2026 1 Ιαν. ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΙΩΠΗ – ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΤΗΣ “ΓΑΛΙΛΑΙΑΣ” π.Νικηφόρος Κοντογιάννης

«Πῶς ἡ σιωπή ἀνοίγει τὴν καρδιά στὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ»
Προσκυνητής:
Γέροντα, πολλές φορές κάθομαι στο κελί μου και προσπαθώ να προσευχηθώ, αλλά μέσα μου γίνεται θόρυβος. Σκέψεις, μέριμνες, αναμνήσεις… Πώς μπορεί η σιωπή να γίνει δρόμος που οδηγεί στη φωνή του Θεού;
Γέροντας:
Τέκνον μου, η σιωπή δεν είναι η απουσία ήχων, αλλά η επιστροφή της ψυχής στον εαυτό της. Όταν η καρδιά μάθει να ησυχάζει, τότε αρχίζει να διακρίνει τα ψιθυρίσματα του Θεού, που ποτέ δεν φωνάζει.
Προσκυνητής:
Και πώς μπορώ να φτάσω σ’ αυτήν την ησυχία; Αισθάνομαι πως όσο προσπαθώ, τόσο πιο πολύ ταράζομαι.
Γέροντας:
Μην παλεύεις με τον θόρυβο· άφησέ τον να περάσει σαν σύννεφο. Η σιωπή δεν κατακτιέται με βία, αλλά με εμπιστοσύνη. Να λες: «Κύριε, Εσύ γίνου η ειρήνη μου». Και να μένεις εκεί, χωρίς άγχος.
Προσκυνητής:
Δηλαδή η σιωπή είναι περισσότερο δώρο παρά προσπάθεια;
Γέροντας:
Ακριβώς. Εσύ πρόσφερε την ταπείνωσή σου, την προθυμία σου. Και ο Θεός θα δώσει τη γαλήνη. Όπως η λίμνη καθρεφτίζει τον ουρανό μόνο όταν πάψει ο άνεμος, έτσι και η καρδιά βλέπει το φως του Θεού όταν παύσουν οι ταραχές.
Προσκυνητής:
Πως κατι τι να κάνω όταν έρθουν δύσκολες μέρες; Πως να σταθώ σωστά, όταν κάποια στιγμή όταν η καρδιά γεμίζει λύπη και ο νους σκοτάδι;

Γέροντας:
Τότε η σιωπή γίνεται φιλόξενη αγκαλιά. Μην τη φοβηθείς. Μείνε μέσα της με την ευχή. Η σιωπή του Θεού εκείνες τις ώρες δεν είναι απουσία· είναι τρόπος να δυναμώσει η πίστη σου.
Προσκυνητής:
Νιώθω πως αρχίζω να καταλαβαίνω… Η σιωπή είναι σαν άνοιγμα της καρδιάς.
Γέροντας:
Ναι, παιδί μου. Όταν σιωπά ο κόσμος μέσα σου, τότε μιλά ο Θεός. Δεν μιλά με φωνή καταιγίδας, αλλά με ειρηνική βεβαιότητα, με εκείνο το ανεξήγητο φως που απλώνεται στην ψυχή και σου λέει: «Είμαι εδώ».
Προσκυνητής:
Γέροντα, σας ευχαριστώ. Θα προσπαθώ… ή μάλλον θα αφήνω την καρδιά μου να ησυχάζει. Όπως είπατε, χωρίς βία, αλλά με εμπιστοσύνη.
Γέροντας:
Και ο Θεός, τέκνον, θα σου φανερωθεί εκεί όπου δεν το περιμένεις: στη λεπτή σιωπή της προσευχής σου.