“ΤΗ ΛΕΓΑΝΕ ΕΛΛΑΔΑ” ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΓΑΛΙΛΑΙΑΣ Στίχοι-μελωδία αρχιμ.Νικηφόρος Κοντογιάννης

Οι στίχοι γράφηκαν στις 21-10-1975 και αφορμή ήταν ένα άρθρο ξένης εφημερίδας της εποχής εκείνης με τίτλο «Grecia finished» (Η Ελλάδα τελείωσε).
Η πρώτη ηχογράφηση έγινε το Νοέμβριος του 1975 (αρχείο π.Νικηφόρου) δοκιμαστικά με μαγνητόφωνο της εποχής εκείνης με μουσική υπόκρουση εντελώς τυχαία που ακούγονταν εκείνη την ώρα από ένα μικρό ραδιοφωνάκι το οποίο μετέδιδε ζωντανή εκπομπή από το Γ’ πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και η οποία με τις εναλλαγές της και το ρυθμό της ήλθε και κούμπωσε απόλυτα με τα λόγια και το νόημα των στίχων. Την πρώτη ηχογράφιαση που αναφέρω μπορείτε να την ακούσετε από την ιστοσελίδα μας Νο2 ΕΔΩ :https://galilea.gr/επικαιροσ-λογοσ-διδακτικεσ/ .
Αυτό με τρόμαξε και είπα «λες να εκφράζουν αλήθειες οι σκέψεις που γράφονται στους στίχους αυτούς;»
Στη συνέχεια στις 9 Σεπτεμβριου 2025 έγινε μια τελείως διαφορετική, βελτιωμένη και ανανεωμένη, επεξεργασία.

“ΤΗ ΛΕΓΑΝΕ ΕΛΛΑΔΑ”
Σε λίγο καιρό οι άνθρωποι
που θα αγαπούν την ιστορία θα γράφουν:
Ήταν μια όμορφη χώρα
μικρή και φτωχική,
μα διαλεγμένη απ’ το Θεό.

Ήταν μια ελληνική Ελλάδα
γεμάτη πίστη και αγάπη στο Θεό.
Ήταν μια χώρα ηρώων
γεμάτη μίσος για καθετί φθαρτό.

Ήταν μια χώρα Αγίων Μαρτύρων
που πάλεψαν με πίστη για τον αιώνιο Θεό.
Ήταν μια χώρα που γεννήθηκε,
μεγάλωσε και… πέθανε για πάντα.

Ήταν, ήταν μια όμορφη εκκλησιά
που από αίμα ήταν το χαλί της
και για στασίδια είχε τους τάφους των Αγίων.

Τα γνήσια κεριά της ήταν
οι αθάνατες χριστιανικές ψυχές
κι είχε και θυμιατήρια
τις προσευχόμενες θερμές καρδιές.

Είχε και για τοιχογραφίες
τις ζωντανές παρουσίες των Αγίων ανθρώπων.

Είχε και έναν παπά
βγαλμένο απ’ την καρδιά της,
γιατί ο λαός προσέφερε τα δώρα
κι έπαιρνε πίσω την ζωή,
για να ξαναπροσφέρει και την δική του μαζί.

Πήγα να ξαναβρώ την εκκλησιά.
Και είδα. Και τι δεν είδα!

Γλέντια, τραγούδια και χαρές
και στα κρυφά,
την ώρα που γλεντούσαν,
άνθρωποι ύπουλοι και πονηροί
με χρυσοκέντητους σταυρούς
και πλουμιστές γραβάτες,

άνθρωποι μισάνθρωποι και κτήνη,
μαύροι, άσπροι, κόκκινοι, πράσινοι και μπλε,
δεξιοί, αριστεροί, ακόλαστοι και κολασμένοι,
άνθρωποι του κόσμου και του υπόκοσμου,
άνθρωποι της κολάσεως και της υποκολάσεως,

στριφογύριζαν σαν μανιασμένοι
μες στα συντρίμμια του ναού,
ν’ αρπάξουν, να ληστέψουν , να φονεύσουν
ό,τι είχε απομείνει από τους συνεργούς
μέσα στην όμορφη εκκλησιά.

Και σαν τα είδα, θυμήθηκα
τον όμορφο κόσμο της εκκλησιάς
και είπα:
Δεν έχουμε εδώ μόνιμη πόλη,
αλλά αναζητούμε τη μέλλουσα.

Και μ’ άρπαξαν, με γκρέμισαν,
με σταύρωσαν και μένα ………
….και δεν είδα πια τίποτα.

Έφυγα προς την αγαπημένη μου εκκλησιά,
την ποθεινή πατρίδα,
πολίτης παραδείσου να γίνω.