ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΜΑΣ

Είδα ανθρώπους να ταξιδεύουν μακριά σαν φύλλα φθινοπωρινά,
κι ανθρώπους να συμπορεύονται με μια κρυφή χαρά.
Είδα μάτια ορθάνοιχτα, αδιάφορα, χωρίς τη δόξα την παλιά,
αλλά και μάτια δακρυσμένα κάπου εκεί στα σκοτεινά.
Είδα βλέμματα παράξενα, περίεργα, στραμμένα προς τα χαμηλά,
και βλέμματα γεμάτα απορία, στραμμένα προς τον ουρανό ψηλά.
Είδα διαβάτες να τρέχουν για να βρουν μες στο βουνό το μονοπάτι.
μα και διαβάτες να βαδίζουν ανάμεσα σε αγκαθιές χωρίς να πάθουν κάτι.
Είδα σφιγμένα χείλη δίχως να βγάζουνε μιλιά
μα και κρυφά χαμόγελα γεμάτα με ελπίδα και χαρά.
Είδα και πρόσωπα κλειστά μ’ ένα λευκό φραγμό στο στόμα,
αλλά και πρόσωπα χαρούμενα γεμάτα αγάπη και πίσω από τη μάσκα ακόμα.
Είδα και κάποιο χέρι που έψαχνε να βρει αυτό που είχε χάσει,
αλλά και χέρι που άπλωσε σαν τα φτερά τον πονεμένο να σκεπάσει.
Είδα και πόδια που έτρεχαν χωρίς ποτέ κάπου να φθάνουν,
αλλά και πόδια αδύναμα με προσευχή και δύναμη μετάνοιες να κάνουν.
Είδα κεφάλια όμορφα γεμάτα απάτη στολισμένα
μα κι άλλα να ΄ναι γεμάτα φως στην αναζήτηση στραμμένα.
Είδα κι έναν τρουβά μ΄ ένα βιβλίο ξεχασμένο και τ΄ άνοιξα και διάβασα,
«ἐν ἐσχάταις ἡμέραις …ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι….» και ψάχτηκα να δω πού ανήκω…κι όταν τα φύλλα γύρισα βρήκα κι αυτό ακόμα, «ὁ καιρὸς γὰρ ἐγγύς ἐστιν….ὁ ρυπαρὸς ρυπαρευθήτω ἔτι,…καὶ ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι. Ἰδοὺ ἔρχομαι ταχύ, καὶ ὁ μισθός μου μετ’ ἐμοῦ, ἀποδοῦναι ἑκάστῳ ὡς τὸ ἔργον ἔσται αὐτοῦ» (Αποκ.22,10-12)
και τρόμαξα και έτρεξα μαζί με το ραβδί μου
το μονοπάτι πήρα το στενό, το δύσκολο μα και μοναδικό
και τότε χωρίς να πάρω τα μάτια απ΄ το στρατί μου
φώναξα και κάλεσα κι άλλους πολλούς ακόμα:

«Εδώ είναι ο δρόμος ο στενός που θα μας βγάλει απ΄ το σκοτάδι πρoς το ΦΩΣ»