ΚΥΡΙΑΚΗ
“Θ΄ ΛΟΥΚΑ (ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ)”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Πώς αξιοποιούμε τα 3Χ;”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “Θ΄ ΛΟΥΚΑ”
Ματθ. ιβ΄ 16 – 21

ΚΕΙΜΕΝΟ

16 Εἶπε δὲ παραβολὴν πρὸς αὐτοὺς λέγων· ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα· 17 καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων· τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου; 18 καὶ εἶπε· τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γενήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου, 19 καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου. 20 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται; 21 οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

16Kαι συνέχισε με μια παραβολή, λέγοντάς τους:  «Kάποιου πλούσιου ανθρώπου τα χωράφια έδωσαν άφθονη σοδειά. 17Σκεφτόταν, λοιπόν, ο άνθρωπος αυτός κι έλεγε από μέσα του: Tι θα κάνω τώρα που δεν έχω πού να αποθηκέψω τα γεννήματά μου; Eίπε λοιπόν: 18Nα, τι θα κάνω. Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες, κι εκεί θα συνάξω όλα τα γεννήματά μου και τα αγαθά μου. 19Έπειτα θα πω στην ψυχή μου: Ψυχή, έχεις πολλά αγαθά αποθηκευμένα που αρκούν για χρόνια πολλά. Ξεκουράσου, τρώγε, πίνε, απολάμβανε! 20Aλλ’ο Θεός του είπε: ʼμυαλε! Tούτη τη νύχτα την ψυχή σου απαιτούνε από σένα. Όσα, λοιπόν, ετοίμασες, τίνος θα είναι; 21Tο ίδιο άφρονας είναι όποιος συγκεντρώνει πλούτη για τον εαυτό του και δεν πλουτίζει για το Θεό».

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2025

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΛΟΥΚΑ (ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ), Ματθ. ιβ΄ 16- 21

Πώς αξιοποιούμε τα 3Χ;

Πού να φανταστείτε, ότι η σημερινή παραβολή, που αναφέρει ο Κύριος, «Του άφρονος» αυτού πλουσίου. «Πώπω!, λέει, έχω πολλά αγαθά. Γέμισα καρπούς, το ένα, το άλλο. Τι να κάνω; Πού να τα βάλω; Όχι στους φτωχούς. Θα γκρεμίσω τις αποθήκες -σκεφτείτε. Θα γκρεμίσω τις αποθήκες, θα κτίσω μεγαλύτερες, θα μαζέψω εκεί τα αγαθά μου -μου-και θα πω στην ψυχή μου: Ψυχή μου, έχεις πολλά αγαθά. Λοιπόν, φάε, πιες, απόλαυσε -ευφραίνου-και κάνε τη ζωή σου όμορφη, καλή, -αναπαύου, φάε, πιε, ευφραίνου».

Είναι ή δεν είναι τα χαρακτηριστικά της εποχής μας αυτά; Τρώμε. Τώρα πάμε να ψωνίσουμε για τα Χριστούγεννα και τι δε θα πάρουμε για να έχει το τραπέζι μας, γιατί αν δεν τα έχει, δε θα χαρούμε. Χαιρόμαστε με τα υλικά και όχι με τα πνευματικά. Εμείς χαιρόμασταν όμως, βέβαια δεν τα είχαμε, αλλά χαιρόμασταν, με μια γαλοπούλα γεμιστή και λίγες πατατούλες κι ήμασταν μια χαρά. Κι ήμασταν όλη η οικογένεια μαζί, κι αυτή ήταν η χαρά μας. Εσείς είστε μια οικογένεια διαλυμένη, γεμάτη αγαθά, και μετά: «Φάε, πιε, ευφραίνου και αναπαύου». Βγες και στην πλατεία, πιέ το καφεδάκι σου, πιάσε μια καρεκλίτσα, από το πρωί μέχρι το βράδυ, κάτσε αραχτός εκεί και είσαι μια χαρά.

Ξέρετε ότι όλα αυτά είναι τροφή του αντιχρίστου; Φοβόμαστε. Φωνάζουμε: «Ταυτότητες, κάρτα του πολίτη του, το ένα, το άλλο». Αυτά δεν έχουν καμία σχέση με μας. Οι πολιτικοί ας τα κάνουν ό,τι θέλουν. Με εμάς και τη σωτηρία μας, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση. Αβανταδόροι είναι όλοι αυτοί του αντιχρίστου. Γιατί;

Γιατί ο αντίχριστος θα ‘ρθει με καλό πρόσωπο. Το έχω πει πολλές φορές, και το ξαναλέω, για να το χωνέψουμε. Θα ‘ρθει με καλό πρόσωπο. Θα κάνει θεραπείες, ψευδοθεραπείες, θα κάνει ψευδοθαύματα, θα γαληνέψει όλον τον κόσμο, θα ενώσει όλον τον κόσμο. Και θα πει (το λέει ο Άγιος Παΐσιος Πνευματική Αφύπνιση Λόγοι Β’ σελ.185): «Τόσα χρόνια φωνάζατε, όχι τούτο, όχι εκείνο, όχι το ένα, όχι το άλλο. Πάθατε τίποτα; Όχι. Αλλά για προσέξτε, από τον Θεό που πιστεύετε, παθαίνετε, αρρωσταίνετε. Πού ‘ναι να σας κάνει καλά; Φτώχεια. Πού ‘ναι να σας δώσει λεφτά; Ενώ εγώ, θα σας τα δώσω όλα».

Και όταν εμείς είμαστε άνθρωποι… «Διά τούτων έρχεται το τέλος, η οργή του Θεού» (Εφ.ε΄5), λέει ο Απόστολος Παύλος. «Διά τούτων», με όλες αυτές τις συμπεριφορές μας, την πλεονεξία στον χώρο, στον χρόνο και στο χρήμα. Αυτά τα 3Χ, που δεν τα προσέχουμε.

Να σας ρωτήσω κάτι; Πόσοι από μας ξεκινήσαμε, από την πρώτη ημέρα, νηστεία με χαρά; Πόσοι από μας κάνουν αλάδωτο, Τετάρτη και Παρασκευή; Χωρίς να υπάρχει πρόβλημα υγείας.

–Δεν μπορώ να πιω τον καφέ, άμα δεν έχει λίγο γαλατάκι.

Καλοπέραση είναι αυτό. Προσέξτε, καλοπέραση είναι. Καλή ζωή είναι. Πλεονεξία είναι.

–Θέλω να ‘χω και αυτό, να ‘χω και εκείνο.

Πόσοι θα πάτε να αγοράσετε, τα Χριστούγεννα, πράγματα, που δεν τα έχετε ανάγκη, από τα καταστήματα; Πλεονεξία είναι.

–Να ‘χω.

Πόσοι από εμάς κλείνουμε το στόμα και δε μιλάμε, όταν οι άλλοι λένε, ό,τι λένε, να μη μιλήσω.

–Όχι, θέλω να είμαι πρώτος μέσα σε όλους.

Πρώτος παντού. Στον χώρο, στο χρήμα, σε όλα.

Γιατί, αγαπητοί μου, έτσι; Γιατί αφήνουμε την πλεονεξία στη ζωή μας;

–Και αυτό να έχω, και εκείνο να έχω, και το άλλο να έχω.

Ο πολιτισμός τα κάνει όλα αυτά. Πάτε σε ένα κατάστημα, και εγώ άμα πάω σε ένα κατάστημα, βλέπω τυρί από εδώ, τυρί από εκεί, τυρί από εκεί, τυρί από εκεί.

–Πώπω! Λέω. Να πάρω λίγο από αυτό, να πάρω λίγο από εκείνο, λίγο από το άλλο.

Και μετά δεν τα τρώμε, γιατί χαλάνε και τα πετάμε. Άλλη αμαρτία από εκεί.

Αγαπητοί μου, αυτή η πλεονεξία κατέστρεψε τον Αδάμ και την Εύα, κατέστρεψε τους μετέπειτα ανθρώπους, κατέστρεψε τους πάντες και θα καταστρέψει και μας. Γι’ αυτό λέει: «Δι’ αυτών όλων έρχεται η οργή του Θεού». Δε μας τρομάζει;

Έρχεται η οργή του Θεού με την πλεονεξία μας, με την ανηθικότητά μας. Ανηθικότητά μας. Ανηθικότητα δεν είναι να βλέπω μόνον σαρκικές αμαρτίες. Ανηθικότητα είναι να μπαίνω και να βλέπω και κάτι έργα της Ανατολής που είναι διαβόλια, δράκοι και το ένα και το άλλο. Και νομίζουμε ότι είναι ωραία. Πότε πρόσφερε η Ανατολή κάτι καλό στον κόσμο; Πότε; Πότε; Όχι ότι η Δύση κάνει κάτι καλύτερο, αλλά τουλάχιστον στα δικά μας, στον τόπο μας;

Γιατί δεν κρατάμε αυτά του τόπου μας; Και τρέχουμε από εδώ, τρέχουμε από εκεί, μέσα από το διαδίκτυο. Πλεονεξία είναι. Και αυτό αμαρτία είναι.

Γιατί όταν θα ‘ρθει ο αντίχριστος, θα πείτε: «Να βρε παιδί, αυτός εδώ. Μια χαρά. Μας δίνει λεφτά, μας δίνει ανέσεις, μας δίνει ευκολίες. Πού; Εδώ πηγαίνουμε στην εκκλησία και μας έλεγαν ρίξε και χρήματα για τους φτωχούς. Κάνε και τούτο, κάνε και το άλλο. Δε μας έδωνε τίποτα. Ποιος Θεός; Αρρώστιες, γέμισε ο τόπος αρρώστιες. Εγώ είμαι άρρωστος, πεθαίνω. Αυτός θα μου τα δώσει όλα». Θαύματα θα κάνει.

Αλλά, όταν όμως είμαστε εδραιωμένοι στην αγάπη του Θεού, που είπε: «Εγώ είμαι η αλήθεια (Ιω.14,6). προσέξτε, λέει, Εγώ είμαι η αλήθεια, όχι κανένας άλλος». Όλοι οι άλλοι είναι ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται.

Κι όμως το μυαλό μας, επειδή θέλει και αναζητάει τις ανέσεις. Θα πάω να καθίσω κάπου και θα θέλω να έχω δύο-τρεις καρέκλες μαζί, να κάθομαι, να πίνω τον καφέ μου μια ολόκληρη μέρα. Πήγαμε με τον Αγαθόνικο, μία φορά, σε ένα σπίτι, και μας έφεραν καφέ και μαθημένος όπως ήμουν, τον πήρα, τον ήπια. «Ε, δεν τον πίνουν έτσι τον καφέ, μια και κάτω, μου λέει. Σιγά-σιγά. Σιγά-σιγά. Τι θα κάνουμε την άλλη ώρα, μου λέει». Ναι, εντάξει, εκεί έπρεπε να μείνει. Αλλά εμείς όταν πάμε έξω και κουτσομπολεύουμε, και λέμε, λέμε, λέμε…

Αγαπητοί μου, προσέχετε. Υπάρχει στην Αγία Γραφή ένα περιστατικό. Ήταν ο Ναβουθέ, Ναβουθέ, στην εποχή του Αχάβου. Κι είχε ένα πολύ, πολύ ωραίο αμπελάκι. Φτωχός, χήρος ήταν, πέθανε η γυναίκα του, μόνος ήτανε. Πάλευε και το δούλευε με αγάπη και με πόνο. Το αμπέλι όμως ήταν δίπλα από τα κτήματα του Αχάβ, του βασιλιά. Βασιλιάς αυτός, απλός ανθρωπάκος ο άλλος. Λέει ο Αχάβ: «Θα του πάρουμε το κτήμα, το αμπέλι». Αλλά ο νόμος απαγόρευε να αρπάξεις ή να αγοράσεις με τη βία αμπέλι. Του λέει η Ιεζάβελ, εξυπνότερη εκείνη: «Μη στεναχωριέσαι, λέει. Θα βρω εγώ τρόπο». Βρήκε ανθρώπους και τον κατηγόρησαν ότι βλασφήμησε τον Θεό, βλασφήμησε τον βασιλιά, και τα λοιπά. «Α, λέει, φόνος. Τον συλλαμβάνω, τον φονεύω». Πολύ ωραία. Πολύ ωραία. Εμείς έτσι τα κάνουμε. Μια χαρά. Να που όμως, ο καλός Θεός στέλνει τον προφήτη Ηλία και πάει μπροστά στον βασιλιά και του λέει: «Αχάβ, αυτό που έκανες, ο Θεός θα σε τιμωρήσει. Είσαι πλεονέκτης. Δε σου φτάσανε όλα αυτά που είχες; Άπλωσες το χέρι και παρακάτω, να κλέψεις, να αρπάξεις. Θα φονευθείς σε αυτόν εδώ τον τόπο. Θα σε φονεύσουν οι υπήκοοί σου σε αυτόν εδώ τον τόπο, και όχι μόνο δε θα σε θάψουν, αλλά τα σκυλιά θα έρθουν να φάνε τα κρέατά σου και να γλύψουν τα αίματά σου. Το ίδιο είπε και στην Ιεζάβελ» (Γ´ Βασ. 21,17-19).

Να σας πω κάτι; Ο μακαριστός θεολόγος, αν εκδιώχθηκε από την Λάρισα, για ένα παρόμοιο περιστατικό εκδιώχθηκε. Για τίποτα άλλο. Πήγε να υπερασπισθεί το κτήμα, το οικόπεδο μιας χήρας γυναίκας, που το καταπατούσε κάποιος άρχοντας και εκείνος ο άρχοντας του λέει: «Ωραία, θα το επιστρέψω, αλλά εσύ θα την πληρώσεις». Και τον πέταξε έξω. Γι’ αυτό και δεν μπόρεσε κανείς, κανείς ποτέ να του συνάψει κατηγορία. Τον πήγαιναν από εδώ και από εκεί στα δικαστήρια, επειδή ήταν αγαθός και ήρεμος. Είχε καμμία κατηγορία; Καμμία. Ο καλός Θεός, όμως, βλέπει και ακούει, και αποδίδει σε όλους αυτά που πρέπει να αποδώσει.

Αλλά εμείς, όμως, γιατί να είμαστε στον χώρο της πλεονεξίας; Γιατί να μη μαζευτούμε λιγάκι; Τώρα περίοδος νηστείας είναι, όμορφα είναι. Να πω: «Και αυτό μ’ αρέσει, και εκείνο μ’ αρέσει, και το άλλο μ’ αρέσει». Να επιβάλλω στον εαυτό μου αυτό που θέλει ο Θεός και όχι αυτό που θέλουν οι γεύσεις μου. Δεν κατεβαίνει από το λαιμό το αλάδωτο. Γιατί το δικό μας κατέβαινε; Δεν κατέβαινε. Αλλά λέγαμε: «Εδώ». Δε θα σηκωθώ, να μάθουμε στα παιδιά μας, «Δε θα σηκωθείς από το τραπέζι αν δεν κάνουμε προσευχή». Όχι, σηκώνονται.

Πού οι άντρες, που δεν προλαβαίνουν οι γυναίκες να σερβίρουν, κι αυτοί αρχίζουν να τσιμπολογούν και δε σέβονται τίποτα. Πλεονεξία είναι όλα αυτά.

Αγαπητοί μου, ας το προσέξουμε, γιατί αυτό θα μας στείλει, κατευθείαν, στα χέρια του αντιχρίστου. Και αν δε μας στείλει τότε, γιατί μπορεί να μη ζούμε, «Τώρα, όμως, όλα αυτά είναι ειδωλολατρία» (Κολ.3,5), λέει ο Απόστολος Παύλος. Και με όλα αυτά έρχεται η οργή του Θεού, στη ζωή μας.

Εμείς, όμως, όχι έτσι. Με την άσκηση, με την υπομονή, με την ανοχή, με τη σιωπή, θα προχωρήσουμε στη ζωή μας, όπως όλοι οι Άγιοι, για την Βασιλεία του Θεού.

Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.

Νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.