ΚΥΡΙΑΚΗ
“ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ”
Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Σήμερα τι ζητήσαμε ως βοήθεια;”
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ”
Ιωαν. ζ΄37- 52, η΄ 12
ΚΕΙΜΕΝΟ
37 Ἐν δέ τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς ἑορτῆς εἱστήκει ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔκραξε λέγων· ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω. 38 ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος. 39 τοῦτο δὲ εἶπε περὶ τοῦ Πνεύματος οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν· οὔπω γὰρ ἦν Πνεῦμα Ἅγιον, ὅτι Ἰησοῦς οὐδέπω ἐδοξάσθη. 40 πολλοὶ οὖν ἐκ τοῦ ὄχλου ἀκούσαντες τὸν λόγον ἔλεγον· οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ προφήτης· 41 ἄλλοι ἔλεγον· οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός· ἄλλοι ἔλεγον· μὴ γὰρ ἐκ τῆς Γαλιλαίας ὁ Χριστὸς ἔρχεται; 42 οὐχὶ ἡ γραφὴ εἶπεν ὅτι ἐκ τοῦ σπέρματος Δαυῒδ καὶ ἀπὸ Βηθλεὲμ τῆς κώμης, ὅπου ἦν Δαυΐδ, ὁ Χριστὸς ἔρχεται; 43 σχίσμα οὖν ἐν τῷ ὄχλῳ ἐγένετο δι’ αὐτόν. 44 τινὲς δὲ ἤθελον ἐξ αὐτῶν πιάσαι αὐτόν, ἀλλ’ οὐδεὶς ἐπέβαλεν ἐπ’ αὐτὸν τὰς χεῖρας. 45 Ἦλθον οὖν οἱ ὑπηρέται πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ Φαρισαίους, καὶ εἶπον αὐτοῖς ἐκεῖνοι· διατί οὐκ ἠγάγετε αὐτόν; 46 ἀπεκρίθησαν οἱ ὑπηρέται· οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος. 47 ἀπεκρίθησαν οὖν αὐτοῖς οἱ Φαρισαῖοι· μὴ καὶ ὑμεῖς πεπλάνησθε; 48 μή τις ἐκ τῶν ἀρχόντων ἐπίστευσεν εἰς αὐτὸν ἢ ἐκ τῶν Φαρισαίων; 49 ἀλλ’ ὁ ὄχλος οὗτος ὁ μὴ γινώσκων τὸν νόμον ἐπικατάρατοί εἰσι! 50 λέγει Νικόδημος πρὸς αὐτούς, ὁ ἐλθὼν νυκτὸς πρὸς αὐτόν, εἷς ὢν ἐξ αὐτῶν· 51 μὴ ὁ νόμος ἡμῶν κρίνει τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν μὴ ἀκούσῃ παρ’ αὐτοῦ πρότερον καὶ γνῷ τί ποιεῖ; 52 ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· μὴ καὶ σὺ ἐκ τῆς Γαλιλαίας εἶ; ἐρεύνησον καὶ ἴδε ὅτι προφήτης ἐκ τῆς Γαλιλαίας οὐκ ἐγήγερται
12 Πάλιν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς ἐλάλησε λέγων· ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ’ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
37Kαι την τελευταία ημέρα, την πιο μεγάλη της γιορτής, στάθηκε ο Iησούς και είπε με δυνατή φωνή: «Aν διψάει κάποιος, σ’ εμένα να έρχεται και να πίνει. 38Όπως το λέει η Γραφή, ποτάμια ζωντανού νερού θα ξεχυθούν μέσα από εκείνον που πιστεύει σ’ εμένα». 39Kι αυτό το είπε ο Iησούς εννοώντας το Πνεύμα που επρόκειτο να πάρουν εκείνοι που πίστευαν σ’ αυτόν, γιατί δεν είχε δοθεί ακόμα το ʼγιο Πνεύμα, αφού δεν είχε δοξαστεί ακόμα ο Iησούς.40Πολλοί, λοιπόν, από το πλήθος, όταν άκουσαν τα λόγια αυτά, έλεγαν: «Aυτός είναι πραγματικά ο προφήτης!» 41άλλοι έλεγαν: «Aυτός είναι ο Xριστός!» Kι άλλοι πάλι έλεγαν: «Πώς είναι δυνατόν από τη Γαλιλαία να έρθει ο Xριστός; 42Δε λέει η Γραφή πως από το σπέρμα του Δαβίδ πρόκειται να έρθει ο Xριστός και να γεννηθεί στη Bηθλεέμ, στο χωριό από το οποίο καταγόταν ο Δαβίδ;» 43Έτσι, διχάστηκαν οι γνώμες του πλήθους γι’ αυτόν. 44Mάλιστα, μερικοί απ’ αυτούς ήθελαν να τον συλλάβουν, αλλά κανένας δεν άπλωσε χέρι πάνω του. 45Eπέστρεψαν, λοιπόν, οι υπηρέτες στους αρχιερείς και στους Φαρισαίους, οι οποίοι και τους ρώτησαν: «Γιατί δε μας τον φέρατε;» 46Oι υπηρέτες απάντησαν: «Ποτέ άλλοτε δε μίλησε κανείς όπως αυτός ο άνθρωπος!» 47Tότε οι Φαρισαίοι τους είπαν: «Mήπως έχετε πλανηθεί κι εσείς; 48Mην τάχα πίστεψε σ’ αυτόν κανένας από τους άρχοντες ή τους Φαρισαίους; 49Mα ο όχλος αυτός, που το νόμο δεν τον ξέρει, είναι καταραμένος!» 50Tους λέει τότε ο Nικόδημος, αυτός που είχε επισκεφθεί νύχτα τον Iησού και ήταν ένας απ’ αυτούς: 51 «Mήπως ο νόμος μας επιτρέπει την καταδίκη ενός ανθρώπου, αν δεν του δοθεί πρώτα η ευκαιρία να απολογηθεί και να γίνει γνωστό το τι κάνει;» 52Aποκρίθηκαν οι άλλοι και του είπαν: «Mπας κι είσαι κι εσύ από τη Γαλιλαία; Ψάξε και δες ότι προφήτης από τη Γαλιλαία δεν έχει παρουσιαστεί».
12Tους μίλησε, λοιπόν, ξανά ο Iησούς και είπε: «Eγώ είμαι το φως του κόσμου. Όποιος ακολουθεί εμένα, δε θα περπατήσει στο σκοτάδι αλλά θα έχει το φως της ζωής».
Κυριακή, 8 Ιουνίου 2025
ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ, Ιωαν. ζ΄37 – 52, η΄12
Σήμερα τι ζητήσαμε ως βοήθεια;
Ζητάμε να μας φωτίσει το Πνεύμα το Άγιο. Δηλαδή τι να φωτίσει; Τι ο καθένας ζήτησε σήμερα Πεντηκοστή, όπως κατέβηκε το Πνεύμα το Άγιο στους Αγίους αυτούς μαθητές και Αποστόλους, σαν φλόγα που τους φώτιζε και έγιναν Απόστολοι σε όλη την οικουμένη;
Παρακαλέσαμε και εμείς ο καλός Θεός να φωτίσει και εμάς. Παρακαλέσαμε; Εμένα τι να με φωτίσει; Εσάς, τον καθέναν χωριστά, τι να φωτίσει; Έτσι, γενικά και αόριστα; «Φώτισέ με, φώτισέ με». Σα να πήγαμε στον μπακάλη και λέμε: «Δώσ’ μου ψώνια».
«Τι ψώνια να σου δώσω;»
«Ε ψώνια»
«Τι ψώνια;»
«Ψώνια».
Δεν πάμε, δε λέμε συγκεκριμένα πράγματα; «Θέλω καφέ, θέλω ζάχαρη, θέλω μακαρόνια, θέλω μανέστρα, θέλω…»
Εμείς τι συγκεκριμένο ζητήσαμε από τον Θεό; Εάν δε ζητήσατε τίποτα, να σας πω εγώ κάτι; Πρώτον, το κυριότερο από όλα στην εποχή μας, το κυριότερο από όλα στην εποχή μας, να φωτίσει το μυαλό μας. Γιατί ο καθένας μας σκέφτεται ό,τι θέλει, όχι τι λέει ο Λόγος του Θεού. Ό,τι θέλει ο καθένας σκέφτεται και τον Λόγο του Θεού τον μετατρέπουμε στα μέτρα μας, όπως μας βολεύει. Ποιος από εμάς σκέφτεται και μελετά την ζωή του, σύμφωνα με το τι θέλει ο Θεός. Δεν ξέρω, και εσείς και εμείς, δεν ξέρω.
Δεύτερον, άλλο πολύ βασικό, βασικότατο, να φωτίσει αυτό το στοματάκι μας, το ευλογημένο στοματάκι μας, που δε λέει να κλείσει, δε λέει να κλείσει. Δεν κλείνει. ‘Όχι εδώ μέσα, εδώ είμαστε μια χαρά, “παναγίτσες” όλοι. Έξω όταν βγαίνουμε, λέμε, λέμε, λέμε, λέμε, ό,τι σκέφτεται το μυαλό, ό,τι κουτσομπολιό σκέφτεται το μυαλό, τα κατεβάζουμε στο στόμα και πάμε στη γειτόνισσα, στον γείτονα, στον καφέ, στο ένα, στο άλλο και αρχίζουμε και λέμε: «Έμαθες τι έγινε;» Ή «Καλέ, τι ήταν αυτό που έγινε;» «Πώς έγινε αυτό;» «Γιατί έγινε;» Και αρχίζουμε όλοι μας και λέμε αυτά τα λογάκια, που μοιάζουν μεν ότι είναι ωραία, αλλά είναι καταδικαστέα.
Να σας πω και τι άλλο λέμε, με το στοματάκι μας; Βρισιές, βρισιές, βρισιές, βρισιές. «Στο διάβολο» στέλνουμε με το παραμικρό. «Στον αγύριστο», «στον αντίχριστο», στον οποιονδήποτε. Βγάζει το στόμα. «απ’ το Θεό να το βρεις», «έτσι να σε κάνουν τα παιδιά σου», έτσι τούτο, έτσι εκείνο. Πόσα λέει αυτό το στόμα μας; Πόσα λέει βρώμικα και άσχημα πράγματα; Θα μπορέσουμε κάποτε να μάθουμε αυτό το στόμα μας να το κλείνουμε;
Σας το ‘πα κι άλλη φορά. Βλέπω κάποιους ανθρώπους όταν χασμουριούνται και σταυρώνουν το στόμα. Συγγνώμη που το κάνω έτσι, γιατί έτσι το κάνουν. Και σταυρώνουν το στόμα και πάω και του λέω: «Ει. Ξέρεις πότε πρέπει να σταυρώνεις το στόμα; Όταν τσακώνεσαι με τη γυναίκα σου και αρχίζεις και λες, λες, λες, λες. Σταύρωσέ το και πες: Θεέ μου κλείσε μου το στόμα, κλείσε μου το στόμα. Τότε να το σταυρώνεις». Όταν χασμουριέσαι, άστο εκείνο, ήδη έχει μπει ο διάβολος μέσα σου προ καιρού.
Ακόμη, να προσέχουμε αγαπητοί μου, να προσέχουμε στη συνύπαρξη με τους άλλους ανθρώπους. Πώς συνυπάρχουμε; Πώς συνυπάρχουμε; Αισθανόμαστε ότι είμαστε εμείς και οι άλλοι ή μόνον εγώ και κανένας άλλος; Ή μόνον εγώ και κάνω ό,τι θέλω;
Και ιδιαίτερα οι άντρες, οι άντρες, που στην εποχή μας έχουν γίνει, -συγγνώμη κι εγώ άντρας είμαι κι εσείς άντρες είστε-.Αλλά στην εποχή μας, επειδή οι γυναίκες θέλησαν να γίνουν άντρες, αυτοί βολεύτηκαν. «Δε βαριέσαι; Κάνε τα εσύ όλα γυναίκα. Τράβα στο γραφείο, έλα στο σπίτι, μαγείρεψε, σκούπισε, καθάρισε. Εγώ πιάνω τον καναπέ και δεν κάνω τίποτα».
Οι άντρες κάθονται, κάθονται και αυτό που λέει ο Απόστολος Παύλος, ότι: «Τη γυναίκα σας να την μεταχειρίζεσθε ως σκεύος ασθενέστερο» (Α΄ Πέτρ.3,7). Ποιος άντρας δέχεται ότι η γυναίκα είναι ασθενέστερη, άρα πρέπει να την βοηθάω στο σπίτι; Στο μαγείρεμα, στο σκούπισμα, στην καθαριότητα. Να βάλω βρε παιδί μου ένα ποτήρι νερό στο τραπέζι και όχι να της λέω: «Φέρε με ένα νερό» και να το αφήνω πάνω στο τραπέζι και μην το πάω στο ψυγείο ή στο πλυντήριο να το καθαρίσω.
Οι άντρες στην εποχή μας γίνανε τεμπέληδες. Εγώ εδώ στην εκκλησία ψάχνω άντρες και δε βρίσκω. Ψάχνω άντρες και δε βρίσκω. Μια νεωκόρο, την Ευαγγελία, είχαμε και αρρώστησε η καημένη και δεν μπορεί να υπηρετήσει. Ένας άντρας δεν υπάρχει να πει: «Πάτερ εγώ θα ‘ρχομαι». «Εγώ θα ‘ρχομαι. Εγώ θα δουλέψω». Έχω τον κήπο έξω, γυναίκα τον φροντίζει. Γυναίκα τον φροντίζει.
Πού καταντήσαμε εμείς οι άντρες στην εποχή μας; Ξέρετε που καταντήσαμε; Παίρνουμε μηχανές, παίρνουμε κινητά. Παίρνουμε το ένα, αυτοκίνητα, πολυτελή αυτοκίνητα, κούρσες, το ένα, το άλλο. Βγαίνουμε έξω, κάνουμε τη φιγούρα μας. Και τη γυναίκα άστην στο σπίτι να πλένει, να καθαρίζει, να μεγαλώνει τα παιδιά, να, να, να, χίλια δυο. Αυτό δεν το λέω εγώ. Μου το λένε τόσοι άνθρωποι γύρω μου. Τόσοι άνθρωποι γύρω μου.
Αγαπητοί μου, παρακαλέσαμε το πνεύμα το Άγιο να μας φωτίσει οι άντρες να γίνουν άντρες. Όχι κακοποιητικοί. Οι άντρες είναι κακοποιητικοί στην εποχή μας. Και στους δρόμους έξω που γυρίζουμε και τα αγόρια μας γίναν κακοποιητικά.
Όχι ότι οι γυναίκες δεν είναι κακοποιητικές, θυμόσαστε τι σας είπα; Που έρχεστε να κοινωνήσετε και βάζετε το δάκτυλο στο μπροστινό σας για να φύγει, να ανοίξει μέρος για να περάσει, γιατί ενοχλείται; Ή όταν παίρνετε αντίδωρο; Είστε πονηρούλες κι εσείς, συγγνώμη για την έκφραση. Κρύβετε κάτω από την ευλάβεια και την πονηριά, την ανάλογη.
Άρα λοιπόν, ο καθένας μας, ας κοιτάξει τον εαυτό του, να αλλάξουμε λιγάκι τα χούγια μας. Να γίνουμε όπως μας θέλει ο Θεός. Γιατί λέει η Αγία Γραφή ότι: «Σε κακότεχνη ψυχή, η σοφία δεν κατοικεί» (Σ.Σολ.1,4). Σε κακότεχνη ψυχή. Ξέρετε ποια είναι η κακότεχνη ψυχή; Αυτή που δεν τα μεγαλώνω τα παιδιά, τα κάνουμε κακότεχνα τα παιδιά. Τι; Ευγένεια, σεβασμός, αξιοπρέπεια. Τα ‘χουν αυτά τα παιδιά; Ευγένεια; Όχι. Σεβασμό; Όχι. Πρώτα θα περάσει το παιδί και δεν πάει να περάσεις εσύ μετά. Πρώτα θα ανεβεί το παιδί στο αυτοκίνητο και μετά οποιοσδήποτε. «Ευχαριστώ», λένε τα παιδιά, ευχαριστώ στον παππού και στη γιαγιά που τους δίνει το πουρμπουάρ, καραμέλες, κτλ; Δε λένε. Δε λένε, γιατί δεν τα μάθατε να λένε. Δεν έμαθε ο πατέρας να λέει στο παιδί: «Πες ευχαριστώ στη μαμά για το φαγητό που μας έκανε». Και δε λέει η μαμά στο παιδί: «Πες στον πατέρα ευχαριστώ, γιατί μας πήγε βόλτα σήμερα». Πού αυτά; Χάθηκαν.
Άρα λοιπόν, πού είμαστε τελικά; Μιλάμε για έκτακτες υπερκαταστάσεις, μιλάμε για την ταυτότητα του πολίτη, την κάρτα του πολίτη. Μιλάμε, θα σας το πω άλλη φορά αυτό, μιλάμε χίλια δυο… Για την κάρτα του Θεού, δε μιλάμε, που είναι πιο επικίνδυνη. Χίλια δυο άλλα λέμε και χίλια δυο άλλα κάνουμε.
Αγαπητοί μου, ας τα κρατήσουμε αυτά . Το πνεύμα το Άγιο να μας ανοίξει τα μάτια, κλείσαν τα μάτια μας. «Πάρτε κολλύριο», λέει στην Αποκάλυψη (Αποκ.3,18). Βάλτε στα μάτια σας κολλύριο και ανοίξτε τα. Είστε χάλια, είστε χάλια. Μπροστά στον γκρεμό είσαστε και δεν το παίρνετε χαμπάρι.
Διόρθωση κειμένου: Θ. και Χ. Σ.
Διόρθωση προσαρμογή και μορφοποίηση υποτίτλων και εισαγωγή παραπομπών ο ομιλών.
