Θεία Λειτουργία – Αγίας Μακρίνας 19/7/2025

Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’.
Τὴν ὡραιότητα.

Σοφίας ἔρωτι, τὸν νοῦν πτερώσασα, κόσμου εὐπάθειαν, ἔμφρονως ἔλιπες, καὶ ἐνδιαίτημα τερπνὸν ἔγενου θείας ἀγάπης, σὺ γὰρ δι’ ἀσκήσεως, καὶ ἠθῶν τελειότητας, νύμφη ἔχρηματισας, τοῦ Σωτῆρος περίδοξος, ὦ πρέσβευε ὑπὲρ τῶν βοώντων χαίροις Μακρίνα θεοφόρε.

ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΚΡΙΝΗΣ

Ἔνα ἀπό τά ὡραιότερα παραδείγματα ἀσκητικής ζωῆς, οικογενειακῆς ἀφοσίωσης καί χριστιανικῆς ἀγάπης εἶναι ἡ Ὁσία Μακρίνα, ἡ ἀδελφή του Μεγάλου Βασιλείου καί πρωτότοκη ἀπό τά δέκα παιδιά τῆς εὐλογημένης αὐτῆς οἰκογενείας Ἀγίων.Γεννήθηκε περί τό 327 στήν Καισάρια τῆς Καππαδοκίας καί ἔλαβε τό ὄνομα τῆς γιαγιάς της, Μακρίνας τῆς Πρεσβυτέρας. Ἡ μητέρα της, Ἁγία Ἐμμέλεια, φρόντισε νά της δώσει μία ἐπιμελημένη χριστιανική ἀνατροφή. Δέν σπούδασε ἡ Μακρίνα σέ σχολεῖα κοσμικά, ἀλλά μαθήτευσε στήν Ἀγία Γραφή τόσο πού εἶχε ἀποστηθήσει, τό Ψαλτήρι καί τό βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης «Σοφία Σολομῶντος». Ἀλλά δέν ἦταν μοναδική φροντίδα της ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί ἡ προσευχή. Ἐπιπλέον, ἡ Μακρίνα εἶχε δοθεῖ μέ ζῆλο καί σέ ὅλες τίς οἰκιακές φροντίδες, βοηθῶντας τήν μητέρα της ἀκόμα καί στήν ἀνατροφή τῶν ἀδελφῶν της. Ὀ Μέγας Βασίλειος πολλά ὀφείλει στήν ἀδελφή του Μακρίνα καί πρό πάντων ὅτι τόν τράβηξε ἀπό τήν δικηγορική σταδιοδρομία καί τόν ὁδήγησε στό δρόμο τῆς Ἐκκλησιαστικῆς δράσης. Ἐπιπλέον, ἡ Μακρίνα ἦταν  ὠραιοτάτη κάτι πού δέν μποροῦσε νά μείνει ἀπαρατήρητο. Ἔτσι ἀπό τήν ἡλικία τῶν δώδεκα ἐτῶν, πολλοί μνηστῆρες τήν ζητοῦσαν  σέ γάμο καί ὁ πατέρας της, γιά νά δώσει τέλος σ’αὐτές τίς ἐνοχλήσεις τήν μνήστευσε μέ ἔναν νέο εὐσεβῆ κι ἐνάρετο, τόν ὁποῖο παρακάλεσε νά περιμένει μέχρις ὅτου ἡ Μακρίνα φθάσει σέ ἡλικία γάμου. Οἱ βουλές ὅμως τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνεξερεύνητες κι ὁ νέος ἐκεῖνος πρίν γίνει ὁ γάμος κοιμήθηκε. Λυπήθηκαν ὅλοι πολύ καί ἠ Μακρίνα μέ τόν θάνατο τοῦ μνηστήρα της εἶδε τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ πού τήν καλοῦσε νά ζήσει πλέον ἐν παρθενία. Τότε καί πάλι παρουσιάσθηκαν καί πολλοί μνηστήρες, μά ἡ Μακρίνα τούς ἔλεγε ὅτι προτιμοῦσε νά λογίζεται χήρα παρά νά δεχθεῖ τό γάμο. Τώρα εἶναι ἀρκετά ὥριμη στά πνευματικά θέματα καί ἔτσι ἔνιωθε ὅτι ὅ,τι ἔχασε στή γῆ νά τό ἀναζητᾶ στόν οὐρανό. Πίστευε ἀκράδαντα στήν Ἀνάσταση καί θεωροῦσε ὅτι ὁ μνηστήρας της ζοῦσε πλέον ἐν πνεύματι.
Μέ ζῆλο ἐπιδόθηκε στίς ἐργασίες τῆς οἰκογενείας της ἀλλά καί στή φιλανθρωπία. Τότε ἐμφανίσθηκε ἕνα οἴδημα στό στῆθος τῆς Μακρίνας καί παρά τίς παρακλήσεις τῆς μητέρας της, ἀρνήθηκε νά δεχθεῖ τίς φροντίδες ἰατροῦ, διότι θεωροῦσε ὡς μεγάλο κακό τήν ἀποκάλυψη τοῦ σὠματός της στά μάτια ἑνός ἄνδρα. Κάλεσε τήν μητέρα της νά σταυρώσει τό σημεῖο ἐκεῖνο καί ἔπειτα ἀφοῦ προσευχήθηκε μέ θέρμη τό οἴδημα ὑποχώρησε. Ἔτσι, γνώριζε νά πορεύεται μέ σωφροσύνη κι ἐμπιστοσύνη ἀπόλυτη στό Θεό.
Ὅταν τακτοποιήθηκαν οἱ ἀδελφές της, ἡ Μακρίνα ἀνέλαβε τή διαχείριση τῆς μεγάλης πατρικῆς περιουσίας. Μόλις κοιμήθηκε ὁ πατέρας ἀλλά καί ὁ Μέγας Βασίλειος, ἡ Ἐμμέλεια μετέτρεψε τό σπίτι τους στά Ἀννησα σέ Μοναστήρι, ὅπου πλέον διακρίθηκε ἡ Μακρίνα ὡς μοναχή γιά τήν αὐστηρή κι ἐνάρετη πολιτεία της, ἄν και δοκίμασε ὅλη τή θλίψη γιά τούς πρόωρους θανάτους τῶν ἀδελφῶν της. Μετά τήν ὁσιακή κοίμηση τῆς μητέρας της, ἡ Μακρίνα μοίρασε τήν περιουσία της στούς πτωχούς καί μαζί μέ τίς συνασκήτριές της ἐπιδόθηκε σέ μεγαλύτερο ἀσκητικό ἀγῶνα κι ὅπως ἀναφέρει ὁ ἀδελφός, της Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης: «Το σῶμα τῆς μακαρίας Μακρίνας καθαρμένο ἀπό τήν ἄσκηση καί τά ἄφθονα δάκρυα φαινόταν ἀφθαρτοποιημένο, ἔτσι ὅπως θά εἶναι κατά τήν Ἀνάσταση…». Συνέβη τότε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος  Νύσσης, ὁ ὁποῖος γιά ὀκτῶ χρόνια δέν εἶχε ἐπισκεφθεῖ καθόλου τήν ἀδελφή του, νά ἰδεῖ ἕνα παράδοξο ὅραμα, οτι δῆθεν στά χέρια του κρατοῦσε λείψανα Ἁγίων ἀπό τά ὁποῖα ἔβγαινε μεγάλη λάμψη. Τό ὅραμα αὐτό τό εἶδε τρεῖς φορές κι ἀνήσυχος ἔτρεξε πρός τό ἀσκητήριο τῆς ἀδελφῆς του. Ἡ Μακρίνα ὄντως εἶχε φθάσει στό τέρμα τῆς πορείας της. Βρισκόταν κατάκοιτη πάνω σε μία σανίδα ἀνίκανη νά κινηθεῖ. Μέ δάκρυα τήν πλησίασε ὁ ἀδελφός της Γρηγόριος. Ἡ Μακρίνα ἀγωνίσθηκε καί τοῦ εἶπε λίγα λόγια γεμάτα ἀπό ἄφθαστη πνευματικότητα καί οὐράνια. Συγκεκριμένα εἶπε:«Τόσο ὑψώθηκε ὁ νοῦς μου, ὥστε μπῆκε στά ἄδυτα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ». Ἐκεῖ στά χέρια τοῦ νεώτερου ἀδελφοῦ της ἡ Ὁσία Μακρίνα κάνοντας τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ παρέδωσε τό πνεῦμα της σέ ἡλικία 52 ἐτῶν.
Ὁ Γρηγόριος ἀναζητῶντας κάποιο φόρεμα γιά νά ντύσει τό σκήνωμα τῆς Μακρίνας δέν βρῆκε τίποτα ἄλλο παρά μόνο τό ὁλόλευκο νυφικό πού ἡ Ἐμμέλεια εἶχε φτιάξει γιά τήν ἀγαπημένη τῆς θυγατέρα. Μ’αὐτό ὁ ἀδελφός ἔντυσε τό ἀσκητικό λείψανο κι ἐπειδή ἡ Ἁγία φαινόταν στολισμένη σάν νύφη, ἔριξε πάνω καί τό δικό του ράσο ὡστόσο ἐκείνη τή στιγμή τό πρόσωπο τῆς Μακρίνας ἄκτινοβολησε τόσο πολύ πού ἔλαμψε ὅλος ὁ χῶρος κι ὁ Γρηγόριος εἶπε:-Ἡ θεία χάρις πρόσθεσε τή χάρη τῆς ὅπως εἶχα δεῖ στόν ὕπνο μου. Ἡ μνήμη τῆς Ὀσίας Μακρίνας ἔμεινε ἀλησμόνητη στήν Καππαδοκία ὡς θαυματουργῆς καί θαυμαστῆς ἀσκήτριας, πού ἔδωσε στό στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας Μεγάλους Ἁγίους καί Προμάχους τῆς Ὀρθοδοξίας. Γι’ αὐτό καί ὁ Συναξαριστής μέ τό ὑπόμνημα τοῦ στίχου του τονίζει ὅτι ἡ Ὁσία Μακρίνα, πού εἶχε τά ἴδια φρονήματα μέ τούς ἀδελφούς της, συγκατοικεῖ μαζί τους στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Πηγή: Μορφές απο το Συναξάρι, Ιωάννα Κατσούλα, Εκδόσεις ΚΥΠΡΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2010