ΚΥΡΙΑΚΗ
“ΙΑ΄ ΛΟΥΚΑ (ΤΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ)”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Γιατί η Βασιλεία των ουρανών παρομοιάζεται με δείπνο;”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “ΙΑ΄ ΛΟΥΚΑ (ΤΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ)”
Λουκ. 14, 16-24, Ματθ. 22,14

ΚΕΙΜΕΝΟ

16 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· ἄνθρωπός τις ἐποίησε δεῖπνον μέγα καὶ ἐκάλεσε πολλούς· 17 καὶ ἀπέστειλε τὸν δοῦλον αὐτοῦ τῇ ὥρᾳ τοῦ δείπνου εἰπεῖν τοῖς κεκλημένοις· ἔρχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάντα. 18 καὶ ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες. ὁ πρῶτος εἶπεν αὐτῷ· ἀγρὸν ἠγόρασα, καὶ ἔχω ἀνάγκην ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. 19 καὶ ἕτερος εἶπε· ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε, καὶ πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. 20 καὶ ἕτερος εἶπε· γυναῖκα ἔγημα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύναμαι ἐλθεῖν. 21 καὶ παραγενόμενος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος ἀπήγγειλε τῷ κυρίῳ αὐτοῦ ταῦτα. τότε ὀργισθεὶς ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε τῷ δούλῳ αὐτοῦ· ἔξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ρύμας τῆς πόλεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε. 22 καὶ εἶπεν ὁ δοῦλος· κύριε, γέγονεν ὡς ἐπέταξας, καὶ ἔτι τόπος ἐστί. 23 καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν δοῦλον· ἔξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ φραγμοὺς καὶ ἀνάγκασον εἰσελθεῖν, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος μου. 24 λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων γεύσεταί μου τοῦ δείπνου.

14 πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

16Kι εκείνος του αποκρίθηκε:  «Kάποιος ετοίμασε μεγάλο δείπνο και προσκάλεσε πολλούς. 17Έστειλε, λοιπόν, το δούλο του την ώρα του δείπνου να πει στους προσκαλεσμένους: Eλάτε, γιατί είναι κιόλας όλα έτοιμα. 18ʼρχισαν τότε όλοι να προβάλλουν από μια δικαιολογία. O πρώτος του είπε: Aγόρασα ένα χωράφι και πρέπει να πάω να το δω. Σε παρακαλώ θεώρησέ με δικαιολογημένο. 19Ένας άλλος πάλι, είπε: Aγόρασα πέντε ζευγάρια βόδια και πάω να τα δοκιμάσω. Σε παρακαλώ θεώρησέ με δικαιολογημένο. 20Kι ένας άλλος είπε: Έχω παντρευτεί και γι’αυτό δεν μπορώ να έρθω. 21Ήρθε, λοιπόν, ο δούλος εκείνος και τα διηγήθηκε αυτά στον κύριό του. Tότε ο οικοδεσπότης οργίστηκε και είπε στο δούλο του: Πήγαινε γρήγορα στις πλατείες και στους δρόμους της πόλης και φέρε εδώ μέσα τους φτωχούς, τους ανάπηρους, τους κουτσούς και τους τυφλούς. 22Kι όταν επέστρεψε ο δούλος, είπε: Kύριε, έγινε αυτό που διέταξες, μα ακόμα υπάρχει χώρος. 23Eίπε τότε ο κύριος στο δούλο του: Bγες στους δρόμους και στους περιφραγμένους τόπους και ανάγκασέ τους να μπουν εδώ για να γεμίσει το σπίτι μου. 24Γιατί σας λέω πως κανένας από τους ανθρώπους εκείνους που προσκάλεσα δε θα γευτεί το δείπνο μου».

14Γιατί, πολλοί είναι οι καλεσμένοι αλλά λίγοι οι εκλεκτοί».

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2025

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΛΟΥΚΑ (ΤΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ), Λουκ.14,16-24 Μτθ.22,14

Γιατί η Βασιλεία των Ουρανών παρομοιάζεται με δείπνο;

Τι λέτε, εμείς θα ανταποκριθούμε στο κάλεσμα για το δείπνο, το μεγάλο αυτό δείπνο;

Μμ; Για σκεφτείτε. Έχει καλέσει πάρα πολύ κόσμο. Αλλά λίγοι πήγανε. Οι περισσότεροι φέρανε δικαιολογίες. Πολλοί, λέει, πολλοί οι κλητοί, οι καλεσμένοι. «Πολλοί οι κλητοί, ολίγοι όμως οι εκλεκτοί».

Αλήθεια, το σκεφτήκαμε; Μας καλεί στο δείπνο. Ποιο δείπνο; Ποιο; Στις ευκαιρίες που μας δίδει, στην παρουσία Του την ώρα που προσευχόμαστε, δείπνο είναι. Την ώρα που Του ζητούμε μια βοήθεια, δείπνο είναι. Αλλά ανταποκρινόμαστε; Πάμε στην εκκλησία την Κυριακή να πούμε: «Σε ευχαριστώ, που με κάλεσες». Πάμε; Δεν πάμε.

Και ξέρετε; Το δείπνο είναι έτοιμο. Δεν έχουμε να κάνουμε εμείς τίποτα, δεν έχουμε να αγοράσουμε τίποτα για το δείπνο. Είναι έτοιμο. Από Εκείνον ο οποίος μας το προσφέρει.

Ένα έχουμε, να κάνουμε εμείς, όμως. Να φορέσουμε ένδυμα γάμου.

Εδώ είναι τώρα το σπουδαίο! Είμαστε έτοιμοι; Χριστούγεννα έρχονται. Έρχονται σε δέκα ημέρες, πρώτα ο Θεός. Χριστούγεννα έρχονται. Ετοιμαστήκαμε γι’ αυτό το δείπνο; Ετοιμαστήκαμε; Έχουμε ένδυμα γάμου; Δεν ξέρω. Πολλούς θα καλέσει η καμπάνα. Λίγοι, όμως, θα είναι οι εκλεκτοί.

Αλλά να σας ρωτήσω, γιατί λέει δείπνο; Γιατί θα είναι δείπνο; Πάλι θα τρώμε; Πάλι θα είμαστε σε μία κοινωνία; Γιατί δε λέει θα είναι μία ωραία -ας πούμε- θέα, μία ωραία τοποθεσία, μια ωραία… ένα κάτι το ωραίο; Γιατί το δείπνο έχει Αυτόν ο οποίος προσφέρει και αυτούς οι οποίοι κάθονται στο τραπέζι. Αλλά κάθονται κυκλικά. Κυκλικά. Και ο ένας βλέπει το πρόσωπο του άλλου. Και εμείς αυτό το δείπνο θα επικοινωνούμε, θα κοινωνούμε να το πω έτσι, το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Και τώρα κοινωνούμε. Αλλά κοινωνούμε τους τύπους, σώμα και αίμα Χριστού, με όλες τις δωρεές και όλες τις ευλογίες. Αλλά είναι σώμα και αίμα Χριστού, όπως το βλέπουμε, ψωμί και κρασί. Έτσι το βλέπουμε. Τότε, όμως, θα είναι πρόσωπο με πρόσωπο.

Εδώ είναι το μεγαλείο! Ξέρετε τι θα πει “κοινωνώ με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού“; Το ζητήσαμε στη Θεία Λειτουργία τουλάχιστον δύο φορές. «Κατάπεμψον το Πνεύμα Σου το Άγιον εφ΄ημάς και επί τα προκείμενα δώρα». Δεν έρχεται εκείνη την ώρα για να τα μετατρέψει, -το έχω πει και άλλες φορές- να τα μεταρρυθμίσει. Τα μεταρρύθμισαν οι Λόγοι του Κυρίου. Έρχεται για να πω μετά: «Ώστε (έλα). Ώστε, γενέσθαι ημίν, εις κοινωνίαν του Αγίου Σου Πνεύματος». Να κοινωνήσω με το Άγιο Πνεύμα.

Τι θα πει “να κοινωνήσω”; Θα τρώμε και θα πίνουμε, όπως το ξέρουμε εδώ; Όχι, αγαπητοί μου. Θα είναι κάτι πολύ καλύτερο, κάτι πολύ ωραιότερο. Γι’ αυτό και λέει ο Απόστολος Παύλος ότι: «Αυτά που παθαίνουμε σ’ αυτή τη ζωή, αρρώστιες, θάνατος, πόνος, το ένα το άλλο, δεν είναι τίποτα σε σχέση με αυτά που θα μας δώσει ο Καλός Θεός, να απολαύσουμε τότε» (Ρωμ.8,18).

Όταν βγαίνετε στην εξοχή, πώς κοινωνείτε με την εξοχή; Οσφραίνεστε τις ευωδίες, απολαμβάνουν τα μάτια σας το θέαμα, απολαμβάνουν τα αυτιά σας αυτό που ακούτε, και γίνεστε κοινωνοί της κτίσεως, της φύσεως, του τόπου, στον οποίο πήγατε.

Αλλά εδώ όμως, όταν λέμε «θα γίνω κοινωνός του Ιησού Χριστού», και τώρα κοινωνώ με τον Ιησού Χριστό, χαίρομαι, νιώθω λίγο αγάπη, νιώθω γαλήνη, νιώθω χαρά, νιώθω κάτι, αλλά μετά από λίγο τα χάνω, τα χάνω. Εκεί όμως, όταν λέει: «Θα κοινωνούμε το Πνεύμα το Άγιο, τον Ιησού Χριστό». Τι λέει για το Πνεύμα το Άγιο ο Απόστολος Παύλος, ότι: «Καρπός του Αγίου Πνεύματος είναι χαρά, ειρήνη, αγάπη, Χρηστότητα κλπ» (Γαλ.5,22). Άρα, κοινωνώντας με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού, θα λαμβάνω όλα τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, προσέξτε, χωρίς να τα ξαναχάνω.

Εδώ είναι η μεγάλη αξία. Θα πάρω το χάρισμα της αγάπης και δε θα έχω αγάπη, αλλά θα είμαι αγάπη. Θα πάρω το δώρο της χαράς και δε θα έχω χαρά, αλλά θα είμαι χαρά, κατά χάριν. Όχι κατ’ ουσίαν, Κατά χάριν, κατ’ δωρεάν του Θεού. Θα είμαι, μονίμως, μονίμως θα είμαι μια χαρά. Μονίμως θα είμαι ειρήνη. Μονίμως θα έχω αυτήν την όμορφη απλότητα και την ομορφιά των δώρων του Αγίου Πνεύματος. Μικρό πράγμα είναι αυτό; Μικρό πράγμα είναι να έχω μόνιμη αγάπη και να μην υπάρχει τίποτε; Και τη χαρά, λέει ο Ιησούς Χριστός: «Ουδείς αίρει αφ΄ ημών» (Ιω.16,22). Θα πάρετε μια χαρά, που δε θα μπορεί κανένας να σας την αφαιρέσει. Μικρό πράγμα είναι αυτό;

Αν λοιπόν λίγο υπομείνουμε, πόσο θα υπομείνουμε, πέντε, δέκα, είκοσι, εκατό χρόνια; Τι είναι αυτά μπροστά στην αιωνιότητα; Τι είναι;

Και βλέπετε είναι δείπνο για να δείξει ότι είναι η τελευταία δωρεά, που προλαβαίνουμε τώρα να κατακτήσουμε και να ανταποκριθούμε. Τελευταία. Το δείπνο είναι στο τέλος μιας ημέρας. Από εκεί και πέρα δεν υπάρχει άλλη μέρα, στη ζωή αυτή. Αρχίζει η καινούργια ημέρα. Δείπνο, τελείωσε. Σκοτάδι, τελείωσε. Άλλο φως θα υπάρχει, άλλη ημέρα θα υπάρχει, μέσα στην οποία θα εισέλθουν αυτοί, οι οποίοι θα είναι οι εκλεκτοί.

Και ξέρετε και κάτι άλλο, πολύ πολύ σπουδαίο, που το λέει ο Απόστολος Παύλος, και το χρησιμοποιούν οι χιλιαστές, αλλά το χρησιμοποιούν λανθασμένα. Το χρησιμοποιούν εδώ επίγεια, φθαρτά, ανάμεσά μας, ιστορικά. Τι λέει ο Απόστολος Παύλος, και το ερμηνεύει θαυμάσια ο Ιερός Χρυσόστομος, και μπερδευόμαστε στο τι θα κάνουμε στο αιώνιο αυτό δείπνο. Τι θα κάνουμε στη Βασιλεία του Θεού; Θα βλέπουμε τον Ιησού Χριστό, και; Λέει κανείς: «Δε θα βαρεθώ;» Μα θα δείχνει, θα δείχνει, θα δείχνει την αγάπη του. Πώς, με τι τρόπο; Για να μπορώ αιωνίως να χαίρομαι, αιωνίως να αγαπώ, αιωνίως.

Λέει ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους, 8ο κεφάλαιο: «Η γαρ αποκαραδοκία της κτίσεως, την αποκάλυψη των υιών του Θεού απεκδέχεται» (Ρωμ.8,19). Όλη η κτίσις, όλη η κτίσις περιμένει να αποκαλυφθεί, να αποκαλυφθεί η δόξα -είναι κρυμμένη-, να αποκαλυφθεί η δόξα των παιδιών του Θεού. Να αποκαλυφθεί. Ποια δόξα, ε; «Τη γαρ ματαιότητι η κτίσις, υπετάγη» (Ρωμ.8,20). Στην ματαιότητα, στον θάνατο, στη φθορά, υποτάχθηκε και η κτίσις. Αλλά χωρίς να το θέλει, εξαιτίας μας όμως, έχοντας μια ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει. Ποια; Η κτίσις!

«Ότι και αυτή η κτίσις ελευθερωθήσεται από της δουλείας της φθοράς, εις την ελευθερία της δόξης των τέκνων του Θεού» (Ρωμ.8,21). Και αυτή η κτίσις δε θα χαθεί, δε θα καταστραφεί, δε θα γίνει μηδέν. Ότι δημιούργησε ο καλός Θεός, δεν επιστρέφει στο μηδέν. Αλλά θα ελευθερωθεί. Από τι; Από τη φθορά, από το πρόβλημα που δημιουργεί στη ζωή μας, από την καταστροφή που προκαλεί, και ούτω καθεξής. Όλα αυτά τα οποία είναι μεταπτωτικά, θα φύγουν. Θα ελευθερωθεί, και θα ακολουθήσει τη δόξα των τέκνων του Θεού.

«Οίδαμεν, γάρ, ότι πάσα η κτίσις συστενάζει και συνωδίνει άχρι του νυν» (Ρωμ.8,22). Γνωρίζουμε και βλέπουμε ότι αυτή η κτίσις, λέει ο Απόστολος Παύλος, μαζί με εμάς πονάει και οδύρεται μαζί με εμάς. «Άχρι του νυν».  Που σημαίνει: κάποια στιγμή, αυτά θα τελειώσουν και για την κτίση. «Μόνον δε, αλλά και αυτοί, την απαρχήν του Πνεύματος, έχοντες και ημείς αυτοί έν εαυτοίς, στενάζομεν υιοθεσίαν, απεκδεχόμενοι την απολύτρωσιν του σώματος ημών» (Ρωμ.8,223). Και εμείς μαζί με την κτίση, λέει, πονάμε και οδυρόμεθα, περιμένοντας την απολύτρωση του σώματος. Η ψυχή απολυτρούται, αλλά και το σώμα θα λυτρωθεί.

Και λέει, ο Ιερός Χρυσόστομος, ο μεγάλος αυτός ερμηνευτής, τόσα ωραία πράγματα. «Τι νομίζετε, λέει. Τι θα είναι η Βασίλεια του Θεού, κάτι το αόριστο, κάτι το πνευματικό, το φανταστικό, το, το, το; Αυτή η κτίσις που δημιουργήθηκε και είναι “καλά λίαν” (Γεν.1,31), λέει, και η οποία εξαιτίας μας οδηγήθηκε στη φθορά, αυτή η κτίσις θα μας ακολουθήσει και στην αφθαρσία” (Ιω. Χρυς.  ΕΡΓΑ ΕΠΕ τ.17 Εις την προς Ρωμαίους Επιστολήν ΟΜΙΛ.15 ΣΕΛ.211 ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ) ή (Υπόμνημα στην προς Ρωμαίους Επιστολή), Ομιλία 14 (PG 60, σελ.524 μόνο κείμενο). Το καταλαβαίνετε; Αυτή η κτίσις, αυτή όπως είναι, όπως τη δημιούργησε ο καλός Θεός, τον Παράδεισο όπως τον δημιούργησε, όχι με την προοπτική της πτώσεως, δε θα αυξάνονται και θα πληθύνονται τα ζώα, δε θα αυξάνονται και θα πληθύνονται οι άνθρωποι, δε θα κάνουνε καρπό τα δέντρα για να πέφτει, να χαλάει, δε θα υπάρχει φθορά. Αλλά τα είδη, τα είδη της Δημιουργίας θα υπάρχουν σε άλλο σχήμα. Πώς λέμε στην ιατρική, ότι κάνουμε μια θεραπεία με αυτό το σχήμα και μετά κάνουμε μια άλλη θεραπεία σε άλλο σχήμα. Δεν αλλάζουμε τα φάρμακα, άλλο σχήμα. Αυτά θα είναι. «Αλλά όχι αυτά, λέει ο Απόστολος Παύλος. Τα ζώα δεν έχουν αθάνατη ψυχή» (Εκκλ.3,21). Το σκυλάκι μου, επί παραδείγματι ψόφησε, τελείωσε, έφυγε. Το είδος όμως που λέγεται σκύλος, δε χάνεται. Το δημιούργησε ο Θεός, τελείωσε. Το είδος, το είδος. Η μορφή αλλάζει. Το είδος, όχι. Ο Ιησούς Χριστός είναι Θεός και έγινε άνθρωπος; Ναι. Το είδος δεν άλλαξε: “Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα“. Η μορφή άλλαξε, ήρθε εδώ στη γη, πήρε… Τι πήρε; Πήρε «μορφήν δούλου» (Φιλι.2,7). Ανέλαβε μορφή. Και μετά ανελήφθηκε, πήρε το σώμα μας, για να γίνει και το δικό μας σώμα δικό Του.

Και να σας πω κάτι; Έχουμε ζωντανό παράδειγμα. Η Μεταμόρφωση. Τι έκαναν οι μαθητές; Λούστηκαν μέσα στο Φως. Λούστηκαν μέσα στο Φως. Αυτό το λούσιμο θα είναι μόνιμο. Αυτό το Φως θα είναι αγάπη, θα είναι χαρά, θα είναι ειρήνη. Μικρό πράγμα είναι; Τι νομίζετε, μικρό πράγμα είναι; Τρελαίνεσαι! Λες: «Αλήθεια; Θεέ μου, μας φυλάς τέτοιες δωρεές; Και εμείς οι ανόητοι καθόμαστε και ασχολούμαστε εδώ με αυτά τα επίγεια;» Απολαμβάνω ένα τσιγάρο και τι έγινε; Πάει και το πέταξα. Και τι έγινε; Μπράβο όμως σε μερικούς, οι οποίοι μέσα στη νηστεία, το κόψανε. Μπράβο. Και από μένα, όχι μόνο από τον Θεό, και από μένα μπράβο.

Άρα λοιπόν, τι κάνουμε; Είμαστε έτοιμοι για το δείπνο; Δεν είμαστε έτοιμοι. Θέλουμε το δείπνο. Φοράμε ένδυμα; Δε φοράμε. Για να παλέψουμε να φορέσουμε αυτό το ένδυμα. Θα λερώνεται και θα ερχόμαστε εδώ και θα το πλένουμε καλά. Προσέξτε, καλά. Όχι πάμε στην εξομολόγηση και λέμε:

–Τι έχεις κάνει;

–Αυτά τα κοινά.

–Ποια κοινά; Ποια κοινά;

Δεν μπορούμε να πούμε έχω εγωισμό; Έχω ζήλια. Έχω φθόνο. Έχω κακία. Τσακώνουμε με τον άντρα. Πόσα είπα εγώ τώρα, σε δύο λεπτουδάκια, σε ένα λεπτό. Πόσα είπα;

Γιατί πάμε και λέμε:

–Έχω αυτά τα καθημερινά, τα μικρά ψέματα.

«Λέω ψέματα», τελείωσε. «Δεν αγαπώ» ,τελείωσε. «Δε μεριμνώ για τα παιδιά μου». «Δε μεριμνώ για τον άντρα μου». «Δε μεριμνώ για τη γυναίκα μου». Με δυο λογάκια. Αλλά αμνηστεύουμε τον εαυτό μας. Δε θέλουμε να πλύνουμε το ένδυμα. Δε θέλουμε να το καθαρίσουμε.

Και ο Κύριος θα πει: «Σε κάλεσα, αλλά είχες δουλειές. Σε κάλεσα, αλλά κοιμόσουν. Σε κάλεσα, αλλά ήσουνα τεμπέλης».

Αγαπητοί μου, το: «Στο δείπνο ο Κύριος μας καλεί». Ούτε εγώ έχω ένδυμα καθαρό, φροντίζω να το καθαρίζω, και με την σκέψη και με όλο. Όχι μόνο με την εξομολόγηση. Στην εξομολόγηση, απλώς, βγάζω αυτό που έπλυνα. Στην εξομολόγηση πάω να το βγάλω. Και στο αίμα και στο σώμα το αίμα του Θεού, του Χριστού, στην Αγία Τράπεζα, μέσα στο Άγιο Ποτήριο, μας ξεπλένει. «Απόπλυνον τα αμαρτήματα των ενθάνδε μνημονευθέντων δούλων Σου» (Εύχή Θ.Λειτουργίας, συστολή Τ.Δώρων). Άρα, λοιπόν, μετανοώ. Πλένω το ρούχο σου. Μου δίνει συγνώμη ο Ιερεύς. Και μετά με ξεπλένει το αίμα του Κυρίου μας, στο Άγιο Ποτήριο, όταν ρίχνουνε τις μερίδες μέσα στην Θεία Λειτουργία.

Ωραίο το δείπνο, αγαπητοί μου! Ωραίο το δείπνο! Όσοι δε γεύθηκαν, ας σπεύσουν να το γευθούμε. Γιατί θα κλείσουν οι πόρτες. Και μετά, και η πόρτα του καθενός μας κλείνει, μόλις πεθάνουμε. Πέθανα; Βλέπετε τώρα ξαφνικά πόσοι πεθαίνουν; Ξαφνικά. Ειδοποίησαν κάποτε οι άνθρωποι εκείνοι, που είχαν γνώση των γεγονότων. Δε δώσαμε σημασία. Κατηγορούσαμε εκείνους που δεν κάνανε αυτό που έλεγε ο πολύς ο κόσμος. Τους κατηγορούσαμε, τους γυρνούσαμε την πλάτη, τους λέγαμε ψεκασμένους. Τους λέγαμε, τι τους λέγαμε. Τώρα που υπάρχουν οι ξαφνικοί θάνατοι, 50, 40, 50 χρονών,  πού πάμε;

Αγαπητοί μου, έτοιμοι να είμαστε μόλις χτυπήσει η πόρτα, εμείς να μπούμε αμέσως μέσα, έχοντας το ένδυμα γάμου. Για να μην μας πει ο Κύριος: “Φύγε, δεν έχεις ένδυμα γάμου. Φύγε. Πώς μπήκες εδώ μέσα;“ (Μτθ.22,11-14)

Εμείς όμως, όχι. Στους εκλεκτούς και όχι στους κλητούς μόνο.

• Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.
• Νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.