ΚΥΡΙΑΚΗ
“ΙΔ΄ ΛΟΥΚΑ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Να μην κλείνουμε τις πόρτες”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “ΙΔ΄ ΛΟΥΚΑ”
Λουκ. ιδ΄ 35-43

ΚΕΙΜΕΝΟ

 35 Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ ἐγγίζειν αὐτὸν εἰς Ἱεριχὼ τυφλός τις ἐκάθητο παρὰ τὴν ὁδὸν προσαιτῶν· 36 ἀκούσας δὲ ὄχλου διαπορευομένου ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. 37 ἀπήγγειλαν δὲ αὐτῷ ὅτι Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος παρέρχεται. 38 καὶ ἐβόησε λέγων· Ἰησοῦ υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησόν με· 39 καὶ οἱ προάγοντες ἐπετίμων αὐτῷ ἵνα σιωπήσῃ· αὐτὸς δὲ πολλῷ μᾶλλον ἔκραζεν· υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησόν με. 40 σταθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐκέλευσεν αὐτὸν ἀχθῆναι πρὸς αὐτόν, ἐγγίσαντος δὲ αὐτοῦ ἐπηρώτησεν αὐτὸν 41 λέγων· τί σοι θέλεις ποιήσω; ὁ δὲ εἶπε· Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω. 42 καὶ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ἀνάβλεψον· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. 43 καὶ παραχρῆμα ἀνέβλεψε, καὶ ἠκολούθει αὐτῷ δοξάζων τὸν Θεόν· καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἰδὼν ἔδωκεν αἶνον τῷ Θεῷ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

35Στο μεταξύ, καθώς πλησίαζε πια στην Iεριχώ, συνέβη το εξής περιστατικό. Ένας τυφλός καθόταν στην άκρη του δρόμου και ζητιάνευε. 36Kι όταν άκουσε να περνάει κόσμος, ρωτούσε να μάθει σαν τι να συνέβαινε. 37Tον πληροφόρησαν, λοιπόν, ότι περνάει ο Iησούς ο Nαζωραίος. 38Tότε αυτός άρχισε να φωνάζει δυνατά:  «Iησού, Γιε του Δαβίδ, ελέησέ με». 39Mα εκείνοι που βάδιζαν μπροστά, τον μάλωναν για να σωπάσει. Eκείνος όμως φώναζε ακόμα περισσότερο:  «Γιε του Δαβίδ, ελέησέ με»! 40Στάθηκε τότε ο Iησούς και πρόσταξε να τον φέρουν κοντά του. Kι όταν πλησίασε, τον ρώτησε: 41 «Tι θέλεις να σου κάνω:» Kι εκείνος απάντησε  «Kύριε, να ξαναδώ!» 42Tότε ο Iησούς του είπε:  «Nα ξαναδείς! H πίστη σου σε έσωσε»! 43Kαι μεμιάς ξαναβρήκε την όρασή του κι ακολουθούσε τον Iησού δοξολογώντας το Θεό! Kι όλος ο λαός, μόλις το είδε αυτό, δοξολόγησε το Θεό.

Κυριακή ΙΔ ΛΟΥΚΑ (ιη΄35-43), 1 Δεκεμβρίου 2024

Να μην κλείνουμε τις πόρτες.

Σήμερα, λέει το Ιερό Ευαγγέλιο, ότι κάτι παράξενο συνέβη στη συντροφιά που ακολουθούσε τον Ιησού Χριστό.

Πήγαινε λέει στην Ιεριχώ, και είχε μαζί του πολύ κόσμο. Και κάποια στιγμή ένας τυφλός, που ζητιάνευε στο δρόμο, άκουσε αυτόν τον θόρυβο (του κόσμου) και λέει: «Τι συμβαίνει, τι γίνεται;». Και του λένε: «Ο Ιησούς Χριστός περνάει». «Πω! Πω!, λέει, Ευκαιρία! Ευκαιρία! Θα τον φωνάξω να με κάνει καλά». Και φώναζε: «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ Δαυίδ, ελέησόν με». Και ο Κύριος έκανε ότι δεν τον άκουγε. Ξαναφώναζε αυτός έντονα. Και κάποια στιγμή αυτοί που ακολουθούσαν τον Κύριο… Εδώ είναι το παράξενο! Πάνε και του λένε: «Μη φωνάζεις, μας ενοχλείς». Και εκείνος ακόμα πιο πολύ φώναζε. Και… ο Κύριος, τότε, λέει στον τυφλό: «Τι θέλεις;». Πάει κοντά του και του λέει: «Τι θέλεις;».

«Θέλω να με κάνεις καλά. Θέλω να βλέπω. Τι άλλο να θέλω;».

Και δεν πήγε να τον πλησιάσει, πήγε προς εκείνον, αλλά δεν τον πλησίασε τον τυφλό, αλλά λέει σε αυτούς που τον εμπόδιζαν μέχρι τώρα να πλησιάσει τον Κύριο, λέει: «Φέρτε Τον εδώ, που θα έπρεπε από μόνοι σας να πείτε, Κύριε, εδώ είναι ένας τυφλός. Έλα να τον κάνουμε καλά.».

Πόσο, πόσο αγενείς είμαστε στη ζωή μας και δεν το καταλαβαίνουμε. Εμείς που ακολουθούμε τον Ιησού Χριστό, εμείς που πηγαίνουμε στην εκκλησία, εμείς που λέμε ότι είμαστε παιδιά του. Εμείς! Θα μου πείτε εμείς; Ναι, εμείς κλείνουμε τις πόρτες απ’ αυτούς που θέλουν να φωνάξουν και να ‘ρθουν κοντά στον Ιησού Χριστό, να προσευχηθούνε, να μιλήσουνε μαζί Του. Κι όμως κλείνουμε πόρτες! Εμείς; Ναι! Ξέρετε πόσες τέτοιες περιπτώσεις υπάρχουνε που δεν τις βάζει το μυαλό σας;

Να σας απαριθμήσω μερικές; Έτσι… Είναι Κυριακή πρωί, παίρνει η μάνα και ο πατέρας το παιδί να το φέρει στην εκκλησία; Το παιδί θέλει να μιλήσει με την Παναγία, με τον Ιησού Χριστό, βλέπει εικόνες και λέει: «Μα, μα, μα. Να φιλήσω την εικόνα». Το φέρνει η μάνα και ο πατέρας στην εκκλησία; Μα, δεν το φέρνει. Τι κάνει; Του κλείνει την πόρτα του παιδιού του… του κλείνει την πόρτα να μιλήσει… να μιλήσει με τον Ιησού Χριστό.

Άλλη περίπτωση; Ήρθαμε από το πρωί εδώ να προσευχηθούμε. Δεν ήρθαμε; Ήρθαμε! Μπαίνει κάποιος μέσα και αρχίζει να ατακτεί. Φέρνει και το παιδί του και ατακτεί και το παιδί. Μιλάει, φωνάζει. Τι κάνει τώρα, εκείνος ο άνθρωπος, με τόση αγένεια; Δεν υπολογίζει το ότι εδώ μέσα υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που ήρθανε  να προσευχηθούν και να μιλήσουν με τον Θεό. Αλλά ατακτεί, θορυβεί, μου αποσπά την προσοχή και δεν μπορώ να μιλήσω με τον Θεό. Μου κλείνει την πόρτα.

Και πόσες άλλες τέτοιες περιπτώσεις έχουμε; Θέλει ο άλλος να νηστέψει και του λέει: «Πάλι θα νηστέψεις;». Άνθρωπέ μου, μη μου κλείνεις την πόρτα. Εγώ μ’ αυτόν τον τρόπο θέλω να καθαρίσω τον εαυτό μου και να επικοινωνήσω με τον Θεό.

Γιατί δεν παιδαγωγούμε…; Δεν έχω παράπονο από εσάς εδώ, όχι. Αλλά άνθρωποι που έρχονται μια φορά τον χρόνο, θα ‘ρθούνε τα Χριστούγεννα, θα μπούνε μέσα, θα μιλάνε, θα κουβεντιάζουν, θα πάνε όπου θέλουν, θα καθίσουν όπου θέλουν. Θα ‘ρθουνε στους χαιρετισμούς πιο μετά, θα ‘ρθουνε οι μαμάδες με τα παιδάκια τους, οι γιαγιάδες με τα παιδάκια τους, θα μπουν στην εκκλησία, θα πουν: «Α! Τι ωραία ψαλμωδία! Τι ωραία είναι!». Θα τα αφήσουν να αλωνίζουν μες στην εκκλησία, να κάνουν αταξίες, και δεν υπολογίζουν τους υπολοίπους. Τι κάνουμε με αυτόν τον τρόπο; Κλείνουμε τις πόρτες των ανθρώπων που θέλουν να επικοινωνήσουν με τον Θεό.

Και για να μην νομίζετε ότι όλα αυτά είναι δικά μου, που τα λέω εγώ. Τα νιώθω και τα βιώνω… Αλλά, δείτε πόσο έχουμε εκτραπεί και πόσο μακριά είμαστε από μια πραγματικότητα αγιογραφική, πατερική. Στην εποχή μας κάνει ο καθένας ό,τι θέλει. Ό,τι νομίζει. Μπαίνει στην εκκλησία, κάθεται όπου θέλει, κινείται όπως θέλει, μπαίνει και φεύγει όποτε θέλει. Και άμα του πεις κάτι, λέει: «Σε ενοχλώ;». Και αν πάει ένας επίτροπος να μιλήσει, λέει: «Και τι είσαι εσύ;». Χμ.

Λοιπόν, για να μη λέω δικά μου πράγματα, δείτε τι είπανε οι Άγιοι Απόστολοι, όταν ξεκίνησε η Εκκλησία. Ο Κύριος γνώρισε το θέλημά του στους ανθρώπους, είπε στους Αποστόλους: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (Ματθ.28,19). Και οι Απόστολοι βάλανε μια τάξη στην εκκλησία, την οποία σήμερα εμείς, δεν την υπολογίζουμε.

Και άμα πεις σε κάποιον: «Παιδάκι μου, πέρασε στον δίπλα χώρο, γιατί ενοχλεί το παιδί σου.». «Γιατί; Με διώχνεις από την εκκλησία;». Ή «Κυρία μου, μην κάθεσαι ανάμεσα στους άνδρες, πέρασε από δω», «Με κόλασες σήμερα». Λόγια που τα λένε, δεν τα λέω εγώ. Λόγια που τα λένε…

Ακούστε λοιπόν, τι λένε οι Άγιοι Απόστολοι. (Και λέει, και ο Άγιος Κύριλλος το αναφέρει, και λέει: «Για να μην πω δικά μου πράγματα» (Κατήχησις Φωτιζομένων Β΄ ΕΠΕ. τ.1 σελ. 57,4 και (Κατήχησις Φωτιζομένων Γ΄ ΕΠΕ. τ.1 σελ. 113,4 κ.αλ.) Γι’ αυτό και λέω κι εγώ: «Για να μην πω δικά μου πράγματα»., και το λέω πολλές φορές). «Και πρώτον μεν (πρώτα, πρώτα), ο οίκος έστω επιμήκης (ο οίκος να ‘ναι, ο οίκος, η εκκλησία, να ‘ναι μακρόστενη)». Γιατί; Να ‘ναι και στραμμένη ανατολικά. Γιατί μοιάζει με πλοίο. Μοιάζει με πλοίο, Προσέξτε, δεν είπε μοιάζει με βάρκα. Όχι ότι το πλοίο είναι μεγαλύτερο και η βάρκα είναι μικρή. Γιατί το πλοίο έχει πολλά διαμερίσματα,  έχει πολλούς χώρους. Και όλοι αυτοί οι χώροι είναι της εκκλησίας χώροι, του πλοίου. Και γιατί έχει πολλούς χώρους η εκκλησία; Λέει λοιπόν: «Οι διάκονοι μοιάζουν με τους ναύτες». Αυτοί που υπηρετούν τον ναό (επίτροποι, διάκονοι, κλπ), μοιάζουν  με τους ναύτες. «Προνοία δε τούτων (με την φροντίδα αυτών. Σας διαβάζω μετάφραση, δε διαβάζω το κείμενο). Οι λαϊκοί να κάθονται με ησυχία και ευταξία. Και οι γυναίκες κεχωρισμένως (χωριστά οι γυναίκες), και αυτές να κάθονται και να είναι σιωπηλές, να μη μιλάνε. Όλος ο λαός θα στέκονται με πολλή ησυχία. Οι θυρωροί θα κάθονται στις πόρτες, οι μεν άνδρες (οι διάκονοι) στις πόρτες των ανδρών, οι δε γυναίκες (οι διακόνισσες) στις πόρτες των γυναικών, και θα ελέγχουν ποιοι μπαίνουν και ποιοι βγαίνουν.  Και αν βρεθεί κάποιος να μην κάθεται στην καθορισμένη θέση, να επιπλήττεται από τον διάκονο και να οδηγείτε στην θέση που του ταιριάζει (δεν είναι δικά μου λόγια, εντάξει;). Στην εκκλησία οι νεώτεροι να κάθονται ιδιαίτερα, αν υπάρχει χώρος. Εάν όμως δεν υπάρχει, τότε να στέκονται όρθιοι. Οι δε ηλικιωμένοι να κάθονται με τάξη. Τα παιδιά (προσέξτε…) Τα παιδιά να στέκονται όρθια και να τα παίρνουν οι πατεράδες και οι μητέρες τους, κοντά τους. Και οι νεότερες ιδιαιτέρως, αν υπάρχει χώρος, αλλιώς να στέκονται πίσω από τις γυναίκες. Και οι έγγαμες γυναίκες (υπήρχανε και γυναίκες που πήγαιναν στην εκκλησία, αλλά οι άνδρες ήταν ειδολωλάτρες και δεν πήγαιναν), και αυτές (λέει) να έχουν μαζί τους τα παιδιά και να στέκονται σε ιδιαίτερο μέρος. Να φροντίζει για τις θέσεις ο διάκονος, ώστε ο καθένας από τους εισερχομένους να πηγαίνει στη θέση του. (Και δείτε τώρα τι άλλο λέει) Να παρακολουθεί τον λαό, ώστε κανένας να μην ψιθυρίζει ή νυστάξει ή γελάσει ή κάνει νεύμα. Γιατί στην εκκλησία πρέπει ο καθένας να στέκεται με προσοχή και νηφαλιότητα και να μείνει άγρυπνος, έχοντας τεντωμένο το αυτί σ’ αυτά που λέγονται στην εκκλησία» (ΔΙΑΤΑΓΕΣ ΤΩΝ ΑΓ.ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΕΠΕ.τ1.σελ.161 κ.εξ).

Αγαπητοί μου, λίγα διάβασα, έχει πάρα πολλά. Λέει και για εμάς τους Επισκόπους που να καθόμαστε, οι Ιερείς πώς να καθόμαστε. Ποιοι να κοινωνούν πρώτοι, ποιοι να κοινωνούν δεύτεροι. Και όλη αυτή την τάξη. Εγώ είπα μερικά απ’ αυτά , για να δείτε πώς γινόμαστε κι εμείς σαν αυτή την συντροφιά του Ιησού Χριστού, που εμποδίζουμε τους άλλους να ‘ρθουν να επικοινωνήσουν με τον Κύριο.

Θέλω να προσευχηθώ, με ενοχλείς; Δε με σέβεσαι; Τόσο αγενής είσαι; Τόσο αχάριστος είσαι; Και το παιδί πώς το μαθαίνεις; Χαίρομαι που έρχεστε με τα παιδιά σας, πόσα παιδιά έρχονται και κοινωνούν, πόσα παιδιά…! Και όλα κοινωνούν τόσο όμορφα! Ανοίγουν το στοματάκι τους, είναι προσεκτικά. Και οι μεγάλοι και οι μικροί, και όλοι. Γιατί; Γιατί σας τα λέω κάθε τόσο… σας τα λέω, σας τα λέω. Εάν όλοι οι κληρικοί… όλοι οι κληρικοί και οι επίσκοποι, τα λέγανε αυτά, τότε ξέρετε τι όμορφα θα ήτανε στην εκκλησία; Θα ερχόσουνα στην εκκλησία και θα χαιρόσουνα! Θα απολάμβανες τους ψαλμούς! Θα απολάμβανες τον Ιερέα που μιλάει! Την Ακολουθία! Θα προσευχόσουνα, θα αφοσιωνόσουνα και θα ακουμπούσες εδώ, την Κυριακή, τα προβλήματά σου, τις στενοχώριες σου, τον κόπο, τον προβληματισμό, τον αμαρτωλό εαυτό και θα έκλαιγες και θα δάκρυζες. Και θα έλεγες: «Κύριε, ελέησόν με, σαν αυτόν τον τυφλό. Άνοιξε τα μάτια της ψυχής μου. Εγώ τυφλός στο σώμα δεν είμαι, αλλά της ψυχής μου τα μάτια άνοιξέ τα σε παρακαλώ. Να βλέπω, να ξέρω πως να περπατώ στη ζωή μου».

Γι’ αυτό, αγαπητοί μου, ας είμαστε προσεκτικοί. Μην κλείνουμε τις πόρτες των ανθρώπων που θέλουν να προσευχηθούν. Που θέλουνε  να επικοινωνήσουν με τον Θεό. Που θέλουνε να μείνουν λίγο με τον εαυτό τους, ήσυχοι, φρόνιμοι, για να κατανοήσουν τον εαυτό τους. Γιατί τότε, μόνον τότε, θα μπορέσουμε… λέει ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, λέει: «Μπορεί να βαπτίστηκες… μπορεί να βαπτίστηκες. Πνεύμα Άγιο πήρες;». Πήρες Πνεύμα Άγιο; (Κατήχησις Φωτιζομένων Γ΄ ΕΠΕ. τ.1 σελ. 113,4) Μπορεί να εκκλησιάστηκες σήμερα, το Πνεύμα το Άγιο σε επισκέφτηκε; Ή μοιάζεις με την πέτρα που την βάζεις στο νερό και βγαίνει, απλώς απέξω, μουσκεμένη. Είσαι σαν το σφουγγάρι που μπήκε στο νερό και ρούφηξε το νερό; Εάν, λέει,  δεν έχεις πάρει και το Πνεύμα το Άγιο, μην ξεγελιέσαι, λέει, δε σώζεσαι. Και «Δεν το λέω εγώ, λέει πάλι ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, το λέει ο ίδιος ο Χριστός». Τι είπε στον Νικόδημο; «Εάν δεν γεννηθεί κανείς εκ πνεύματος και ύδατος, δι ύδατος και πνεύματος». Δηλαδή μπορεί να έκανες τα μυστήρια όλα, το Πνεύμα το Άγιο ήρθε; (Κατήχησις Φωτιζομένων Γ΄ ΕΠΕ. τ.1 σελ. 113,4).

Λοιπόν, να παρακαλούμε το Πνεύμα το Άγιο και να λέμε: «Πνεύμα Άγιο, έλα και σε εμένα… έλα και σε εμένα… Άνοιξε τα μάτια της ψυχής μου και βοήθησέ με να καταλαβαίνω τι πρέπει να κάνω για να σωθώ».

• Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.
• Νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.