ΕΟΡΤΗ
“ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Η Αγία Παρασκευή αγάπησε τον πλούτο”

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2026

ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Η Αγία Παρασκευή αγάπησε τον πλούτο.

Έλεγα να μη μιλήσω σήμερα. Όχι γιατί βαρέθηκα, ούτε γιατί τεμπέλιασα, αλλά ντρεπόμουνα. Τι να πω σήμερα; Τι να πω όταν έχουμε μπροστά μας μια νεαρή Αγία, 20 χρονών, κοπέλα. Την Αγία Παρασκευή, 20 χρονών, τρυφερό βλαστάρι της ζωής και της κοινωνίας. Τι να πω εγώ μπροστά σ’ αυτήν; Τι να πω, που θυσίασε τόσα πράγματα, αν και ήτανε από πλούσια οικογένεια. Στη Ρώμη ήτανε, μεγάλη πόλις. Δεν ήταν τυχαία η Ρώμη. Ευλαβείς γονείς, πλούσιοι. Ευλαβείς γονείς. Και ντρεπόμουν να λέω, τι να πω εγώ; Τι να πω; Τι έχω κάνει εγώ μπροστά σ’ αυτήν την Αγία; Και τι κάναμε όλοι εμείς; Τι κάναμε όλοι εμείς;

Και δεν ντρεπόμαστε στην εποχή μας πολλοί άνθρωποι να λέμε: «Θεέ, με άφησες, με εγκατέλειψες, δε μ’ ακούς, δε με προσέχεις, δεν, δεν…» Ιιι! Πω πω! Πόσο βλάσφημα είναι όλα αυτά τα λόγια! Πόσο βλάσφημη είναι η ζωή μας όταν πιστεύουμε ότι είμαστε σπουδαίοι: «Είμαι μεγάλος! Έτσι μου μιλάς εμένα; Έτσι μου συμπεριφέρεσαι;» Τι κακομοίρηδες που είμαστε! Κακομοίρηδες που είμαστε!

Πού είναι οι κοπέλες της εποχής μας. Πού είναι οι γιαγιάδες της εποχής μας, που θα έπρεπε και αυτές να ντρέπονται. Να ντρέπονται. Έρχονται εδώ πολλές φορές με τα εγγόνια τους και κάθονται και δε δίνουν παράδειγμα καλό, στο εγγονάκι: «Παιδάκι μου τώρα περνάνε τα Άγια, σηκωνόμαστε. Τώρα βγήκε το Ιερό Ευαγγέλιο, σηκωνόμαστε». Και τι κάνουμε στο σπίτι; Αν δημόσια δεν κάνουμε τίποτα, στο σπίτι μας τι κάνουμε τελικά; Ειλικρινά, ντρεπόμουν για λογαριασμό μου. Εσείς ας ντραπείτε για το λογαριασμό δικό σας. Ας ντραπούμε.

Ψάχνουμε να βρούμε: «Θα πάρω, δε θα πάρω ταυτότητα. Θα βγάλω αριθμό, δε θα βγάλω αριθμό». Τι κάνει ο Τούρκος Ορθόδοξος Χριστιανός, ο Κινέζος Ορθόδοξος Χριστιανός; Τι κάνει; Δεν παίρνει ταυτότητα εκεί που είναι; Κοιτάει να έχει σταυρό, να έχει τούτο, να έχει εκείνο; Πόσο κομπλεξικούς μας κάνανε με όλα αυτά τα μέσα διαδικτυακά; Μας αποσπάν την προσοχή αλλού, αντί να μας δώσουν τη δύναμη να παλέψουμε και να αγωνιστούμε μ’ αυτά που έχουμε. Ταυτότητες, ταυτότητες, ταυτότητες. «Βγάλε, λέει, διαβατήριο, μη βγάζεις ταυτότητα». Το διαβατήριο είναι παγκόσμιο έγγραφο, και θα σε ξέρει όλος ο κόσμος. Η ταυτότητα που είναι μόνο για την Ελλάδα: «Όχι, μην την πάρεις, αυτή είναι...» Ανόητοι γίναμε.

Πού να μοιάσουμε εμείς Αγία Παρασκευή; Πού; Σε τι, σε τι; Και όμως, ήταν πλούσια. Τι ήταν εκείνο που την έκανε να ζήσει αυτήν την ομορφιά, που σήμερα εμείς να μιλάμε γι’ αυτή με τόσο καμάρι και με τόση ντροπή. Είκοσι χρονών και ορφανή, παρακαλώ. Όχι με τη μαμά, μαμάκιας και μπαμπάκιας και τούτο και εκείνο, που δεν έχουμε τη δυνατότητα βήμα να κάνουμε στη ζωή μας.

Να ξέρουμε να φτιάχνουμε νύχια, ξέρουμε. Να βγάζουμε βλεφαρίδες, ξέρουμε. Να κάνουμε τούτο, να κάνουμε εκείνο, τα ξέρουμε όλα. Να μπούμε στον κινητό να βρούμε βρωμιές, τα ξέρουμε όλα.

Ένα δεν ξέρουμε, να αγαπήσουμε τον πλούτο που αγάπησε η Αγία Παρασκευή. Πλούσια ήτανε. Αγάπησε τον πλούτο. Ποιον πλούτο; Των φτωχών ανθρώπων. Αυτός είναι ο πλούτος της ζωής μας. Να έχεις τη δυνατότητα να προσφέρεις, όχι υλικά, τα υλικά εντάξει. Πνευματικά έχουμε να προσφέρουμε εμείς σήμερα τίποτα; Έχουμε να προσφέρουμε; Σ’ ένα ορφανό παιδί, έχουμε να προσφέρουμε; Σε μια χήρα, σε έναν ανήμπορο, σε έναν ασθενή, έχουμε να προσφέρουμε;

Τι έχουμε να προσφέρουμε; Τι; Το: «Κάνε κουράγιο. Ο Θεός μεγάλος, ο Θεός, και θα σε βοηθήσει». Λόγια. Πππ! Γεμίσαμε από λόγια. Και μέσα στο διαδίκτυο, λόγια, λόγια, λόγια, λόγια. Πω πω πω!.

Βίωμα; Κανένα. Μου στέλνουν μηνύματα με λόγια Αγίων Γερόντων. Και λέω: «Άνθρωπέ μου, εσύ, εσύ προσωπικά στη ζωή σου τι πέτυχες;» Και λόγια δεν είναι μόνον αυτά. Αυτά δε λένε τίποτα. Είναι και το βίωμα. Είναι οι πράξεις. Πράξεις. Έχουμε καλές πράξεις απέναντι στα παιδιά μας; Παράδειγμα δίνουμε στα παιδιά μας;

Αγάπησε τη φτώχεια, λέει, τους ανθρώπους που είχαν πρόβλημα, που είχαν δυσκολία, όχι μόνο οικονομική και πνευματική. Και ήθελε αυτόν τον πλούτο των φτωχών να τον αυξήσει. Και πήγαινε από σπίτι σε σπίτι. Όχι για να πιει καφέ και να κουτσομπολέψει. Όχι βέβαια. Αυτό που κάνουμε εμείς σήμερα, τόσο πλούσια και άνετα. Πήγαινε να βοηθήσει και να στηρίξει ψυχολογικά, πνευματικά.

Να σας πω κάτι. Τι διάβαζε η Αγία Παρασκευή,117 μ.Χ γεννήθηκε. Τι είχε, βιβλία είχε; Είχε ραδιόφωνο, είχε ίντερνετ; Είχε δυνατότητα και άκουγε και διάβαζε; Τίποτα δεν είχε. Μερικές περγαμηνές και παπύρους, που υπήρχαν στις εκκλησίες. Αλλά όταν πήγαινε στην εκκλησία, δεν καθόταν σε μια καρέκλα και έλεγε βολεύτηκα. Δεν κοιτούσε το ρολόι, για να πει: «Πότε θα τελειώσουμε». Ούτε άρχιζε το “Πάτερ ημών” και έλεγε: «Τώρα θα προσέξω στο “Πάτερ ημών”», και μέχρι να τελειώσει το “Πάτερ ημών” το μυαλό έφυγε, πέταξε, πήγε αλλού. Στο: «Πού θα πάω μετά όταν τελειώσει η εκκλησία, τι καφέ θα πιώ, με ποιον θα το πω».

Ξαναγυρίζει το μυαλό μας και ξαναφεύγει πάλι. Και δεν έχουμε τη δύναμη να παλέψουμε τον εαυτό μας, γιατί δεν τον παλεύουμε. Δεν τον παλεύουμε, τον αφήνουμε και όπου βγει, όπως βγει.

– Αφού όλοι οι άλλοι φταίνε, τι να κάνω εγώ. Αφού όλοι οι άλλοι φταίνε, εγώ δε φταίω σε τίποτα, εγώ είμαι καλός. Άρα τι να διορθώσω, ας διορθωθούν οι άλλοι.

Οι άλλοι. Και στη συνέχεια τι έκανε; Δεν έπρεπε να παντρευτεί; Παντρεύτηκε. Ποιον παντρεύτηκε; Ποιος ήταν ο Νυμφίος της Αγίας Παρασκευής; Αυτός που είναι και Νυμφίος της Εκκλησίας. Ο εσταυρωμένος Ιησούς Χριστός. «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται», λέμε, την Μεγάλη Εβδομάδα. Και μετά; Τον σταυρώνουμε. Και παραμένει σταυρωμένος. Αναστημένος μεν, αλλά σταυρωμένος μέσα στην Εκκλησία. Ώστε και εμείς όλοι, αν θελήσουμε να Τον κάνουμε Νυμφίο μας, να είναι ο σταυρωμένος Νυμφίος που θα μου δώσει και εμένα τη δύναμη να σταυρωθώ. Να κακοπαθήσω.

Και πολλές φορές πήγαινε στις χήρες γυναίκες και έλεγε: «Για δείτε, χάσατε τον σύζυγό σας. Ναι, αλλά και η Εκκλησία έχασε τον Νυμφίο της. Είναι παρόνομος ο Νυμφίος, αλλά σταυρωμένος. Άρα λοιπόν και σε σένα, χήρα γυναίκα, σου χαρίζει ο Κύριος την σταυρική πορεία του Νυμφίου Χριστού, ώστε μαζί με τον Νυμφίο Χριστό η Εκκλησία, σταυρωμένη, να οδηγηθεί στην Ανάσταση».

Τι άλλο έκανε η Αγία, τι άλλο έκανε; Μπορούσε στα είκοσι χρόνια να γλεντάει, δεν μπορούσε; Η Ρώμη από διασκεδάσεις και από συμπόσια γεμάτη ήτανε. Ανηθικότητα, πλούσια. Ποιος θα την έβλεπε; Μάνα και πατέρας, πέθαναν. Δεν υπάρχουν. Λεφτά είχε, ομορφιά είχε, λεβεντιά είχε. Μπορούσε να πηγαίνει στα νυχτερινά κέντρα, στα καφέ, στις πλατείες, να κάθεται. «Λεφτά έχω, τι ανάγκη έχω. Θα πιώ. Δε θα δουλέψω, γιατί δεν υπάρχουν δουλειές».

Δεν υπάρχουν δουλειές, το ξέρετε; Δεν υπάρχουν δουλειές, γιατί εκεί που υπάρχουν δουλειές, όταν πάμε να δουλέψουμε, λέμε: «Πόσο θα μου δίνεις;» και κάνουμε μεταβολή και φεύγουμε, γιατί δεν έχουμε μάθει να κακοπαθούμε. Ούτε επαγγελματικά δεν μπορούμε να κακοπαθήσουμε. Περνάει ο άλλος σε Στρατιωτική Σχολή και λίγο να ζοριστεί: «Α, γιατί;» Δουλεύει εργάτης έξω και λέει: «Α, έχει ζέστη». Ναι, θα πάρεις προφυλακτικά μέτρα, αλλά το να κάθεσαι όμως και να μην κάνεις τίποτα, βρίσκοντας τη δικαιολογία ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, αυτό τι σημαίνει; Τεμπελιά.

Τεμπελιά της εποχής μας. Έχουμε όλα, ανέσεις, ευκολίες. Τεμπελιά της εποχής μας. Όλα τα μικρά παιδιά τα δώσατε κινητά  και αντί να παίξετε μαζί τους παιχνίδια, κάθονται με το κινητό, μπαμπάς με το κινητό, η μαμά κουτσομπολεύει με τις φιλενάδες, τα παιδιά εκεί γυροφέρνουν, η γιαγιά κάθεται και χαζεύει κι αυτή στην τηλεόραση.

Άρα τι μας έκανε ο διάβολος; Μας αποβλάκωσε με τον πολιτισμό μας, με τις ανέσεις και τις ευκολίες. «Δεν μπορώ τούτο, δεν μπορώ το ένα, δεν μπορώ το άλλο». Τελικά τι μπορούμε εμείς να κάνουμε στην εποχή μας; Να νηστέψω δεν μπορώ, να κόψω το τσιγάρο δεν μπορώ, να κόψω τις επιθυμίες μου δεν μπορώ, να κόψω τις βρωμιές μου δεν μπορώ. Τι μπορούμε τελικά; Για να αναρωτηθούμε. Τι μπορούμε τελικά;

Και η Αγία ήθελε να αποκτήσει και φήμη, και την απέκτησε. Όχι με τον πλούτο τον υλικό, ούτε με την, προσέξτε, την τυπική ελεημοσύνη. Τυπική ελεημοσύνη, «έκανα ελεημοσύνη».

Να σας πω κάτι. Βλέπω τώρα τελευταία έξω από την Εκκλησία ζητιάνους. Πόσοι από εσάς πάτε και τους δίνετε χρήματα. Κάνετε, νομίζετε, καλή πράξη; Πόσοι από εσάς ρωτήσατε αυτόν τον ζητιάνο: «Είσαι χριστιανός ή δεν είσαι; Γιατί κάθεσαι έξω από την Εκκλησία και δεν μπαίνεις μέσα. Γιατί δεν έρχεσαι να εκκλησιαστείς κι εσύ, όπως εκκλησιάζομαι κι εγώ, και μετά βγες απ’ έξω να σου δώσω αυτήν την ελεημοσύνη που θέλεις και να σου δώσει και η Εκκλησία ό,τι χρειάζεται». Όχι, ρίχνουμε. Εντάξει, το καλό έκανα. Κανένα καλό δεν κάνετε. Στον βρόντο πάει αυτή η ελεημοσύνη.

Είπα μια μέρα έναν ζητιάνο, εδώ απ’ έξω, λεβέντη, νεαρός, τεμπέλης νεαρός. Πού πάνε αυτοί να δουλέψουν; Δουλεύουν πουθενά; Κι αν πάνε, θα κλέψουν.

– Έλα μέσα του, λέω, να εκκλησιαστείς και στο τέλος θα σου δώσω ό,τι μου ζητήσεις.

– Όχι τώρα, μου λέει.

– Έλα μέσα, του λέω.

– Μα πεινάω, μου λέει, θα λιποθυμήσω.

Ωραία. Του δίνω ένα γάλα. Του δίνω και ψωμάκι.

– Έλα μέσα.

Σηκώθηκε και έφυγε, κάθησε σε μια γωνία και τελείωσε. Είμαστε τα κορόιδα εμείς, που δουλεύουμε, κι αυτοί είναι οι έξυπνοι, που κάθονται. Τεμπέληδες. Τεμπέληδες. Κι εσείς ανόητοι, γιατί πάτε και τους δίνετε και δεν τους λέτε:

– Έλα μέσα. Έλα μέσα στην Εκκλησία. Έλα μέσα στην Εκκλησία.

Όχι. Αδιάφοροι είμαστε.

Η Αγία Παρασκευή, όμως, δεν αδιαφορούσε για τίποτα. Πήγαινε, κατηχούσε τους ανθρώπους, βοηθούσε τους ανθρώπους και τους οδηγούσε στη σωτηρία. Πότε; Τότε, μέσα στους διωγμούς, μέσα στο κυνηγητό.

Γι’ αυτό και στο τέλος ο διάβολος δεν άντεχε. Σου λέει: «Εσύ θα τους κάνεις όλους χριστιανούς εδώ στη Ρώμη;» Την συλλαμβάνουν. Την κλείνουν φυλακή. Την οδηγούν στο μαρτύριο. Και το μαρτύριο για την Αγία Παρασκευή ήτανε χαρά και ευλογία.

Αφού δεν πίστευε ο Έπαρχος, που την βασάνιζε, νόμιζε ότι το λάδι, μέσα στο οποίο την είχαν βάλει, στο καυτό λάδι, ότι δεν είχε καεί και ότι πήγαινε να κάνει λαδόλουτρα, να το πω έτσι.

– Για ρίξε μου, λέει, λίγο απ’ το λαδάκι που είναι αυτού μέσα.

Του ρίξε και τυφλώθηκε στα μάτια του. Κάηκε. Κάηκε. Και πάλι η Αγία Παρασκευή, με την αγάπη της, τον θεράπευσε. Βλέπετε το μεγαλείο των ανθρώπων, που κακοπαθούν από αγάπη, από έρωτα για τον Εσταυρωμένο Χριστό, για την κακοπάθεια.

Ο έρωτας ο δικός μας πού είναι; Πού είναι; Στη σάρκα. Σάρκα. Σάρκα. Σάρκα. Με τη σάρκα θα επιδειχθώ έξω. Με τη σάρκα θα ζήσω. Με τη σάρκα θα παλέψω. Σάρκα. Σάρκα. Πάτε στην παραλία να δούμε, πώς ντύνονται, πώς γδύνονται οι άνθρωποι. Αν έχουν ρούχα. Και καμαρώνουμε και καυχόμαστε, για αυτό που θα σαπίσει μέσα στον τάφο. Θα το φάνε τα σκουλήκια. Και δε θέλουμε να έχουμε αυτήν την ομορφιά και το μεγαλείο των μαρτύρων των Αγίων μας.

Αγαπητοί μου, ας μην ντρεπόμαστε την Αγία Παρασκευή. Ας την αγαπήσουμε και ας την παρακαλέσουμε και να της πούμε: «Κοπέλα μου. Νεαρή κοπέλα μου. Γυναίκα, εμένα τον άνδρα δώσ’ μου δύναμη να παλέψω. Εμένα τον άνδρα, εσύ γυναίκα η κοπέλα. Εμένα την γιαγιά. Εμένα τον παππού. Δώσ’ μου δύναμη κι εγώ να παλέψω. Να σε μοιάσω. Έστω και στο νυχάκι».

 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Το κείμενο αποτελεί ένα θρησκευτικό κήryγμα (πιθανότατα απόσπασμα από ομιλία ιερέα) με αφορμή τη μνήμη της Αγίας Παρασκευής, το οποίο εστιάζει στη σύγκριση ανάμεσα στο παράδειγμα της Αγίας και στον τρόπο ζωής των σύγχρονων χριστιανών.

Κλασικοί Άξονες & Θεματικές:

• Το Παράδειγμα της Αγίας Παρασκευής:
  • Παρουσιάζεται ως μια νεαρή κοπέλα 20 ετών, ορφανή, που προερχόταν από πλούσια και ευλαβή οικογένεια στη Ρώμη.
  • Αντί να εκμεταλλευτεί τον πλούσιο και άνετο βίο της για κοσμικές διασκεδάσεις, επέλεξε να «αγαπήσει τον πλούτο των φτωχών», προσφέροντας πνευματική στήριξη, παρηγοριά και κατήχηση, ακόμα και μέσα σε συνθήκες διωγμών.
  • Αντιμετώπισε το μαρτύριο με χαρά και έφτασε στο σημείο να θεραπεύσει ακόμα και τον βασανιστή της, επιδεικνύοντας έμπρακτη αγάπη και συγχώρεση.
• Η Κριτική στον Σύγχρονο Άνθρωπο:
  • Αλαζονεία και Βλασφημία: Ο ομιλητής ασκεί κριτική στην τάση των ανθρώπων να διαμαρτύρονται εύκολα προς τον Θεό («με εγκατέλειψες») και να θεωρούν τους εαυτούς τους σπουδαίους.
  • Τεμπελιά και Ανέσεις: Ο σύγχρονος πολιτισμός έχει αποβλακώσει τους ανθρώπους, οδηγώντας τους στην τεμπελιά, στην αποφυγή κάθε ζορίσματος (είτε επαγγελματικού είτε πνευματικού) και στην ενασχόληση με τα κινητά, τα κοινωνικά δίκτυα και την εξωτερική εμφάνιση.
  • Επιφανειακή Θρησκευτικότητα: Καυτηριάζεται η έλλειψη βιώματος στην εκκλησία (απουσία προσοχής κατά τη λατρεία, μη τήρηση παραδειγμάτων προς τα παιδιά) καθώς και η τυπική, αδιάφορη ελεημοσύνη έξω από τους ναούς, χωρίς ουσιαστική επαφή ή πνευματική καθοδήγηση.
  • Ανώφελος Προβληματισμός: Γίνεται αναφορά στην ενασχόληση με ασήμαντα ζητήματα (π.χ. φόβοι για τις νέες ταυτότητες και το διαδίκτυο) που αποσπούν την προσοχή από τον πραγματικό πνευματικό αγώνα.
• Το Κάλεσμα σε Μετάνοια:
  • Το κήρυγμα κλείνει με προτροπή προς τους πιστούς (άνδρες, γυναίκες, νέους, ηλικιωμένους) να αφήσουν τη σαρκολατρεία και την αδράνεια, να σταματήσουν να ντρέπονται για την πίστη τους και να ζητήσουν από την Αγία Παρασκευή τη δύναμη να αγωνιστούν και να τη μιμηθούν, έστω και «στο νυχάκι».

 

• Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.

Περίληψη, νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.