ΚΥΡΙΑΚΗ
“Δ΄ ΛΟΥΚΑ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Ελπίδα ζωής”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “Δ΄ ΛΟΥΚΑ”
Λουκ. η΄ 5 – 15

ΚΕΙΜΕΝΟ

5 ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· 6 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· 7 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. 8 καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ταῦτα λέγων ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. 9 Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη; 10 ὁ δὲ εἶπεν· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν. 11 ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· 12 οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν. 13 οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ρίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται. 14 τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι. 15 τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

5 «Bγήκε ο σπορέας να σπείρει το σπόρο του και καθώς έσπερνε, ένα μέρος από το σπόρο έπεσε δίπλα στο δρόμο και καταπατήθηκε, και τα πουλιά τ’ουρανού το κατέφαγαν. 6Kι άλλο έπεσε πάνω σε πετρώδες έδαφος και μόλις φύτρωσε ξεράθηκε, γιατί δεν είχε υγρασία. 7Kι άλλο έπεσε ανάμεσα στ’αγκάθια, τα οποία φύτρωσαν μαζί του και το κατέπνιξαν. 8Kι άλλο έπεσε στο έδαφος το γόνιμο και φύτρωσε κι απέδωσε καρπό εκατονταπλάσιο». Kαι καθώς τα έλεγε αυτά, υψώνοντας τη φωνή του, τόνιζε:  «Όποιος έχει αφτιά για ν’ακούει, ας τ’ακούει»!   9Oι μαθητές του, λοιπόν, του υπέβαλλαν ερωτήσεις λέγοντάς του:  «Tι σημαίνει η παραβολή αυτή;» 10Kι εκείνος τους είπε:  «Σε σας έχει δοθεί το προνόμιο να γνωρίσετε τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, ενώ στους άλλους αναπτύσσονται με παραβολές, έτσι που, ενώ βλέπουν να μη διακρίνουν κι ενώ ακούνε να μην καταλαβαίνουν».11 «Kαι είναι τούτη η σημασία της παραβολής: O σπόρος είναι ο Λόγος του Θεού. 12Oι σπόροι που έπεσαν στην άκρη του δρόμου είναι εκείνοι που άκουσαν, αλλ’έρχεται κατόπιν ο διάβολος και αφαιρεί το λόγο από τις καρδιές τους, για να μην πιστέψουν και σωθούνε. 13Oι σπόροι πάλι, που έπεσαν πάνω στην πέτρα, είναι εκείνοι που, όταν ακούσουν, δέχονται με χαρά το λόγο. Aυτοί όμως δεν έχουν ρίζα κι ενώ πιστεύουν προσωρινά, κατόπιν, σε καιρό πειρασμού, απομακρύνονται. 14Oι σπόροι επίσης που έπεσαν πάνω στ’αγκάθια, είναι εκείνοι που άκουσαν, αλλά επειδή ζουν κάτω από μέριμνες και πλούτο κι απολαύσεις της ζωής, καταπνίγονται και δεν καρποφορούν. 15Kαι οι σπόροι που έπεσαν στο γόνιμο έδαφος είναι εκείνοι που, επειδή με καλή και αγαθή καρδιά άκουσαν το λόγο, τον κρατούν και καρποφορούν υπομονετικά».

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2025

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ, Λουκ. η΄ 5- 15

Ελπίδα ζωής.

Έχει πολλή ελπίδα να δώσει στη ζωή μας, η εικόνα να βλέπεις τον γεωργό να σπέρνει. Είναι ελπίδα ζωής αυτό. Λες: «Τι ωραία! Ο σπόρος αυτός θα πέσει στη γη, θα βλαστήσει, θα καρποφορήσει, ένα σπόρο ρίχνουμε εκατονταπλάσιος γίνεται, και θα συνεχίσουμε να έχουμε το ψωμάκι μας». Να μπορούμε να τρώμε για να μην πεθάνουμε, για να ζήσουμε.

Αυτό λέει η σημερινή παραβολή που βλέπουμε, την παραβολή του Σπορέως. «Εξήλθεν ο σπείρων, του σπείραι τον σπόρον αυτού». «Βγήκε, λέει, να σπείρει τον σπόρον Του, τον δικό Του σπόρο». Όμως, λέει, ότι άλλος σπόρος έπεσε πάνω στα αγκάθια, μέσα στα αγκάθια. Άλλος έπεσε στην πέτρα. Άλλος έπεσε δίπλα από τον δρόμο, και τον καταπάτησαν αυτοί που περνούσαν ή τον φάγανε τα πουλιά. Και κάποιος άλλος έπεσε στη γη, την αγαθή.

Εγώ, όμως, εδώ έχω ένα ερώτημα, που θα συμφωνήσετε, νομίζω. Ποιος επιλέγει τον σπόρο; Ο γεωργός. Ποιος ρίχνει τον σπόρο στη γη; Ο γεωργός. Όλα τα σπόρια είναι εκλεκτά. Ποιος φταίει, τώρα, που ο σπόρος έπεσε μέσα στα αγκάθια; Φταίω εγώ; Δε φταίει ο γεωργός, που τον πέταξε μέσα στα αγκάθια; Γιατί να τον πετάξει μέσα στα αγκάθια; Γιατί να τον πετάξει στον δρόμο; Γιατί να τον πετάξει πάνω στις πέτρες; Τι γεωργός είναι αυτός, ό,τι να ‘ναι κάνει;

Για να δούμε τώρα η Αγία Γραφή τι λέει, γιατί πάντοτε η Αγία Γραφή πρέπει να λύνει τα ερωτήματά μας. «Του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής» (Α΄ Κορ.ι΄28)

, λέει η Αγία Γραφή. «Όλη η γη είναι δική Του». Δημιούργημα δικό Του. Δεν είναι τίποτα δικό μας. Δεν είμαι εγώ μια άλλη γη, που έρχεται ο γεωργός και πετάει και εκεί, και φταίω εγώ. Δε φταίω σε αυτό. «Η γη είναι καλή και αγαθή και ωραία».

Και μάλιστα, λέει, ένας ψαλμός του Δαβίδ: «Πού πορευθώ από του Πνεύματος Σου;» (Ψαλμ.138,7). «Πού να φύγω, λέει, από τα μάτια Σου. Πού να φύγω, πού να πάω να κρυφτώ; Να πάω στο βυθό της θάλασσας, Θα σε βρω εκεί. Να φύγω στο διάστημα, στον ουρανό; Θα σε βρω εκεί. Όπου και να πάω σε βρίσκω μπροστά μου». Τι σημαίνει αυτό; Ότι τα πάντα είναι δικά Του. Και αφού είναι δικά Του, κάνει ό,τι θέλει.

Πού είναι τώρα η ευθύνη η δική μας; Δεν είμαστε κι εμείς δημιούργημα του Θεού; Και συγκεκριμένα, πλασμένοι. Όχι απλώς: «Είπε και εγενήθησαν» (Γεν.α΄1-31). Δεν είπε να γεννηθεί ο Αδάμ και γεννήθηκε. Πήρε χώμα από τη γη, αυτήν τη γη, πήρε χώμα, έπλασε τον Αδάμ. Και από την πλευρά του Αδάμ πλάθει την Εύα, και ούτω καθεξής. Και όταν μας έπλασε, τι είπε; «Ποιήσω μεν άνθρωπον κατ’ εικόνα ημετέραν και καθ’ ομοίωσιν» (Γεν1,27). Άρα, δεν είμαστε τυχαίοι. Δεν είμαστε τυχαίοι. Είμαστε κάτι το πολύ εκλεκτό. Για τίποτα δεν είπε ότι είναι εικόνα Θεού. Ούτε οι Άγγελοι. Ούτε για τους Αγγέλους δεν είπε αυτό το πράγμα. Το είπε, όμως, μόνο για εμάς. «Κατ’ εικόνα Θεού».

Και η εικόνα του Θεού ποια είναι; Ο Ιησούς Χριστός που ενανθρώπισε. Σύμφωνα με Εκείνον είμαστε. Δεν έγινε ο Ιησούς Χριστός άνθρωπος, επειδή ήμασταν άνθρωποι. Εμείς είμαστε άνθρωποι, γιατί ο Ιησούς Χριστός θα ερχόταν στη γη ως άνθρωπος. Ξέρετε πώς μοιάζει η περίπτωση; Δεν αγοράσαμε μικρά παπουτσάκια, επειδή το παιδί που θα γεννηθεί θα είναι μικρό. Και γεννιέται μικρό, επειδή εμείς αγοράσαμε μικρά παπουτσάκια. Όχι. Εμείς αγοράσαμε μικρά παπουτσάκια, γιατί το παιδί θα είναι μικρό. Άρα, λοιπόν, προηγείται αυτό που θα γεννηθεί και όχι αυτό το οποίον εμείς κινούμεθα. Εμείς είμαστε το ρούχο, το ένδυμα που φόρεσε ο Ιησούς Χριστός. Άρα, λοιπόν, το ένδυμα είναι στα μέτρα του Ιησού Χριστού, που θα γινόταν άνθρωπος.

Πώς γίνεται τώρα να είμαστε γη με αγκάθια, με πέτρες, με χίλια δυο άλλα πράγματα; Λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ότι πρέπει να ανακαινισθούμε στο πνεύμα μας και να μη συμμορφωνόμαστε και μη σχηματίζεστε τω αιώνι τούτω». Μη βλέπεις τι κάνουν οι άλλοι άνθρωποι και κάνεις και εσύ το ίδιο. Έχουν οι άλλοι αυτό, να έχω και εγώ, έχουν οι άλλοι εκείνο, κάνουν έτσι άλλοι , κάνω και εγώ.

«Μη συσχηματίζεστε έτσι, λέει. Αλλά ανακαινούσθε» (Ρωμ.ιβ΄2). Ανακαίνιση, αλλάξτε το μυαλό σας, αλλάξτε τη νοοτροπία σας. Είστε εκλεκτοί, είστε γη εκλεκτή. Και σαν άνθρωποι είμαστε εκλεκτοί. Πλασμένοι «κατ’ εικόνα Θεού». Μην αφήνουμε τον διάβολο να έρχεται μέσα μας και να σπέρνει τα χίλια δυο άλλα πράγματα. Συνήθως λέμε:

–Κάνε αυτό.

–Ε! Δεν μπορώ να το κάνω, γιατί τι θα πει ο κόσμος.

Αυτό τι σημαίνει; Συσχηματίζομαι με τον κόσμο. Τι σημαίνει; Ότι γίνομαι έτσι όπως θέλει ο διάβολος. Ό,τι γίνεται στον κόσμο και δεν είναι του Θεού, δεν υπάρχει κάτι τρίτο, ή ο διάβολος ή ο Θεός, ή το πνεύμα του διαβόλου ή το πνεύμα του Θεού. Δεν πάμε να κάνουμε επιστήμες, να κάνουμε χίλια δυο, να γίνουμε ειδικοί, παραειδικοί, το ένα, το άλλο. Έχεις πνεύμα Θεού; Είναι ευλογημένο. Δεν έχεις πνεύμα Θεού; Ζημιά θα κάνεις στην κοινωνία, στον κόσμο, σε όλους. Ό,τι θέλεις άλλο κάνε, ζημιά θα κάνεις.

Άρα, λοιπόν, εμείς πρέπει να έχουμε την ευθύνη να διαμορφώσουμε τον εαυτό μας. Και ο Κύριος ρίχνει παντού τον σπόρο, για να μην πει κάποιος: «Κύριε, αν έριχνες και σε μένα και εγώ θα γινόμουνα καλός». Πώς λέει η Αγία Γραφή: «Βρέχει επί δικαίους και αδίκους» (Ματθ.ε΄45). Σε όλους βρέχει. Αν σπείρεις θα φυτρώσει, δεν έσπειρες δε φυτρώνει. Από μόνο του δε γίνεται τίποτα. Αν πας στο χωράφι να το καθαρίσεις, θα φυτρώσει ο σπόρος και δε θα το πνίξουν τα ζιζάνια.

Άρα, λοιπόν, τι πρέπει να κάνουμε στη ζωή μας; Μη λέμε: «Έτσι είναι το DNA μου». Λέμε πολλές φορές σ’ ανθρώπους:

–Μην το κάνεις αυτό.

–Έτσι είμαι εγώ.

–Μα δεν είσαι έτσι. Έτσι φτιάχτηκες εσύ. Τον έχεις φτιάξει τον εαυτό σου.

Από πότε; Από πολύ μικρός. Από πολύ μικρός άνθρωπος, έτσι τον φτιάχνεις τον εαυτό σου, γιατί δε σε καλλιέργησαν, δεν είδες κάτι καλό να συγκρίνεις; Λέω πολλές φορές στους γονείς:

–Ελάτε στην εκκλησία

–Ε! Λέει, εγώ έρχομαι, αλλά το παιδί μου δεν έρχεται.

–Γιατί δεν έρχεται; Πάρτε και αυτό τώρα που είναι μικρό να συνηθίσει. Βλέπει τον πατέρα που κοιμάται και λέει: «Θα κοιμηθώ κι εγώ».

Από τη μικρή ηλικία, το παιδί έχει να διαλέξει ανάμεσα στο καλό που κάνει ο ένας και στο κακό που κάνει ο άλλος. Βλέπετε; Από μικρά επιλέγουν. Άρα εμείς τι επιλέγουμε, τι διδάσκουμε, πώς καλλιεργούμε τα παιδιά μας; Με αντίδραση, με εγωισμό; «Εγώ ξέρω, εγώ έχω παιδί, εγώ κάνω έτσι, εγώ κάνω αλλιώς». Και στην εποχή μας, ο διάβολος μας γέμισε με εγωισμό. Από τότε που κλειστήκαμε στα σπίτια, φοβούμενοι τις ιώσεις, από τότε αλλάξαμε νοοτροπία. Γεμίσαμε νεύρα, γεμίσαμε εγωισμό, γεμίσαμε αυτοπεποίθηση, γεμίσαμε τεμπελιά και βόλεμα.

Αγαπητοί μου, πρέπει να επανέλθουμε, να αρχίσουμε να καλλιεργούμε το χωράφι μας, γιατί αρχίζει και γεμίζει με σκουπίδια και ο διάβολος σπέρνει. Σπέρνει, έξω που περπατάς, στο δρόμο, από εδώ, από εκεί.

Διάβασα μία ανακοίνωση, ότι στα σχολεία θα απαγορευθούν τα κολάν και τα σκιστά παντελόνια. Γιατί, καλή μου; Γιατί μέχρι τώρα τι ήταν, άσχημα; Τώρα γιατί επανέρχεσαι; Γιατί έγιναν του κόσμου οι βρωμιές. Του κόσμου οι βρωμιές. Τώρα επανέρχεσαι. Αν ακούσεις, όμως, το θέλημα του Θεού, θα είσαι μια χαρά.

Όταν εμείς, στην εποχή μας, ήμασταν χωρισμένοι σε αρρένων και θηλέων, προοδεύαμε. Το μυαλό μας ήταν καθαρό. Ούτε σχέσεις, ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Ήταν καθαρό το μυαλό. Τώρα, γιατί τα έκανε ο διάβολος μεικτά; Για να μπορεί να μας μπερδεύει από τη νεότητά μας.

Προσέχετε, αγαπητοί μου, ας δουλέψουμε τους εαυτούς μας. Κλείστε τα κινητά. Τι τα θέλετε, βρε παιδί μου; Γιατί χάνετε τον χρόνο εκεί μέσα; Γιατί αφήνετε τον διάβολο να σπέρνει, σπέρνει, σπέρνει και μετά δεν μπορείτε να το ξεριζώσετε; Γιατί όταν κάνει ρίζες βαθιές, δε βγαίνει με τίποτα.

Θέλετε, λοιπόν, να σωθούμε; Διαλέξτε τον τρόπο με τον οποίο θα καλλιεργήσετε το χωράφι σας. Έτσι, ώστε να έρθει ο Κύριος να βρει ένα χωράφι καθαρό και να πει: «Αυτό αξίζει για τον Παράδεισο. Ας το βάλω στον Παράδεισο» (Ματθ.κε΄21). Αγκάθια στον Παράδεισο δε βάζει. Και δρόμους και χωράφια με πέτρες δε βάζει. Εμείς, όμως, γη αγαθή και ευλογημένη.

Διόρθωση κειμένου: Θεόδωρος και Χρυσούλα Σ.

Διόρθωση και μορφοποίηση υποτίτλων και εισαγωγή παραπομπών: ο ομιλών.