ΚΥΡΙΑΚΗ
“ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Μήπως είμαι σκεύος μιας χρήσεως;”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ”
Ιωα. ιθ΄,6-35

ΚΕΙΜΕΝΟ

Τῷ καιρῷ εκείνῳ, συμβούλιον ἐποίησαν οἱ ἀρχιερεῖς καί οἱ πρεσβύτεροι κατά τοῦ Ἰησοῦ ὃπως αὑτόν ἀπολέσωσι. Καί παρεγένοντο πρός Πιλᾶτον λέγοντες· σταύρωσον σταύρωσον. Λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· λάβετε αὐτὸν ὑμεῖς καὶ σταυρώσατε· ἐγὼ γὰρ οὐχ εὑρίσκω ἐν αὐτῷ αἰτίαν. Ἀπεκρίθησαν αὐτῷ οἱ Ἰουδαῖοι· ἡμεῖς νόμον ἔχομεν, καὶ κατὰ τὸν νόμον ἡμῶν ὀφείλει ἀποθανεῖν, ὅτι υἱὸν Θεοῦ ἑαυτὸν ἐποίησεν.
Ὅτε οὖν ἤκουσεν ὁ Πιλᾶτος τοῦτον τὸν λόγον, μᾶλλον ἐφοβήθη, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ πραιτώριον πάλιν καὶ λέγει τῷ Ἰησοῦ· πόθεν εἶ σύ; Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπόκρισιν οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ. Λέγει οὖν αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· ἐμοὶ οὐ λαλεῖς; Οὐκ οἶδας ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε; Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· οὐκ εἶχες ἐξουσίαν κατ’ ἐμοῦ οὐδεμίαν, εἰ μὴ ἦν δεδομένον σοι ἄνωθεν· διὰ τοῦτο ὁ παραδούς μέ σοι μείζονα ἁμαρτίαν ἔχει.
Ὁ οὖν Πιλᾶτος ἀκούσας τοῦτον τὸν λόγον ἤγαγεν ἔξω τὸν Ἰησοῦν, καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ τοῦ βήματος εἰς τόπον λεγόμενον Λιθόστρωτον, ἑβραϊστὶ δὲ Γαββαθᾶ· ἦν δὲ Παρασκευὴ τοῦ Πάσχα, ὥρα δὲ ὡσεὶ ἕκτη· καὶ λέγει τοῖς Ἰουδαίοις· ἴδε ὁ βασιλεὺς ὑμῶν. Οἱ δὲ ἐκραύγασαν· ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· τὸν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω; ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα. Τότε οὖν παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ.
Παρέλαβον δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ βαστάζων αὐτῷ τὸν σταυρὸν ἐξῆλθεν εἰς τὸν λεγόμενον κρανίου τόπον, ὃς λέγεται ἑβραϊστὶ Γολγοθᾶ, ὅπου αὐτὸν ἐσταύρωσαν, καὶ μετ’ αὐτοῦ ἄλλους δύο ἐντεῦθεν καὶ ἐντεῦθεν, μέσον δὲ τὸν Ἰησοῦν.
Ἔγραψε δὲ καὶ τίτλον ὁ Πιλᾶτος καὶ ἔθηκεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· ἦν δὲ γεγραμμένον· Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων. Τοῦτον οὖν τὸν τίτλον πολλοὶ ἀνέγνωσαν τῶν Ἰουδαίων, ὅτι ἐγγὺς ἦν τῆς πόλεως ὁ τόπος ὅπου ἐσταυρώθη ὁ Ἰησοῦς· καὶ ἦν γεγραμμένον Ἑβραϊστί, Ἑλληνιστί, Ρωμαϊστί.
Εἱστήκεισαν δὲ παρὰ τῷ σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνή. Ἰησοῦς οὖν ἰδὼν τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα ὃν ἠγάπα, λέγει τῇ μητρὶ αὐτοῦ· γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου. Εἶτα λέγει τῷ μαθητῇ· ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου. Καὶ ἀπ’ ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν ὁ μαθητὴς αὐτὴν εἰς τὰ ἴδια.
Μετὰ τοῦτο εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς ὅτι πάντα ἤδη τετέλεσται, ἵνα τελειωθῇ ἡ γραφή, λέγει· διψῶ. Ὅτε οὖν ἔλαβε τὸ ὄξος ὁ Ἰησοῦς εἶπε, τετέλεσται, καὶ κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκε τὸ πνεῦμα.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Τον καιρό εκείνον, πραγματοποίησαν συμβούλιον οἱ ἀρχιερείς γιά νά σταυρώσουν τον Ιησούν.
Ὅταν τὸν εἶδαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ὑπηρέται ἐκραύγασαν στόν Πιλᾶτον, «Σταύρωσέ τον, σταύρωσέ τον». Ὁ Πιλᾶτος τοὺς λέγει, «Πάρτε τον σεῖς καὶ σταυρῶστέ τον διότι ἐγὼ δὲν τοῦ βρίσκω καμμίαν βάσιν διὰ κατηγορίαν». Οἱ Ἰουδαῖοι τοῦ ἀπεκρίθησαν, «Ἐμεῖς ἔχομεν νόμον καὶ κατὰ τὸν νόμον μας ὀφείλει νὰ πεθάνῃ, διότι ἔκανε τὸν ἑαυτόν του Υἱὸν τοῦ Θεοῦ».
Ὅταν ὁ Πιλᾶτος ἄκουσε τὸν λόγον αὐτόν, ἐφοβήθηκε περισσότερον καὶ ἐμπῆκε πάλις εἰς τὸ κυβερνεῖον καὶ λέγει εἰς τὸν Ἰησοῦν, «Ἀπὸ ποῦ εἶσαι ἐσύ;». Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς δὲν τοῦ ἔδωκε ἀπάντησιν. Ὁ Πιλᾶτος τοῦ λέγει, «Σ’ ἐμὲ δὲν μιλεῖς; Δὲν ξέρεις ὅτι ἔχω ἐξουσίαν νὰ σὲ ἀφήσω ἐλεύθερον;». Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς, «Δὲν θὰ ἔχεις καμμίαν ἐξουσίαν ἐναντίον μου, ἐὰν δὲν σοῦ εἶχε δοθῆ ἄνωθεν. Διὰ τοῦτο ἐκεῖνος ποὺ μὲ παρέδωκε σ’ ἐσὲ ἔχει μεγαλύτερην ἁμαρτίαν».
Ὅταν ἄκουσε ὁ Πιλᾶτος, ἔφερε ἔξω τὸν Ἰησοῦν, αὐτὸς δὲ ἐκάθησε εἰς τὴν δικαστικὴν ἕδραν, εἰς τόπον ποὺ λέγεται Λιθόστρωτον, Ἑβραϊστὶ δὲ Γαββαθᾶ. Ἦτο ἡ ἡμέρα τῆς Παρασκευῆς τοῦ Πάσχα, ὥρα δὲ περίπου ἕκτη, καὶ λέγει εἰς τοὺς Ἰουδαίους, «Νά, ὁ βασιλεύς σας». Ἐκεῖνοι ἐκραύγασαν, «Ἆρον, ἆρον, σταύρωσέ τον». Ὁ Πιλᾶτος τοὺς λέγει, «Τὸν βασιλέα σας νὰ σταυρώσω;». Ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς, «Δὲν ἔχομεν βασιλέα παρὰ τὸν Καίσαρα». Τότε τοὺς τὸν παρέδωκε διὰ νὰ σταυρωθῇ.
Ἐκεῖνοι ἐπῆραν τὸν Ἰησοῦν καὶ ἔφυγαν, αὐτὸς δὲ βαστάζων τὸν σταυρόν του ἐξῆλθεν εἰς τὸν λεγόμενον Κρανίου τόπον, ὁ ὁποῖος Ἑβραϊστὶ λέγεται Γολγοθᾶ, ὅπου τὸν ἐσταύρωσαν καὶ μαζί του ἄλλους δύο, ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο, καὶ τὸν Ἰησοῦν εἰς τὸ μέσον.
Ἔγραψε δὲ ὁ Πιλᾶτος ἐπιγραφὴν καὶ τὴν ἔβαλε ἐπάνω εἰς τὸν σταυρόν· ἡ ἐπιγραφὴ ἦτο: Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων. Τὴν ἐπιγραφὴν αὐτὴν ἀνέγνωσαν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, διότι ἦτο πλησίον τῆς πόλεως ὅπου ἐσταυρώθηκε ὁ Ἰησοῦς, ἦτο δὲ γραμμένη εἰς Ἑβραϊκήν, εἰς Ἑλληνικὴν καὶ εἰς Λατινικὴν γλῶσσαν.
Κοντὰ εἰς τὸν σταυρὸν τοῦ Ἰησοῦ ἐστέκοντο ἡ μητέρα του καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητέρας του, ἡ Μαρία ἡ σύζυγος τοῦ Κλωπᾶ καὶ ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή. Ὅταν εἶδε ὁ Ἰησοῦς τὴν μητέρα του καὶ τὸν μαθητὴν ποὺ ἀγαποῦσε, νὰ στέκεται κοντά της, εἶπε εἰς τὴν μητέρα του «Γυναῖκα, νά ὁ υἱός σου». Ἔπειτα εἶπε εἰς τὸν μαθητήν, «Νά ἡ μητέρα σου». Καὶ ἀπ’ ἐκείνην τὴν ὥραν τὴν ἐπῆρε ὁ μαθητὴς στὸ σπίτι του.
Ὕστερα, ἐπειδὴ ἐγνώριζε ὁ Ἰησοῦς ὅτι ὅλα ἔχουν ἤδη ἐκτελεσθῆ, διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ σὲ ὅλα ἡ γραφή, λέγει, «Διψῶ».  Ὄταν ὁ Ἰησοῦς ἐπῆρε τὸ ξύδι, εἶπε, «Τετέλεσται», καὶ ἀφοῦ ἔγυρε τὸ κεφάλι, παρέδωκε τὸ πνεῦμα.

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2025

ΚΥΡΙΑΚΗ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ, Ιωα. ιθ΄,6-35

Μήπως είμαι σκεύος μιας χρήσεως;

Ζέστη δεν έχει ακόμη; Ζέστη. Ιδρώνουμε.

Περπατούσα μια μέρα στον δρόμο και έρχεται κάποιος και μου δίνει έναν χυμό πολύ δροσερό. Ένα κουτάκι.

-Ω, του λέω, σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ!

Πήρα τον χυμό, τον απήλαυσα, δροσερός δροσερότατος. Σε λίγο όμως τελείωσε. Και αφού τελείωσε, το κουτάκι το πέταξα στο επόμενο καλάθι των αχρήστων. Τον κοιτάω και του λέω:

-Που είναι αυτό που μου έδωσες;

-Μα τελείωσε, λέει.

-Και το κουτάκι που είχε αυτό το ωραίο περιεχόμενο;

-Το πετάξαμε.

-Γιατί, λέω.

-Αφού είναι μιας χρήσεως, μου λέει.

Μιας χρήσεως σκεύος. Εμείς μήπως είμαστε μιας χρήσεως σκεύος; Αναρωτηθήκατε ποτέ;

Όταν ο Απόστολος Παύλος είδε εκείνο το ωραίο όραμα: «Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν…» (Πραξ.26,14) και τα λοιπά. Πάει ο καλός Θεός και λέει στον Ανανία, ευλαβέστατο άνθρωπο:

–Πήγαινε, λέει, στην ευθεία οδό και σε ένα σπίτι θα βρεις τον Σαύλο.

-Τον Σαύλο, λέει. Αυτός διώκει τους Χριστιανούς. Έχει κάνει τόση ζημιά στην Εκκλησία.

Και λέει ο Κύριος:

–Πορεύου, λέει (πήγαινε). Αυτός, λέει, σκεύος εκλογής μοι εστίν ούτος (Πραξ.9,10-15).

Σκεύος εκλογής. Εκλεκτό σκεύος είναι για μένα. Θα ομολογήσει το όνομά μου σε βασιλείς, σε ηγεμόνες και τα λοιπά.

Εμείς, ξέρετε, μετά την πτώση γινόμαστε εύθραυστα σκεύη. Εύθραυστα. Με το παραμικρό σπάζουμε. Καταστρεφόμαστε. Και λέει ο Απόστολος Παύλος: «Έχουμε τον θησαυρό τούτον εν οστρακίνοις σκεύεσιν» (Β΄ Κορ. 4,7).Έχουμε ένα θησαυρό. Κατ’ εικόνα Θεού είμαστε. Πλούτος. Αλλά πού τον έχουμε; Σε ένα σκεύος εύθραυστο. Άρα τι πρέπει να κάνουμε; Δεν πρέπει να γίνουμε εκλεκτοί του Θεού κι εμείς; Δεν πρέπει αυτό το σκεύος το εύθραυστο να το φτιάξουμε, να το αναμορφώσουμε, να το καθαρίσουμε, να το περιποιηθούμε για να γίνουμε σκεύος εκλογής;

Λέει ο Απόστολος Παύλος στον Τιμόθεο: «Εάν ούν τις εκκαθάρη εαυτόν (όποιος καθαρίσει τον εαυτό του),έσται σκεύος εις τιμήν, ηγιασμένον και εύχρηστον τω Δεσπότη» (Β΄ Τιμόθεο 2,20-21). Άμα θα έρθω εγώ στο σπίτι σας πού θα με βάλετε να πιω νερό, σ’ ένα σκεύος εκεί λερωμένο; Όχι! Αλλά πριν θα καθίσετε να το καθαρίσετε, να το περιποιηθείτε, για να γίνει εύχρηστο σκεύος του νοικοκύρη. Αλλιώς, πετιέται. Σκεύος μιας χρήσεως. Ποτηράκι μιας χρήσεως. Καλαμάκι μιας χρήσεως. Κουταλάκι μιας χρήσεως. Μπολάκι που παίρνουμε το μνημόσυνο, το ύψωμα, και όλα αυτά, μιας χρήσεως. Τα πετάμε.

Και λέει, πάλι στους Κολασσαείς: «ΕνδύσασΘε ούν ως εκλεκτοί του Θεού». Ντυθείτε, βρε παιδί μου, σαν εκλεκτοί του Θεού. Τι να ντυθούμε; «Σπλάχνα οικτιρμών. Χρηστότητα. Ταπεινοφροσύνη. Πραότητα. Μακροθυμία» (Κολ.3, 12). Βλέπετε ποιος είναι ο στόχος της ζωής μας; Δε λέει: «Πήγαινε να πλουτίσεις, βγάλε λεφτά, φτιάξε τούτο, φτιάξε εκείνο, φτιάξε δόξα, κάνε, διόρθωσε τα στραβά του κόσμου». Δε λέει τίποτα από αυτό. «Γίνε σκεύος εκλογής», λέει. Αλλά όταν γίνεις σκεύος εκλογής, μπορείς να το έχεις άδειο;

Ο Τίμιος Σταυρός, που σήμερα γιορτάζουμε, είναι ένα σκεύος εκλογής για τον Ιησού Χριστό. Και αυτό το σκεύος δεν έμεινε άδειο. Είχε μέσα τη ζωή, το σώμα και το αίμα του Χριστού. Σκεύος εκλογής, λοιπόν, ο Τίμιος Σταυρός. Εμείς; Εμείς; «Και εστέ εν Αυτώ πεπληρωμένοι» (Κολ.2, 10). Με τον Χριστό να είμαστε γεμάτοι, γεμάτη η σκέψις μας, το μυαλό μας, οι αποφάσεις μας, τα προγράμματά μας, γεμάτα με Χριστό. Όχι καλόγεροι, γεμάτα με Χριστό. Τι σημαίνει αυτό;

Ό,τι κάνω στη ζωή μου, να έχει προορισμό την αιωνιότητα. Παντρεύτηκα; Με προορισμό την αιωνιότητα. «Ανάλαβε, λέει, τους στεφάνους αυτών, εν τη βασιλεία Σου» (Ακολουθία του γάμου). Παντρεύτηκα; Πάρε τώρα τα στεφάνια στη βασιλεία σου, για να με στεφανώσεις και εκεί, όταν θα φτάσω στο τέλος του αγώνα μου. «Ο οποίος είναι κεφαλή πάσης αρχής και εξουσίας» (Εφ.1,21). Με τι θα γεμίσουμε το σκεύος αυτό; Με βρωμόλογα; Με μάτια λάγνα και αμαρτωλά; Με ηδονές και φιληδονίες; Με τι;

Λέει πάλι ο Απόστολος Παύλος: «Χριστού ευωδία εσμέν τω Θεώ εν τοις σωζομένοις και εν της απολλυμένοις» (Β Κορ.2, 15). Είμαστε ευωδία Χριστού για όλους. Ο άνθρωπος που έχει πνεύμα Θεού, που έχει σκοπό την Βασιλεία του Θεού, είναι ευωδία παντού, όπου και να πάει. Όπου και να πάει. Και μάλιστα, με τον Σταυρό του Χριστού πορευόμαστε στη ζωή. Όποιος δε θέλει τον Σταυρό του Χριστού, τα έχασε όλα. Γίνεται σκεύος μιας χρήσεως, και μετά ο Χριστός θα το πετάξει. Δεν τον θέλει. «Πάσαν χαρά ηγήσας, αδελφοί μου, λέει ο Απόστολος Ιάκωβος ,όταν πειρασμοίς περιπέσητε ποικίλοις» (Ιακ.1, 2) . Βρέθηκες μπλεγμένος με πειρασμούς; Γιατί γογγύζεις; «Πάσαν χαρά», λέει. Χαρά! Δεν είναι γκρινιάρης ο χριστιανός. Σε τίποτα δεν είναι γκρινιάρης. Ούτε στην οικογένεια, ούτε πουθενά. Ούτε σαν άντρας, ούτε σαν γυναίκα, ούτε σαν τίποτα. «Δε μου ‘κανες καλό το φαΐ». Και γκρινιάζεις;

Μου λέει μια φορά κάποιος άντρας:

-Εεε! Δεν υποφέρεται η γυναίκα μου.

-Γιατί, λέω.

-Δεν είχε αλάτι στο φαΐ. Άνοστο ήταν.

-Εσύ δεν μπορούσες να ρίξεις αλάτι στο φαγητό; Και να πεις έχω μια άλλη γεύση σήμερα, βρε παιδί μου. Μια άλλη γεύση. Γιατί πρέπει να είναι πάντα όπως το θέλεις εσύ;

Και λέει ο Απόστολος Παύλος πάλι (βλέπετε από την Αγία Γραφή σας παίρνω τα πάντα, γιατί αυτήν πρέπει να ακολουθούμε. Και όχι τον Α και τον Β. Τα συστήματα του ανθρώπου, του κόσμου τούτου): «Δυναμούμενοι. Κατά το κράτος της δόξης Αυτού(σύμφωνα με την εξουσία και τη δόξα πουέχει ο Κύριος). Εις πάσαν υπομονήν και μακροθυμίαν μετά χαράς» (Κολασ.1.11). Δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούμε έξω και να βλέπουμε ανθρώπους χριστιανούς που ήρθαν στην Εκκλησία μουτρωμένους. Παιδιά, νέα παιδιά που παλεύουν και μοχθούν στην αρετή. Μουτρωμένα. Και τι έγινε άνθρωπε; Και τι έγινε; Δεν σου έδωσε σημασία ο άλλος; Και; «Σκεύος αστράκινος». Σπασμένο. Θα χαθείς.

«Χαίρεται και αγαλλιάσθε». Όχι τζάμπα. Δεν είμαστε χαζοχαρούμενοι. Όχι τζάμπα. «Ότι ο μισθός ημών πολύς εν τοις ουρανοίς» (Ματθ. Ματθ.5,11-12). Θέλετε εδώ μισθό; Πάρτε το μισθό σας εδώ, από τα αφεντικά σας, από τους υπαλλήλους. Εκεί μισθό δε θα ‘χεις, θα μείνεις απ’ έξω. Θέλεις εκεί μισθό; Προτίμησε να χάσεις τα επίγεια, για να κερδίσεις τα αιώνια.

Και λέει πάλι ο Απόστολος Πέτρος: «Κοινωνείτε τοις Του Χριστού παθήμασι» (Α Πετρ.4,13). Πόσο γινόμαστε κοινωνοί των παθημάτων του Χριστού; Ίδρωνε ο Κύριος, έτρεχε ιδρώτας σαν θρόμβοι αίματος. Κουβαλούσε Σταυρό, για μας. Κοινωνούμε των παθημάτων Του; Λέμε: «Ας υποφέρω και εγώ λιγάκι, όπως υποφέρει ο Κύριος;» Γιατί λέει ο Απόστολος Παύλος ότι: «Εγώ χαίρομαι για αυτά που παθαίνω». Γιατί; Προσέξτε γιατί.

Ο Χριστός είναι σταυρωμένος, πίσω από την Αγία Τράπεζα. Και όλοι μας φοράμε εσταυρωμένο Σταυρό. Χριστό εσταυρωμένο φοράμε. Γιατί; Γιατί ο Κύριος παραμένει σταυρωμένος ακόμη. Περιμένοντας και το δικό μας ιδρώτα, και το δικό μας αίμα, και το δικό μας πάθος, να το συμπληρώσει στο σώμα Του. Και να γίνουμε όλοι ένα με τον Ιησού Χριστό. Γι’ αυτό και σας έχω πει στο Άγιο Ποτήριο, όταν ξεκινάμε την Πρόθεση, την Προσκομιδή, μέσα στο Άγιο Ποτήριο δεν υπάρχει κρασί. Υπάρχει το αίμα των μαρτύρων, των ηρώων, των ασκητών, των αγωνιζομένων ανθρώπων. Και μετά γίνεται αίμα Χριστού στην Αγία Τράπεζα. Αυτό το αίμα ολωνών μας.

Και πώς θα το πετύχουμε όλα αυτά; Πρώτον, με την καθαρότητα της καρδιάς. Λογικό είναι.

Να σας πω και έναν άλλον πειρασμό, πού δεν τον φαντάζεστε; Λέει ο Χριστός στους Ιουδαίους: «Για να σε δω. Πορεύεσαι πλάγια απέναντί μου. Πλάγια. Πονηρά. Όχι ευθύς. Δεν είσαι ευθύς».

-Ποιος την έκανε αυτή τη ζημιά.

-Εεε, ο τάδε.

-Δεν την έκανες εσύ.

-Όχι, ο τάδε.

Γιατί δεν είσαι ευθύς να πεις: «Ναι Κύριε, αμάρτησα. Μ’ άρεσε η αμαρτία, την έκανα. Αλλά θέλω να μετανοήσω. Δεν μπορώ τώρα».

Ο ιερός Αυγουστίνος έλεγε στην προσευχή του:

-Κύριε κάνε με καλό άνθρωπο.

Στα καμπαρέ γύριζε.

–Κάνε με καλό άνθρωπο. Αλλά ξέρεις όχι ακόμη. Θέλω να απολαύσω την αμαρτία.

–Εντάξει, του λέει ο Κύριος. Φρόντισε όμως να προλάβεις, μη σε προλάβει κάποιος άλλος επισκέπτης.

Να είμαστε ευθείς στη ζωή μας. Βλέπω άντρες, ολοκλήρους άντρες και ντρέπονται να πουν: «Έκανα λάθος ρε παιδί μου». Έκανα λάθος. Κρύβονται. Δικαιολογίες. Έπαιρνα κάποιον τηλέφωνο, δεν απαντούσε. Και μετά μου στέλνει μήνυμα και λέει: «Ίσως να είχε τελειώσει η μπαταρία». Ανόητε. Όταν έχει τελειώσει η μπαταρία, το τηλέφωνο δε δουλεύει. Άρα εγώ δεν μπορώ να σε καλέσω. Θα ‘δειχνε κλειστό. Τι λες δικαιολογίες; Πες: «Δεν μπορούσα εκείνη την ώρα να το σηκώσω. Ήμουν απασχολημένος», και τελείωσε η ιστορία. Πως είμαστε!

Και να μετατρέπουμε, αγαπητοί μου, να μετατρέπουμε τα απλά πραγματάκια, τα απλά πραγματάκια, με προοπτική την αιωνιότητα. Όλα όταν γίνονται με προοπτική την αιωνιότητα, και το λάθος μας ,όταν γίνει με προοπτική την αιωνιότητα. Λέγοντας: «Κύριε, θέλω σύντομα να μετανοήσω. Κάνω τώρα την αμαρτία. Θέλω σύντομα να μετανοήσω». Τότε ο Κύριος ήρθε για αυτούς που μετανοούν. Για αυτούς που αμαρτάνουν. Για τους αμαρτωλούς ήρθε. Δεν ήρθε για εκείνους που λένε: «Και τι πειράζει να έχω προγαμιαίες σχέσεις; Και τι πειράζει αν έχω και άλλη σχέση παράλληλη; Και τι πειράζει αυτό αν καπνίζω; Και τι πειράζει αν δε νηστεύω; Και τι πειράζει αν δεν πάω εκκλησία; Και τι πειράζει αυτό και τι πειράζει ο άλλος;»

Μ’ έλεγε κάποιος:

-Εγώ, πάτερ, έρχομαι στην εκκλησία την Κυριακή. Στη δική σου εκκλησία έρχομαι. Δεν πάω στην εκκλησία της κοιμήσεως.

-Ποια είναι η εκκλησία της Κοιμήσεως;

-Το κρεβατάκι, μου λέει.

Ναι, εκεί που πάμε και κοιμόμαστε την Κυριακή το πρωί.

Λοιπόν. Να είμαστε σκεύη εκλογής. Να μας εκλέξει ο Κύριος. Για να μας βάλει, όπως βάζουμε εμείς τα εκλεκτά σκεύη, στο καλύτερο δωμάτιό μας.

Έτσι και Εκείνος να μας εκλέξει, και να μας βάλει στον Παράδεισο.

Διόρθωση κειμένου: Θεόδωρος και Χρυσούλα Σ.

Διόρθωση και μορφοποίηση υποτίτλων και εισαγωγή παραπομπών ο ομιλών.