ΚΥΡΙΑΚΗ
“ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Είμαι οικοδεσπότης;”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ”
Ματθ. 21,33-42

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

33 «Aκούστε μια άλλη παραβολή: Ήταν κάποιος οικοδεσπότης, που φύτεψε ένα αμπέλι και το περίφραξε. Eπίσης έσκαψε σ’ αυτό ένα πατητήρι κι έχτισε έναν πύργο. Kατόπιν το ανάθεσε στη φροντίδα γεωργών κι έφυγε σε άλλη χώρα. 34Kι όταν έφτασε ο καιρός των καρπών, έστειλε τους δούλους του στους γεωργούς για να πάρουν τους καρπούς του. 35Oι γεωργοί, όμως, έπιασαν τους δούλους του, κι άλλον έδειραν, άλλον σκότωσαν, κι άλλον πετροβόλησαν. 36Ξανάστειλε άλλους δούλους, περισσότερους από τους πρώτους. Aλλά τα ίδια έκαναν και σ’ αυτούς. 37Ύστερα έστειλε το γιο του, λέγοντας: Tο γιο μου θα τον σεβαστούν. 38Oι γεωργοί, όμως, όταν είδαν το γιο, είπαν μεταξύ τους: Aυτός είναι ο κληρονόμος. Eλάτε να τον σκοτώσουμε και να κατακρατήσουμε την κληρονομιά του. 39Έτσι, αφού τον έπιασαν, τον έβγαλαν έξω από το αμπέλι και τον σκότωσαν. 40Όταν, λοιπόν, έρθει ο ιδιοκτήτης του αμπελιού, τι θα τους κάνει τους γεωργούς εκείνους;» 41Tου λένε: «Όπως αρμόζει σε κακούς, αλύπητα θα τους αφανίσει και το αμπέλι θα το αναθέσει στη φροντίδα άλλων γεωργών, που θα του αποδώσουν τους καρπούς στον καιρό τους». 42Tους λέει ο Iησούς: «Ποτέ σας δε διαβάσατε στις Γραφές πως: H Πέτρα που περιφρόνησαν οι οικοδόμοι, αυτή έγινε το αγκωνάρι. Aπό τον Kύριο έγινε αυτό κι είναι αξιοθαύμαστο στα μάτια μας;

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

33 «Aκούστε μια άλλη παραβολή: Ήταν κάποιος οικοδεσπότης, που φύτεψε ένα αμπέλι και το περίφραξε. Eπίσης έσκαψε σ’ αυτό ένα πατητήρι κι έχτισε έναν πύργο. Kατόπιν το ανάθεσε στη φροντίδα γεωργών κι έφυγε σε άλλη χώρα. 34Kι όταν έφτασε ο καιρός των καρπών, έστειλε τους δούλους του στους γεωργούς για να πάρουν τους καρπούς του. 35Oι γεωργοί, όμως, έπιασαν τους δούλους του, κι άλλον έδειραν, άλλον σκότωσαν, κι άλλον πετροβόλησαν. 36Ξανάστειλε άλλους δούλους, περισσότερους από τους πρώτους. Aλλά τα ίδια έκαναν και σ’ αυτούς. 37Ύστερα έστειλε το γιο του, λέγοντας: Tο γιο μου θα τον σεβαστούν. 38Oι γεωργοί, όμως, όταν είδαν το γιο, είπαν μεταξύ τους: Aυτός είναι ο κληρονόμος. Eλάτε να τον σκοτώσουμε και να κατακρατήσουμε την κληρονομιά του. 39Έτσι, αφού τον έπιασαν, τον έβγαλαν έξω από το αμπέλι και τον σκότωσαν. 40Όταν, λοιπόν, έρθει ο ιδιοκτήτης του αμπελιού, τι θα τους κάνει τους γεωργούς εκείνους;» 41Tου λένε: «Όπως αρμόζει σε κακούς, αλύπητα θα τους αφανίσει και το αμπέλι θα το αναθέσει στη φροντίδα άλλων γεωργών, που θα του αποδώσουν τους καρπούς στον καιρό τους». 42Tους λέει ο Iησούς: «Ποτέ σας δε διαβάσατε στις Γραφές πως: H Πέτρα που περιφρόνησαν οι οικοδόμοι, αυτή έγινε το αγκωνάρι. Aπό τον Kύριο έγινε αυτό κι είναι αξιοθαύμαστο στα μάτια μας;

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2026

ΙΓ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, Ο οικοδεσπότης και οι πονηροί δούλοι.

Είμαι Οικοδεσπότης;

Τι ωραία η παραβολή η σημερινή! Ήταν, λέει, κάποιος οικοδεσπότης και φύτευσε αμπελώνα. Έβαλε φραγμό γύρω-γύρω. Μέσα στον αμπελώνα έβαλε όλα εκείνα τα οποία χρειάζεται ένας αμπελώνας. Πατητήρι, νερό κ.ο.κ. Έβαλε και γεωργούς. Και είναι γνωστό το επόμενο περιστατικό των γεγονότων.

Θέλω να μείνω όμως στο πρώτο. Οικοδεσπότης. Πού αναφέρεται αυτή η παραβολή; Σε ποιον αναφέρεται; Έτσι αόριστα; Γιατί τη λέει αυτήν την παραβολή ο Κύριος;

Δείτε τι λέει η Αγία Γραφή, Παλαιά Διαθήκη, “Ο εκκλησιαστής“. Το έχω αναφέρει κι άλλη φορά, αλλά θα το ξαναπώ. Διαβάζω τη μετάφραση. Είναι από το 3ο κεφάλαιο, 11 και 14 στίχοι. «Ο Θεός έκανε τα πάντα όμορφα. Και κατάλληλα στον καιρό τους. Και έβαλε μέσα στον άνθρωπο, την αίσθηση της αιωνιότητας. Η αίσθηση της αιωνιότητας μέσα μας είναι φυτευμένη απ’ τον Θεό και δε βγαίνει με τίποτα».

Γι’ αυτό και λέμε δεν υπάρχει άλλη ζωή, γιατί η φωνή από μέσα μας, η συνείδηση φωνάζει. Υπάρχει, όχι δεν υπάρχει. Υπάρχει μας λέει και δεν ηρεμούμε. Αν εμένα μου πει κάποιος ότι υπάρχει θάλασσα στην Άρτα ή δεν υπάρχει, θα πω: «Μου είναι αδιάφορο, είναι τόσο μακριά, δε με ενδιαφέρει, υπάρχει δεν υπάρχει, τι μ’ απασχολεί;» Η άλλη ζωή, όμως, μας πονάει.

«Όμως ο άνθρωπος δεν μπορεί να εξιχνιάσει ολόκληρο το έργο του Θεού από την αρχή μέχρι το τέλος» (Εκκλ.3.11). Ο άνθρωπος, λέει, αυτά που δημιούργησε ο Θεός δεν μπορεί να τα ερευνήσει και να τα κατανοήσει από την αρχή έως το τέλος. Άρα είμαστε μέσα, ένα κομμάτι της δημιουργίας του Θεού. Δεν μπορούμε να βγούμε καν έξω από το κομμάτι αυτό. Είμαστε, θα έλεγα, μέσα σε ένα αυγό και εκεί μέσα ζούμε και υπάρχουμε, χωρίς να μπορούμε αυτό το περιεχόμενο να το ερευνήσουμε. Και η επιστήμη, σήμερα, το επιβεβαιώνει. Ούτε το 1% δεν γνωρίζουμε από όσα υπάρχουνε στην Δημιουργία. Όσο και να προσπαθούμε δε θα γνωρίσουμε τίποτα, ελαχιστότατα.

Και μετά λέει: «Όλα όσα δημιούργησε ο Θεός παραμένουν αιώνια» (Εκκλ.3,14). Προσέξτε το, που δεν το παρατηρούν κάποιοι και λένε ότι στην άλλη ζωή δε θα υπάρχουν ζώα, δε θα υπάρχουν φυτά, δε θα υπάρχει τίποτα. Μα το λέει εδώ: «Ότι δημιούργησε ο Θεός, όλα παραμένουν αιώνια». Δημιούργησε φυτά; Δημιούργησε ζώα; Δημιούργησε ποτάμια; Δημιούργησε δέντρα; Δημιούργησε ή δε δημιούργησε; Για ποια λέει ότι: «Όλα όσα δημιούργησε παραμένουν αιώνια;» Τα είδη αυτών των δημιουργημάτων του Θεού, τα είδη, παραμένουν αιώνια. Μόνον ο άνθρωπος έχει πρόσωπο, τα είδη δεν έχουν πρόσωπο, έχουν τρόπο δράσης. Άρα, λοιπόν, ένα σκύλος, μια γάτα, ναι θα υπάρχει εκεί ως είδος, όχι η γάτα μου, ο σκύλος μου και τα λοιπά, όπως λέμε συναισθηματικά, πολλά πράγματα. Θα υπάρχουν αιώνια τα πάντα. Αυτός είναι ο Παράδεισος. Αλλά καινούργια πώς; Άγνωστο.

«Και σ’ αυτά όλα, λέει, ο άνθρωπος δεν μπορεί ούτε να προσθέσει, ούτε να αφαιρέσει κάτι» (Εκκλ.3,14). Τίποτα. Είναι αυτά που είναι. Δεν πάνε να κάνεις εσύ στην Δημιουργία ό,τι κάνεις. Το μόνο που κάνεις είναι να αξιοποιείς την υπάρχουσα ύλη και τα υπάρχοντα δεδομένα. Τίποτα άλλο δεν κάνεις. Κατάφερες απλώς να τα αξιοποιήσεις με τον τρόπο σου.

Άρα, λοιπόν, βλέπετε ότι δεν είμαστε αφεντικά σ’ αυτόν τον κόσμο. Δεν είμαστε αφεντικά σ’ αυτόν τον κόσμο, ας το πάρουμε χαμπάρι. Δεν πας να είσαι πλανητάρχης, δεν πας να ‘σαι δεσπότης, δεν πας να ‘σαι πατριάρχης, δεν πας να ‘σαι ό,τι θέλεις ,είσαι γεωργός σε ένα περιφραγμένο αμπέλι. Ας το πάρουνε χαμπάρι. Κι αυτοί που πιστεύουν, κι αυτοί που δεν πιστεύουν, θέλουν δε θέλουν, μέσα στο αυγό είμαστε όλοι, και εκεί μέσα οφείλουμε να δουλέψουμε ως γεωργοί, όχι ως αφεντικά.

Άλλος είναι ο οικοδεσπότης. Ποιος; Ο Ιησούς Χριστός, ο Δημιουργός. Μας αρέσει, δε μας αρέσει, αυτή είναι η πραγματικότητα. Απόδειξις ότι πεθαίνουμε και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για τον εαυτό μας. Τίποτα απολύτως.

Άρα λοιπόν, τι όμορφο αυτό! Γεωργοί, γεωργοί. Τι κάνει ο γεωργός; Καλλιεργεί, δουλεύει, ομορφαίνει τον χώρο, ομορφαίνει τον τόπο, ομορφαίνει τον εαυτό του, μέσα σ’ αυτόν τον χώρο είναι. Και εκεί είναι η ομορφιά να παρουσιάσεις ένα περιβόλι, έναν κήπο, έναν ανθόκηπο όμορφο. Τι ομορφιά έχει ο κήπος μου, εάν έχει αγκάθια και τσουκνίδες και ζροβόλια; Τι ομορφιά έχει;

Πέρασε κανείς ποτέ από έναν τέτοιο κήπο να πει: «Α! Τι ωραίος είναι!» Όλοι περνάμε όμως και λέμε: «Τι ωραίο πάρκο αυτό, τι ωραίος κήπος αυτός, τι ωραία φύσις αυτή!» Τι κάναμε εμείς για να κελαηδούν τα αηδόνια, την άνοιξη; Τίποτα. Τι όμορφη η φύσις! Τι κάναμε εμείς για να είναι όμορφες οι λαγκαδιές, οι ακρογιαλιές, τα πάντα; Τι κάναμε; Τίποτα. «Είναι όλα αυτά τα οποία φύτεψε, λέει, ο Δημιουργός, και μας έβαλε εκεί μέσα να τα αξιοποιήσουμε». Προσέξτε, όμως, οικοδεσπότης. Και εμείς είμαστε γεωργοί.

Πόσο εκτιμούμε αυτό το “οικοδεσπότης”; Ότι ο Κύριος είναι οικοδεσπότης. Είναι Αυτός που θα πρέπει κάθε μέρα να λέω: «Σε ευχαριστώ οικοδεσπότη μου, που με έβαλες σε έναν τέτοιο κόσμο, αν και με τιμώρησες με θάνατο. Και είμαι, προσέξτε, είμαι σε αναμονή εκτέλεσης εις θάνατον. Σε μια φυλακή είμαι που περιμένω πότε θα με εκτελέσουν και να τελειώσω». Αυτό δεν είμαστε; Αλλά αυτή η φυλακή, από αγάπη του Θεού, παραμένει όμορφη. Όμορφη.

Τι κάνουμε εμείς όμως; Εμείς καταστρέψαμε τις λέξεις. Τι αξία δίδουμε στη λέξη “κύριε Κώστα“; Καμία. “Ε, κύριε“, λέμε. “Κύριε“, είναι της ευγενείας αυτό, είμαστε οι ίδιοι όλοι. Τι θα πει “κύριε“; “Γεια σου Κώστα. Γεια σου Γιάννη“. Μμ; Και όμως. Και τα ακούω και από ιερείς που λένε: «Τι θα πει κύριος; Απλότητα;»

Ξέρετε τι θα πει “κύριε” και “κυρία“; Σημαίνει είμαι κύριος του εαυτού μου, είμαι αφεντικό του εαυτού μου. Είμαι αφεντικό. Δε με κάνει ο διάβολος ό,τι θέλει. Ούτε ο Α, ο Β,ο Χ, Ψ άνθρωπος με κάνει ό,τι θέλει. Είμαι αφεντικό του εαυτού μου. Εξουσιάζω τα πάθη μου. Εξουσιάζω τις αμαρτίες μου. Ναι, έχω λάθη. Έχω στραβά πράγματα. Αλλά εγώ τα εξουσιάζω. Όχι οι απ’ έξω.

Αλλά χάσαμε την έννοια του “κύριος“. Και γι’ αυτό λέμε: «Τι αξία έχει το να πεις “κύριον” τον άλλον;» Τι αξία έχει; Ακόμη το αποδεικνύουμε αυτό, ότι χάσαμε την αξιοπρέπεια των γεγονότων και των πραγμάτων, των καταστάσεων.

Λέει η Αγία Γραφή πάλι: «Καιρός τω παντί πράγματι. Καιρός του λαλείν και καιρός του σιγάν» (Εκκλ.3,1-8). Καιρός να διακοσμείς και καιρός να χαλάς. Καιρός για όλα. Δεν τα ισοπεδώνουμε. Πείτε μου. Τα ισοπεδώσαμε ή δεν τα ισοπεδώσαμε όλα;

Το να ντυθώ, προσέξτε, όμορφα, αυτό δε δείχνει ότι εγώ είμαι πλούσιος ή φτωχός, ή… Δείχνει μια μεγαλοπρέπεια ψυχής, που ξέρει να εκτιμάει αυτόν που θα συναντήσει. Ξέρει να εκτιμάει τον χώρο, στον οποίο θα βρεθεί. Και πρέπει αυτόν τον χώρο να τον κάνω όμορφο, με την παρουσία μου, την ωραία παρουσία μου. Όχι για να πουν οι άλλοι: «Κοίταξε πώς είναι. Πώς συμπεριφέρεται. Τι κάνει». Τώρα, όμως, πώς ντυνόμαστε; Πάμε στην εκκλησία με σαγιονάρες, με κοντοσώβρακα, με ξώπλατα, με το ένα, με το άλλο. Ισοπεδώσαμε τα πάντα.

Και ξέρετε τι σημαίνει “ισοπεδώσαμε τα πάντα”; Προσέξτε. Ισοπεδώσαμε. Στη φυσική αυτό ξέρετε πώς λέγεται; Μηδέν δυναμικό. Μηδέν, τίποτα. Δεν υπάρχει δύναμις. Η δύναμις υπάρχει όταν υπάρχει διαφορά ύψους. Εδώ είναι το τούβλο, εδώ είναι το έδαφος, κι αν πέσει το τούβλο θα κάνει ζημιά. Όταν είναι εδώ ισοπεδωμένο, τι ζημιά να κάνει; Δεν πέφτει. Δεν πέφτει. Δεν υπάρχει διαφορά δυναμικού. Άρα, στη ζωή μας δεν υπάρχει διαφορά δυναμικού, πνευματικού δυναμικού. Τα ισοπεδώσαμε όλα. Και να το πω καλύτερα; Πότε μπορεί να σκάψει ένας άνθρωπος, όταν είναι ξάπλα και κοιμάται ή όταν είναι όρθιος; Άρα, λοιπόν, όταν είμαι ξάπλα είμαι ισοπεδωμένος, γι’ αυτό και δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

Οι τεμπέληδες λένε: «Αυτό που μπορείς να το κάνεις ξάπλα, μην το κάνεις όρθιος. Κι αυτό που μπορείς να κάνεις όταν κοιμάσαι, μην το κάνεις ξύπνιος. Κι αυτό που μπορείς να κάνεις αύριο, μην το κάνεις σήμερα». Αυτό λένε οι τεμπέληδες. Και σήμερα αυτό επικρατεί. Αυτό επικρατεί.

Και καταστρέψαμε τη φύση. Λέμε στο Νεπάλ, ξεπάγωσαν οι πάγοι, ναι, ξεπάγωσαν. Και στο τέλος ξέρετε τι θα πάθουμε; Από κάτω η λάβα θα μας βράζει, από πάνω ψύκτρα δε θα υπάρχει και θα πρέπει να βρούμε παπούτσια, γιατί θα πατάμε στο έδαφος και θα καιγόμαστε.

Το λέει και η Αποκάλυψη: «Ότι θα καυματισθούν από τον Ήλιο, θα καυματισθούν» (Αποκ.16,8-9). Γιατί πήραμε στα χέρια μας αυτά τα οποία υπάρχουν στην Δημιουργία και δεν ξέρουμε να τα αξιοποιούμε.

Δεν ξέρουμε να λέμε: «Τώρα πάω εκκλησία και δε θα πάω με τζιν παντελόνι, δε θα πάω με κομμένο παντελόνι, με κομμένη φούστα, με οτιδήποτε. Πάω στην εκκλησία, πώς θα παρουσιαστώ ενώπιον του Θεού;» Ενώπιον του Θεού πώς θα παρουσιαστώ;  Λέω σε κάποιον μια μέρα:

– Μην το κάνεις αυτό, γιατί ο τάδε ιερεύς θα σε μαλώσει.

Η απάντηση:

– Ε, και τι θα με κάνει, θα με μαλώσει, τι θα με κάνει;

– Καλά, λέω, σκέφτεσαι το τι θα σε κάνει εσένα ή εσύ τι θα προκαλέσεις στον άλλονστεναχώρια. Δεν το σκέφτεσαι ότι θα τον στεναχωρήσεις;

– Όχι, δεν το σκέφτομαι. Σκέφτομαι την αφεντιά μου. Τι θα με κάνει ο άντρας μου, τι θα με κάνει η μάνα μου, θα με μαλώσει; Θα πάρω την αστυνομία τηλέφωνο.

Και; Ξέρεις πατέρα να παιδαγωγείς το παιδί, δεν ξέρεις. Άρα σε εκβιάζει και το παιδί. Ξέρεις παιδάκι μου ποια είναι η αξία του πατέρα σου, δεν ξέρεις. Δε σου την έμαθε. Και τι γίνεται μετά; Κανείς δε σκέφτεται: «Θα σε στεναχωρήσω, θα με στεναχωρήσεις; Θα σου μάθω να ζεις τη ζωή σου όμορφα; Δε θα σου μάθω;» Τι κάνουμε στη ζωή; Ισοπεδώσαμε τα πάντα. Ισοπεδώσαμε τα πάντα.

Έλεγε ένας ψυχολόγος, δεν ξέρω αν σας το είπα, θα το πω και τώρα. Ένας ψυχολόγος έλεγε, σε τηλεόραση, εκεί που πήγαινα και εγώ και έκανα κάποιες εκπομπές εκκλησιαστικές και τις κατήργησαν, για να πει ο ψυχολόγος, τι να πει: «Δεν είναι σωστό, λέει, στο σχολείο τα παιδιά να κάνουν προσευχή. Εκεί δεν πάνε για να κάνουν εκκλησιαστική εκδήλωση, πάνε για να μάθουν γράμματα. Άρα η προσευχή δε χρειάζεται στα σχολεία». Και μου το είπε κάποιος διαμαρτυρόμενος και λέω:

– Μη διαμαρτύρεσαι. Ξέρεις γιατί το είπε;

– Γιατί;

– Γιατί δεν έχει δουλειά ο άνθρωπος. Γιατί όταν στο σχολείο κάνουμε προσευχή τα παιδιά είναι ήρεμα. Προσεκτικά, προσέχουν και δεν κάνουν αταξίες. Όταν όμως δεν κάνουμε προσευχή, τα παιδιά θα αγριέψουν, θα κάνουν αταξίες.

Άρα, θα πούμε έχουμε ανάγκη από ψυχολόγο. Πω πω πω! Και; Τα χάσαμε. Γι’ αυτό τα λέει. Έχασε τη δουλειά του ο άνθρωπος.

Άρα, λοιπόν, τι κάνουμε σ’ αυτόν τον κόσμο; Πώς τον περιποιούμαστε; Πόσο σκεφτόμαστε ότι αυτόν τον οικοδεσπότη θα Τον στεναχωρέσω αν δεν κάνω σωστά τη δουλειά μου.

Γι’ αυτό και στις υπηρεσίες έχουν μπει άνθρωποι που κάνουν τεράστια λάθη. Τεράστια λάθη. Λες “εφορία”. Τι εφορία; Άνθρωπος είναι πίσω από κει. Εάν αυτός ο άνθρωπος δε σου δώσει σωστά έγγραφα θα πας κι εσύ θα καταθέσεις λάθος έγγραφα και θα σου πουν:

– Πρόστιμο, δεν κατέθεσες τα σωστά έγγραφα.

– Μα δεν μου τα έκανα εγώ, μου τα ‘δωσαν.

– Δε με ενδιαφέρει. Πρόστιμο. Έχω εξουσία, κάνω τι θέλω.

Πας σε μια τράπεζα, πας οπουδήποτε. Πήγα σε ένα κατάστημα μια μέρα και πάλευε ένας, εκεί να φτιάξει το κινητό ενός ηλικιωμένου ανθρώπου. Δεν μπορούσε να το φτιάξει:

– Έχει πρόβλημα το κινητό σας, λέει, θα πάρετε καινούριο.

500ευρώ; Πόσο κάνουν, ε;

– Θα πάρετε καινούριο.

– Χα, λέει αυτός, καλά έχω μια δουλειά θα ‘ρθω άλλη ώρα.

Κι ένας άλλος ήταν δίπλα, λέει:

– Για δώσε μου να το δω.

Το κοίταξε από ‘δω, το κοίταξε από ‘κει.

– Πάρτο, λέει, δουλεύει. Είναι μια χαρά.

Ο ένας σου λέει: “Πάρε καινούριο, τέλειωσε. Εγώ, τι με νοιάζει; Εγώ θα το πληρώσω; Εσύ θα το πληρώσεις.

Ο άλλος είχε φιλότιμο. Λίγο το κοίταξε, και λέει:

– Αστο έγινε. Πάρ’ το, μην παίρνεις καινούριο.

Αυτοί είμαστε στην εποχή μας. «Τι με ενδιαφέρει εμένα; Εγώ μπορώ να βολευτώ; Μπορώ να βολευτώ; Μπορώ να κάνω αυτό που θέλω; Μπορώ να κάνω αυτό που μ’ αρέσει; Εμένα έτσι μ’ αρέσει. Έτσι μ’ αρέσει. Το αν δεν αρέσει στον Θεό, δεν αρέσει στον παπά, δεν αρέσει… Τι με νοιάζει εμένα; Μπορώ να κάνω εγώ τη δουλειά μου και να φύγω;” Και όμως, θα κάνουμε τη δουλειά μας.

Σας παρακαλώ καθίστε λίγο φρόνημα. Σας παρακαλώ πολύ. Δεν τελείωσα. Κανείς δεν το κάνει αυτό εδώ στην Εκκλησία μας.

Λοιπόν. Έτσι που λέτε. Πρέπει να είμαστε πάντοτε έτσι ώστε να αρέσουμε σ’ αυτόν που μιλάμε, στον τόπο που πάμε, και στον τόπο που ζούμε. Και αυτός είναι ο καλός Θεός.

 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η ομιλία με θέμα «Είμαι οικοδεσπότης;» βασίζεται στην ευαγγελική περικοπή (Μτθ. 21, 33-42) και εστιάζει στην έννοια του «οικοδεσπότη» και στον ρόλο του ανθρώπου ως απλού γεωργού στη Δημιουργία.

Τα κύρια σημεία της ομιλίας είναι τα εξής:

• Ο Θεός ως μοναδικός Οικοδεσπότης: Ο άνθρωπος δεν είναι αφεντικό του κόσμου ούτε «πλανητάρχης», αλλά γεωργός σε έναν περιφραγμένο αμπελώνα που δημιούργησε ο Θεός. Αληθινός οικοδεσπότης και δημιουργός είναι ο Ιησούς Χριστός.
• Η αίσθηση της αιωνιότητας και η Δημιουργία: Σύμφωνα με τον Εκκλησιαστή, ο Θεός έχει φυτέψει μέσα στον άνθρωπο την αίσθηση της αιωνιότητας, ενώ όλα όσα δημιούργησε (τα είδη της φύσης, τα ζώα, τα φυτά) παραμένουν αιώνια, αν και ο άνθρωπος αδυνατεί να εξιχνιάσει πλήρως το έργο Του.
• Η ισοπέδωση των αξιών στη σύγχρονη εποχή: Η κοινωνία τείνει να ισοπεδώνει τα πάντα (καταστροφή της φύσης, απώλεια σεβασμού, χαλάρωση της εμφάνισης και της συμπεριφοράς ακόμα και μέσα στην Εκκλησία), κάτι που στη φυσική αντιστοιχεί σε «μηδέν δυναμικό» και οδηγεί στην πνευματική απραξία.
• Η αληθινή έννοια του «κυρίου»: Η προσφώνηση «κύριος» ή «κυρία» έχει χαθεί, ενώ η ουσία της είναι να είναι κανείς αφεντικό του εαυτού του, εξουσιάζοντας τα πάθη και τις αμαρτίες του.
• Η έλλειψη φιλοτιμού και η αδιαφορία: Στην καθημερινή ζωή κυριαρχεί το προσωπικό βόλεμα και η αδιαφορία για τον συνάνθρωπο (όπως φαίνεται σε υπηρεσίες ή συναλλαγές), σε αντίθεση με το πνεύμα της αγάπης, της υπευθυνότητας και της ευγνωμοσύνης προς τον Θεό.
• Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.
• Περίληψη, νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.