ΚΥΡΙΑΚΗ
“Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ)”
Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Εσύ τι ασφάλεια έχεις;”
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ)”
Μαρκ. 8,34-9,1
ΚΕΙΜΕΝΟ
34 Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. 35 ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ’ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου οὗτος σώσει αὐτήν. 36 τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; 37 ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; 38 ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ
1 ΚΑΙ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
34Ύστερα, αφού κάλεσε κοντά του τον κόσμο μαζί με τους μαθητές του, τους είπε: “Όποιος θέλει να με ακολουθεί, ας απαρνηθεί τον εαυτό του κι ας σηκώσει το σταυρό του και ας με ακολουθεί. 35Γιατί, όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει, κι όποιος χάσει τη ζωή του για χάρη δική μου και του Eυαγγελίου, αυτός θα τη σώσει. 36ʼλλωστε, τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο αν κερδίσει τον κόσμο ολόκληρο, αλλά χάσει τη ζωή του; 37Ή τι θα δώσει ο άνθρωπος σαν αντάλλαγμα για τη ζωή του; 38Όποιος, λοιπόν, ντραπεί για μένα και για τη διδαχή μου στη γενιά τούτη τη μοιχαλίδα κι αμαρτωλή, και ο Γιος του Aνθρώπου θα ντραπεί γι΄ αυτόν όταν έρθει περιβλημένος με τη δόξα του Πατέρα του, μαζί με τους αγίους αγγέλους”.
Κεφάλαιο 9
1Tους έλεγε ακόμα: “Πραγματικά, σας λέω, υπάρχουν μερικοί απ’ αυτούς που στέκονται εδώ, οι οποίοι δε θα γευτούν θάνατο, ώσπου να δουν τη βασιλεία του Θεού να έχει έρθει με δύναμη”.
Κυριακή, 15 Μαρτίου 2026
ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ) , Μαρκ. 8,34-9,1
Τι επιθυμώ; Άφεση ή Συγχώρεση;
Ωραία μέρα σήμερα! Πολλή ωραία! Του Τιμίου Σταυρού! Προσκυνήσαμε, πήραμε τα λουλουδάκια. Αλλά να ρωτήσω κάτι; Γιατί είναι ωραία; Είπα είναι ωραία η μέρα. Γιατί είναι ωραία; Επειδή είναι ο Τίμιος Σταυρός; Όλες οι εορτές της Εκκλησίας είναι πάρα πολύ ωραίες.
Είδατε ο πειρασμός; Μου κλείσανε το μικρόφωνο να μη μιλήσω, να μην ακουστώ. Έτσι είναι ο πειρασμός. «Ύπαγε οπίσω μου σατανά», λέει στον Απόστολο Πέτρο. Τι να πω; Λοιπόν, φοβάται ο διάβολος τον Σταυρό γι’ αυτό.
Αλλά προσέξτε να δείτε, γιατί είναι ωραία η ημέρα σήμερα. Γιατί ο Τίμιος Σταυρός είναι η πιο ωραία γιορτή από όλες τις γιορτές. Και από την Ανάσταση, και από την Γέννηση, και από την Βάπτιση, και από όλες. Αυτό που ενδιαφέρει σε εμάς για τη σωτηρία μας, γι’ αυτό εννοώ η πιο ωραία. Αλλά γιατί, για δείτε τι λέει, είπαμε το πρωί στα αντίφωνα από τους ψαλμούς, έναν πολύ ωραίο ψαλμό.
«Έδωκας τοις φοβουμένοις Σε, σημείωση του φυγείν από προσώπου τόξου» και τα λοιπά. «Έδωσες τοις φοβουμένοις Σε», έδωσες σε αυτούς που Σε φοβούνται (θα το δούμε τι θα πει φοβούνται), ένα σημάδι, ώστε αυτό το σημάδι να ξέρουν ότι θα είναι σημείο προστασίας. Προσέξτε, προστασίας από τα βέλη του πονηρού κινδυνεύουμε, από πειρασμούς, από δυσκολίες, από προβλήματα, χίλια δυο, από τον εαυτό μας, από τον κόσμο.
Έδωσε το σημείο αυτό, τον Σταυρό, σημάδι προστασίας.
Όλοι έχουμε ασφάλεια στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, στον εαυτό μας, έχουμε ασφάλεια. Πιο ωραία ασφάλεια όμως από τον Τίμιο Σταυρό, δεν υπάρχει. Ασφάλεια. Για αυτό είπα ότι είναι ανώτερο από όλα. Γιατί τι να την κάνω την Ανάσταση, αν δεν έχω ασφάλεια να φτάσω στην Ανάσταση. Τι να την κάνω την Γέννηση, εάν γεννήθηκε ο Χριστός, αλλά εγώ δεν μπορώ να Τον πλησιάσω. Ασφάλεια. Φοβερό πράγμα!
«Τοις φοβουμένοις Αυτόν». Ποιοι είναι οι φοβούμενοι τον Κύριο; Ξέρετε ποιοι είναι; Το λέει, στο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, ο προφήτης Ιεζεκιήλ, του το λέει ο Θεός και εκείνος το κάνει και είναι μία πράξις. Προσέξτε. Λέει ο Θεός διά του Προφήτου, στον άγγελο: «Πήγαινε και περπάτα ανάμεσα στους ανθρώπους, διαμέσου της πόλεως», λέει περπάτα στην πόλη, όχι στις εκκλησίες μόνο, στην πόλη έξω, εκεί που είναι ο κόσμος.
«Και σημείωσε σημείον επί τα μέτωπα των ανδρών των καταστεναζόντων». Πήγαινε, λέει, και βάλε σημείο στο μέτωπο των ανθρώπων εκείνων των καταστεναζόντων, αυτούς που καταστενάζουν. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ο άγγελος που θα περνούσε μετά, για να τιμωρήσει τους ανθρώπους που δε δέχονται τον Θεό, βλέποντας το σημείο του Σταυρού (αυτό είναι το σημείο, Σταυρός), στο μέτωπο των ανθρώπων, αυτούς δε θα τους πειράξει τίποτα.
Από πειρασμούς διαβόλου εννοώ, όχι ότι δε θα πεθάνουμε. Όλοι θα πεθάνουμε, όλοι θα αρρωστήσουμε, αλλά απ’ τους πειρασμούς του διαβόλου τίποτα, δε θα μου δημιουργήσει τίποτε ο διάβολος. Ούτε ψυχολογικά, ούτε κοινωνικά, ούτε οικογενειακά, τίποτα ο διάβολος δε θα μου δημιουργήσει. Αν τα δημιουργήσω εγώ, άλλο θέμα αυτό.
«Οι φοβούμενοι τον Κύριο». Ποιοι είναι; Οι καταστενάζοντες. Ποιοι είναι οι καταστενάζοντες; Το λέει παρακάτω, ο Προφήτης: «Και τον κατωδινομένων», που πονάνε, οδύρονται, πονάνε. «Επί πάσαις, ταις ανομίαις, ταις γινομέναις, εν μέσω αυτής». Να σε ποιους πάει να βάλει τον Σταυρό. Σε όλους εκείνους που πονάνε, για το κακό που γίνεται, που στενάζουν, για το κακό που γίνεται.
Γιατί; Γιατί αγαπούν πολύ τον Χριστό, αγαπούν πολύ τον Θεό, και βλέπουν ότι ο κόσμος Τον πικραίνει, Τον λογχίζει, Τον κακοποιεί τον Χριστό και στενάζει, πονάει, υποφέρει μ’ αυτά που γίνονται.
Προσέξτε, δε λέει: «Ξύπνα και κάνε επανάσταση». Δε λέει: «Κάνε πολιτικό κόμμα και ξεκίνα, εν ονόματι του Χριστού (σαν τις σταυροφορίες) και πολέμα και κάνε». «Να πονάς, λέει, να στεναχωριέσαι και στην προσευχή σου, στην εκκλησία είσαι, στο σπίτι είσαι, στον δρόμο είσαι, να εύχεσαι και να λες: Κύριε, σώσε και εμένα, σώσε και τους ανθρώπους από αυτά τα βέλη του πονηρού που πάει να τους καταστρέψει. Σώσε μας». Τι ωραίο!
Αυτό το σημείο του Τιμίου Σταυρού, από την πρώτη στιγμή που δημιούργησε ο Θεός τον Αδάμ. Πώς μας δημιούργησε ο Θεός, δε μας δημιούργησε σε σχήμα σταυρού; Σε σχήμα σταυρού μας έκανε. Μπορούσε να μας δημιουργήσει, να μας πλάσει με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, όπως είναι τόσο άλλα ζώα. Κι όμως το πιο ωραίο πλάσμα και το πιο συμβολικό πλάσμα σε αυτόν τον κόσμο είναι ο άνθρωπος. Θέλεις δε θέλεις άνθρωπε, πιστεύεις δεν πιστεύεις, είσαι τούτο ή το άλλο -άθεος, δεν υπάρχει Θεός-, κουβαλάς το σημείο του Σταυρού πάνω σου. Δεν μπορεί να φύγει. Κόψε τα χέρια, αν θέλεις, αλλά και πάλι το σημείο του Σταυρού θα το κουβαλάς πάνω σου, γιατί κάτι σου λείπει. Κάτι σου λείπει.
Άρα, λοιπόν. Ο Μωυσής πώς πέρασε την Ερυθρά θάλασσα; Χαράσσοντας τον Τίμιο Σταυρό. Πώς έβγαλε νερό από την πέτρα, πώς στήριξε τον λαό στην έρημο, πώς χίλια δυο άλλα πώς, μέσα στην Αγία Γραφή με το σημείο του Τίμιου Σταυρού έγιναν πόσα πράγματα!
Δείγμα ότι ο Θεός μας προστατεύει, είναι εδώ.
Και να σας πω και κάτι; Λέει «το σημείο», δε λέει «σταυρό», λέει «το σημείο». Πόσοι από τους ανθρώπους ακούνε για τα έσχατα και φοβούνται; Πόσοι; Πάρα πολλοί, σχεδόν όλοι. «Πω πω! Θα ‘ρθει ο Αντίχριστος, θα κάνει τούτο, θα κάνει εκείνο. Θα ‘ρθει ο Χριστός, Δευτέρα Παρουσία. Πω! Θα μας κρίνει, θα πει: Από εδώ τα πρόβατα, από εκεί τα ερίφια. Κόλαση, τριγμός οδόντων». Χμ! Και αυτά μένουνε, σε αυτά μένουμε και για αυτά ακούμε.
Μα τώρα, τόσον καιρό που είμαστε εδώ, έχουμε το σημείο του Τιμίου Σταυρού και λέμε: «Κύριε, με τη δύναμη του Σταυρού Σου, σώσε με». Έχουμε σημείο δυνατό.
Να γιατί πρέπει να φοράμε Σταυρό. Όχι για κόσμημα, το βγάλαμε τον Σταυρό. Όχι για κόσμημα, αλλά γιατί πρέπει να έχουμε Σταυρό, που είναι το δείγμα ότι: «Κοίταξε, διάβολε, άνθρωπε, κόσμε, εγώ έχω προστασία, έχω ασφάλεια. Και αν τολμήσεις να με πειράξεις, Αυτός που με ασφαλίζει, θα σε περιποιηθεί».
«Και όταν έρθει η Δευτέρα Παρουσία», αφού τώρα χαιρόμαστε, προσκυνούμε τον Τίμιο Σταυρό, χαιρόμαστε: «Όταν θα έρθει, λέει, ο Βασιλεύς, ο Ιησούς Χριστός, πριν έρθει ο Ιησούς Χριστός, θα φανεί στον ουρανό το σημείο του Υιού του Ανθρώπου». Το σημείο, ο Σταυρός θα φανεί.
«Για εκείνους που δεν τον πίστευαν, φόβος και τρόμος. Για εκείνους που τον πίστευαν, χαρά και ευφροσύνη». Να, έχετε το σημάδι. Άρα, τι ακολουθεί; ο Βασιλεύς. Έτσι προηγείται πάντα μια προπομπή και μετά έρχεται ο Βασιλεύς και χαιρόμαστε.
Άρα, λοιπόν, αγαπητοί μου, αυτό το νόημα έχει ο Σταυρός στη ζωή μας. Είναι η ασφάλειά μας.
Γι’ αυτό και εκείνοι που τον κάνουν, έτσι όπως τον κάνουν, κατεστραμμένη ασφάλεια έχουν, σκισμένη, χωρίς σφραγίδα, χωρίς τίποτα. Τίποτα. Αυτοί που τον κάνουν έτσι και τον σημειώνουν επάνω τους, όμορφα και σωστά, χωρίς βιασύνη -έναν Σταυρό, έναν, είναι αρκετός-αυτοί δείχνουν ότι έχουν ασφάλεια. Σε ποιους; Στους αγγέλους.
Οι οποίοι άγγελοι εγκαταλείπουν αυτούς που πικραίνουν τον Ιησού Χριστό. Τους εγκαταλείπουν, δεν τους προστατεύουν. «Αφού δεν Τον τιμάς, δεν Τον αγαπάς, να σε κάνω τι; Για να γίνεσαι χειρότερος;» Ενώ, αντιθέτως, προστατεύουν αυτούς οι οποίοι όντως αγαπούν και σέβονται και πονάνε για αυτά που γίνονται.
Πώς να ανοίξω το κινητό μου και να δω βρωμιές; Όταν πονάω για τις σαρκικές αμαρτίες που γίνονται. Σαρκικές αμαρτίες, γεμίσαμε σάρκα, σάρκα, σάρκα. Ό,τι και να δούμε, σάρκα. Δυο άνθρωποι εργάζονται σε έναν χώρο, άντρας, γυναίκα, ο διάβολος σάρκα πάει να δημιουργήσει. Σχέσεις, σάρκα, σε υπηρεσίες, εδώ, εκεί. Αυνανισμός, το ένα, το άλλο και δεν παίρνουμε χαμπάρι τι γίνεται. Γιατί;
Καταδυναστεύοντες, δεν είναι μόνο αυτοί που πονάνε για όλα αυτά που γίνονται γύρω. Είναι και εκείνοι, οι οποίοι παλεύουν με τον εαυτό τους και αγωνίζονται στον χώρο της αρετής. Παλεύω να έχω εγκράτεια, παλεύω να μην καπνίσω, παλεύω, παλεύω τις επιθυμίες τις κακές του εαυτού μου, τα νεύρα, το κουτσομπολιό, τη γλώσσα μου. Παλεύω να τα δαμάσω, να μην κάνουν αυτά ό,τι θέλουν. Αυτοί είναι εκείνοι στους οποίους έρχεται ο άγγελος και βάζει τον Σταυρό εδώ. Σε αυτούς που αγωνίζονται, όχι αυτούς που δεν αμαρτάνουν. Όποιος λέει δεν αμαρτάνει είναι ψεύτης. Μεγάλος ψεύτης. Για αυτούς που αμαρτάνουν και αγωνίζονται να μην αμαρτάνουν, όσο μπορούν, που εξομολογούνται, που μετανοούν και λένε: «Κύριε φύλαξέ με». Όχι από αύριο, από τώρα. Αυτούς που νηστεύουν και λένε: «Όχι εδώ, θα παλέψω, δεν έχω πρόβλημα υγείας, έχω απλώς επιθυμίες, έχω γούστα, έχω, έχω. Εγώ θα παλέψω και θα μάθω και στα παιδιά μου να αγωνίζονται. Όχι μόνον εγώ, όχι μόνον εγώ να ξυπνάω και να πάω το πρωί στην Εκκλησία. Τα παιδιά μου τα αφήνω;»
Πού είναι οι άντρες, οι πατεράδες, οι πατεράδες, Πού είναι οι κεφαλές της οικογένειας, να στηρίξουν την οικογένεια, να στηρίξουν τα παιδιά, να στηρίξουν την σύζυγο και να πουν: «Ελάτε όλοι μαζί». Πώς ξυπνούσαμε εμείς εκείνον τον καιρό και πηγαίναμε μπροστά εμείς, από πίσω οι γονείς, και πηγαίναμε στην Εκκλησία; Άντε, δεν περπατάτε, έχετε αυτοκίνητα. Ναι, με το αυτοκίνητο, εδώ στην Εκκλησία. Και τα επιβλέπουμε τα παιδιά. Επιβλέπουμε. Ποιος; Ο πατέρας επιβλέπει, όχι η μάνα. Η μάνα είναι για να κάνει άλλες δουλειές. Πού είναι ο πατέρας, η κεφαλή; Αυτός κατευθύνει την οικογένεια, αυτός κατευθύνει το καράβι της οικογένειας για τη σωτηρία. Αν ο καπετάνιος τ’ αφήσει στους ναύτες, οι ναύτες θα κάνουν ό,τι θέλουν και το καράβι θα πέσει στα βράχια.
Άρα, λοιπόν, αγαπητοί μου, ο Σταυρός είναι η χαρά της ζωής μας. Είναι αυτό το σημάδι που θα το δούμε τότε, τότε και θα χαρούμε και θα πούμε: «Πω πω! Έρχεται Αυτός, Τον οποίον αγαπούσα, Τον οποίον δεν ήθελα να στεναχωρώ, δεν ήθελα να πικραίνω. Του ζητούσα συγγνώμη και τώρα Του ζητάω συγγνώμη και λέω: Κύριε, έλα, σ’ αγαπώ, σε θέλω. Θέλω να ζούμε μαζί στην Αιωνιότητα».
Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.
Νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.
