ΚΥΡΙΑΚΗ
“Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ – ΓΡ. ΠΑΛΑΜΑ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Ο όχλος”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ – ΓΡ. ΠΑΛΑΜΑ”
Μαρκ. β, 1-12

ΚΕΙΜΕΝΟ

1 ΚΑΙ εἰσῆλθε πάλιν εἰς Καπερναοὺμ δι’ ἡμερῶν καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. 2 καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. 3 καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων. 4 καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ’ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. 5 ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. 6 ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· 7 τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; 8 καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς, εἶπεν αὐτοῖς· τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 9 τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 10 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας – λέγει τῷ παραλυτικῷ. 11 σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. 12 καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

1Ύστερα από μέρες, μπήκε πάλι στην Kαπερναούμ και μαθεύτηκε ότι βρίσκεται σε κάποιο σπίτι. 2Aμέσως τότε μαζεύτηκαν τόσο πολλοί, που δε χωρούσαν ούτε στο χώρο μπροστά από την πόρτα. Kι αυτός τους κήρυττε τη διδαχή του. 3Tότε έρχονται σ’ αυτόν κουβαλώντας έναν παράλυτο, που τον σήκωναν τέσσερις άνθρωποι. 4Kι επειδή δεν μπορούσαν να τον πλησιάσουν εξαιτίας του πλήθους, αφαίρεσαν τη στέγη του σπιτιού στο οποίο βρισκόταν, κι αφού άνοιξαν μια τρύπα, κατέβασαν το κρεβάτι που ήταν ξαπλωμένος ο παράλυτος. 5Kαι σαν είδε ο Iησούς την πίστη τους, λέει στον παράλυτο: “Παιδί μου, συγχωρημένες είναι οι αμαρτίες σου”. 6Eκεί, όμως, κάθονταν και μερικοί από τους νομοδιδάσκαλους, που συλλογίζονταν στο νου τους: 7}Tι βλαστημάει αυτός έτσι; Ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες παρά μονάχα ένας, ο Θεός;” 8Kι επειδή ο Iησούς κατάλαβε αμέσως με το πνεύμα του ότι διαλογίζονται έτσι μέσα τους, τους είπε: “Γιατί τα διαλογίζεστε αυτά μέσα στο νου σας; 9Tι είναι ευκολότερο να πω στον παράλυτο: Έχουν συγχωρηθεί οι αμαρτίες σου ή να πω: Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα; 10Για να δείτε όμως, ότι ο Γιος του Aνθρώπου έχει εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες πάνω στη γη” ― λέει στον παράλυτο: 11″Σε σένα λέω, σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου”. 12Σηκώθηκε τότε αμέσως και παίρνοντας το κρεβάτι του βγήκε μπροστά σε όλους, έτσι που άρχισαν όλοι να θαυμάζουν και να δοξάζουν το Θεό λέγοντας: “Ποτέ δεν ξανάδαμε κάτι τέτοιο”!

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2025

Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-ΓΡ. ΠΑΛΑΜΑ, Μαρκ.β, 1-12

Ο όχλος

Είχαν, λέει, έναν παράλυτο σε ένα κρεβάτι, και φτάσανε εκεί που μιλούσε ο Χριστός σε ένα σπίτι μέσα (προφανώς θα ήταν μεγάλο σπίτι αυτό για να μαζευτεί τόσος κόσμος), αλλά δεν μπορούσαν να τον πάνε μπροστά στον Χριστό. Δεν μπορούσαν λέει: «δια τoν όχλoν». Ήταν πολύς ο όχλος, δεν μπορούσαν να φτάσουν εκεί.

Και θέτω το ερώτημα και λέω, αφού είχε τόσο πολύ όχλο και δεν μπορούσαν να φτάσουν εκεί, τον ανέβασαν επάνω από τη σκεπή. Και ξέρετε, ο Χριστός εκείνη την ώρα έβλεπε τι κάνουν αυτοί. Έβλεπε και τι κάνουν αυτοί που είναι μέσα. Τον ανέβασαν στην σκεπή, χάλασαν την σκεπή. Ολόκληρη διαδικασία, ε;. Τον κατέβασαν μπροστά στα πόδια του Ιησού Χριστού. Τον κάνει καλά. Και τι νομίζετε; Έφυγε πάλι με την ίδια οδό; Από πάνω από την σκεπή και έξω, αφού δεν χωρούσε; Όχι, έφυγε, λέει, ανάμεσά τους και έφυγε.

Και θέτω το ερώτημα: αυτός ο όχλος, πώς είναι δυνατόν στην αρχή να μην τον αφήνει να μπει, που ήταν άρρωστος ο καημένος, να πάει μπροστά και να πουν: «Ανοίξτε». Ή να πάνε να πουν στον Κύριο: «Κύριε, απ’ έξω είναι ένας παράλυτος, έλα να τον κάνεις καλά». Μετά, όμως, πώς έφυγε; Πώς χώρεσε και έφυγε ανάμεσα από τον όχλο και βγήκε έξω; Πριν δεν μπορούσε, τώρα μπόρεσε.

Ακούστε, αυτός είναι ο όχλος. «Ο όχλος, λέει ο Πλάτωνας, δε δουλεύει με τη λογική. Δεν μπορεί να διακρίνει τι είναι καλό και τι είναι κακό. Δουλεύει μόνο με τα πάθη του». Ο όχλος δουλεύει μόνο με τα πάθη του. Όταν ακούσει κάτι, αν τον αγγίξει ένα πάθος, ξεσηκώθηκε. Δεν ψάχνει, δεν ερευνά, δεν ρωτά, δεν μαθαίνει. Δε δουλεύει η λογική και να πει: «Τι είναι αυτό; Γιατί έτσι; Γιατί αλλιώς;». Όχι. Ορμάμε.

Και δε θα πω αυτά που λένε οι άλλοι για τον όχλο. Θα πω τι λέει η Αγία Γραφή. Τι γίνεται;

Πολλές φορές αναφέρεται ο όχλος στην Αγία Γραφή. Στην αρχή τι κάνει αυτός ο όχλος; Θαυμάζει: «Πω πω, τι είναι αυτός που διδάσκει! Τι σπουδαίος είναι! (τρέχανε από πίσω). Μας έδωσε να φάμε και στην έρημο, κάνει τους παραλύτους καλά, δίδει στους τυφλούς τα μάτια τους, λέει πράγματα τα οποία δεν μας τα είπε κανένας, σπουδαίος!  Και έτρεχε ο όχλος πίσω από Αυτόν, τον Ιησού Χριστό».

Και μετά, λέει ο Ευαγγελιστής Μάρκος: «Όταν ο Ιησούς Χριστός έπρεπε να καταδικαστεί, αυτός ο όχλος εγκατέλειψε Αυτόν που ακολουθούσε». Τι έκανε; Άκουγε άλλους, τους αρχιερείς. Τι κάνει; παρασύρεται, επηρεάζεται. Μα γιατί δεν μπορείς να παρασυρθείς άνθρωπε, από το καλό, που μέχρι τώρα το ακολουθούσες; «Και μόλις οι αρχιερείς, λέει, ξεσήκωσαν τον όχλο, αμέσως, τι έκαναν: «Ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν».

Και λέει ο Πιλάτος (αυτός που καταδίκαζε τον Κύριο): «Καλά, τον βασιλέα υμών σταυρώσω;».

«Ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν».

«Και μετά, ποιον θέλετε να αφήσω ελεύθερο, τον Βαραββά ή τον Ιησού;».

Ο Ιησούς ήταν ο πιο εκλεκτός για αυτούς άνθρωπος, αφού έτρεχαν από πίσω του. Ο Βαραββάς ήταν ένας μεγάλος εγκληματίας. Επειδή, όμως, δε δούλευαν με λογική, δούλευαν με τα πάθη τους, άκουγαν τους αρχιερείς και τι έκαναν; «Σταύρωσον αὐτόν».  Ξεσηκώθηκαν.

Χμ! Και το χειρότερο… το χειρότερο… όταν ο Ιούδας απεφάσισε να προδώσει τον Κύριο, τι λέει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος: «Ιούδας ήλθε (εκεί στο κήπο της Γεθσημανή που ήταν ο Ιησούς Χριστός) και μαζί με αυτόν ο όχλος πολύς, μετά μαχαιρών και ξύλων». Είδατε τι είμαστε; Είδατε τι είμαστε; Όλοι! Όχλος! Δε δουλεύει το μυαλό μας. Δεν σκεπτόμαστε. Δε συλλογιζόμαστε αυτό που έχουμε να κάνουμε. Ακούμε κάτι… πώς λέμε: «Με πάτησε στον κάλο και τινάχθηκα στον αέρα». Κάτσε άνθρωπε, σκέφτηκες αυτό που λες.

Τι μας έκανε τέτοιους; Πάντα ο όχλος ήταν έτσι, πάντα έτσι. Αλλά στην εποχή μας ιδιαίτερα μας έκανε το διαδίκτυο. Σας έχω πει πάρα πολλές φορές. Πάψτε να μπαίνετε στο διαδίκτυο και να χαζεύετε ώρες ολόκληρες. Και μετρήστε: πόσες ώρες κάθεστε στα κινητά στο διαδίκτυο; Πόσες ώρες κάθεστε και προσεύχεστε; Για ζυγίστε τα. Βάλτε σε ένα χαρτάκι λιγάκι και γράψτε τα. Και θα σας ζητήσει λόγο ο Θεός. Για κάθε αργό λόγο θα μας ζητήσει λόγο λέει η Αγία Γραφή. Και για κάθε αργό βλέμμα θα μας ζητήσει λόγο και θα μας λέει: «Που έχανες τον χρόνο, τι κοιτούσες, τι έβλεπες; Τι; Τα πάθη σου, τα ελαττώματά σου;». Αυτό το ξέρει ο διάβολος και έρχεται και σκαλίζει τα πάθη και τα ελαττώματα και μας ξεσηκώνει. Και λέμε πράγματα ανόητα, γεμάτα κακία, γεμάτα εμπάθεια, έτοιμοι να ορμήξουμε, να πνίξουμε αυτόν τον οποίον κάποιοι δακτυλοδεικτούνε και δεν καθόμαστε ποτέ να πούμε: «Καλά δεν είναι άνθρωπος του Θεού κι αυτός; Για να τον δούμε λιγάκι».

Και μάλιστα να σας πω κάτι. Όποιοι έρθετε το απόγευμα, έχω «μια ερώτηση του Αγίου Παϊσίου» (το βάζω εντός εισαγωγικών), και πως αυτός που σχολιάζει, τι παραβλέπει για να ξεσηκώσει; Τι παραβλέπει για να ξεσηκώσει; Κατά τα άλλα λέει: «Αγίου Παϊσίου σελίδα τάδε, βιβλίο τάδε κτλ».

Ο διάβολος ξέρει τα ελαττώματά μας, ξέρει τα χούγια μας, ξέρει τις εμπάθειές μας και μας κατευθύνει στο ανόητο, στο άγνωστο, στο αβέβαιο, στην καταστροφή.

Τι έκαναν; Σταυρώσαν τον Κύριο. Kαι; Και; Τι πέτυχαν; Τι κέρδισαν; Την καταστροφή τους.

Αλλά προσέξτε όμως, υπάρχει και ο όχλος του Θεού. Όχι εμείς, μην πάει το μυαλό σας, εμάς που εκκλησιαζόμαστε, γιατί και εμείς που εκκλησιαζόμαστε είμαστε γεμάτοι πάθη. Και όταν ο διάβολος μάθει το πάθος μου και με ξεσηκώσει και εγώ θα τα κάνω όλα μαντάρα, άνω κάτω θα τα κάνω. Και όταν τολμήσεις να πεις σε κάποιον: «Σταμάτα άνθρωπέ μου».

«Γιατί;»

«Σταμάτα άνθρωπέ μου».

«Γιατί; Δεν είναι σωστό;»

Το πνεύμα της αντιλογίας και της αντίδρασης και της επανάστασης: «Αυτός φταίει… εκείνος φταίει… ο άλλος κάνει έτσι, έτσι, έτσι… Όλοι φταίνε, εκτός από μένα. Όλα είναι σε αταξία, εγώ είμαι σε τάξη. Όλοι είναι άτακτοι, εγώ πρέπει να τους βάλω σε τάξη».

Αλλά ο όχλος του Θεού, το λέει πάλι η Αποκάλυψης. Βλέπει ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής: «Και μετά ταύτα είδα και ιδού, όχλος πολύς  (είδε όχλον πολύ, λέει). Ον αριθμήσαι αυτόν ουδείς ηδύνατο (τον οποίο να αριθμήσει κανένας δεν μπορούσε να τον αριθμήσει, όχλος, πολύς κόσμος).  Από παντός έθνους, φυλών και λαών και γλωσσών».

Δεν είμαστε μόνο εμείς που μπαίνουμε στον παράδεισο. Από κάθε έθνος, που ξέραμε εμείς τι κάνουν στην Κίνα οι ευλαβείς πιστοί χριστιανοί που διώκονται στην Ιαπωνία, στην Κορέα, στην οπουδήποτε αλλού είναι. Πού το ξέρουμε; Τους βλέπει ο καλός Θεός όμως. Και θα μου πει εμένα, θα μου πει: «Εσύ είχες όλα τα αγαθά, αλλά δεν είσαι όχλος δικός μου, φύγε. Ή άλλον υπηρετούσες».

Και τι έκαναν αυτοί όλοι; «Ήταν στημένοι ενώπιον του θρόνου και ενώπιον του Αρνίου  (στέκονταν μπροστά στον θρόνο του Θεού και ενώπιον του Αρνίου. Και εδώ είναι το Αρνίο, στην Αγία Τράπεζα). Περιβεβλημένος στολάς λευκάς (λευκές στολές) που τις έπλυναν, λέει, και τις λεύκαναν στο αίμα του Αρνίου». Δεν είναι φιλολογίες αυτά. Είναι να τρέμει κανείς και λέει τι γίνεται εδώ; Τι γίνεται; «Και αυτοί λατρεύουν τον Θεό, λέει, ημέρα και νύχτα και δεν θα διψάσουν, δεν θα πεινάσουν». Προσέξτε και τούτο: «Ούδ’ ου μη πέσει επ’ αυτούς ο ήλιος, ουδέ πάν καύμα». Μάρτης είναι, σας καίει ο ήλιος; Χμ, εντάξει. Τι λέει εδώ και τι λέει και αλλού η Αποκάλυψη; Δεν θα τους κάψει πλέον εκεί ο ήλιος και τίποτα άλλο δεν θα τους κάψει. Ούτε θα διψάσουν, ούτε θα πεινάσουν. «Και εξαλείψει ο Θεός πάν δάκρυoν εκ των οφθαλμών αυτών». Αυτός είναι ο όχλος του Θεού.

Ο όχλος του Θεού ακολουθεί την αλήθεια. Και ξέρετε όταν ακολουθείς την αλήθεια δεν σκέφτεσαι. Δεν έχεις δεύτερη σκέψη. Δεν μπορείς να έχεις δεύτερη σκέψη, γιατί τότε δεν είσαι έξυπνος. Να σας πω ένα παράδειγμα; Όταν ταξιδεύω και θέλω να πάω κάπου. Δεν υπάρχουν στον δρόμο οδοδείκτες; Προς Θεσσαλονίκη, προς Αθήνα, προς Κοζάνη. Όταν φτάνω και βλέπω έναν οδοδείκτη και λέει προς Κοζάνη, κάθομαι και σκέφτομαι και λέω: «Άραγε πάει για Κοζάνη, μήπως δεν πάει; Μήπως είναι λάθος, μήπως έχει γύρισει κάποιος;». Τίποτα, βλέπω τον οδοδείκτη και στρίβω. Όταν βάζω αυτό το ηλεκτρονικό σύστημα και μου λέει: «πήγαινε δεξιά, πήγαινε αριστερά, πήγαινε…». Κάθομαι να πω: «Ποιος τα λέει αυτά; Μήπως μου λέει ψέματα; Μήπως δεν με πάει εκεί που πρέπει να πάω;». Δεν σκέφτομαι. Γιατί; Γιατί πατάω στην αλήθεια. Και όταν πατάω επάνω στην αλήθεια δεν σκέφτομαι, δεν έχω δεύτερη σκέψη.

Η δεύτερη σκέψη την προκαλεί η αμαρτία, η πονηριά, η κακία. Αυτή είναι την οποία έχουμε όλοι μας, γι’αυτό δεν ανήκουμε στον Λαό του Θεού. Εάν πάψουμε να έχουμε δεύτερη σκέψη και πούμε: «Αυτό μου είπε ο πνευματικός; Αυτό θα κάνω! Και ας μην με συμφέρει, αυτό θα κάνω! Αυτό μου έλεγε η εκκλησία, αυτό θα κάνω! Μα; Αυτό θα κάνω!». Και ξέρει ο καλός Θεός.

Ξέρουμε εμείς περισσότερα από όσα ξέρει ο Θεός; Εμείς, προσέξτε, έχουμε πάθη και ελαττώματα και είναι αδύνατο να δουλέψουμε σωστά με τους συλλογισμούς μας.

Άρα, λοιπόν, ας προετοιμαζόμαστε. Αυτό κάνει και η εξομολόγηση. Βγάζει αυτές τις δεύτερες σκέψεις που τις κρύβουμε και δεν τις λέμε. Τρίτες, τέταρτες, ορόφους ολόκληρους σκέψεων έχουμε… Και καθαρίζουμε τον εαυτό μας για να έχουμε μόνο μία σκέψη. «Εμείς, λέει ο Απόστολος Παύλος, νουν Χριστού έχουμε» (Α΄Κορ.2,16). Μυαλό Χριστού έχουμε, όχι μυαλό του κόσμου, του διαδικτύου, του α, του β. «Νουν Χριστού».

Ας έχουμε, λοιπόν, και εμείς αυτόν τον νουν του Χριστού, ώστε οι δεύτερες σκέψεις να μην υπάρχουν στη ζωή μας και γίνουμε όχλος.

Διόρθωση κειμένου: Θ. και Χ. Σ.

Διόρθωση και μορφοποίηση υποτίτλων και εισαγωγή παραπομπών ο ομιλών.