Στον Ιερό μας Ναό του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Γεωργίου Λαρίσης πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 15 Νοε. 2019, η Εσπερινή Ομιλία του πνευματικού μας π.Νικηφόρου Κοντογιάννη με τίτλο “ΧΡΗΣΤΟΗΘΕΙΑ”, με αφορμή το βιβλίο του Αγίου Παΐσίου του Αγιορείτου “Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο”, όπου εξάγονται διάφορα συμπεράσματα πνευματικής ζωής, συνύπαρξης, συνεργασίας και γενικά της προσέγγισης του Θεού με σκοπό την σωτηρία, τον αγιασμό, την μίμηση του Ι.Χριστού και τέλος την θέωση του ανθρώπου δια του ενανθρωπίσαντος ΙΣ ΧΡ. Οι ομιλιες πραγματοποιούνται κάθε Πέμπτη στις 6:45μ.μ. αμέσως μετά την Ιερά Παράκληση η οποία τελείται στις 6:00μ.μ., ενώ μεταδίδεται και σε ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας: www.galilea.gr/ζωντανα-2/.
Η παράκληση τελέστηκε προς τιμήν του Αγίου Φανουρίου του Μεγαλομάρτυρος και Θαυματουργού και κατά τη διάρκεια της εκτέθηκαν, προς προσκύνηση και ευλογία των πιστών τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Λουκά του Ιατρού, του Αγίου Νεκταρίου επ. Πενταπόλεως καθώς επίσης και του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.
ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε
Οὐράνιον ἐφύμνιον, ἐν γῇ τελεῖται λαμπρῶς, ἐπίγειον πανήγυριν νῦν ἑορτάζει φαιδρῶς, ἀγγέλων πολίτευμα· ἄνωθεν ὑμνῳδίαις εὐφημοῦσι τοὺς ἄθλους, κάτωθεν Ἐκκλησίᾳ τὴν οὐράνιον δόξαν· ἣν εὗρες πόνοις καὶ ἄθλοις τοῖς σοῖς Φανούριε ἔνδοξε.
ΘΕΜΑ 5ΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ:
“Η ζεστασιά της αμαρτίας”
(Με οδηγό το βιβλίο του Αγίου Παΐσίου του Αγιορείτου “Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο”, σελ.45 κ.εξ.- Η αμαρτία έγινε μόδα- και του Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων Κατήχηση Β΄ (Ε.Π.Ε.τ.1. σελ.82) – Η αμαρτία είναι βαριά αρρώστια της ψυχής)
Οσ.Παϊσίου Λόγοι Α΄
Μέ πόνο και αγάπη….. σελ.45 κ.εξ.
Ἡ ἁμαρτία ἔγινε μόδα.
Πῶς ἔχουν γίνει οἱ ἄνθρωποι! Σάν τὰ ζῶα! Τὰ ζῶα ξέρετε τί κάνουν; Στὴν ἀρχή μπαίνουν στὸν σταῦλο, κοπρίζουν, οὐροῦν… Μετά ἀρχίζει νὰ χωνεύη ἡ κοπριά. Μόλις ἀρχίζη νὰ χωνεύη, αἰσθάνονται μία ζεστασιά. Δὲν τὰ κάνει καρδιά νὰ φύγουν ἀπὸ τὸν σταῦλο, ἀναπαύονται. Ἔτσι καὶ οἱ ἄνθρωποι, θέλω νὰ πῶ, νιώθουν τὴν ζεστασιά τῆς ἁμαρτίας, καὶ δὲν τούς κάνει καρδιά νὰ φύγουν. Καταλαβαίνουν ὅτι βρωμάει, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ζεστασιά ἐκείνη δὲν τούς κάνει καρδιά νὰ φύγουν. Νά, ἄν μπή τώρα ἕνας μέσα στὸν σταῦλο, δὲν μπορεῖ νὰ ἀντέξη ἀπὸ τὴν μυρωδιά. Ὁ ἄλλος ποὺ εἶναι συνέχεια στὸν σταῦλο δὲν ἐνοχλεῖται, ἔχει συνηθίσει πλέον…
Σήμερα τὴν ἁμαρτία τὴν ἔκαναν μόδα. Βλέπεις, ὀρθόδοξο ἔθνος ἐμεῖς καὶ πῶς εἴμαστε! Πόσο μᾶλλον οἱ ἄλλοι! Καὶ τὸ κακό εἶναι ποὺ οἱ σημερινοί ἄνθρωποι, ἐπειδή ἡ ἁμαρτία ἔχει γίνει μόδα, ἄν δοῦν ἕναν νὰ μήν ἀκολουθῆ τὸ ρεῦμα τῆς ἐποχῆς, νὰ μήν ἁμαρτάνη, νὰ εἶναι λίγο εὐλαβεῖς, τὸν λένε καθυστερημένο, ὀπισθοδρομικό. Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι τὸ νὰ μήν ἁμαρτάνουν τὸ θεωροῦν προσβολή καὶ τὴν ἁμαρτία τὴν θεωροῦν πρόοδο. Αὐτὸ εἶναι τὸ χειρότερο ἀπὸ ὅλα. Ἄν οἱ σημερινοί ἄνθρωποι ποὺ ζοῦν στὴν ἁμαρτία τουλάχιστον τὸ ἀναγνώριζαν, θὰ τούς ἐλεοῦσε ὁ Θεός, Ἀλλά δικαιολογοῦν τὰ ἀδικαιολόγητα καὶ ἐγκωμιάζουν τὴν ἁμαρτία. Αὐτὸ εἶναι καὶ ἡ μεγαλύτερη βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴν ἁμαρτία νὰ τὴν θεωροῦν πρόοδο καὶ τὸ ἠθικό νὰ τὸ λένε κατεστημένο. Γι’ αὐτὸ ἔχουν μεγάλο μισθό, μεγάλη ἀξία, αὐτοί ποὺ ἀγωνίζονται στὸν κόσμο καὶ διατηροῦν καθαρή ζωή……
Ὁτιδήποτε καὶ ἄν κάνουν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ἀναίσθητοι νὰ εἶναι, πάλι ἀνάπαυση δὲν βρίσκουν, πᾶνε νὰ δικαιολογήσουν τὰ ἀδικαιολόγητα, ἀλλὰ ἐσωτερικά βασανίζονται, εἶναι ἀγριεμένοι. Γι’ αὐτὸ ζητοῦν ψυχαγωγίες, τρέχουν στὰ νταούλια, μεθοῦν, βλέπουν τηλεόραση. Χαζεύουν δηλαδή, γιὰ νὰ ξεχνιοῦνται, γιατί ἐλέγχονται. Καὶ ὅταν κοιμοῦνται, λές ὅτι ἡσυχάζουν; Ὑπάρχει συνείδηση, βλέπεις. Ἡ πρώτη Ἁγία Γραφή ποὺ ἔδωσε ὁ Θεὸς στούς Πρωτοπλάστους εἶναι ἡ συνείδηση, καὶ ἐμεῖς τὴν ξεσηκώνουμε φωτοτυπία τώρα ἀπὸ τούς γονεῖς μας. Ὅσο καὶ ἄν τὴν καταπατήση κανεὶς τὴν συνείδησή του, πάλι μέσα τοῦ ἐλέγχεται. Γι’ αὐτὸ λένε: «Τὸν τρώει τὸ σαράκι». Ναί, δὲν ὑπάρχει γλυκύτερο πράγμα ἀπὸ τὸ νὰ ἔχη κανεὶς ἀναπαυμένη τὴν συνείδησή του. Φτερά νιώθει μέσα του, πετάει…..
Ὅσο ἀπομακρύνεται κανεὶς ἀπὸ τὸν Θεό, τόσο πιὸ δύσκολα γίνονται τὰ πράγματα. Μπορεῖ νὰ μήν ἔχη κανεὶς τίποτα, ἅμα ἔχη τὸν Θεό, δὲν θέλει τίποτε! Αὐτὸ εἶναι! Ἐνῶ, ἄν τὰ ἔχη ὅλα, ἅμα δὲν ἔχη τὸν Θεό, εἶναι μέσα τοῦ βασανισμένος. Γι’ αὐτό, ὅσο μπορεῖ κανείς, νὰ πλησιάση τὸν Θεό, Μόνον κοντά στὸν Θεό βρίσκει κανεὶς τὴν πραγματική καὶ αἰώνια χαρά. Φαρμάκι γευόμαστε, ὅταν ζοῦμε μακριά ἀπὸ τὸν γλυκύ Ἰησοῦ. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ παλιάνθρωπος γίνη ἄνθρωπος, βασιλόπουλο, τρέφεται μὲ τὴν θεία ἡδονή, μὲ τὴν οὐράνια γλυκύτητα, καὶ νιώθει τὴν παραδεισένια ἀγαλίαση, αἰσθάνεται ἀπὸ ‘δω ἕνα μέρος τῆς χαρᾶς τοῦ Παραδείσου.
Ὁ ἄνθρωπος πρῶτα εἶχε ἐπικοινωνία μὲ τὸν Θεό… Ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό εἶναι κόλαση…. ἄν φύγη ἡ ἀγάπη, μετά εἶναι κόλαση. Ἀντίθετό της ἀγάπης τί εἶναι; Ἡ κακία, κακία ἴσον βάσανο… Καὶ ὅταν φύγη ἡ θεία Χάρις, ὁρμοῦν ὅλοι οἱ δαίμονες μέσα στὸν ἄνθρωπο.
Αγ.Κυρίλλου Ιεροσολήμων Κατήχηση Β΄
(Ε.Π.Ε.τ.1. σελ.82)
Η αμαρτία είναι βαριά αρρώστια της ψυχής
Η αμαρτία είναι φοβερό πράγμα και βαριά αρρώστια της ψυχής ή παρανομία. Διότι εξασθενεί τη δύναμή της και γίνεται αιτία της κολάσεώς της στην αιώνια φωτιά. Είναι κακό αυτεξούσιο, και αμαρτάνουμε με την προαίρεσή μας, λέει με σαφήνεια κάπου ό προφήτης· «εγώ σε φύτεψα αμπέλι καρποφόρο και γνήσιο– πώς τώρα μεταστράφηκες και έγινες αμπέλι πικρό και ξένο;»2. Η φυτεία είναι καλή, αλλά ό καρπός πού βγαίνει από την προαίρεση είναι κακός. Και γι’ αυτό εκείνος πού το φύτεψε είναι αναίτιος, ενώ το αμπέλι θα καεί στη φωτιά, επειδή, ενώ φυτεύτηκε καλό, έκανε καρπούς κακούς από δική του προαίρεση. Διότι, σύμφωνα με τον ’Εκκλησιαστή, «ό Θεός έκανε τον άνθρωπο ευθύ, και αυτοί έκαναν πολλούς συλλογισμούς»[1]. ’Αλλά και ό ’Απόστολος λέει– «είμαστε δικό του δημιούργημα και πλαστήκαμε για να κάνουμε έργα καλά, τα όποια προετοίμασε ό Θεός, για να ζήσουμε με αυτά»[2]. Ό Δημιουργός λοιπόν, όντας αγαθός, δημιούργησε τον άνθρωπο για να κάνει καλά έργα, τα δημιουργήματα του όμως από δική τους προαίρεση στράφηκαν στην πονηριά. Είναι φοβερό πράγμα ή αμαρτία, αλλά δεν είναι αθεράπευτο. Φοβερό για όποιον το ποιον το κρατάει, άλλα ευκολοθεράπευτο για εκείνον που το αποβάλλει με τη μετάνοια. Υπόθεσε δηλαδή ότι κάποιος κρατάει στο χέρι του φωτιά. ‘Όσο την κρατάει οπωσδήποτε το αναμμένο κάρβουνο τον καίει. Πέταξε το κάρβουνο και. μαζί πετάς αυτό πού σε καίει. ”Αν όμως κάποιος νομίζει ότι δεν καίεται αμαρτάνοντας, σ’ αυτόν ή Γραφή λέει– «μπορεί κανείς να βάλει κάρβουνα αναμμένα στον κόρφο του και να μη κάψει τα ρούχα του;»5. Διότι ή αμαρτία καίει– αποδυναμώνει τα νεύρα της ψυχής, σπάζει τα νοητά οστά και συσκοτίζει τη φωτεινότητα της καρδιάς.
Αλλά θα πει κάποιος· Τί τέλος πάντων είναι ή αμαρτία; Είναι ζώο; είναι άγγελος; είναι δαίμονας; Τί είναι αυτό που την ενεργεί; Δεν είναι εχθρός πού έρχεται άπ5 έξω, άλλα δικό σου κακό γέννημα, πού ξεφυτρώνει από σένα. Κοίταξε με καθαρά τα μάτια σου και δεν θα έχεις κακή επιθυμία. Κράτα τα δικά σου και μη παίρνεις τα ξένα πράγματα, και έτσι ή τάση για αρπαγή θα αποκοιμηθεί. Φέρνε στο νου σου τη μέλλουσα κρίση, και δε θα μπορέσει να σε νικήσει ούτε πορνεία, ούτε μοιχεία, ούτε φόνος– Όταν, αντίθετα, λησμονεί σεις τον Θεό, τότε αρχίζουν να εμφανίζονται οι πηγές των κακών.
Δεν είσαι όμως μόνο συ αρχηγός αυτού, άλλα υπάρχει και άλλος υποβολέας αρχηγός, ό διάβολος. Εκείνος κάνει υποβολές σε όλους, άλλα δεν μπορεί να επικρατήσει σ’ εκείνους πού δεν πείθονται. Γι’ αυτό λέει ό Εκκλησιαστής· «αν μπει μέσα σου πνεύμα αυτού πού εξουσιάζει, μη του παραχωρήσεις τόπο μέσα σου»[1]. Κλείσε του την πόρτα και απομάκρυνέ τον από σένα, και δεν θα σε βλάψει. Αν όμως δεχθείς το σπέρμα της επιθυμίας, αυτό θα βλαστήσει με τούς λογισμούς σου, θα βγάλει ρίζες, θα δεσμεύσει τη διάνοιά σου και θα σε οδηγήσει σε βόθρο γεμάτο κακά. Πολλές φορές όμως λες* Είμαι πιστός και δεν μπορεί ό δαίμονας να με νικήσει. Και την πέτρα πολλές φορές ή ρίζα πού βρίσκεται μέσα της σπάει. Μη δέχεσαι τον σπόρο, γιατί θα σπάσει την πέτρα της πίστεώς σου…
