ΚΥΡΙΑΚΗ
“ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Σε ποιο χώρο καλλιεργούμε τις αρετές μας;”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ”
Ιωαν. δ΄5- 42

ΚΕΙΜΕΝΟ

5 Ἔρχεται οὖν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχάρ, πλησίον τοῦ χωρίου ὃ ἔδωκεν Ἰακὼβ Ἰωσὴφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ·6 ἦν δὲ ἐκεῖ πηγὴ τοῦ Ἰακώβ. Ὁ οὖν Ἰησοῦς κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὕτως ἐπὶ τῇ πηγῇ· ὥρα ἦν ὡσεὶ ἕκτη. 7 Ἔρχεται γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· δός μοι πιεῖν.8 Οἱ γὰρ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπεληλύθεισαν εἰς τὴν πόλιν ἵνα τροφὰς ἀγοράσωσι. 9 Λέγει οὖν αὐτῷ ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις· πῶς σὺ Ἰουδαῖος ὢν παρ’ ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; οὐ γὰρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις. 10 Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ, καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν. 11 Λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, οὔτε ἄντλημα ἔχεις, καὶ τὸ φρέαρ ἐστὶ βαθύ· πόθεν οὖν ἔχεις τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν; 12 Μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβ, ὃς ἔδωκεν ἡμῖν τὸ φρέαρ, καὶ αὐτὸς ἐξ αὐτοῦ ἔπιε καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ τὰ θρέμματα αὐτοῦ; 13 Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν·14 ὃς δι’ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον.15 Λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυνή· Κύριε, δός μοι τοῦτο τὸ ὕδωρ, ἵνα μὴ διψῶ μηδὲ ἔρχωμαι ἐνθάδε ἀντλεῖν.16 Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου καὶ ἐλθὲ ἐνθάδε. 17 Ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ καὶ εἶπεν· οὐκ ἔχω ἄνδρα. Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω·18 πέντε γὰρ ἄνδρας ἔσχες, καὶ νῦν ὃν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθὲς εἴρηκας.19 Λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ.20 Οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν τῷ ὄρει τούτῳ προσεκύνησαν· καὶ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐν Ἱεροσολύμοις ἐστὶν ὁ τόπος ὅπου δεῖ προσκυνεῖν.21 Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· γύναι, πίστευσόν μοι ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ πατρί.22 Ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν· ὅτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐστίν. 23 Ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. 24 Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν.25 Λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα.26 Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι.27 Καὶ ἐπὶ τούτῳ ἦλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐθαύμασαν ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει· οὐδεὶς μέντοι εἶπε, τί ζητεῖς ἢ τί λαλεῖς μετ’ αὐτῆς;28 Ἀφῆκεν οὖν τὴν ὑδρίαν αὐτῆς ἡ γυνὴ καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, καὶ λέγει τοῖς ἀνθρώποις· 29 δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός;30 Ἐξῆλθον οὖν ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν.31 Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ ἠρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ λέγοντες· ραββί, φάγε.32 Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε.33 Ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταὶ πρὸς ἀλλήλους· μή τις ἤνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν;34 Λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον.35 Οὐχ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἔτι τετράμηνός ἐστι καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; Ἰδοὺ λέγω ὑμῖν, ἐπάρατε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ θεάσασθε τὰς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμὸν ἤδη.36 Καὶ ὁ θερίζων μισθὸν λαμβάνει καὶ συνάγει καρπὸν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἵνα καὶ ὁ σπείρων ὁμοῦ χαίρῃ καὶ ὁ θερίζων.37 Ἐν γὰρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστὶν ὁ ἀληθινός, ὅτι ἄλλος ἐστὶν ὁ σπείρων καὶ ἄλλος ὁ θερίζων 38 Ἐγὼ ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε· ἄλλοι κεκοπιάκασι, καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε. 39 Ἐκ δὲ τῆς πόλεως ἐκείνης πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν τῶν Σαμαρειτῶν διὰ τὸν λόγον τῆς γυναικός, μαρτυρούσης ὅτι εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα. 40 Ὡς οὖν ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, ἠρώτων αὐτὸν μεῖναι παρ’ αὐτοῖς· καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας.41 Καὶ πολλῷ πλείους ἐπίστευσαν διὰ τὸν λόγον αὐτοῦ,42 τῇ τε γυναικὶ ἔλεγον ὅτι οὐκέτι διὰ τὴν σὴν λαλιὰν πιστεύομεν· αὐτοὶ γὰρ ἀκηκόαμεν, καὶ οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου ὁ Χριστός.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

 5Ερχεται, λοιπόν, εις πόλιν της Σαμαρείας, η οποία ελέγετο Συχάρ, πλησίον στο μέρος που είχε δώσει ο Ιακώβ στον υιόν του τον Ιωσήφ.6 Υπήρχε δε εκεί το πηγάδι του Ιακώβ. Ο Ιησούς, λοιπόν, κουρασμένος καθώς ήτο από την οδοιπορίαν, εκάθισε με απλότητα κοντά στο πηγάδι. Η ώρα δε ήτο εξ από την ανατολήν του ηλίου, δηλαδή δώδεκα μεσημέρι.7 Την ώραν εκείνην έρχεται μία γυναίκα από την Σαμάρειαν, να βγάλη νερό. Της είπε ο Ιησούς· “δος μου να πιώ”.8 Διότι οι μαθηταί του, που θα εφρόντιζαν να βγάλουν νερό από το πηγάδι, είχαν υπάγει εις την πόλιν, δια να αγοράσουν τροφάς.9 Λεγει τότε εις αυτόν η Σαμαρείτις· “πως συ, που είσαι Ιουδαίος, ζητείς νερό να πιής από εμέ, η οποία είμαι Σαμαρείτισσα;” Είπε δε αυτό, διότι οι Ιουδαίοι εμισούσαν και απεστρέφοντο τους Σαμαρείτας και δεν ήθελαν να έχουν καμμίαν επικοινωνίαν και σχέσιν με αυτούς.10 Απήντησεν ο Ιησούς και της είπε· “εάν εγνώριζες την δωρεάν, την οποίαν ο Θεός δίδει στους ανθρώπους, και ποιός είναι αυτός που σου λέγει, δος μου να πιώ, συ θα εζητούσες από αυτόν και θα σου έδιδε πηγαίο νερό, που δεν στειρεύει ποτέ (τας ανεκτιμήτους δωρεάς του Αγίου Πνεύματος, που καθαρίζουν, δροσίζουν και ζωογονούν την ψυχήν και την κάμνουν να ανθίζη και να καρποφορή τον πλούτον των αρετών και των καλών έργων, τους πολυτίμους και ευαρέστους στον Θεόν πνευματικούς καρπούς)”.11. Λεγει εις αυτόν η γυναίκα· “Κυριε, ούτε δοχείον έχεις, δια να βγάλης νερό, και το πηγάδι είναι βαθύ. Από που λοιπόν έχεις, και μάλιστα την ώρα αυτήν, το δροσερό νερό;12. Μηπως συ είσαι ανώτερος από τον πατέρα μας τον Ιακώβ, ο οποίος έδωκε το πηγάδι εις ημάς, και από το νερό του οποίου έπιε και αυτός και τα παιδιά του και όλα τα ζώα που έβοσκε;”13. Απήντησεν ο Ιησούς και της είπε· “καθένας, που πίνει από το νερό αυτό, θα διψάση πάλιν.14.  Εκείνος όμως που θα πιή από το νερό, το οποίον εγώ θα του δώσω, δεν θα διψάση ποτέ, αλλά το νερό, που εγώ θα του δώσω, θα μεταβληθή μέσα του εις αστείρευτον πηγήν πνευματικού ύδατος, που θα αναβλύζη πάντοτε και θα του χαρίζη αιωνίαν ζωήν”.15. Λεγει προς αυτόν η γυναίκα· “Κυριε, δος μου αυτό το νερό, για να μη διψώ και να μη έρχωμαι εδώ, να βγάζω νερό”.16. Τοτε είπε προς αυτήν ο Ιησούς· “πήγαινε, φώναξε τον άνδρα σου και έλα εδώ μαζή με αυτόν”.17. Απεκρίθη η γυναίκα και είπε· “δεν έχω άνδρα”. Λεγει εις αυτήν ο Ιησούς· “καλά είπες ότι, δεν έχω άνδρα.18. Διότι πέντε συζύγους τον ένα κατόπιν του άλλου επήρες και τώρα αυτόν που έχεις δεν είναι νόμιμος σύζυγός σου· τούτο που είπες αληθινό είναι”.19. Λεγει εις αυτόν η γυναίκα· “Κυριε, από όσα μου εφανέρωσες, βλέπω ότι συ είσαι προφήτης. Θα επωφεληθώ από αυτήν την ευκαιρίαν να σε ρωτήσω δι’ ένα πολύ σοβαρόν θρησκευτικόν ζήτημα.20. Οι πατέρες μας ελάτρευσαν τον Θεόν στούτο εδώ το όρος, το Γαριζίν. Σεις όμως οι Ιουδαίοι λέγετε ότι εις τα Ιεροσόλυμα είναι ο τόπος, όπου πρέπει να λατρεύωμεν τον Θεόν”.21. Λεγει εις αυτήν ο Ιησούς· “πίστευσέ με, γυναίκα, ότι έρχεται πολύ σύντομα καιρός, που ούτε στο όρος τούτο ούτε εις τα Ιεροσόλυμα μόνον θα λατρεύσετε τον ουράνιον Πατέρα.22. Σεις οι Σαμαρείται, που έχετε απορρίψει τα περισσότερα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, προσκυνείτε εκείνο, το οποίον πολύ ολίγον γνωρίζετε. Ημείς οι Ιουδαίοι προσκυνούμεν εκείνο που περισσότερον από σας και από τους άλλους λαούς γνωρίζομεν. Διότι ο Μεσσίας, ο οποίος θα δώση την σωτηρίαν εις όλους τους λαούς, προέρχεται από τους Ιουδαίου.23. Αλλά έρχεται πλέον ώρα, και μάλιστα τώρα ήλθε, οπότε οι γνήσιοι και πραγματικοί προσκυνηταί θα τιμήσουν και θα λατρεύσουν τον ουράνιον Πατέρα με το φωτισμένον και καθαρόν πλέον πνεύμα των και με λατρείαν όχι τυπικήν και συμβολικήν, αλλά αληθινήν και σαφή. Διότι και ο Πατήρ ζητεί τέτοιοι να είναι, φωτισμένοι τον νουν και καθαροί κατά την καρδίαν, αυτοί που θα τον λατρεύουν.24. Ο Θεός είναι Πνεύμα, πανυπερτέλειον και πανταχού παρόν και δεν κατοικεί εις ωρισμένους μόνον τόπους. Και εκείνοι, οι οποίοι τον λατρεύουν πρέπει να τον προσκυνούν με όλην των την ψυχήν, με αφωσιωμένην την καρδίαν και την διάνοιάν των εις αυτόν, με φωτισμένην και αληθινήν γνώσιν περί αυτού και της λατρείας, που του ταιριάζει”.25. Λεγει προς αυτόν η γυναίκα· “γνωρίζω ότι έρχεται ο Μεσσίας, που ελληνικά λέγεται Χριστός. Οταν έλθη εκείνος, θα μας τα αναγγείλη όλα”.26. Λεγει εις αυτήν ο Ιησούς· “εγώ είμαι ο Χριστός, ο οποίος αυτήν την στιγμήν σου ομιλώ”.27. Και αυτήν ακριβώς την ώρα ήλθαν οι μαθηταί του και ηπόρησαν, διότι ο διδάσκαλός των συνωμιλούσε με γυναίκα εις δημόσιον τόπον (πράγμα το οποίον απηγόρευαν οι ραββίνοι των Ιουδαίων). Αλλά κανείς δεν είπε· τι ζητείς από αυτήν η δια ποίον θέμα συζητείς μαζή της.28. Η δε γυναίκα αφήκε από την μεγάλην της συγκίνησιν την στάμνα της στο πηγάδι και έφυγε δια την πόλιν, όπου και είπεν στους ανθρώπους·29. “ελάτε να ιδήτε ένα άνθρωπον, ο οποίος μου είπε όλα όσα έχω κάμει. Μηπως αυτός είναι ο Χριστός;”30. Εβγήκαν, λοιπόν, από την πόλιν οι άνθρωποι και ήρχοντο προς αυτόν.31. Εν τω μεταξύ οι μαθηταί παρακαλούσαν τον διδάσκαλον και έλεγαν· “ραββί, φάγε”.32. Αυτός δε απορροφημένος από το υψηλόν πνευματικόν έργον του και αδιάφορος δια το υλικόν φάγητον, τους είπε· “εγώ έχω φάγητον να φάγω, που σεις δεν το ξέρετε”.33. Ελεγαν τότε μεταξύ των οι μαθηταί· “μήπως του έφερε κανείς να φάγη;”34. Λεγει εις αυτούς ο Ιησούς· “ιδικόν μου πολυτιμότατον φαγητόν είναι να πράττω το θέλημα Εκείνου, ο οποίος με έστειλε και να αποπερατώσω στον τέλειον βαθμόν και με τον τέλειον τρόπον το έργον του, δηλαδή την σωτηρία των ανθρώπων.35. Δεν λέγετε σεις, ότι τετράμηνος είναι ακόμη και ο θερισμός έρχεται; Εκτός όμως από τον υλικόν θερισμόν, υπάρχει και ο πνευματικός. Ιδού σας λέγω, σηκώσατε τα μάτια σας και κυττάξατε τους Σαμαρείτας, που έρχονται, και τας άλλας χώρας και θα ιδήτε ότι είναι έτοιμοι πλέον δια τον θερισμόν, όπως, όταν από πράσινα σιτηρά ωριμάσουν και φαίνωνται λευκά τα στάχυα, είναι έτοιμα προς θερισμόν.36. Και εκείνος, που θερίζει στον πνευματικόν αυτόν αγρόν, παίρνει τον μισθόν του και χαίρει, διότι προσκαλεί και συγκεντρώνει τους ανθρώπους δια την αιώνιον ζωήν. Ετσι και εις την πνευματικήν καλλιέργειαν και εκείνος που σπείρει, δηλαδή εγώ, χαίρει, όπως επίσης χαίρετε και σεις που θα θερίσετε.37. Και εις την περίστασιν αυτήν εφαρμόζεται η αληθινή παροιμία, που λέγει ότι άλλος έχει σπείρει και άλλος θερίζει. Εγώ έσπειρα, σεις και οι διάδοχοί σας θα θερίσετε.38. Εγώ σας έστειλα δια να θερίσετε εκείνο, δια το οποίον σεις δεν έχετε κοπιάσει. Αλλοι, εγώ και οι προ εμού προφήται, εκοπίασαν, και σεις έχετε εισέλθει στους κόπους των, δια να θερίσετε.39. Από δε την πόλιν εκείνην πολλοί Σαμαρείται επίστευσαν εις αυτόν από τα λόγια της γυναικός εκείνης, που επεβεβαίωνε ότι μου είπε όλα όσα έκανα.40. Οταν, λοιπόν, ήλθον εις αυτόν οι Σαμαρείται, τον παρακαλούσαν να μείνη μαζή τους· και έμεινε εκεί δύο ημέρας.41. Και από την διδασκαλίαν, που τους έκαμε, επίστευσαν πολύ περισσότεροι εις αυτόν.42. Και εις την γυναίκα έλεγαν ότι “στον Ιησούν δεν πιστεύομεν πλέον από όσα συ μας είπες περί αυτού, αλλά διότι ημείς, οι ίδιοι τον έχομεν ακούσει και γνωρίζομεν καλά ότι πράγματι αυτός είναι ο Σωτήρ του κόσμου, ο Χριστός”.

Κυριακή, 18 Μαΐου 2025

ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ, Ιωαν. δ΄5 – 42

Σε ποιο χώρο καλλιεργούμε τις αρετές μας;

Όλοι θέλουμε να είμαστε ενάρετοι, καλοί άνθρωποι. Και προπαντός εμείς που ερχόμαστε στην εκκλησία και έχουμε περισσότερη σχέση με την πνευματική ζωή, παλεύουμε και αγωνιζόμαστε και καλλιεργούμε τις αρετές μας όσο μπορούμε περισσότερο.

Αλλά να ρωτήσω κάτι; Πού καλλιεργούμε τις αρετές μας; Έτσι, αόριστα; Θα μου πείτε: «Ναι». Έτσι αόριστα; Απλώς να είμαι καλός άνθρωπος, να πηγαίνω εκκλησία, να εξομολογούμαι, να κοινωνώ. Και μετά; Πού δουλεύουμε τις αρετές μας;

Ο Απόστολος Παύλος λέει: «Θεού γεώργιον εστέ» (Α Κορ.3,9). Είμαστε χωράφι του Θεού. Και κάπου αλλού πάλι λέει, σε άλλη περικοπή που την ακούμε την Κυριακή του Σπορέως: «Εξήλθε ο σπείρων, του σπείραι τον σπόρον αυτού» (Ματθ.13,4). Βγήκε λέει να σπείρει τον σπόρο Tου, και είναι ο λόγος Του. Αλλού έπεσε λέει και τον πνίξανε τα αγκάθια και ούτω καθεξής.

Και το Πνεύμα το Άγιο είναι εκείνο το οποίο έρχεται και μας φέρνει τους καρπούς του. Θέλουμε το Πνεύμα το Άγιο να ‘ρθει. Ωραία, έρχεται με τους καρπούς. Την αγάπη, την ειρήνη, την πραότητα, τη δικαιοσύνη. Αυτούς τους καρπούς, τον σπόρο αυτόν, πού τον σπέρνουμε; Το σκεφτήκατε ποτέ;

Σήμερα στην Ευαγγελική περικοπή ο Ιησούς συνάντησε μία Σαμαρείτιδα. Την Φωτεινή, την Αγία Φωτεινή. Και έκανε κουβέντα μαζί της και εκείνη προσπαθούσε να δείξει ότι είναι πνευματικός άνθρωπος. Ότι έχει σχέση με πνευματικά θέματα. Και μάλιστα έκανε παρατήρηση στον Κύριο και του λέει: «Εσύ είσαι Ιουδαίος. Εγώ είμαι Σαμαρείτιδα». Πώς λοιπόν; Οι Ιουδαίοι με τους Σαμαρείτες δεν τα πάνε καλά. «Ου συγχρώνται» (Ιω.4,9). Δηλαδή δέρμα με δέρμα δεν ακουμπάει. «Χρως, χρωτός» είναι το δέρμα. Δεν ακουμπάμε. «Τώρα εσύ έρχεσαι και κάθεσαι εδώ και μου μιλάς;» Ε, τι ωραίο; Διδάσκουμε τον Κύριο. Ναι, πολύ όμορφο αυτό. Και εμείς πολλές φορές στη ζωή μας λέμε ότι ο Θεός δεν τα ‘κανε καλά αυτά. Δεν ξέρει τι κάνει ο Θεός. Εμείς ξέρουμε πολύ ωραία. Και αφού έκανε διάλογο για το νερό: «Δώσ’ μου να πιω», κτλ. Τον κοροϊδεύει και λέει: «Αφού δεν έχεις άντλημα πώς θα μου δώσεις νερό;» (Ιω.4,11).

«Εάν έπινες από αυτό το νερό, αν ήξερες τι νερό θα σου δώσω δεν θα διψούσες ποτέ».

Πάλι τον δουλεύει τον Κύριο, « Δώσ’ μου τότε να μην ξαναδιψάσω ποτέ». Και σαν μέσα της κάτι να άλλαζε. Γιατί έβλεπε τη στάση του Κύριου και σου λέει: «Για να δω τώρα και τι θα μου πει. Πού πρέπει να λατρεύουμε και να προσκυνούμε τον Θεό; Στο όρος το δικό μας (γιατί είχαν χωριστό)στο ναό ή στο βουνό το δικό μας;» (Ιω.4,20).  Και λέει ο Κύριος:

«Δεν ξέρεις τι γίνεται. Έρχεται πολύ γρήγορα η ώρα. Διότι ο Θεός δεν λατρεύεται σε τόπους, αλλά εν πνεύματι και αληθεία» (Ιω.4,21-23).

Και έρχεται ώρα, έρχεται κοντά είναι αυτή η ώρα. Και οι αληθινοί προσκυνητές, προσέξτε οι αληθινοί προσκυνητές θα λατρεύσουν τον Θεό “Εν πνεύματι και αληθεία”.

Διότι ο Πατήρ τέτοιους μας θέλει. Το καταλαβαίνετε; Τέτοιους μας θέλει. Δηλαδή πώς; Πώς μας θέλει ο Θεός; Δε λέει να είσαι ενάρετος, να είσαι τούτο, να είσαι εκείνο. Αυτό… προσέξτε αυτό είναι το… πώς λέμε στην ζαχαροπλαστική, βάλουμε τον καναπέ από κάτω και από πάνω σερβίρουμε ό,τι έχουμε να σερβίρουμε, να στρώσουμε ό,τι έχουμε να στρώσουμε. Πώς λέμε στη ζωγραφική, έχουμε τον καμβά και πάνω στον καμβά πάμε και κεντούμε τις κλωστές που έχουμε να κεντήσουμε. Αυτόν τον καμβά των αρετών, ποιος τον έχει; Ποιος είναι; Διότι οι αρετές είναι οι κλωστές που θα κεντήσουμε σε αυτόν τον καμβά. Θα κεντήσουμε, θα κεντήσουμε αγάπη, θα κεντήσουμε και θα κάνουμε στο τέλος της ζωής μας ένα ωραίο κέντημα. Αλλά αυτό το κέντημα πρέπει να έχει μια βάση, να έχει κάποια δεδομένα, πάνω στα οποία εγώ θα δουλέψω. Και ο ζωγράφος και όλοι πρέπει να έχουμε έναν ωραίο έδαφος για να δουλέψουμε. Και ο κήπος γίνεται πολύ ωραίος με τα λουλούδια, αλλά τα λουλούδια αν δεν έχουν έδαφος καλό, και ο μπαξές αν δεν έχει έδαφος καλό, καρπό δεν κάνει, όσο καλό σπόρο και να ρίξεις.

Τι λέει λοιπόν; “Εν πνεύματι και αληθεία”.  Το συλλαμβάνετε αυτό; “Εν πνεύματι”. Τι θα πει “Εν πνεύματι”; Πώς γράφουμε παλιά στην έκθεση: “Εν Λαρίση”, “Εν Τυρνάβω”.  “Εν” = δείχνει τόπο. Ποιο είναι αυτό το Πνεύμα στο οποίο πρέπει να δουλέψω; Ποιο είναι αυτό το Πνεύμα; Ακούστε, είναι αυτό το οποίο λέει ο Κύριος, ότι: «Κανείς δεν μπορεί να προσευχηθεί χωρίς το Πνεύμα το Άγιο» (Α Κορ.12,3)..

Ποιος μπορεί να προσευχηθεί χωρίς το Πνεύμα το Άγιο; Κανείς μας. Και αυτό σημαίνει ότι καμιά δουλειά δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς το Πνεύμα το Άγιο. Και επίσης, λέει και ο Απόστολος το εξής πολύ σπουδαίο, ότι: «Εάν ζώμεν Πνεύματι (αν ζούμε πνευματική ζωή, όπως μας θέλει το Πνεύμα το Άγιο) πρέπει Πνεύματι και στοιχώμεν (να στοιχηθούμε)» (Γαλ.5,25). Πώς κάνουμε στο σχολείο, στοίχισης. Ο ένας πίσω από τον άλλον. Άρα λοιπόν, το Πνεύμα το Άγιο μπροστά και εμείς ακολουθούμε. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι έχω πνεύμα Θεού. Πνεύμα.

Πού είναι το σκεπτικό μου; Πού είναι τα βιώματα μου; Τι έχω μες την καρδιά μου; Τι σκέφτομαι; Όταν ντύνομαι και βγαίνω έξω, και ντύνομαι όμορφα και ωραία και καλά κάνω…Τι σκέφτομαι; Ότι όλοι θα με βλέπουν και θα λένε: «Τι ωραίος είναι αυτός; Τι μοντέρνος είναι αυτός;» Και βλέπω και μερικούς άντρες, κονταίνουν τα παντελονάκια τους, να φαίνεται ο αστράγαλος. Και λες: «Πού περπατάς έτσι παιδί μου; Πού περπατάς έτσι;» Τα στενεύουμε τα παντελόνια.  Άντρες είναι αυτοί, που ακολουθούν τη μόδα; Και έρχονται και στην εκκλησία; Και θέλουν να λέγονται ότι έχουν Πνεύμα Χριστού; Δεν έχεις Πνεύμα Χριστού. Έχεις πνεύμα του κόσμου. Κοσμικό πνεύμα έχεις. Βγαίνεις έξω και ντύνεσαι και κυκλοφορείς και σκέφτεσαι με το πνεύμα του κόσμου.

Ξέρετε; Ένας γιατρός, όταν δει έναν άνθρωπο η πρώτη του σκέψη είναι: «Είναι υγιής, ρόδινος» κτλ. Αναγκαστικά, αυτό είναι το επάγγελμά του. Ένας αστυνομικός κυκλοφορεί έξω και παντού, το μυαλό του πάει: «Μήπως υπάρχει κάποια παράβασης; Μήπως κάπως έτσι». Ένας κηπουρός θα περάσει από έναν κήπο και αν δίπλα υπάρχει μια ωραία πολυκατοικία δε θα δει την πολυκατοικία, θα δει τον κήπο. Θα πει: «Τι ωραίος κήπος είναι αυτός». κ.ο.κ.

Άρα, αυτό το Πνεύμα που έχουμε μέσα μας, το σκεπτικό, τα βιώματα που έχουμε, είναι στοιχισμένα στο Πνεύμα το Άγιο; Ή είναι στοιχισμένα στο πώς με θέλει ο κόσμος; Πώς με θέλει ο άνθρωπος; Πώς με θέλει ο βήτα; Πώς ο ένας; Πώς ο άλλος;

Μάθαμε στη ζωή μας να περπατούμε αυτόν τον δρόμο, στοιχισμένοι στο Πνεύμα το Άγιο; Στο πνεύμα του Θεού; Δεν είναι αρκετό να τηρώ τις εντολές. Γιατί, εδώ ήρθα εκκλησιάστηκα και άμα βγω έξω και αρχίζω να βρίζω και να φωνάζω και να λέω χίλιες δυο κουβέντες και να σκέπτομαι πώς θα πλουτίσω, τι θα αγοράσω, τι θα κάνω, τι θα αυτώσω… Αυτό δεν είναι το Πνεύμα του Θεού. Δεν είμαστε “Εν Πνεύματι Θεού”.

Και μάλιστα, όλοι μας, όλοι μας, είμαστε όπως μάθουμε να ζούμε και να περπατούμε. Βέβαια μια παροιμία λέει: «Τον άντρα, το παιδί και το σκυλί, όπως τα μάθεις έτσι κάνουνε». Αυτό να το ξέρετε. Ο άντρας, το παιδί και το σκυλί όπως το μάθεις. Το ‘μαθες να έρχεται εδώ και να κοινωνεί ανοίγοντας το στόμα; Θα τ’ ανοίξει το στόμα. Δεν του το ‘μαθες από το σπίτι; Εδώ δε θα το κάνει. Εδώ δε θα το κάνει. Άρα λοιπόν, αν τον εαυτό μας τον μάθουμε σε μια περπατησιά, μια περπατησιά, όχι άλλοτε από εδώ και άλλοτε από εκεί, τότε θα είμαστε όντως “Εν Πνεύματι Αγίω”.

Κάθε τι που κάνουμε θα λέμε: «Είμαι εν Πνεύματι Αγίω  ή είμαι εν κοσμικώ πνεύματι, εν πνεύματι του πλούτου, της δόξας, του ενός και του αλλουνού, της ομορφιάς;»

Και λέει ο Απόστολος Παύλος, και λέει ο Κύριος και ερμηνεύει ο Απόστολος Παύλος: “Και εν αληθεία”.  Αυτό είναι το πιο σοβαρό πράγμα στη ζωή μας. Είμαστε αληθινοί; Όχι λέω, δε λέω ψέματα… Είμαστε αληθινοί; Ξέρω αν είμαι αληθινός εγώ; Αν αυτά που λέω είναι αλήθεια; Δεν είναι αλήθεια; Ο τρόπος που ζω, είναι αλήθεια; Δεν είναι αλήθεια; Είμαι κάτω από το Πνεύμα του Θεού και μέσα στον χώρο της αλήθειας; Πώς θα το ξέρω;

Λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ημείς (εμείς λέει) νουν Χριστού έχωμεν» (Α Κορ.2, 16). Εμείς, έχουμε νουν Χριστού. Τι θα πει έχω νουν Χριστού; Ό,τι σκέπτεται ο Κύριος, σκέπτομαι κι εγώ. Ό,τι θέλει ο Κύριος, θέλω κι εγώ. ‘Ο,τι αποφασίζει ο Κύριος, αποφασίζω κι εγώ. Όχι, άλλα εγώ, αλλά εσύ Χριστέ θέλεις έτσι, εγώ θέλω αλλιώς. Δεν έχουμε νουν Χριστού έτσι. Έχουμε νουν δικό μας. Και όταν έχουμε νουν δικό μας, πορευόμεθα τον δικό μας δρόμο και τον δικό μας τρόπο.

“Εν Πνεύματι Αγίω” δείχνει τον χώρο, μέσα στον οποίο θα δουλέψουμε. Και “Εν αληθεία” δείχνει τον τρόπο που δουλεύω, να είμαι ειλικρινής, έναντι του Θεού ειλικρινής, έναντι του εαυτού μου ειλικρινής.

Γιατί ξέρετε; Δεν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Όχι, με τον εαυτό μας, δεν είμαστε ειλικρινείς, είμαστε ψεύτες. Διότι όταν κάνω κάτι κακό, η συνείδηση μ’ ελέγχει και λέω: «Έλα μωρέ δεν πειράζει, εντάξει τι είναι αυτό τώρα; Εντάξει». Λες δεν πειράζει. Μ’ ελέγχει η συνείδηση. Και μη νομίζετε λένε πολλοί ότι: «Εκείνοι που δεν πιστεύουν στον Θεό τι θα γίνει;» Τι θα γίνει; Χμ. Έχουμε συνείδηση και ελεγχόμεθα από τη συνείδηση πάντες.

Αν όμως στη ζωή μου κάνω αυτό που με βολεύει, που είπα και την άλλη φορά είμαστε “εποχή των βολεμένων”, τότε στη ζωή μας, αγαπητοί μου, θα πει ο Κύριος:  «Βολεύτηκες, δε σου χρειάζεται ο Παράδεισος». Ο άνθρωπος που θέλει να έχει το νουν του Χριστού δεν είναι βολεμένος. Γιατί ανά πάσα στιγμή φοβάται μην ξεφύγει από τον δρόμο και χάσει τη σωτηρία του. Εμείς φοβόμαστε μη χάσουμε τη σωτηρία μας; Φοβόμαστε; Φοβόμαστε μην τυχόν αύριο πεθάνουμε και πού θα είμαστε; Ευχές λέμε όλοι: «Καλός άνθρωπος ήτανε», «Καλός άνθρωπος ήτανε». Εμείς θα κρίνουμε; Τα έργα μας θα μας κρίνουν.

Να είχαμε δυο ζωές, δυο ψυχές, λέμε: «Έχασα τη μία δεν πειράζει δουλεύω την άλλη». Να είχαμε δυνατότητα επιστροφής, λες: «Θα επιστρέψω, θα αλλάξω, θα διορθωθώ». Εμ δεν έχουμε δυνατότητα επιστροφής, δεν έχουμε δυνατότητα επιστροφής. Ξεκινήσαμε το πρωί τη Θεία Λειτουργία, μπορούμε να γυρίσουμε πίσω; Δεν γυρνάμε πίσω. Ο χρόνος κυλάει, φεύγει. Μην ξεθαρρεύουμε.

Έχουμε τρελαθεί με τον πολιτισμό μας, έχουμε τρελαθεί με τις ανέσεις και τις ευκολίες μας, έχουμε ξεγελαστεί. Και δεν προσέχουμε να πούμε: «Τι κάνουμε; Ο διάβολος μας ξεμυαλίζει». Μας ξεμυαλίζει. Κινητά, το ένα, το άλλο, αυτοκίνητα, επικοινωνίες. Πού, είδατε κανέναν; Λέμε έχουμε φτώχεια, φτώχεια, φτώχεια… Εγώ δεν είδα κανέναν να κλείνει το κινητό του. Όλοι έχουμε τα καλύτερα κινητά που έχουμε. Τα καλύτερα έχουμε. Να το έχεις, μπορείς να το δουλεύεις σωστά; Τις καλύτερες τηλεοράσεις έχουμε. Μπορείς να την αξιοποιείς όπως πρέπει; Έχει πλούτο το διαδίκτυο. Ναι, έχει πλούτο. Ξέρεις να το δουλεύεις όμως; Δεν ξέρεις. Το παιδί σου το έμαθες; Δεν το έμαθες. Και του παίρνεις ένα πολύ καλό κινητό και μετά τι κάνει το παιδί; Βλέπει βρωμιές.

Και μετά πώς θα στοιχηθούμε στο Πνεύμα του Θεού; Πώς θα ζήσουμε όπως θέλει ο Θεός; Πώς θα κερδίσουμε την αιώνια ζωή; Αυτή είναι προσωρινή, τελειώνει, τελειώνει. Η άλλη είναι αιώνια. Και πρέπει να το σκεφτόμαστε πάρα πολύ καλά. Δεν είμαστε εδώ αιώνιοι, εκεί είμαστε. Θέλουμε να είμαστε αιώνιοι, θέλουμε να μην πεθαίνουμε, θέλουμε να ζήσουμε. Αλλά βλέπετε κινούμεθα ασύνετα και αντί να κατακτούμε τη ζωή, κατακτούμε τον θάνατο. Και επιδιώκουμε τον θάνατο,  χωρίς να ξέρουμε ότι επιδιώκουμε τον θάνατο.

Αγαπητοί μου, είπε ο Κύριος, τέτοιους μας θέλει, τους αληθινούς. Είμαστε αληθινοί; Αν είμαστε αληθινοί, ας προσπαθήσουμε να αλλάζουμε. Αναμάρτητοι δε θα είμαστε. Δεν είπε ότι: «Έτσι σας θέλω, αναμάρτητους». Δεν είμαστε αναμάρτητοι.

Να είμαστε αληθινοί, να λέμε: «Ναι, πιστεύω, αγαπώ στον Θεό. Τίποτα δεν μπορεί να με χωρίσει από τον Θεό. Η αμαρτία, ναι, αλλά θα τρέξω γρήγορα γρήγορα να διορθώσω ό,τι μπορώ να διορθώσω». Με ταπείνωση. Ακούστε, ταπείνωση.

Αλαζονικοί είμαστε στην εποχή μας. Πολύ αλαζονικοί είμαστε. Αλλά ας μη θέλουμε να γίνεται του εαυτού μας. Να μη θέλουμε να γίνεται του εαυτού μας. Να θέλουμε να γίνεται πάντοτε αυτό που θέλει ο Κύριος, ώστε να μπορώ να λέω: «Ότι είμαι παιδί Σου, Κύριε. Ό,τι ήθελες Εσύ, ήθελα και εγώ. Ό,τι έλεγες Εσύ, το έκανα και εγώ. Άρα, λοιπόν, δε θα κληρονομήσω τη Βασιλεία Σου;»

 

Διόρθωση κειμένου: Θ. και Χ. Σ.

Διόρθωση προσαρμογή και μορφοποίηση υποτίτλων και εισαγωγή παραπομπών ο ομιλών.