Στον Ιερό μας Ναό του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Γεωργίου Λαρίσης πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 12 Δεκ. 2019, η Εσπερινή Ομιλία του πνευματικού μας π.Νικηφόρου Κοντογιάννη με τίτλο “ΧΡΗΣΤΟΗΘΕΙΑ”, με αφορμή το βιβλίο του Αγίου Παΐσίου του Αγιορείτου “Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο”, όπου εξάγονται διάφορα συμπεράσματα πνευματικής ζωής, συνύπαρξης, συνεργασίας και γενικά της προσέγγισης του Θεού με σκοπό την σωτηρία, τον αγιασμό, την μίμηση του Ι.Χριστού και τέλος την θέωση του ανθρώπου δια του ενανθρωπίσαντος ΙΣ ΧΡ. Οι ομιλιες πραγματοποιούνται κάθε Πέμπτη στις 6:45μ.μ. αμέσως μετά την Ιερά Παράκληση η οποία τελείται στις 6:00μ.μ., ενώ μεταδίδονται και σε ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας: www.galilea.gr/ζωντανα-2/.
Η παράκληση τελέστηκε προς τιμήν του Αγίου Φανουρίου του Μεγαλομάρτυρος και Θαυματουργού και κατά τη διάρκεια της εκτέθηκε προς προσκύνηση και ευλογία των πιστών το Υπόδημα του Αγίου Σπυρίδωνος του Θαυματουργού, το οποίο είναι ύφασμα που καλύπτει το άφθαρτο πόδι του Ιερού σκηνώματος του Αγ.Σπρίδωνος στην Κέρκυρα και το αλλάζουν κάθε χρόνο και δίδεται ως ευλογία. Το Ι.Υπόδημα είναι ένα από τα Ιερά κειμήλια του Ιερού μας Ναού.
ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε
Οὐράνιον ἐφύμνιον, ἐν γῇ τελεῖται λαμπρῶς, ἐπίγειον πανήγυριν νῦν ἑορτάζει φαιδρῶς, ἀγγέλων πολίτευμα· ἄνωθεν ὑμνῳδίαις εὐφημοῦσι τοὺς ἄθλους, κάτωθεν Ἐκκλησίᾳ τὴν οὐράνιον δόξαν· ἣν εὗρες πόνοις καὶ ἄθλοις τοῖς σοῖς Φανούριε ἔνδοξε.
ΘΕΜΑ 8ΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ:
“Το κοσμικό πνεύμα στην εποχή μας.“
(Με οδηγό το βιβλίο του Αγίου Παΐσίου του Αγιορείτου Λόγοι Α΄ “Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο”, σελ.69 κ.εξ. και Αγ.Νικοδήμου του Αγιορείτου. “Χρηστοήθεια” (Ε.Π.Ε.τ.1 σελ.16).
Οσ.Παϊσίου Λόγοι Α΄
Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονι άνθρωπο σελ.69 κ.εξ.
Κεφάλαιο 3ο: Το κοσμικό πνεύμα.
Ὅποιος εἶναι κυριευμένος ἀπὸ τὴν ματαιότητα εἶναι ὑπό τὴν κατοχή τοῦ διαβόλου. Ἡ αἰχμαλωτισμένη καρδιά ἀπὸ τὸν μάταιο κόσμο διατηρεῖ καὶ τὴν ψυχή ἀτροφική καὶ τὸν νοῦ σκοτισμένο. Τότε, ἐνῶ φαίνεται κανεὶς ὅτι εἶναι ἄνθρωπος, στὴν οὐσία εἶναι πνευματικό ἔκτρωμα…ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός της ψυχῆς μας ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸν διάβολο εἶναι τὸ κοσμικό πνεῦμα, γιατί μᾶς παρασύρει γλυκά καὶ μᾶς πικραίνει τελικά αἰώνια…τὸ κοσμικό πνεῦμα μπαίνει σιγά-σιγά, ὅπως ὁ σκαντζόχοιρος μπῆκε στὴν φωλιά τοῦ λαγοῦ.
Τὸ κακό λίγο-λίγο προχωράει. Ἄν ἐρχόταν ἀπότομα, δὲν θὰ ξεγελιόμασταν…Ἡ καρδιά, ὅταν ἕλκεται ἀπὸ κοσμικές ὀμορφιές, οἱ ὁποῖες δὲν εἶναι ἁμαρτωλές, ἀλλὰ δὲν παύουν νὰ εἶναι μάταιες, νιώθει κοσμική χαρὰ τῆς ὥρας, ἡ ὁποία δὲν ἔχει θεϊκή παρηγοριά, φτερούγισμα ἐσωτερικό μὲ ἀγαλλίαση πνευματική…
Αὐτὸ ποὺ χρειάζεται, εἶναι νὰ στρέψη ὅλη τὴν φροντίδα του στὴν πνευματική καθαρότητα, στὴν ἐσωτερική ὀμορφιά καὶ ὄχι στὴν ἐξωτερική….Ὅσοι δὲν φρενάρουν τὴν καρδιά τους ἀπὸ τὶς ὑλικές ἐπιθυμίες,…διπλή δυστυχία τούς περιμένει… ἡ ἐπιθυμία τῆς καρδιᾶς δὲν εἶναι καθ’ ἐαυτῆ κακή. Ἀλλά, ὅταν μου παίρνουν ἕνα κομμάτι τῆς καρδιᾶς μου πράγματα, ἔστω καὶ μή ἁμαρτωλά, μοῦ ἐλαττώνουν τὴν ἀγάπη μου πρὸς τὸν Χριστό.
Κάθε ἐπιθυμία, ὅσο καλή καὶ νὰ φαίνεται, δὲν εἶναι καλύτερη ἀπὸ τὸ νὰ ἐπιθυμῆ κανεὶς τὸν Χριστό ἤ τὴν Παναγία.
Ὁ Θεὸς ζητάει τὴν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. «Δος μοί, υἱέ, σήν καρδίαν»[1]
Πρέπει νὰ ἀποφεύγουμε τὰ κοσμικά πράγματα, γιὰ νὰ μή μᾶς παίρνουν τὴν καρδιά, καὶ νὰ χρησιμοποιοῦμε τὰ ἁπλά, μόνο γιὰ νὰ ἐξυπηρετούμαστε.
Μετά ρωτᾶνε: «Γιατί δὲν συγκινοῦμαι ἀπὸ τὰ πνευματικά;». Πῶς νὰ συγκινηθῆς, ἀφοῦ ἡ καρδιά σου εἶναι σκορπισμένη στὰ ντουλάπια, στὰ πιάτα; Δὲν ἔχεις καρδιά, ἔχεις μόνον κρέας, ποὺ μέσα κάτι χτυπάει τίκ-τάκ, μηχανικά, σάν τὸ ρολόι, ἴσα γιὰ νὰ περπατᾶς!
Οἱ ἐπιθυμίες αὐτές, ὅσο καὶ ἁμαρτωλές νὰ μήν εἶναι, εἶναι χειρότερες ἀπὸ τὶς ἁμαρτωλές. Γιατί μία ἁμαρτωλή ἐπιθυμία θὰ τὸν συγκλονίση τὸν ἄνθρωπο κάποια φορὰ καὶ θὰ τὸν πειράξη ἡ συνείδηση, ὅποτε θὰ κάνη μία προσπάθεια, θὰ μετανοήση, θὰ πῆ «ἥμαρτον, Θεέ μού». Ἐνῶ αὐτές οἱ ἐπιθυμίες, οἱ «καλές», δὲν τὸν ἀνησυχοῦν.
Ἡ καρδιά, πρίν καθαρισθῆ, ἔχει τὶς κοσμικές ἐπιθυμίες καὶ χαίρεται μ’ αὐτές. Ὅταν ὅμως ἐξαγνισθῆ, μετά στενοχωριέται μὲ τὶς κοσμικές ἐπιθυμίες, σιχαίνεται τὶς κοσμικές ἐπιθυμίες καὶ τότε οἱ χαρές εἶναι πνευματικές. Ἔτσι ἐξαγνίζεται ἡ καρδιά, ὅταν σιχαθῆ τὶς κοσμικές ἐπιθυμίες. Πρίν τὶς σιχαθῆ, ἕλκεται ἀπὸ αὐτές. Ἀλλά,…Γιὰ νὰ ἀποκτήσης δηλαδή τὴν θεία Χάρη, πρέπει νὰ κοποῦν οἱ ἐπιθυμίες, καὶ καλές νὰ εἶναι, νὰ κοπῆ τὸ θέλημα.
[1]. Παρ. 23, 26.
Αγ.Νικοδήμου του Αγιορείτου. “Χρηστοήθεια”.
(Ε.Π.Ε.τ.1 σελ.16)
Πώς, λοιπόν επικράτησαν τα κακά; Επειδή η αμαρτία και το κακό δεν στεριώνουν ούτε από κανένα νόμο φυσικό ούτε θεϊκό ούτε ανθρώπινο αλλά μάλιστα ανατρέπονται από όλους τους νομούς.
Πώς λοιπόν αυτό επικράτησε στον κόσμο και κυριεύει τους άθλιους ανθρώπους; εγώ να σας πω, αδελφοί μου. Άλλη είναι αφορμή που έκανε να στερεωθεί το κακό και η αμαρτία. Αυτά αυξήθηκαν στον κόσμο μόνο από τις κακές συνήθειες των μωρών και διεφθαρμένων ανθρώπων. Από όλους τους λόγους της πρόληψης μερικών ανόητων και από τις παράνομες και ασυλλόγιστες παραδόσεις οι οποίες εφευρέθηκαν από τους παλαιούς ανθρώπους και έτσι τις ακολούθησαν και της φύλαξαν σαν τυφλοί οι μεταγενέστεροι. Δηλαδή ο προπάππους ενός ανθρώπου βρήκε ένα κακό και το έκανε. Αυτό το μιμήθηκε και ο παππούς εκείνου μετά ακολούθησε και ο πατέρας, ύστερα τους μιμήθηκε και ο γιος και έτσι ο ένας από τον άλλον κατά διαδοχή παραλαμβάνοντας το κακό και ακολουθώντας αυτό ως το ωραίο, το επιβεβαίωσαν με την συνεχή και πολυχρόνια συνήθεια. Η συνήθεια μετά έγινε έξη και η έξη έγινε σαν νόμος και φύση. Λέει δε και ο σοφός Σολομών ότι “μέσα στον χρόνο όταν εδραιωθεί η ασεβής συνήθεια τότε γίνεται νόμος” Σοφ,Σολ.14,16. Και από το άλλο μέρος ο Μέγας Βασίλειος λέγει “συνήθεια που για πολύ χρόνο επικράτησε παίρνει την δύναμη της φύσεως” και ο σοφός Νείλος λέγει τα εξής “αυτό που γίνεται από συνήθεια τότε από συνήθεια γίνεται φύση και την φύση ούτε να τη μεταβάλει κανείς μπορεί ούτε να τη μετακίνηση Έτσι λοιπόν και οι άνθρωποι θεώρησαν το άνομο ως νόμιμο, το άνευ λόγου ως εύλογο, το απρόσωπο ως πρέπον, το βλαβερό όσο θέλημα και γενικά να μιλήσουμε το κακό ως καλό και την αμαρτία ως αρετή.
