ΚΥΡΙΑΚΗ
“Γ΄ ΛΟΥΚΑ”
Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Η αρμονία στις σχέσεις μας”
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “Γ΄ ΛΟΥΚΑ”
Λουκ. ζ΄ 11 – 16
ΚΕΙΜΕΝΟ
11 Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἑξῆς ἐπορεύετο εἰς πόλιν καλουμένην Ναΐν· καὶ συνεπορεύοντο αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἱκανοὶ καὶ ὄχλος πολύς. 12 ὡς δὲ ἤγγισε τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκὼς υἱὸς μονογενὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ, καὶ αὕτη ἦν χήρα, καὶ ὄχλος τῆς πόλεως ἱκανὸς ἦν σὺν αὐτῇ. 13 καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· μὴ κλαῖε· 14 καὶ προσελθὼν ἥψατο τῆς σοροῦ, οἱ δὲ βαστάζοντες ἔστησαν, καὶ εἶπε· νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι. 15 καὶ ἀνεκάθισεν ὁ νεκρὸς καὶ ἤρξατο λαλεῖν, καὶ ἔδωκεν αὐτὸν τῇ μητρὶ αὐτοῦ. 16 ἔλαβε δὲ φόβος πάντας καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεόν, λέγοντες ὅτι προφήτης μέγας ἐγήγερται ἐν ἡμῖν, καὶ ὅτι ἐπεσκέψατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
11Ύστερα απ’αυτό, ξεκίνησε για μια πόλη που λέγεται Nαΐν. Mαζί του πήγαιναν και αρκετοί από τους μαθητές του και κόσμος πολύς. 12Tότε, την ώρα ακριβώς που πλησίαζαν την πύλη της πόλης, συνάντησαν μια νεκροπομπή. O νεκρός ήταν μοναχογιός της μητέρας του, κι αυτή ήταν χήρα. Mαζί της ήταν επίσης και αρκετός κόσμος από την πόλη. 13Kαι σαν την είδε ο Kύριος, τη σπλαχνίστηκε και της είπε: «Mην κλαις»! 14Πλησίασε κατόπιν και άγγιξε τη σορό, κι εκείνοι που κουβαλούσαν το φέρετρο σταμάτησαν. Tότε είπε: «Nεαρέ, σε σένα λέω: Σήκω»! 15Kι ο νεκρός ανακάθισε κι άρχισε να μιλάει! Kαι τον παρέδωσε ο Iησούς στη μητέρα του. 16Όλους τότε τους κυρίευσε φόβος και δόξαζαν το Θεό λέγοντας: «Mεγάλος προφήτης εμφανίστηκε ανάμεσά μας!» Kι επίσης: «O Θεός επισκέφτηκε το λαό του!»
Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2025
ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΛΟΥΚΑ, Λουκ. ζ΄ 11- 16
Η αρμονία στις σχέσεις μας.
Τι ωραίο περιστατικό μας διηγήθηκε, σήμερα, το Ιερό Ευαγγέλιο. Μια μάνα χήρα, ο μονογενής υιός της πέθανε, πηγαίνανε να τον θάψουνε, συναντούν στον δρόμο τον Ιησού Χριστό, και εκείνος ακουμπάει τον νεαρό και σηκώνεται. Ανασταίνεται. Τον ανασταίνει. Δεν αναστήθηκε μόνον ο Ίδιος, ανέστησε κιόλας. Και τον παρέδωσε στη μητέρα του, και λένε πολλοί: “Κοίταξε να δεις, τι ωραία ο Θεός ενεργεί στην Καινή Διαθήκη, ενώ στην Παλαιά Διαθήκη είναι σκληρός, είναι κακός, τιμωρός και χίλια δυο άλλα πράγματα.
Να σας πω κάτι; Ο προφήτης Δαβίδ ήταν ή δεν ήταν τύπος του Ιησού Χριστού; Τύπος ήταν. Προτυπώνει τον Ιησού Χριστό. Τι είχε συμβεί με τον προφήτη Δαβίδ (Α΄Βασ.κεφ.24); Βασιλιάς ήταν ο Σαούλ και τον Δαβίδ τον είχε για να τον υπηρετεί. Και επειδή ο Δαβίδ έπαιζε πολύ καλή λύρα, όταν ήταν άκεφος ο Σαούλ, καλούσε τον Δαβίδ και πήγαινε και του έπαιζε με τη λύρα για να τον παρηγορήσει. Να όμως, που τον ζήλεψε. Και μια μέρα εκεί που έπαιζε με τη λύρα, παίρνει το τόξο ο Σαούλ κρυφά, το τεντώνει για να φονεύσει αυτόν που ζήλευε, τον Δαβίδ. Ναι, αλλά είναι και ο Θεός κοντά. Με τη ματιά του ο Δαβίδ αντιλαμβάνεται και μόλις πετάει το τόξο, κάνει έτσι το κεφάλι, χτυπάει στον τοίχο το τόξο. Δεν έπαθε τίποτα. Αλλά κατάλαβε ότι από τον Σαούλ πλέον κινδυνεύει. Έφυγε. Τον κυνήγησε ο Σαούλ. Έφυγε στα βουνά. Τον κυνήγησε και εκεί. Πήρε, μάζεψε στρατό και τον κυνήγησε. Έτρεχε στα βουνά ο Δαβίδ, στα βουνά και ο Σαούλ για να φονεύσει αυτόν που ζήλευε. Κάποια στιγμή, όμως, ο Σαούλ κουράστηκε με το στρατό του και μπαίνει σε μια σπηλιά να ξεκουραστεί. Να όμως που μέσα στην ίδια σπηλιά, μέσα στο βάθος, ήταν και ο Δαβίδ με τους στρατιώτες του. Λένε στρατιώτες:
– Βασιλέα (γιατί ήδη τον ονόμαζαν βασιλέα), τον φονεύουμε και τελειώσαμε! Κυβερνάς εσύ.
– Όχι, λέει, στον χριστό του Κύριου χέρι δε θα απλώσω.
Τι ωραίο! «Στον χριστό Κύριου χέρι δε θα απλώσω». Και τι έκανε; Πήγε σιγά σιγά, και από το ρούχο του Ιούδα κόβει ένα κομμάτι, και ξανααποσύρεται μέσα. Ξημερώνει, βγαίνει ο Σαούλ, φεύγει και έψαχνε να βρει τον Δαβίδ. Βγαίνει και ο Δαβίδ έξω από τη σπηλιά και τον φωνάζει.
– Βασιλέα Σαούλ.
– Ποιος είσαι; Παιδί μου, λέει, εσύ είσαι;
– Εγώ είμαι, λέει.
– Παιδί μου, λέει, πού είσαι; (τάχα συγκινήθηκε)
– Να ξέρεις, λέει, ότι σήμερα ο Θεός σε λύτρωσε από τα χέρια μου, γιατί στην ίδια σπηλιά που ήσουν εσύ, ήμουν και εγώ μέσα και μπορούσα να σε φονεύσω. Κοίταξε, λέει, το ρούχο σου και θα καταλάβεις, σου έχω κόψει ένα κομμάτι ύφασμα.
Και τότε μετανόησε ο Σαούλ και του λέει:
– Παιδί μου, εσύ θα βασιλεύσεις μετά από μένα, αλλά έχε το νου σου μετά, μην κακοποιήσεις τους απογόνους μου και την οικογένειά μου.
Είναι ή δεν είναι πλούτος αυτό; Είναι ή δεν είναι ομορφιά αυτό; Παλαιά διαθήκη, όχι Καινή Διαθήκη, Παλαιά Διαθήκη. Αν η Παλαιά Διαθήκη έχει και άλλες καταστάσεις, σκληρές να το πω έτσι.
Να σας πω κάτι; Ο Χριστός ως Λόγος του Θεού δεν είναι Δημιουργός του κόσμου, δεν είναι ο τεχνίτης αυτού του κόσμου; Κάθε τεχνίτης, όταν έχει μπροστά του ένα αντικείμενο που έχει χαλάσει και πρέπει να το επισκευάσει, Τι κάνει; Ο ξυλουργός θα πάρει το σκαρπέλο, να το διορθώσει. Ο οικοδόμος θα πάρει το μυστρί και το σφυρί, και ό,τι άλλο χρειάζεται, για να πετάξει τις παλιές πέτρες και να βάλει καινούριες. Και ο σιδηρουργός θα πάρει το σίδερο, θα το βάλει στη φωτιά και στο αμόνι, και θα το χτυπάει για να το ‘σιάξει.
Αυτό κάνει ο Θεός. Θέλει να μας ‘σιάξει, γιατί με την πτώση και με την παράβαση έχουμε στραβώσει. Η βούλησις, η νόησις και το συναίσθημα στραβώσανε και θέλει ο καλός Θεός να τα διορθώσει. Αυτή είναι η ομορφιά. Και όποιος δε θέλει να διορθωθεί, τότε πετιέται ως “ανίκανο και ακατάλληλο” για την Βασίλεια του Θεού. Αυτό θέλει να κάνει ο Θεός.
Πέσαμε από τον Παράδεισο, δε μας εγκαταλείπει. Ήρθε αυτά τα σπασμένα, τα τσακισμένα από την αμαρτία και τον διάβολο, αντικείμενα, που λέγονται εικόνα Θεού: “άνθρωποι“, να τα παραλάβει και να τα κάνει καινούργια. Γι’ αυτό λέμε στην κηδεία: «Το αρχαίον κάλλος αναμορφώσασθε». Ήρθε εκείνη, την παλιά ομορφιά, να την κάνει, ακόμη πιο καινούργια.
Και δείτε, χθες του Αγίου Λουκά είπαμε ότι, στο Ευαγγέλιο: «Αυτός που ακούει, είπε ο Χριστός, αυτός που ακούει εσάς, ακούει Εμένα και αυτός που ακούει Εμένα, ακούει τον Αποστείλαντά με» (Ματθ.ι΄41). Τι έκανε εδώ ο Ιησούς Χριστός; Τον παρέδωσε στη μητέρα του. Γιατί το λέει αυτό; Αφού τον ανέστησε, πού θα τον παρέδιδε; Θα τον έπαιρνε η μητέρα του και θα πηγαίναν στο σπίτι χαρούμενοι. «Τον παρέδωσε στη μητέρα του». Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο Πατήρ, ο Υιός, δια του Αγίου Πνεύματος, ενεργούν το θαύμα και ο Θεάνθρωπος, δια της ανθρωπίνης φύσεως, παραδίδει αυτό που τέλεσε το θαύμα του Θεού στη μητέρα.
Και υπάρχει μία αλυσίδα μέσα στη ζωή μας. Μία αλυσίδα αρμονίας και ομορφιάς. Αυτό είναι η πνευματική ζωή. Ο αγώνας μας στον χώρο της πνευματικής ζωής, δεν είναι τίποτα άλλο παρά να εναρμονισθούμε ο Πατήρ, δια του Υιού, δια των κληρικών, -της Ιεροσύνης εννοώ, σαν πρόσωπα μπορεί να είμαστε ότι είμαστε, δια της Ιεροσύνης.
Ο Δαβίδ τι τίμησε; «Τον χριστόν Κυρίου», λέει. «Ου μη επιβάλλω χείρα επί τον χριστόν Κυρίου». Ο Σαούλ τον δίωκε να τον φονεύσει. Όχι. Ήτανε χριστός. Είχε χριστεί από τον Θεό.
Ο Ιερεύς χρίστηκε από τον Θεό. Οφείλουμε να σεβόμαστε το σχήμα. Όχι τον άνθρωπο. Το σχήμα.
Παλιά οι άνθρωποι σηκωνόντουσαν όρθιοι, όταν περνούσε παπάς από μακριά: Τώρα…; Δεν πειράζει.
Η Ιεροσύνη σώζει όσους θέλουν να σωθούν. Και αυτή η ομορφιά, η αλυσίδα αυτή υπάρχει στη ζωή μας. Όποιος δεν την ξέρει, δεν την απολαμβάνει. Βλέπει την πνευματική ζωή σαν εντολές. Μην κάνεις αυτό, μην κάνεις εκείνο, μην κάνεις το ένα, μην κάνεις το άλλο. Και δεν βλέπει την ομορφιά αυτής της αλυσίδας, από τον Θεό στον Ιησού Χριστό, από τον Ιησού Χριστό, στους ιερείς και από τους ιερείς, σε όλους, διά των ιερών μυστηρίων. Και αντίστροφα. Γιατί κι εμείς στέλνουμε διά των ιερέων τις προσευχές μας στον Θεό.
Και θέλετε να δείτε πόσο όμορφη είναι η ζωή μας, η πνευματική; Θα σας φέρω ένα παράδειγμα. Χθες βρεθήκαμε καλεσμένοι στην Αθήνα, να κάνουμε λιτανεία στον Άγιο Λουκά, στο “Ιπποκράτειο Νοσοκομείο“. Και λέμε δεν περνάμε, με τη φιλαρμονική εδώ, του ναού μας. Δεν περνάμε, λέω και από το Σύνταγμα, να πάμε να παίξουμε τον Εθνικό Ύμνο, και τα λοιπά. Μου λέει ο Επίσκοπος: «Απαγορεύεται, δεν κάνετε τίποτα εκεί». Ρωτώ μέσα στην Βουλή, τον φρούραρχο: «Δεν κάνετε τίποτα, μόνο φωτογραφία». Καλά, λέω. Πάμε με τη φιλαρμονική μας, στηνόμαστε μπροστά. Και εκεί που στηθήκαμε, έρχεται ένας χωροφύλακας και λέει:
– Τι θα κάνετε εδώ; Λέω:
– Τίποτα, θα πάμε εκεί στην ακρίτσα και θα παίξουμε μερικά τραγούδια.
– Εντάξει, λέει, πάτε εκεί στην ακρίτσα.
Προσέξτε τώρα εδώ. Καθίσαμε στην άκρη και παίξαμε. Ενώ μας είπαν: «Τίποτα, τίποτα, τίποτα». Παίξαμε. Να που όμως, ήταν η ώρα που άλλαζε η φρουρά. Άλλαζε η φρουρά. Και ένας Αξιωματικός λέει έναν στρατιώτη και ένας στρατιώτης έρχεται και λέει σε εμάς:
– Μπορείτε να παίξετε το “Μακεδονία ξακουστή” όσο θα γίνεται αλλαγή της φρουράς; Και λέω:
– Ευχαρίστως.
Δείτε η ομορφιά: ο αξιωματικός στο στρατιώτη, ο στρατιώτης σε μένα, εγώ στη φιλαρμονική. Και όλοι μαζί μια αρμονία. Και ο κόσμος χειροκροτούσε. Ποιος είναι ο κόσμος; Οι άγγελοι είναι. Οι άγγελοι είναι. Και οι Άγιοι που καμαρώνουν αυτήν την αρμονία των ανθρώπων, των πιστών ανθρώπων. Στον ιερέα, στον επίσκοπο, στον Θεό. Αλλοίμονο σε μένα, αν δε δίνω καλό παράδειγμα, για να ελκύσω εσάς προς τον δρόμο του Θεού. Αυτή είναι η ομορφιά της πνευματικής ζωής.
Ο άντρας στη γυναίκα, η γυναίκα στον άντρα. «Έσονται οι δύο, εις σάρκα μία»(Ματθ.ιθ΄5). Τα παιδιά στους γονείς. Και όλοι μαζί στο θέλημα του Θεού.
Ερχόμαστε στην εκκλησία όλοι σαν οικογένεια, όμορφα. Τι ωραία την παλιά εποχή εκείνη! Φεύγαμε την Κυριακή από το σπίτι. Δεν είχαμε αυτοκίνητα. Μπροστά εμείς, πίσω ο πατέρας με τη μάνα, αγκαζέ. Τι ωραίο! Αγκαζέ στον δρόμο. Και πηγαίναμε στην εκκλησία, με τα Κυριακάτικα ρούχα μας. Αυτή είναι η ομορφιά της πνευματικής ζωής.
Έχουμε λάθη, έχουμε ελαττώματα. Λερωνόμαστε μέσα στην αμαρτία. Ναι, λερωνόμαστε. Πάμε, πλενόμαστε, καθαρίζουμε. Και ξανά μέσα σε αυτή την αρμονία, των αγγέλων του Θεού και των πιστών πνευματικών ανθρώπων. Αυτή θα είναι η πνευματική ζωή. Αυτή θα είναι η αιώνια ζωή. Αυτή η αρμονία και αυτή η ομορφιά που υπάρχει, και στη φύση, και πρέπει να υπάρχει, και στη δική μας ζωή.
Και σας το εύχομαι να ζούμε, όλοι έτσι, αρμονικά στην οικογένεια, στην Εκκλησία, και άστε τον διάβολο απ’ έξω να λυσσάει και να φωνάζει. Εμείς εδώ και θα δημιουργούμε τέτοια ζωή που θα χαίρονται και οι Άγιοι και οι Άγγελοι, μαζί μας (Λουκ.ιε΄7)
Διόρθωση κειμένου: Θεόδωρος και Χρυσούλα Σ.
Διόρθωση και μορφοποίηση υποτίτλων και εισαγωγή παραπομπών: ο ομιλών.
