1992 7 ΔΕΚ. ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΕΛΕΙΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ Δ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. η’ 5-13) π.Νικηφόρος Κοντογιάννης

“καὶ λέγει αὑτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν· “(Ματθ.η΄7). ᾿Εδῶ μοιάζει ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς βιάστηκε διότι δὲν ζήτησε πίστη. Δὲν βιάστηκε, ἀλλὰ προκαλεῖ τὸν ἑκατόνταρχο γιὰ νὰ ἀποκαλύψει τὸν ἐσωτερικὸ πλοῦτο τῆς πίστεώς του. “Κύριε οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἱαθήσεται ὁ παῖς μου.”(Ματθ.η’ 8). ῾Ο ἑκατόνταρχος μᾶς δίδει τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶναι εὐγενικὸς καὶ κα-λοσυνάτος, ἀλλά εἶναι ὅσο κανείς ἄλλος ἀπαιτιτικὸς. Ζητᾶ τὸ τέλειο, τὸ ἀπόλυτο , τὸ ἄκρως ἀληθές. Γι᾿αὐτὸ ὁ Κύριος θαύμασε τὴν πίστη του λέγοντας·”οὐδὲ ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον” (Ματθ. η’ 10). ῎Ας ἀρχίσουμε ἀντίστροφα γιὰ νὰ δοῦμε τὶ ζητοῦσε ὁ ἑκατόνταρχος ποὺ ἔκανε τὸν Κύριο νὰ θαυμάσει. “Εὗρον” Ποιὸς βρίσκει; ἐκεῖνος ποὺ ψάχνει κάτι ἤ ποὺ ἀναζητᾶ κάτι καὶ τοῦτο ἤ γιατὶ τὸ ἔχασε ἤ γιατὶ τὸ ἐπιθυμεῖ. Τὶ ἔχασε; ῎Αν ἀνατρέξουμε στὴν Π.Δ. θὰ μείνουμε στὸ ἑξῆς περιστατικὸ τοῦ βιβλίου ᾿Αριθμοί, 20 κεφ. ῾Ο Μωϋσὴς βρίσκεται στὴν ἔρημο Σὶν(=Σινᾶ) ὁδηγώντας τὸν λαὸ ἀπὸ Αἴγυπτο στήν Γῇ τῆς ᾿Επαγγελίας. Δὲν ἔχουν νερὸ καὶ ὁ Θεὸς λέγει στὸν Μωϋσὴ & ᾿Ααρών · “Λάβε τὴν ῥάβδον σου καὶ ἐκκλησίασον τὴν συναγωγὴν….καὶ λαλήσατε πρὸς τὴν πέτραν ἐναντίων αὐτῶν, καὶ δώσει τὰ ὕδατα αὐτῆς…” ᾿Εδῶ ὁ Μωϋσής νόμισε ὅτι ξέχασε ὁ Θεὸς νὰ τοῦ πεῖ γιὰ τὴν χρήση τῆς ῥάβδου. Κτύπησε, λοιπόν, δύο φορὲς τὴν πέτρα καὶ ἔβγαλε πολὺ νερό.῎Εξ ἄλλου πολλὲς φορὲς ὅ,τι ἔκανε τὸ ἔκανε διὰ τῆς ῾Ράβδου (Νεῖλος-ἐρυθρά) ἄκόμη καὶ μιὰ προηγούμενη φορὰ στὸ ῎Ορος Χωρὴβ μὲ τὴν ῥάβδο ἔβγαλε νερὸ ἀπὸ τὴν πέτρα. (῎Εξοδ.17,6). Καὶ τώρα ἔβγαλε πολὺ νερό, ὅμως ὁ Θεὸς τοῦ λέγει, εἶναι δὲ αὐτὸ παράξενο ὅσο παράξενος εἶναι καὶ ὁ ἔπαινος πρὸς τὸν ἑκατόνταρχο γιὰ ἕναν εὐγενικὸ λόγο, τοῦ λέγει λοιπόν μετ᾿ἐπιπλήξεως, “ὅτι οὐκ ἐπιστεύσατε ἁγιάσαι με ἔναντίον τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ, διὰ τοῦτο οὐκ εἰσάξετε ὑμεῖς τὴν συναγωγὴν ταύτην εἰς τὴν γῆν, ἥν δέδωκα αὐτοῖς” (᾿Αριθμ.20,12). Γιατὶ Κύριε θυμώνεις; δὲν βγῆκε νερὸ πολύ; καὶ γιατὶ λὲς ὅτι δὲν σὲ ἁγιάσαμε; Ποιὸ τὸ κακὸ ποὺ ἔκαναν καὶ λὲς ὅτι χάνουν τὴν γῆ τῆς ᾿Επαγγελίας; ῾Α γ ι ά ζ ω σημαίνει ξεχωρίζω, ἀναδεικνύω. *** Αὐτό, λοιπόν, που ἔπρεπε νὰ κάνει καὶ δὲν τὸ ἔκανε ἦταν νὰ μιλήσει καὶ ὄχι νὰ χτυπήσει. Δηλαδή ἔπρεπε νὰ πεῖ λόγο, καὶ διὰ τοῦ Λόγου νὰ ἁγιάσει, νὰ ξεχωρίσει καὶ νὰ ἀναδείξει τὸν Θεό. Βέβαια ἡ ῾Ράβδος προκάλεσε τὴν έκπήγαση τοῦ νεροῦ, διότι προετύπωνε τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ δὲν μποροῦσε νὰ καταργηθεῖ ἡ προτύπωση τῆς δυνάμεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. ᾿Εδῶ ἐκπειράσανε Μωϋσής καὶ ᾿Ααρών τὸν Θεὸ διότι ἄλλο πρᾶγμα ἤθελε ὁ Θεὸς νὰ προτυπώσει. Νὰ τὶ λέγει ἡ ᾿Αποκάλυψη. “Καὶ εἶδον τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγμένον,καὶ ἰδοὺ ἵππος λευκός, καὶ ὁ καθήμενος ἐπ᾿ αὐτόν, καλούμενος πιστὸς καὶ ἀληθινός, καὶ ἐν δικαιοσύνῃ κρίνει καὶ πολεμεῖ· οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς φλὸξ πυρός, καὶ ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ διαδήματα πολλά, ἔχων ὀνόματα γεγραμμένα, καὶ ὄνομα γεγραμμένον ὅ οὐδεὶς οἶδεν εἰ μὴ αὐτός, καὶ περιβεβλημένος ἲμάτιον βεβαμμένον ἐν αἴματι, καὶ κέκληται τὸ ὄνομα αὐτοῦ, Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ· καὶ τὰ στρατεύματα τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ ἠκολούθει αὐτῷ ἐπὶ ἵπποις λευκοῖς, ἐνδεδυμένοι βύσσινον λευκὸν καθαρόν· καὶ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ἐκπορεύεται ῥομφαία ὀξεῖα δίστομος, ἵνα ἐν αῦῇ πατάσσῃ τὰ ἔθνη· καὶ αὐτὸς πατεῖ τὴν ληνὸν τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ τοῦ Παντοκράτορος· καὶ ἔχει ἐπὶ τὸ ἵμάτιον καὶ ἐπὶ τὸν μηρὸν (Θεοτόκος) αὐτοῦ ὄνομα γεγραμμ;ενον, Βασιλεὺς Βασιλέων καὶ Κύριος Κυρίων” .(᾿Αποκ.ιθ’ 11-16). Αὐτὸν ἔπρεπε νὰ προτυπώσει ὁ Μωϋσής τόν Λόγο τοῦ Θεού. Τὸν πιστὸ καὶ ἀληθινὸ τόν Βασιλέα τῶν Βασιλέων, τόν Κύριο τῶν Κυρίων, τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Γι᾿αὐτὸ ὁ Θεὸς τοῦ εἶπε “λαλήσατε πρὸς τὴν πέτραν” . Καὶ θὰ εἴχαμε τότε ΣΥΝΟΔΟ προτυπώσεων. Λοιπόν, μικρὸ πράγμα παρέβησαν; ΟΧΙ. Γι᾿αὐτὸ καὶ τοὺς τιμώρησε ὁ Θεὸς νὰ μὴ μποῦν στὴν γῆ τῆς ᾿Επαγγελίας. Ὁ ΙΣ ΧΡ, ἔψαχνε νὰ βρῆ τὴν πίστη στὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ στοὺς ᾿Ισραήλτες καὶ δὲν τὴν βρῆκε (Ματθ.η’10) καὶ ποῦ τὴν βρῆκε; στὸν ἑκατόνταρχο ὁ ὁποῖος εἶπε· “Κύριε,…εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἱαθήσεται ὁ παῖς μου”. δηλ. στεῖλε τὸν Λόγο σου. Τὸν πιστό, τὸν ἀληθινό, τὸν Βασιλέα τῶν Βασιλέων, τὸν Κύριο τῶν Κυρίων καὶ τόσα ἄλλα. Μικρὸ πράγμα ζήτησε ὁ ἑκατόνταρχος; ῎Οχι ,ἀλλὰ τεράστιο. Γι᾿αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος ἐθαύμασε. Αὐτὸ κάνει καὶ ὁ Πιστὸς Χριστιανός. Σ᾿ αὐτὴ τὴν ζωὴ μοιάζει, στὰ μάτια τοῦ κόσμου, σὰν νὰ μὴν ἐπιδιώκει σπουδαῖα πράγματα, οὔτε μεγάλες κατακτήσεις, μεγάλο ὄνομα κ.λ.π., ἀλλὰ κάτι φτωχὸ καὶ ἁπλό. Κι ὅμως μέσα ἀπὸ τὸ λίγο ζητᾶ τὸ ᾿Απόλυτο, τὸ Τέλειο, τὸ Αἰώνιο. Δέν ὑπάρχει ὡρεώτερο πράγμα ἀπὸ τοῦ νὰ κάνουμε τὸν ΘΕΟΝ ΛΟΓΟΝ ,ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΜΑΣ νὰ θαυμάζει, γιὰ τὴν ἐνάρετη ζωὴ μας, τὴν πιστὴ πίστη μας στὸ πρόσωπὸ του χωρὶς ὑποχωρήσεις καὶ νοθευμένες ἐνέργειες, διότι τότε δὲν ἀναζητοῦμε τὸ Τέλειο καὶ Αἰώνιο, ἀλλὰ τὸ ἐπίγειο καὶ δαιμονικό.

• Απομαγνητοφώνηση, νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.