιστά τον Λόγο του Θεού μέσω της ιεραποστολής.

Το κεντρικό μήνυμα για τους πιστούς είναι ότι όλοι μπορούν να γίνουν ιεραπόστολοι και θαυματουργοί στην καθημερινότητά τους.

• Η Ιεραποστολή στην οικογένεια: Οι γονείς (αλλά και οι παππούδες) έχουν χρέος να μεταδώσουν τον Λόγο του Θεού στα παιδιά τους, δημιουργώντας ένα πνευματικό περιβάλλον από νωρίς. Αυτό επιτυγχάνεται όχι με επιβολή, αλλά με το να ακούν πραγματικά και να αφουγκράζονται τις ανάγκες των παιδιών.
• Τα «θαύματα» στις ψυχές: Αν και οι άνθρωποι δεν είναι άξιοι να κάνουν σωματικά θαύματα, οφείλουν να κάνουν θαύματα στις ψυχές των συνανθρώπων τους. Ένας καλός, ειρηνικός λόγος με αγάπη σε κάποιον στεναχωρημένο ή θυμωμένο, μπορεί να τον γαληνέψει και να τον θεραπεύσει εσωτερικά.

Τέλος, ομιλών τονίζει την ανάγκη για ευγένεια, σεβασμό και αληθινή συγχώρεση μέσα από την καρδιά. Καυτηριάζει το γεγονός ότι πολλοί κρατούν κακία και αποφεύγουν ο ένας τον άλλον, ξεχνώντας ότι όλοι είναι μέλη του Χριστού. Η ομιλία κλείνει με την υπενθύμιση των Μακαρισμών, τονίζοντας ότι η Βασιλεία των Ουρανών ανήκει στους ταπεινούς και τους πράους.