ΚΥΡΙΑΚΗ
“Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ – ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΛΙΜΑΚΟΣ”
Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Γιατί τόσα προβλήματα στην εποχή μας;”
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ – ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΛΙΜΑΚΟΣ”
Μαρκ. θ΄17-31
ΚΕΙΜΕΝΟ
17 καὶ ἀποκριθεὶς εἷς ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπε· διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρός σε, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον. 18 καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, ρήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν. 19 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς αὐτῷ λέγει· ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετε αὐτὸν πρός με. καὶ ἤνεγκαν αὐτὸν πρὸς αὐτόν. 20 καὶ ἰδὼν αὐτὸν εὐθέως τὸ πνεῦμα ἐσπάραξεν αὐτόν, καὶ πεσὼν ἐπὶ τῆς γῆς ἐκυλίετο ἀφρίζων. 21 καὶ ἐπηρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ· πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε· παιδιόθεν. 22 καὶ πολλάκις αὐτὸν καὶ εἰς πῦρ ἔβαλε καὶ εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτόν· ἀλλ’ εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν σπλαχνισθεὶς ἐφ’ ἡμᾶς. 23 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ τὸ εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι. 24 καὶ εὐθέως κράξας ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μετὰ δακρύων ἔλεγε· πιστεύω, κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ. 25 ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ὅτι ἐπισυντρέχει ὄχλος, ἐπετίμησε τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ λέγων αὐτῷ· τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν, ἐγώ σοι ἐπιτάσσω, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ καὶ μηκέτι εἰσέλθῃς εἰς αὐτόν. 26 καὶ κράξας καὶ πολλὰ σπαράξαν αὐτὸν ἐξῆλθε, καὶ ἐγένετο ὡσεὶ νεκρός, ὥστε πολλοὺς λέγειν ὅτι ἀπέθανεν. 27 ὁ δὲ Ἰησοῦς κρατήσας αὐτὸν τῆς χειρὸς ἤγειρεν αὐτόν, καὶ ἀνέστη. 28 Καὶ εἰσελθόντα αὐτὸν εἰς οἶκον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπηρώτων αὐτὸν κατ’ ἰδίαν, ὅτι ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό. 29 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. 30 Καὶ ἐκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γνῷ· 31 ἐδίδασκε γὰρ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρα ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
17Kι αποκρίθηκε ένας μέσα από το πλήθος: “Δάσκαλε, σου έφερα το γιο μου που έχει πνεύμα άλαλο, 18κι όπου τον κυριεύσει, του προκαλεί σπασμούς και βγάζει αφρούς και τρίζει τα δόντια του και παραλύει τελείως. Kι είπα στους μαθητές σου να το βγάλουν, αλλά δεν μπόρεσαν”. 19Tου λέει τότε ο Iησούς:” άπιστη γενιά! Mέχρι πότε θα είμαι μαζί σας; Mέχρι πότε θα σας υπομείνω; Φέρτε τον σε μένα”. 20Tον έφεραν λοιπόν σ΄ αυτόν, και όταν το πνεύμα είδε τον Iησού τράνταξε αμέσως το παιδί, κι αυτό έπεσε καταγής και κυλιόταν βγάζοντας αφρούς. 21Pώτησε τότε τον πατέρα του: “Πόσος καιρός είναι από τότε που του έχει συμβεί αυτό;” Kι εκείνος απάντησε: “Aπό παιδάκι. 22Kαι πολλές φορές τον έριξε και στη φωτιά και στα νερά για να τον εξοντώσει. Mα αν μπορείς να κάνεις κάτι, βοήθησέ μας δείχνοντάς μας συμπόνια”. 23Kι ο Iησούς του είπε εκείνο το: “Aν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά γι΄ αυτόν που πιστεύει”. 24Aμέσως τότε ο πατέρας του παιδιού φώναξε δυνατά και με δάκρυα έλεγε: “Πιστεύω, Kύριε, βοήθα με στην απιστία μου”! 25Kαι σαν είδε ο Iησούς ότι συγκεντρώνεται κόσμος, επιτίμησε το δαιμονικό πνεύμα λέγοντάς του: “Πνεύμα άλαλο και κουφό, εγώ σε διατάζω, βγες απ΄ αυτόν και μην ξαναμπείς πια σ΄ αυτόν”. 26Kαι το πνεύμα, αφού έβγαλε μια δυνατή κραυγή και τον κατατάραξε, βγήκε, ενώ το παιδί έγινε σαν νεκρό, έτσι που πολλοί έλεγαν ότι πέθανε. 27O Iησούς όμως κρατώντας τον από το χέρι τον ανασήκωσε και στάθηκε όρθιος. 28Όταν, κατόπιν, μπήκε ο Iησούς σ΄ ένα σπίτι, τον ρωτούσαν ιδιαιτέρως οι μαθητές του: “Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να το βγάλουμε;” 29Kι εκείνος τους απάντησε: “Tο γένος αυτό με τίποτε δεν μπορεί να βγει παρά μόνο με προσευχή και νηστεία”. 30Ύστερα βγήκαν από εκεί και περνούσαν μέσα από τη Γαλιλαία, αλλά δεν ήθελε να το ξέρει αυτό κανένας, 31γιατί εξηγούσε στους μαθητές του και τους έλεγε: “O Γιος του Aνθρώπου παραδίνεται σε χέρια ανθρώπων κι αυτοί θα τον θανατώσουν, μα την τρίτη μέρα από τη θανάτωσή του θ΄ αναστηθεί”.
Κυριακή, 30 Μαρτίου 2025
Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΛΙΜΑΚΟΣ, Μαρκ. θ΄17-31
Γιατί τόσα προβλήματα στην εποχή μας;
Γιατί στην εποχή μας όλα πάνε στραβά και ανάποδα; Προβλήματα από εδώ, προβλήματα από εκεί. Στεναχώρια, φόβοι, αγωνία, ένταση, αβεβαιότητα. Γιατί;
Γιατί συμβαίνει αυτό ακριβώς που συνέβη τότε, που ο Κύριος κατέβαινε από το όρος το Θαβώρ. Τι ωραία! Είσαι πάνω στο όρος στο Θαβώρ, «μετεμορφώθη» ενώπιον των μαθητών. Ωραία εικόνα, ωραία βιώματα. Και μόλις κατέβηκε κάτω από το όρος, βλέπει κόσμο συγκεντρωμένο, πλήθος λέει.
«Τι συμβαίνει;».
Και εμφανίζεται κάποιος από το πλήθος και λέει: «Τι να συμβαίνει; Να, έφερα το παιδί μου σε σένα, γιατί έχει πρόβλημα υγείας σοβαρό. Το πιάνει το δαιμόνιο, το κάνει τούτο, το κάνει εκείνο, το κάνει το άλλο».
Χμ… Έφερα το παιδί μου σε σένα. Πολύ ωραία
Και τι είπε ο Κύριος; -άνθρωπο με πρόβλημα έχεις μπροστά Κύριε, τι είναι αυτό που λες;-«Ω γενεά άπιστος», και προσθέτει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, «και διεστραμμένη».
«Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη, μέχρι πότε θα σας ανέχομαι; Μέχρι πότε θα είμαι μαζί σας;».
«Κύριε, τι συμβαίνει; Κατέβηκες από το όρος, υποτίθεται ότι εκεί ζήσατε πνευματικές εμπειρίες, ωραία πράγματα, και τώρα βλέπεις έναν ασθενή μπροστά σου, και λες έτσι;».
Για σκεφτείτε να το έκανε κάποιος από εμάς.
Και όμως, λέει ο Κύριος: «Και λοιπόν;».
«Να τον έφερα στους μαθητές σου, και δεν μπόρεσαν να τον κάνουν καλά».
«Φέρτε τον εδώ, σε μένα, λέει ο Κύριος, φέρτε τον εδώ». Και ρωτάει στον πατέρα: «Δε μου λες, από πότε είναι άρρωστο το παιδί;».
«(Ουου, από παιδί) παιδιόθεν».
Αλήθεια, πού είναι το στραβό σε όλη αυτή την ιστορία; Πού είναι το ανάποδο σε όλη αυτή την ιστορία; Τι λέει ο Κύριος μετά, όταν πήγανε με τους μαθητές και κάθισαν σε ένα σπίτι; Και είπανε:
«Κύριε, εμείς γιατί δεν μπορέσαμε να το βγάλουμε αυτό το δαιμόνιο;». Άλλες φορές έκαναν θεραπείες.
Και τους απαντάει: «Το γένος τούτο, ουκ εκπορεύεται ει μή εν προσευχή και νηστεία».
Ωραία. Δε νηστεύουμε, δεν προσευχόμαστε; Πού είναι το στραβό στην όλη υπόθεση; Να πάρουμε λίγο τα γεγονότα με τη σειρά, και θα δείτε. Τι λέει ο άνθρωπος αυτός, ο πατέρας;
«Κύριε έφερα το παιδί μου σε Σένα». Λέει αλήθεια; Δεν λέει αλήθεια. Δεν λέει αλήθεια, λέει ψέματα. Και θέλει να κρύψει την ενοχή του, θέλει να κρύψει το πρόβλημά του και θέλει να ρίξει την ευθύνη και την ενοχή σε άλλον. Αυτό δεν κάνουμε στην εποχή μας; Γεμίσαμε με ψέματα, ανακρίβειες. Αναληθείς είμαστε, πονηροί είμαστε, διεστραμμένοι είμαστε. Αλλού φορτώνουμε τα προβλήματα. Όχι σε εμάς. Είπε ψέματα. «Έφερα το παιδί μου σε Σένα». Μα γιατί;
«Είπες ότι το πήγες στους μαθητές. Πώς λες τώρα ότι το έφερες σε εμένα; Αφού εγώ σου λέω φέρ’ το παιδί εδώ. Πώς το έφερες σε εμένα, την στιγμή που δεν το έφερες σε εμένα, αλλά το πήγες στους μαθητές και λες ότι το έφερα σε Σένα; Γιατί;»
«Γιατί θέλω να σε κατηγορήσω Κύριε. Δε βλέπεις εμείς τι παθαίνουμε εδώ. Είμαστε άρρωστοι. Είμαστε ασθενείς. Έχουμε προβλήματα. Έχουμε δυσκολίες. Και Εσύ πας απάνω στο όρος και κάθεσαι εκεί, μόνος σου και κάνεις αυτό που έχεις να κάνεις. Και εμάς δεν μας βλέπεις εδώ τι παθαίνουμε; Σε Σένα το έφερα, αλλά δε Σε βρήκα εδώ. Σε βρήκα… Εσύ ήσουνα απάνω, στο βουνό. Και βρήκα τους μαθητές και το έφερα σ’ εκείνον. Αλλά εγώ σε Σένα ήθελα να το φέρω».
Τι πονηριά! Τι πονηριά!
«Τώρα θέλω πάτερ να εξομολογηθώ».
«Τώρα ήρθες; Φτάσαμε στο Πάσχα».
«Ε, λέει, δεν πρόλαβα».
«Δεν πρόλαβες; Τα άλλα δεν τα πρόλαβες όλα; Δεν τα πρόλαβες όλα τα άλλα, και τώρα τελευταία στιγμή, που δεν υπάρχει χρόνος στους ιερείς με τις ακολουθίες, για να ρίξεις την ευθύνη και να πεις: «Εσύ φταις, δε με είδες. Εγώ ήθελα να εξομολογηθώ. Εσύ φταις».
Πόσες τέτοιες πονηριές έχουμε; Πόσες τέτοιες κακίες έχουμε; Πόσες φορές στην προσευχή μας μιλάμε διεστραμμένα; Ρίχνουμε ευθύνη στον Θεό: «Εσύ φταις, γιατί δε μου δίνεις αυτό. Γιατί δε μου δίνεις εκείνο. Τι κακό έκανα; Τι φταίω;».
Και τι είπε ο Κύριος; «Γενεά άπιστη και διεστραμμένη». Γιατί τα μετατρέπεις τα λόγια σου όπως θέλεις. Μέσα σε συνεχείς δικαιολογίες. «Εσύ φταις, εσύ φταις, εσύ φταις. Εγώ όχι. Εγώ προσπαθώ. Εσύ όμως».
Αγαπητοί μου, τελικά πώς προσευχόμαστε; Γι’ αυτό λέει: «Εν προσευχή και νηστεία». Η προσευχή έχει λίγα λόγια. Προσευχή δεν είναι το να κάθομαι μπροστά σε μια εικόνα και να λέω, και να λέω, και να λέω…Τι λες άνθρωπέ μου; Τι λες άνθρωπέ μου; Δεν μπορείς να δουλεύεις και να προσεύχεσαι; Προσευχήσου το πρωί. Αλλά δεν προσευχόμαστε το πρωί. Γιατί δεν κάνεις ούτε το «Πάτερ ημών»;
«Γιατί βιάζομαι. Δεν προλαβαίνω».
Ψέμα. Μεγάλο ψέμα. Το να κάθεσαι στο κινητό σου και να βλέπεις βρωμιές, προλαβαίνεις. Το να ικανοποιείς τα χατίρια του διαβόλου, προλαβαίνεις. Το να κάνεις τις υποχρεώσεις σου, δεν προλαβαίνεις.
«Γιατί δεν έρχεσαι εκκλησία την Κυριακή;»
«Το Σάββατο δουλεύω».
Και; Οι άλλοι δε δουλεύουν το Σάββατο; Είναι οι τεμπέληδες αυτοί που έρχονται στην εκκλησία;
«Ε… Δεν… Έχω. Έχω. Έχω. Έχω. Έχω».
Αγαπητοί μου, ας ψάξουμε τους εαυτούς μας λιγάκι. Όλο δικαιολογίες. Δικαιολογίες. Δικαιολογίες. Δικαιολογίες. Πάμε για εξομολόγηση.
«Λέγε, άνθρωπε, τι έχεις να πεις;»
«Τι να πω;»
«Δεν ήρθες για εξομολόγηση;».
«Ναι».
«Λέγε».
«Τι να πω;»
«Δεν έχεις τίποτα;»
«Δεν έχω».
«Τσακώνεσαι με τη γυναίκα σου ή με τον άντρα σου;»
«Εεε καλά. Και ποιος δεν τσακώνεται;»
Άρα έχεις να πεις .Δεν θέλεις να το πεις. Γιατί είσαι εγωιστής. Είσαι υπερήφανος. Αισθάνεσαι ότι είσαι «ο άγγελος εξ ουρανού καταβάς». Δεν έχεις κάνει τίποτα εσύ; Το μάτι σου δεν έχει δει τίποτε πονηρό; Τ’ αυτί σου δεν άκουσε τίποτε; Η γλώσσα σου δεν δούλεψε άσχημα ποτέ; Τίποτα; Τα κάναμε όλα καλά; Με τα παιδιά μας. Με τα εγγόνια μας. Με τους συνανθρώπους μας. Με τους γειτόνους. Στην οδήγηση έξω. Όλα καλά; Εγώ δεν βρίσκομαι σε τέτοιον αγγελικό κόσμο. Αν εσείς βρίσκεστε σε έναν τέτοιον αγγελικό κόσμο, πείτε μου κι εμένα, γιατί εγώ βρίσκομαι σε μία ένταση όταν κυκλοφορώ έξω. Και προσέχω. Προσέχω. Τι κάνουμε λοιπόν; Προσευχή. Πώς προσευχόμαστε; Τι λέμε; Όλο δικαιολογίες, δικαιολογίες, δικαιολογίες;
«Από παιδί ήταν άρρωστο και τώρα με βρήκες;» λέει ο Κύριος. «Τώρα με βρήκες. Τόσα χρόνια εγώ τι έκανα. Και πού ήσουνα εσύ; Αδιαφορούσες».
Έχουμε παιδιά. Δεν τα μεγαλώνουμε όπως πρέπει. Και όταν φτάσουν 15-16 χρονών.
«Α, πάτερ το παιδί μου έφυγε».
«Και τι έκανες τόσα χρόνια; Έχει πνευματικό;»
«Ε, από τώρα;».
«Πόσο χρονών είναι;». «17».
«Ε, από πότε θα αρχίσει να εξομολογείται; Από πότε;»
Μια φορά ήθελε ένα παιδάκι να ‘ρθεί να εξομολογηθεί. Τριών, τεσσάρων χρονών, ίσα που μιλούσε. Και λέω: «Έλα παιδάκι να εξομολογηθείς».
«Ε, πάτερ τι έχει αυτό τώρα;»
Και γυρίζει το παιδί και κλείνει το στόμα του παππού. Και του λέει:
«Έχω. Γιατί μαλώνω με τα αδέλφια μου. Γιατί δεν ακούω τη μαμά μου. Δεν τρώω όλο το φαΐ μου».
Θέλει περισσότερα; Ένα παιδάκι που καταλαβαίνει ότι κάτι δεν κάνει καλά. Και εμείς τα κάνουμε αγγελούδια. Ναι, όταν πεθάνουμε αγγελούδια θα είμαστε στον Παράδεισο στη Βασιλεία του Θεού. Τώρα; Στα χέρια του διαβόλου ανά πάσα στιγμή είμαστε.
Τι κάνουμε; Τι κάνουμε; Και νηστεία. Εδώ που τα χαλάμε όλα. Ποιος νήστεψε τη Σαρακοστή; Φασολάδα, ρεβίθια;
«Τι θα φάμε; Λαδερό θα φάμε; Κρεατάκι θέλω. Τυράκι θέλω. Διαβάζω».
Γιατί οι ελιές δεν είναι τροφή; Εμείς που τρώγαμε ελιές και τις αλείφαμε πάνω στο ψωμί γιατί δεν μας έφταναν και κόβαμε την ελιά στα τρία για να τη φάμε δεν μεγαλώσαμε; Πεθάναμε; Τώρα όλα τα παιδιά πεθαίνουν αν δεν φάνε τυρί, αν δεν φάνε κρέας, αν, αν, αν.
Και λες: «Παιδάκι μου τουλάχιστον Τετάρτη και Παρασκευή μην τρως».
«Και τι θα φάω;»
Έ, λέω βγες έξω και βόσκεις όπως βόσκουν οι αγελάδες. Γιατί αυτό μας αξίζει. Δεν καταλαβαίνουμε κάτι; Δεν μπορούμε, όχι…. δεν το θέλουμε. Θέλουμε να καλοπερνάμε. Στη γεύση μας, στη ζωή μας. Στα πάντα. Ποιος; Ποιος; Τώρα που είναι περίοδος νηστείας, έκοψε το τσιγάρο του; Και να πει θα πίνω καφέ χωρίς τσιγάρο. Ποιος έκλεισε το κινητό και δεν άνοιξε να βρει βρωμιές; Ποιος έκλεισε το στόμα να μην τσακωθεί με κανέναν; Ποιος; Όποιοι το κάνανε μπράβο τους. Όποιοι δεν το κάνανε. Δεν έχουμε πολύ καιρό ακόμα. Δυο εβδομάδες έχουμε. Μεγάλη εβδομάδα είναι άλλη περίοδος. Δεν είναι περίοδος νηστείας. Η Σαρακοστή αρχίζει από την καθαρά Δευτέρα και τελειώνει Παρασκευή προ του Λαζάρου. Μετρήστε 40 μέρες, τότε τελειώνει η νηστεία. Αν δεν έχεις νηστέψει την Σαρακοστή μην πεις:
«Θα νηστέψω το Πάσχα».
Άλλη νηστεία εκείνη. Τώρα νηστεύουμε για τον εαυτό μας. Για τις αμαρτίες μας.
Αγαπητοί μου, μη φτάσει ο Κύριος να μας πει: «Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη». Βαριά κουβέντα. Αλλά να μας πει: «Μπράβο. Ευ δούλε αγαθέ και πιστέ. Μπράβο παιδί μου. Έλα να σε βάλω στη Βασιλεία του Θεού» (Ματθ.25,23).
Διόρθωση κειμένου: Θ. και Χ. Σ.
Διόρθωση και μορφοποίηση υποτίτλων και εισαγωγή παραπομπών ο ομιλών.
