ΚΥΡΙΑΚΗ
“ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Το πάρε δώσε με το Θεό”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”
Λουκ. 2, 22-40

ΚΕΙΜΕΝΟ

 22 Καὶ ὅτε ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ καθαρισμοῦ αὐτῶν κατὰ τὸν νόμον Μωυσέως, ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς Ἱεροσόλυμα παραστῆσαι τῷ Κυρίῳ, 23 καθὼς γέγραπται ἐν νόμῳ Κυρίου ὅτι πᾶν ἄρσεν διανοῖγον μήτραν ἅγιον τῷ Κυρίῳ κληθήσεται, 24 καὶ τοῦ δοῦναι θυσίαν κατὰ τὸ εἰρημένον ἐν νόμῳ Κυρίου, ζεῦγος τρυγόνων ἢ δύο νεοσσοὺς περιστερῶν. 25 Καὶ ἰδοὺ ἦν ἄνθρωπος ἐν Ἱεροσολύμοις ᾧ ὄνομα Συμεών, καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος καὶ εὐλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ Πνεῦμα ἦν Ἅγιον ἐπ’ αὐτόν· 26 καὶ ἦν αὐτῷ κεχρηματισμένον ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου μὴ ἰδεῖν θάνατον πρὶν ἢ ἴδῃ τὸν Χριστὸν Κυρίου. 27 καὶ ἦλθεν ἐν τῷ Πνεύματι εἰς τὸ ἱερόν· καὶ ἐν τῷ εἰσαγαγεῖν τοὺς γονεῖς τὸ παιδίον Ἰησοῦν τοῦ ποιῆσαι αὐτοὺς κατὰ τὸ εἰθισμένον τοῦ νόμου περὶ αὐτοῦ, 28 καὶ αὐτὸς ἐδέξατο αὐτὸν εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτοῦ καὶ εὐλόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε· 29 νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμά σου ἐν εἰρήνῃ, 30 ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, 31 ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν. 32 φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ. 33 καὶ ἦν Ἰωσὴφ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ θαυμάζοντες ἐπὶ τοῖς λαλουμένοις περὶ αὐτοῦ. 34 καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς Συμεὼν καὶ εἶπε πρὸς Μαριὰμ τὴν μητέρα αὐτοῦ· ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον. 35 καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία, ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί. 36 Καὶ ἦν Ἄννα προφῆτις, θυγάτηρ Φανουήλ, ἐκ φυλῆς Ἀσήρ· αὕτη προβεβηκυῖα ἐν ἡμέραις πολλαῖς, ζήσασα ἔτη μετὰ ἀνδρὸς ἑπτὰ ἀπὸ τῆς παρθενίας αὐτῆς, 37 καὶ αὐτὴ χήρα ὡς ἐτῶν ὀγδοήκοντα τεσσάρων, ἣ οὐκ ἀφίστατο ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ νηστείαις καὶ δεήσεσι λατρεύουσα νύκτα καὶ ἡμέραν· 38 καὶ αὕτη αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐπιστᾶσα ἀνθωμολογεῖτο τῷ Κυρίῳ καὶ ἐλάλει περὶ αὐτοῦ πᾶσι τοῖς προσδεχομένοις λύτρωσιν ἐν Ἱερουσαλήμ. 39 Καὶ ὡς ἐτέλεσαν ἅπαντα τὰ κατὰ τὸν νόμον Κυρίου, ὑπέστρεψαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἰς τὴν πόλιν ἑαυτῶν Ναζαρέτ. 40 Τὸ δὲ παιδίον ηὔξανε καὶ ἐκραταιοῦτο πνεύματι πληρούμενον σοφίας, καὶ χάρις Θεοῦ ἦν ἐπ’ αὐτό.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

22Όταν, επίσης, συμπληρώθηκαν οι μέρες για τον καθαρισμό τους – σύμφωνα με το μωσαϊκό νόμο – τον πήγαν στα Iεροσόλυμα για να τον αφιερώσουν στον Kύριο, 23(όπως είναι γραμμένο στο νόμο του Kυρίου, ότι  «κάθε αρσενικό που πρωτοανοίγει μήτρα, άγιο θα θεωρηθεί για τον Kύριο») 24και για να προσφέρουν θυσία ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δύο νεογέννητα περιστέρια όπως απαιτεί ο νόμος του Kυρίου.   25Eκείνη ακριβώς την εποχή υπήρχε στα Iεροσόλυμα ένας άνθρωπος που λεγόταν Συμεών. Kι ο άνθρωπος αυτός ήταν δίκαιος και ευσεβής, που προσδοκούσε την παρηγοριά του Iσραήλ και το Πνεύμα το άγιο ήταν επάνω του. 26Σ’αυτόν, λοιπόν, είχε αποκαλυφθεί από το άγιο Πνεύμα ότι δε θα πεθάνει πριν δει τον Xριστό του Kυρίου. 27Έτσι, με την καθοδήγηση του Πνεύματος, ήρθε στο ναό, και μόλις οι γονείς έφεραν μέσα το παιδάκι, τον Iησού, για να κάνουν γι’αυτόν ό,τι συνηθίζεται σύμφωνα με το νόμο, 28το πήρε στην αγκαλιά του και δοξολόγησε το Θεό και είπε: 29 «Tώρα πια αξιώνεις το δούλο σου, Kύριε, να πεθάνει ειρηνικά, σύμφωνα με την υπόσχεσή σου. 30Γιατί τα μάτια μου είδαν το μέσο της σωτηρίας σου 31που ετοίμασες κατάντικρυ όλων των λαών. 32Φως που θ’αποτελέσει αποκάλυψη για τα έθνη και δόξα για το λαό σου τον Iσραήλ».   33Kι απορούσαν ο Iωσήφ και η μητέρα του παιδιού γι’αυτά που λέγονταν γι’αυτό. 34Aκόμα, ο Συμεών τους ευλόγησε και είπε στη Mαριάμ, τη μητέρα του παιδιού:  «Nα! Aυτός είναι προορισμένος να γίνει η αιτία για την πτώση ή την ανόρθωση πολλών στο Iσραήλ και σημείο αντιλεγόμενο. 35Mάλιστα, ακόμα και τη δική σου προσωπικά την ψυχή ρομφαία θα τη διαπεράσει, έτσι που ν’αποκαλυφτούν οι διαλογισμοί πολλών καρδιών».   36Yπήρχε επίσης η προφήτισσα ʼννα, κόρη του Φανουήλ, από τη φυλή του Aσήρ. Aυτή ήταν γριά, πολύ περασμένης ηλικίας, που είχε ζήσει εφτά χρόνια με τον άντρα της από την ημέρα του γάμου της. 37Kαι τώρα, χήρα πια, περίπου ογδόντα τεσσάρων χρόνων, δεν απομακρυνόταν από το ναό, όπου λάτρευε το Θεό νύχτα και μέρα με νηστείες και προσευχές. 38Tην ώρα εκείνη, λοιπόν, παρουσιάστηκε κι αυτή κι ευχαριστούσε τον Kύριο και μιλούσε γι’αυτόν σε όλους εκείνους που πρόσμεναν λύτρωση στα Iεροσόλυμα.   39Kι όταν τέλειωσαν όλα εκείνα που ήταν καθορισμένα να κάνουν σύμφωνα με το νόμο του Kυρίου, επέστρεψαν στην πόλη τους τη Nαζαρέτ στη Γαλιλαία.40Στο μεταξύ, το παιδί μεγάλωνε και δυνάμωνε στο πνεύμα και γέμιζε με σοφία, ενώ το κάλυπτε η χάρη του Θεού.

Κυριακή της Υπαπαντής, 2 Φεβρουαρίου 2025
Το πάρε δώσε με το Θεό
Όταν ήμασταν παιδιά -υπάρχει και τώρα ακόμη- τραγουδούσαμε ένα τραγούδι ωραίο: «Πάρ’ την καρδιά μου, Κύριε, γιατί για Σένα επλάσθη». «Πάρ’ την καρδιά μου, Κύριε, για Σένα έχει πλαστεί». Κι αν έχετε προσέξει, όλοι μας θέλουμε κάτι να προσφέρουμε στον Θεό. Το πρόσφορό μας, το λαδάκι μας, το θυμίαμά μας… κάτι θέλουμε να προσφέρουμε στον καλό Θεό. Γιατί άραγε αυτή η κίνησης και η τάση του ανθρώπου;
Για πάμε λίγο πίσω. Μετά την πτώση των πρωτοπλάστων, ποια ήταν η πρώτη πράξης  που έκανε ο Κάιν και ο Άβελ; Πρόσφεραν θυσία στον Θεό (Γεν.4,1-4). Γιατί να προσφέρω στον Θεό, τι συμβαίνει; Δεν τους δίδαξε κανείς ότι έτσι πρέπει να κάνουν. Αλλά γιατί;
Διότι μέσα στον παράδεισο, ο Αδάμ και η Εύα παρήκουσαν μεν την εντολή του Θεού, αλλά κλέψαν τον καρπό που ανήκει στον Θεό και τον έφαγαν. Κλέψαν, παρήκουσαν… έκλεψαν και έφαγαν (Γεν.3,6-7).
Και τώρα ο άνθρωπος αισθάνεται ότι πήρε κάτι που ανήκει στον Θεό και πρέπει να το επιστρέψει. Πώς όμως να το επιστρέψει; Εκείνο ήτανε του παραδείσου, του Θεού. Εμείς είμαστε γεμάτοι, φορτωμένοι με αμαρτίες. Ό,τι και να προσφέρουμε, βρώμικο θα είναι.
Θέλουμε να επιστρέψουμε στον Θεό. Τι να επιστρέψουμε όμως;
Και δείτε τι λέμε σε ένα τροπάριο Αναστάσιμο: «Τι ανταποδώσωμεν τω Κυρίω περί πάντων, ων ανταπέδω κεν ημίν;» (Στιχηρό Αίνων Ηχ. Βαρύς). Τι να δώσουμε στον Κύριο σε σχέση με όλα αυτά που εκείνος μας έχει προσφέρει;
Και τα Χριστούγεννα ένα άλλο τροπάριο λέει: «Τι Σοι προσενέγκωμεν Χριστέ, ότι ώφθης επί γής ως άνθρωπος δι’ ημάς;» (Ιδιόμελον Εσπερινού Χριστ. (ήχος β’). Τι να σου προσφέρουμε Κύριε. Εσύ ήρθες και έγινες άνθρωπος για εμάς. Εμείς τι να σου προσφέρουμε; Ό,τι και να σου προσφέρουμε, βρώμικο είναι. Αμαρτωλό είναι.
Και η αγάπη του Θεού, βλέποντας αυτόν τον καημό του ανθρώπου, λέει: «Άνθρωπε, μη φοβάσαι. Θα έρθω εγώ και θα γίνω άνθρωπος αντί για σένα» (Ησ.7,14 & Ματθ.1,23). Και έρχεται.
Και πηγαίνει στη μήτρα της Υπεραγίας Θεοτόκου, αφού της ζητήσει την συμμετοχή και τη συνεργασία. Και εκείνη λέει: «Ιδού,  η δούλη Κυρίου, γένοιτό μου κατά το ρήμα σου» (ΛΟΥΚ1,38). Παραδίδει, προσφέρει τον εαυτό της  στον Κύριο. Και όπως λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, μέσα στη μήτρα της Υπεραγίας Θεοτόκου: «Εκ των παρθενικών αιμάτων της Υπερευλογημένης Θεοτόκου και της πρώτης γενέσεως του Αδάμ, πλάθει την σάρκα, την οποία φόρεσε και γίνεται Θεάνθρωπος» (Ιω. Δαμασκηνου ΕΚΔΟΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ. Γ(1) 45. Περί τῆς θείας οἰκονομίας καί περί τῆς δι’ ἡμᾶς κηδεμονίας καί τῆς ἡμῶν σωτηρίας. Ε.Π.Ε τ.1 σελ.282).
Και έρχεται τώρα ως Θεάνθρωπος. Και αυτό που λέμε στην Θεία Λειτουργία, γίνεται: «Ο προσφέρων, ο προσφερόμενος και ο προσδεχόμενος» (Θ.Λειτουργία, ευχή Χερουβικού Ύμνου). Αυτός προσφέρει, ο ίδιος προσφέρεται και ο ίδιος προσδέχεται.
Ποιος άλλος θα μπορούσε να τα κάνει όλα αυτά;
Γι’ αυτό και όταν λέμε: «Τα σα εκ των σων Συ προσφέρωμεν» (Θ.Λειτουργία. Αγ.Αναφορά), κάνουμε πολύ μεγάλο λάθος να νομίζουμε ότι προσφέρουμε εμείς. Τι προσφέρουμε; Πάνω στην Αγία Τράπεζα είναι ο άρτος, ωραία, το ψωμί. Το ψωμί  το δικό του είναι, του Θεού είναι το ψωμί; Εμείς το φτιάξαμε. Εκείνος  σιτάρι  μας έδωσε. Το κρασί δικό του είναι; Δικό μας είναι, εμείς το κάνουμε. Γιατί δεν λέμε τα δικά μας από αυτά που μας έδωσες και τα φτιάξαμε, σου τα προσφέρουμε και λέμε: «Τα σα εκ των σων». Γιατί στην ευχή, πριν την Μεγάλη Είσοδο στο χερουβικό λέμε «Συ είσαι που προσφέρεις». Δεν είμαι εγώ ο παπάς. Τι προσφέρω εγώ; Τι είναι τα χέρια μου για να προσφέρω εγώ και εμείς όλοι μας; Είναι λερωμένα όλα. «Συ προσφέρεις». Και αυτό που προσφέρεται, είσαι εσύ πάλι το πιο τέλειο που υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο ως Θεάνθρωπος. Και ποιος το προσδέχεται ως Θεός; Ο ίδιος το προσδέχεται.
Γι’ αυτό και βλέπετε, η Υπεραγία Θεοτόκος, μη έχοντας τι άλλο να προσφέρει, έρχεται στο ναό, σήμερα η ημέρα της Υπαπαντής, και αυτά τα σπλάγχνα της, τον Υιό της, τον καρπό της κοιλίας της, της προσφοράς της, τον παίρνει και τον προσφέρει, δια του Συμεών, στον Θεό.
Και λέει ο Συμεών: «Σήμερον Συμεών εν ταις αγκάλαις τον Κύριον της Δόξης».  Ένα τροπάριο λέει (εορτή της Υπαπαντής), «Τον Κύριον της Δόξης υποδέχεται. Ποιος; ο Συμεών. Ποιον; Αυτόν που έπλασε τον κόσμο όλο; Αυτόν κρατάω στην αγκαλιά μου; Αυτόν κοινωνώ; Αυτόν που έπλασε τον κόσμο όλο». Τι ωραία αγάπη Θεού, προς τους ανθρώπους. Τι ομορφιά!
Αλλά και εμείς τον εαυτό μας τον προσφέρουμε. Προσέξτε, όταν βαπτιστήκαμε… τι έκανε ο ιερεύς; Έκοψε τα μαλλιά και τα ‘ριξε μες στην κολυμβήθρα. Ένα δείγμα του: «Τι να σου προσφέρω, Κύριε. Δεν έχω τι να σου προσφέρω. Το χέρι μου, το πόδι μου;».  «Δεν τα θέλω»,  λέει ο Κύριος. Το πιο εύκολο είναι, συμβολικό, να κόψω τα μαλλιά και να τα ρίξω εκεί μέσα και να πω: «Κύριε, σε Σένα προσφέρομαι. Σε Σένα προσφέρομαι. Δεν ανήκω πουθενά αλλού. Σε Σένα ανήκω».
Και μετά, τι κάνατε όλες οι μαμάδες; Στις 40 μέρες, φέρατε το μωράκι σας εδώ, να σαραντίσει. Γιατί να σαραντίσει; «Γιατί αυτό το παιδί, εσύ Κύριε μου το έδωσες και εγώ σου το ξαναπροσφέρω. Δεν είναι δικό μου. Εσύ μου το ‘δωσες». Πόσο λάθος κάνουμε σήμερα, και λέμε: «Δικό μου είναι». «Του Θεού είναι», λέγανε οι παλιές γιαγιάδες και μαμάδες. Πόσα παιδιά έχεις; Τέσσερα του Θεού. Και σήμερα έχουμε ένα και είναι δικό μας. Χμ… Κακομοίρηδες. Πόσο φτωχοί είμαστε; Το προσφέρουμε, λοιπόν, στο Θεό. Γι’ αυτό και όταν είναι αγόρι, το παίρνει ο ιερεύς και μπαίνει μέσα στο ιερό. Γιατί; Γιατί είναι ένας υποψήφιος ιερεύς. Και ευχόμαστε κάποτε να γίνει ιερεύς. Το κορίτσι το φέρνουμε εδώ μπροστά και προσευχόμαστε και λέμε: «Αυτή να είναι μια υποψήφια καλή μάνα, καλή πρεσβυτέρα, αγία ,για τη δόξα του Θεού». Αλλά εμείς τι λέμε, χαζεύουμε από εδώ και από εκεί και δεν σκεφτόμαστε τίποτα.
Και αργότερα, όταν το παιδί μεγαλώσει και γίνει μοναχός, τι έχουμε; Λέμε την κουρά του μοναχού. Κουρά. Ξανά. Κόβει τα μαλλιά. Τώρα ξαναπροσφέρομαι εκούσια πλέον σε σένα, Κύριε. Γίνεται η κουρά. Κουρεύουμε τον μοναχό. Εκούσια προσφέρομαι σε σένα.
Αλλά και για να μην ζημιωθεί και ο έγγαμος άνθρωπος, μέσα στον γάμο, τι λέει η ευχή: «Και έσονται οι δύο εις σάρκα μία» (Ματθ.19,5). Έπαψαν να είναι άνδρας και γυναίκα, έγιναν ανδρόγυνο, έτσι δεν λέγαμε; Τι καλό ανδρόγυνο είναι αυτοί; Τώρα δεν το λέμε. Ο καθένας είναι από εδώ και ο άλλος από εκεί. Τι ωραίο ανδρόγυνο είναι αυτοί; Τι ομορφιά έχουνε. Και λέει ο Ιησούς Χριστός ότι αυτή η ενότητα είναι μεγάλο μυστήριο εις Χριστόν και εις την Εκκλησία. Μεγάλο μυστήριο. Όπως προσφέρθηκε ο Ιησούς Χριστός ως Θεάνθρωπος στην Εκκλησία, έτσι και εσύ ο έγγαμος ως ανδρόγυνο προσφέρεσαι στην Εκκλησία.
Δεν ανήκουμε στον εαυτό μας. Γιατί να ανήκω στον εαυτό μου. Με συμφέρει. Δεν με συμφέρει. Γιατί αν ανήκω στον εαυτό μου, δεν μπορώ τον εαυτό μου να τον βγάλω από τον βυθό της αμαρτίας. Γι’ αυτό και ο Κύριος μας άνοιξε τον δρόμο και μας λέει: «Έλα άνθρωπε, εγώ  πορεύομαι μπροστά. Αντί για σένα, παίρνω την ανθρώπινη φύση αγνή, καθαρή από όλα και την προσφέρω. Έλα τώρα κι εσύ, κάτι να προσφέρεις» (πρβλ. Ρωμ.12,1). Τι προσφέρουμε εμείς στον Θεό, από τον εαυτό μας;
Βέβαια λέμε πολύ εύκολα να προσφέρουμε τις αμαρτίες μας. Δηλαδή ό,τι πιο βρώμικο έχουμε, εντάξει το προσφέρουμε, το παίρνει και το καθαρίζει. Τις αμαρτίες μας;
«Πάρε την καρδιά μου Κύριε», λέει το τραγούδι. «Πάρε την καρδιά μου πυρ Κύριε. Πάρε τις αρετές μου». Γιατί να μην προσφέρω τις αρετές μου στον Θεό; Τα χαρίσματα που μου έχει δώσει γιατί να μην τα προσφέρω στο Θεό; Τις ικανότητες που μου έχει δώσει γιατί να μην το προσφέρω στο Θεό; Γιατί πρέπει να προσφέρω στο Θεό το βρώμικο για να το καθαρίσει. Μόνο; Και μετά το καθαρό το παίρνω εγώ και το οικειοποιούμαι και το κάνω ό,τι θέλω;
Γιατί να μην προσφέρουμε στο Θεό ό,τι καλύτερο έχουμε; Και να λέμε: «Είμαι καλός άνθρωπος, γιατί θέλω να τον προσφέρω τον άνθρωπο αυτό στο Θεό». Όχι στην κοινωνία.
Κάνω ένα καλό παιδί, μεγαλώνω ένα καλό παιδί για να προσφερθεί στον Θεό. Δεν είναι απαραίτητο να γίνω μοναχός για να προσφερθώ στον Θεό.
Όλοι μας προσφερόμεθα στον Θεό. Και όλους μας καλεί ο Κύριος μέσα από την σημερινή ημέρα και μας λέει: «Έλα άνθρωπε, εγώ σου προσέφερα τα πάντα. Έλα να μου προσφέρεις και εσύ κάτι και εγώ θα σου το ανταποδώσω με ό,τι καλύτερο έχω».
Με τι; Με την αιώνια ζωή (Ματθ.25,34).

Διόρθωση κειμένου, Θ. & Χ.Σ.
Μορφοποίηση και παραπομπές από τον ομιλούντα.