Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
“ΑΓΙΟΥ ΦΑΝΟΥΡΙΟΥ”
Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Ο δεύτερος μεγάλος θησαυρός μας”
Κυριακή, 27 Αυγούστου 2026
Θ.Λειτουργία Αγ.Φανουρίου
Ο δεύτερος μεγάλος θησαυρός μας.
Δύο άνθρωποι, αφού δούλευαν όλη την ημέρα, έλαβαν τον μισθό τους, μερικές λίρες. Και το αφεντικό τους λέει:
– Πάρτε τις και πάτε και μοιράστε τις μεταξύ σας.
Αυτοί λένε:
– Δεν πάμε κάπου να φάμε λιγάκι, να χαλαρώσουμε. Λεφτά έχουμε τώρα, τι ανάγκη έχουμε; Και μετά τις μοιράζουμε.
Πήγαν, έφαγαν, ήπιαν. Νύχτωσε. Λένε:
– Τώρα πάμε, γιατί πρέπει να μοιράσουμε και τα χρήματα που πήραμε.
Στον δρόμο που περπατούσαν αντιλήφθηκαν ότι το ‘χασαν το πορτοφόλι.
– Πω πω! Χάσαμε τις λίρες, χάσαμε τον θησαυρό μας, τον χάσαμε, Τώρα; Να ψάξουμε, λέει, να το βρούμε.
Και όπως ήταν νύχτα, περπατάνε στον δρόμο, βρίσκουν μια κολώνα που φώτιζε το μέρος.
– Α! Λέει, εδώ έχει φως, να ψάξουμε.
Ψάχναν εκεί γύρω από την κολώνα, ψάχναν, ψάχναν, ψάχναν, δεν έβρισκαν τίποτα.
Περνάει ένας αστυνομικός, λέει:
– Βρε παιδιά, τι κάνετε εδώ πέρα, τι γυρίζετε;
– Χάσαμε το πορτοφόλι και το ψάχναμε.
– Πού το χάσατε;
– Ξέρουμε κι εμείς;
– Τότε τι ψάχνετε εδώ;
– Γιατί εδώ έχει φως.
Ναι, κι εμείς αυτό παθαίνουμε στη ζωή μας. Είδατε πόσο ανόητο είναι αυτό; Έτσι κάνουμε κι εμείς. Χάσαμε τον εαυτό μας και ψάχνουμε να τον βρούμε εκεί που γυαλίζει, όπου έχει φως. Εκεί που έχω τα στολίδια, τα χρυσαφικά τα ωραία, και γυαλίζουν. Εκεί που έχω πτυχία και κορνίζες και τις βάζω απ’ έξω, εκεί ψάχνω. Εκεί που βάφομαι και ντύνομαι και φτιάχνομαι και λέω: «Αυτός είμαι, αυτή είμαι». Εκεί που υπάρχει εξουσία, εκεί που υπάρχει δόξα, εκεί που υπάρχουν όλα αυτά που γυαλίζουν. Και λέει ο λαός: «Ό,τι γυαλίζει δεν είναι θησαυρός». Εμείς εκεί ψάχνουμε να βρούμε τον χαμένο εαυτό μας. Ποιος είναι ο χαμένος εαυτός;
Και ξέρετε ουσιαστικά πώς είμαστε; Σαν να έχουμε ένα πολύ ωραίο σπίτι, πολύ ωραίο σπίτι, πολυτελέστατο, και καθόμαστε στη σκιά του σπιτιού κι εκεί κατοικούμε. Στη σκιά του σπιτιού κατοικούμε.
– Α! Είναι ωραία η σκιά.
– Βρε, είσαι απέξω.
– Όχι, είναι ωραία η σκιά.
– Βρε, θα βρέξει και θα γίνεις μούσκεμα.
– Είναι ωραία η σκιά.
– Θα ‘ρθουν οι πειρασμοί και θα χαθείς.
– Είναι ωραία η σκιά.
Το ψέμα του εαυτού μας είναι ωραίο; Η απάτη του εαυτού μας είναι ωραία, να λέμε ότι είμαστε σπουδαίοι, ότι είμαστε μεγάλοι;
– Ξέρεις εγώ ποιος είμαι;
– Ξέρεις εγώ που κάθομαι, ξέρεις εγώ που μένω;
– Ξέρεις σε εκδηλώσεις, εγώ είμαι πάντα πρώτος, κι αν με βάλεις τελευταίο θα πω εμένα τελευταίο με έβαλες;
Είμαστε ή δεν είμαστε αυτοί;
– Εμένα μιλάς έτσι, ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Αγενέστατε, δε μιλάς καλά.
Εγώ όμως ξέρω ποιος είμαι; Ξέρω τι είμαι; Τι είμαστε;
Αν σας ρωτήσω τώρα ποιος είναι ο θησαυρός μας, ο δικός μου θησαυρός ποιος είναι;
Χθες σας είπα, το ένα μέρος του θησαυρού μας είναι η Βασιλεία του Θεού, που είναι μέσα μας. Το άλλο μέρος του θησαυρού, που δεν το εκτιμάμε. Δεν το εκτιμάμε καθόλου. Εκτιμάμε αν έχω όλα τα άλλα δόξα, πλούτο, εξουσία και φαίνομαι και ωραίος. Βάφω τα μαλλιά μου, βάφω τα χείλη μου. Ναι, θα περιποιηθεί κανείς τον εαυτό του, δε θα είναι έτσι. Και το πρωί όταν ξυπνάμε, πάμε και περιποιούμαστε τον εαυτό μας. Αλλά εκείνα τα υπερβολικά! Λέω σε μια κοπέλα:
– Βρε, παιδί μου, τι βάφεσαι τόσο πολύ; Λίγο πιο απλά.
– Ε, για να είμαι λίγο όμορφη.
– Άρα, πιστεύεις ότι είσαι άσχημη.
– Όχι, λέει, δεν είμαι άσχημη.
– Ε, τότε γιατί λες βάφομαι για να είμαι λίγο πιο όμορφη; Βάψου φυσιολογικά, τόνισε τον εαυτό σου και όμορφα. Νύχια είναι αυτά, βρε παιδί μου, που έχεις;
– Γιατί, τι έχουν;
– Τι είναι αυτά; Αυτά μόνο οι δαίμονες τα έχουν αυτά τα νύχια.
Πρόσθετα, από πάνω, τα βάζουμε και φτιάχνουμε. Και πιστεύουμε ότι είμαστε σπουδαίοι, βρε παιδί μου.
Και όμως, η σπουδαιότητα, ξέρετε πού είναι, η μεγάλη, που δεν τη δίνουμε καμία αξία. Ότι είμαστε “κατ’ εικόνα Θεού“, βρε παιδί μου. Είμαστε “κατ’ εικόνα Θεού“, βρε παιδί μου. Δεν είμαστε κατ’ εικόνα του Α, του Χ, Ψ ανθρώπου. Δεν είμαι παιδί του βασιλιά, του πρωθυπουργού, του δημάρχου, του οποιοδήποτε. Είμαι παιδί του Θεού, είμαι εικόνα, αντίγραφο, εικόνα. Ότι έχει Εκείνος, έχω κι εγώ. Δόξα έχει Εκείνος, δόξα έχω κι εγώ. Αιωνιότητα έχει Εκείνος, αιωνιότητα έχω κι εγώ. Εδώ είναι η αξία μας.
Και όμως, ο διάβολος μας μαθαίνει να κοιτάμε την σκιά μας, τον ψεύτικο εαυτό μας. Και εκεί κολακευόμαστε. Και εκεί κολακευόμαστε.
Και ποιο είναι το “κατ’ εικόνα“, το ψάξαμε, το ξέρουμε; Ό,τι έχει ο καλός Θεός, αυτό που είπε και το Ιερό Ευαγγέλιο σήμερα. Τα πάντα που είναι δώρα του Αγίου Πνεύματος. Χαρά, ειρήνη, χρηστότητα, μακροθυμία, πραότητα, εγκράτεια. Αυτός είναι ο πλούτος μας. Τα υπόλοιπα είναι ό,τι πιο ανόητο και εκτρωματικό υπάρχει του εαυτού μας. Είναι το ψέμα του εαυτού μας όλα τα άλλα. Το ψέμα.
Κάποτε πήγε στην Σπάρτη ένας Αθηναίος, για να συμφιλιώσει τους Αθηναίους με τους Σπαρτιάτες, να μη γίνει πόλεμος, μάχη μεταξύ τους. Αλλά ήταν πονηρούλης αυτός. Δεν πήγαινε με καλές διαθέσεις. Κάποιος, όμως, το ήξερε ότι πάει πονηρά να εξαπατήσει τους Σπαρτιάτες. Και ενώ βγήκε στον Δήμο να μιλήσει, βγαίνει κάποιος και λέει:
– Παιδιά, μην τον πιστεύετε.
– Γιατί, λένε αυτοί, λέει ωραία πράγματα.
– Μην τον πιστεύετε. Το ψέμα του το κουβαλάει στο κεφάλι του.
Τι έκανε; Έβαφε τα μαλλιά του.
– Είμαι εξήντα και τα βάφω για να ‘μαι σαράντα. Άσχημα είμαι;
Είδατε πως κοροϊδεύω τον εαυτό μου; Τον εξαπατάω. Και κοιτιέμαι στον καθρέφτη και λέω: «Τι ωραία που είμαι». Και από μέσα το σαράκι με τρώει. Και σιγά σιγά θα μου πει ο καλός Θεός:
– Άνθρωπέ μου, πέρνα στην έξοδο. Από εδώ είναι η έξοδος για σένα. Πέρασε στην έξοδο.
– Μα…
– Δεν έχει μα.
Αγαπητοί μου, αυτός είναι ο δεύτερος μεγάλος θησαυρός μας, το “κατ’ εικόνα“. Μη μας το κλέβει ο διάβολος. Και αντί να είμαστε “κατ’ εικόνα Θεού“, είμαστε κατ’ εικόνα διαβόλου. Αυτό γινόμαστε, κατ’ εικόνα διαβόλου. Κλοπές. Τι επικρατεί σήμερα; Ψέμα. Απάτη. Πας κάπου και λες:
– Θα με πει αλήθεια ή θα με εξαπατήσει τώρα;
– Θα μου κάνει σωστή δουλειά ή θα τα μπαλώσει και θα τα κάνει όπως να ‘ναι;
Μια φορά, μία από σας κυρία κάλεσε έναν μπογιατζή στο σπίτι να βάψει το δωμάτιό της.
– Τελείωσες;
– Τελείωσα.
– Πάρε τα λεφτά σου.
Φεύγει. Πάει να ξεσκονίσει τα κάδρα, βγάζει τα κάδρα και βλέπει ότι έβαφε μόνο γύρω από το κάδρο, πίσω από το κάδρο δεν έβαφε.
– Να τελειώνουμε. Να φεύγουμε.
Αλήθεια σε αυτά.
Και λες τώρα:
– Μου λέει αλήθεια ή δε μου λέει;
Ένας ήταν έξω από ένα ψαράδικο, και καθόταν και το κοιτούσε, και δεν ψώνιζε, δεν ψώνιζε.
– Έλα πάρε φρέσκα ψάρια είναι. Μην τα κοιτάς. Έλα.
Περίμενε. Περίμενε.
– Βρε τι τα κοιτάς;
– Τα ρωτάω αν είναι φρέσκα ή μπαγιάτικα. Και περιμένω να μου απαντήσουν.
Σας είπα μερικές από αυτές τις ακαταστασίες της ζωής μας, που μας γκρεμίζουν τον θησαυρό που έχουμε. Μας τον κλέβει ο διάβολος. Για σκεφτείτε το “κατ’ εικόνα Θεού” να είναι μακριά από τον Θεό, και να μην μπορεί να απολαύσει την ευλογία της παρουσίας του Θεού.
Εμείς όμως, όπως οι άγιοι αρνήθηκαν τα επίγεια, τα φθαρτά, τα εφήμερα. Τα αρνήθηκαν, για να κερδίσουν αυτόν τον αιώνιο θησαυρό, ενωμένα, Βασιλεία του Θεού μέσα μας και εικόνα του Θεού μέσα μας και όλα αυτά ένας Παράδεισος.
Ακολουθεί η περίληψη της ομιλίας:
Η παραβολή με το χαμένο πορτοφόλι: Η ομιλία ξεκινά με την ιστορία δύο ανθρώπων που έχασαν τις λίρες τους τη νύχτα και έψαχναν να τις βρουν κάτω από ένα φως επειδή εκεί φώτιζε, και όχι εκεί που τις είχαν χάσει. Η αναζήτηση του ψεύτικου εαυτού: Αυτό χρησιμοποιείται ως αλληγορία για τη ζωή μας, καθώς συχνά χάνουμε τον αληθινό μας εαυτό και τον αναζητούμε σε επιφανειακά πράγματα που «γυαλίζουν» (εξουσία, δόξα, πτυχία, εξωτερική εμφάνιση, κορνίζες και υλική επίδειξη). Η παγίδα της σκιάς και της απάτης: Αναφέροντας για τον ψεύτικο εαυτό, επισημαίνεται ότι ζούμε στη «σκιά» και στην απάτη της δικής μας σπουδαιότητας, ενδιαφερόμενοι υπερβολικά για το πώς φαινόμαστε στους άλλους και πέφτοντας στην παγίδα της ματαιοδοξίας.
Ο πραγματικός θησαυρός (“κατ’ εικόνα Θεού”): Ο αληθινός θησαυρός δεν είναι η εξωτερική επίδειξη, αλλά το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι πλασμένος «κατ’ εικόνα Θεού», έχοντας μέσα του τα δώρα του Αγίου Πνεύματος (χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, πραότητα, εγκράτεια) και τη Βασιλεία του Θεού.
Το ψέμα στην καθημερινότητα: Γίνεται αναφορά στο πόσο κυριαρχεί το ψέμα, η επιδερμικότητα και η απάτη στις ανθρώπινες σχέσεις και συναλλαγές (φέρνοντας παραδείγματα όπως το βάψιμο των μαλλιών για να κρυφτεί η ηλικία ή η πρόχειρη δουλειά ενός μπογιατζή).
Το κάλεσμα στην αλήθεια: Η ομιλία κλείνει με την προτροπή να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των αγίων που αρνήθηκαν τα εφήμερα και τα φθαρτά επίγεια, προκειμένου να κερδίσουν τον αιώνιο πνευματικό θησαυρό.
- Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.
- Περίληψη, νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.
• Δείτε ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ:
