Θεία Λειτουργία – Αγίου Αθανασίου εν Άθω 5/7/2025

 Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Τὴν ἐν σαρκὶ ζωήν, σοῦ κατεπλάγησαν, Ἀγγέλων τάγματα, πῶς μετὰ σώματος, πρὸς ἀοράτους συμπλοκάς, ἐχώρησας πανεύφημε, καὶ κατετραυμάτισας, τῶν δαιμόνων, τὰς φάλαγγας· ὅθεν Ἀθανάσιε, ὁ Χριστὸς σὲ ἠμείψατο, πλουσίαις δωρεαῖς· διὸ Πάτερ, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΑΘΩ

Αὐτός ὁ περίφημος τῆς οἰκουμένης ἀστέρας, ἄκμαζε στά χρόνια Νικηφόρου τοῦ Φωκᾶ, κατά τό ἔτος 963. Καί πατρίδα εἶχε τήν Τραπεζοῦντα, πού βρίσκεται κοντά στήν Λαζική. Οἱ γονεῖς του ἦταν εὐγενεῖς καί φιλόθεοι, ἀπό τήν Ἀντιόχεια καταγόμενοι καί οἱ δύο. Ἐπειδή λοιπόν εἶχε  τέτοιους ἀγαθούς γονεῖς ὁ Ἅγιος, γι’ αὐτό ἔλαβε ἀπό αὐτούς καί ἀνατροφή ἀγαθή. Ἀπό τήν ἀρχή τῆς νεαρῆς του ἡλικίας ἐπιδόθηκε στήν μάθησι τῶν γραμμάτων, τά ὁποῖα μόλις τά γεύθηκε, ἐπεθύμησε νά φθάση καί στήν τελειότητά τους. Γι’ αὐτό πηγαίνοντας στήν Κωνσταντινούπολι, χόρτασε ὑπερβολικά ἀπό τά μαθήματα, ἀφοῦ ἄλλα μέν διδάχθηκε ἀπό ἄλλους, καί ἄλλα πάλι δίδαξε σέ πολλούς καί ὁ ἴδιος. Διότι, μολονότι ἦταν νέος στήν ἡλικία, εἶχε φρόνησι γεροντική, σώφρονας ὄντας καί ἀποδεχόμενος τήν ἀσκητική σκληραγωγία. Ἔτσι, ἐπειδή μελετοῦσε νά φθάση στήν τελειότητα τῆς ἀσκήσεως καί ἀρετῆς, ἀναχὠρησε ἀπό τήν Κωνσταντινούπολι καί πῆγε στό ὑψηλό καί δυσκολοανάβατο βουνό τοῦ Κυμινᾶ, πού βρίσκεται στήν Ἀσία. Ἐπάνω σ’ αὐτό ὑπῆρχε Μοναστήρι ἔχοντας Ἡγούμενο τόν Μιχαήλ ἐκεῖνον, πού λεγόταν Μαλεΐνος, ἅνδρας ἱερός καί τῆς μοναδικῆς πολιτείας ἀκριβέστατος διδάσκαλος, ὁ ὁποῖος καθοδηγοῦσε τούς ὑποτασσόμενους σ’ αὐτόν Μοναχούς, στήν Οὐράνια καί ἀγγελική ζωή. Μέ αὐτούς λοιπόν ἀφοῦ συγκαταριθμήθηκε καί αὐτός ὁ μακάριος ἀντί Ἀβράμιος μετωνομάσθηκε μέ τό θεῖο σχῆμα Ἀθανάσιος.
Ἔτσι σέ μικρό χρονικό διάστημα ὑπερέβη στούς ἀγῶνες καί κόπους ὅλους τούς ἐκεῖ ἀγωνιστές, δουλαγωγῶντας καί καταξηραίνοντας τό σῶμα καί ἀποβλέποντας μόνο πρός τήν Οὑράνια ἀπόλευσι. Ἐπειδή ὅμως τόν τιμοῦσαν ὅλοι, ὅσοι ἦταν ἐκεῖ, γι’αὐτό, γιά νά ἀποφύγη τήν τιμή τῶν άνθρώπων, ἀναχώρησε ὁ ἀοίδιμος καί πῆγε στό βουνό τοῦ Ἄθω, δηλαδή στό Ἅγιο Ὄρος, πού βρίσκεται στήν Μακεδονία, ὑψηλό καί μακρύ, φθάνοντας σέ πολύ μῆκος τῆς θαλάσσης, καί εἶναι σάν ἕνας στενός λαιμός. Ἐκεῖ λοιπόν, ἀφοῦ βρῆκε ὁ Ὅσιος ἕνα Γέροντα, ἔγινε μαθητής έκείνου καί ὑποτακτικός, ἀγαπῶντας τήν ὑπακοή μέ ταπεινό φρόνημα. Κοντά λοιπόν σ’ἐκεῖνον ἔχυσε ὁ θεῖος Ἀθανάσιος πολλούς ἱδρῶτες πνευματικούς. Ἀπό ἐκεῖ κατόπιν μέ θεία ἀποκάλυψι σηκώθηκε καί πῆγε στο ἐσωτερικό μέρος τοῦ αὐτοῦ Ἁγίου Ὄρους. Καί ἀφοῦ πολύ τόν παρακάλεσε ὁ ἀναφερθείς βασιλιάς Νικηφόρος Φωκᾶς, ὁ ὁποῖος γνώριζε προηγουμένως τόν Ἅγιο καί εἶχε φιλία μέ αὐτόν, ἔκτισε ναό ὡραῖο τῆς Θεοτόκου, παρόμοια καί κελλιά πολλά καί οἴκους μεγάλους ἀπό αὐτά τά θεμέλια, γιά κατοικία καί ἀνάπαυσι Μοναχῶν.
Καί ἀφοῦ δημιούργησε Λαύρα Μοναχῶν πολυάνθρωπη, ἀπῆλθε πρός τόν Κύριο, χωρίς νά μείνη ἄμοιρος καί τέλους μαρτυρικοῦ. Ἐπειδή λοιπόν ὁ ἀδαμάντινος δέν ἔπαυε νά καταδαμάζη τόν ἑαυτό του μέ βαρύτατους κόπους, φρόντιζε νά μετασκευάση καλλίτερη καί τήν ὀροφή, δηλαδή τόν θόλο τοῦ Ἁγίου Βήματος. Ὁπότε ὁ μέν Ἅγιος ἀνέβηκε, γιά νά κλείση καί νά τελειώση τόν θόλο, ὁ θόλος ὅμως, ἀφοῦ γκρεμίσθηκε, κατασκέπασε τόν Ἅγιο μαζί μέ ἕξι μαθητές του. Αὐτός ὁ Ὅσιος, ἔκανε καί ἄλλα ἀναρίθμητα θαύματα καί δοξάσθηκε μέ λόγους καί διδασκαλίες καί μέ ἔργα καί προοράσεις, ὅπως ἀναφέρει ὁ ἀναλυτικός Βίος του. Θεράπευσε ἀκόμη καί ἔναν λεπρό καί ἀπό τόν βυθό τῆς θάλασσας λύτρωσε ἐκείνους, πού ἔπλεαν στή θάλασσα μαζί μέ τό πλοῖο. Ἀλλά καί ἕνας ἀδελφός, πού ἔπασχε ἀπό φοβερή ἀσθένεια, πῆρε ἐπάνω του τό σενδόνι ἐκεῖνο, πού ἦταν βαμμένο ἀπό τά αἴματα τοῦ Ὁσίου, καί ὤ τοῦ θαύματος!, ἀμέσως θεραπεύθηκε. Καί πολλά ἄλλα, λόγου καί μνήμης ἄξια, ἔκανε καί κάνει μέ αὐτόν ὁ τῶν θαυμασίων Θεός.

Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Τόμος ΣΤ, Ιούλιος-Αύγουστος, Εκδόσεις Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Νέα Σκήτη, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.