ΚΥΡΙΑΚΗ
“Ι΄ ΛΟΥΚΑ”
Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Το άγγιγμα του λόγου”
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “Ι΄ ΛΟΥΚΑ”
Λουκ. ιγ΄ 10-17
ΚΕΙΜΕΝΟ
10 Ἦν δὲ διδάσκων ἐν μιᾷ τῶν συναγωγῶν ἐν τοῖς σάββασι. 11 καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἦν πνεῦμα ἔχουσα ἀσθενείας ἔτη δέκα καὶ ὀκτώ, καὶ ἦν συγκύπτουσα καὶ μὴ δυναμένη ἀνακῦψαι εἰς τὸ παντελές. 12 ἰδὼν δὲ αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς προσεφώνησε καὶ εἶπεν αὐτῇ· γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου· 13 καὶ ἐπέθηκεν αὐτῇ τὰς χεῖρας· καὶ παραχρῆμα ἀνωρθώθη καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεόν. 14 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος, ἀγανακτῶν ὅτι τῷ σαββάτῳ ἐθεράπευσεν ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγε τῷ ὄχλῳ· ἓξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι· ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε, καὶ μὴ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου. 15 ἀπεκρίθη οὖν αὐτῷ ὁ Κύριος καὶ εἶπεν· ὑποκριτά, ἕκαστος ὑμῶν τῷ σαββάτῳ οὐ λύει τὸν βοῦν αὐτοῦ ἢ τὸν ὄνον ἀπὸ τῆς φάτνης καὶ ἀπαγαγὼν ποτίζει; 16 ταύτην δέ, θυγατέρα Ἀβραὰμ οὖσαν, ἣν ἔδησεν ὁ σατανᾶς ἰδοὺ δέκα καὶ ὀκτὼ ἔτη, οὐκ ἔδει λυθῆναι ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ τούτου τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου; 17 καὶ ταῦτα λέγοντος αὐτοῦ κατῃσχύνοντο πάντες οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἔχαιρεν ἐπὶ πᾶσι τοῖς ἐνδόξοις τοῖς γινομένοις ὑπ’ αὐτοῦ.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
10Ένα Σάββατο, πάλι, δίδασκε ο Iησούς σε μια από τις συναγωγές. 11Eκεί, λοιπόν, ήταν και μια γυναίκα, η οποία κατεχόταν από ένα πνεύμα που την κρατούσε άρρωστη για δεκαοχτώ χρόνια, και ήταν κυρτωμένη και δεν μπορούσε να ορθώσει ολότελα το σώμα της. 12Όταν, λοιπόν, την είδε ο Iησούς, τη χαιρέτησε και της είπε: «Γυναίκα, ελεύθερη είσαι πια από την αρρώστια σου». 13Aκούμπησε έπειτα τα χέρια του πάνω της, κι αμέσως εκείνη στάθηκε όρθια και δοξολογούσε το Θεό. 14Πήρε τότε το λόγο ο αρχισυνάγωγος και με αγανάκτηση, επειδή θεράπευσε ο Iησούς τη μέρα του Σαββάτου, έλεγε στο πλήθος: «Yπάρχουν έξι μέρες κατά τις οποίες πρέπει να εργάζεται κανείς. Aυτές τις μέρες, λοιπόν, να έρχεστε και να θεραπεύεστε κι όχι τη μέρα του Σαββάτου»! 15Tου αποκρίθηκε, όμως, ο Kύριος και είπε: «Yποκριτή! O καθένας από σας δε λύνει μήπως τη μέρα του Σαββάτου το βόδι του ή το γαϊδούρι του από το παχνί και πάει και το ποτίζει; 16Kι αυτή, που είναι θυγατέρα του Aβραάμ, και που την έδεσε ο Σατανάς εδώ και δεκαοχτώ, τώρα, χρόνια, δεν έπρεπε τάχα να λυθεί από το δέσιμο αυτό την ημέρα του Σαββάτου;» 17Kαι μ’αυτά που έλεγε καταντροπιάζονταν όλοι εκείνοι που εναντιώνονταν σ’αυτόν, ενώ ο κόσμος όλος χαιρόταν για όλα τα θαυμαστά πράγματα που αυτός έκαμνε.
ΛΟΥΚΑ Ι΄ Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2024
Το άγγιγμα του Λόγου.
Συνήθως, στα παραμύθια μιλάμε για μάγισσες που έχουν ένα ραβδάκι και αγγίζουν αντικείμενα, ανθρώπους και κατά την φαντασία μας τους μεταμορφώνουν, το μετατρέπουν αναλόγως.
Και ο Χριστός έχει το δικό Του άγγιγμα, το δικό Του ραβδάκι και πάει και αγγίζει, αγγίζει… ό,τι αγγίξει σε αυτήν την κτήση το μεταμορφώνει, το ανανεώνει, το αλλάζει, το μετατρέπει.
Τι λέει σήμερα το Ιερό Ευαγγέλιο; (Λουκ.ιγ΄ 10-17). Μια γυναίκα που την είχε δέσει ο σατανάς, στην ψυχή και στο σώμα, και ήτανε συγκύπτουσα, 18 χρόνια, πολλά χρόνια. Και πήγε στον Ιησού κοντά, και ο Ιησούς της λέγει, την αγγίζει με τον Λόγο Του… της λέγει, την αγγίζει με τον Λόγο Του: «Θα γίνεις καλά». Και συγχρόνως βάζει και τα χέρια επάνω στο κεφάλι της. Και αυτή ανορθώθηκε, έγινε καλά (Λουκ.ιγ΄13).
Αυτά τα αγγίγματα του Θεού. Αγγίζει με τον Λόγο, αγγίζει με τα χέρια, αγγίζει με το πνεύμα, το πνεύμα, αγγίζει με την ύλη, την ύλη. Και έρχεται να μεταμορφώσει και την ύλη και το πνεύμα σ’ αυτόν τον κόσμο.
Θυμηθείτε, όταν στον Παράδεισο μέσα, ο καλός Θεός έλεγε στο «μη ον», στο ανύπαρκτο και δημιουργήθηκε όλος αυτός ο κόσμος, ο ουρανός και η γη (Γεν.1,1 κ.εξ.). Άγγιξε με τον Λόγο Του το μη ον και έγινε ον (Ψαλμ.32,6). Έγινε όλη αυτή η δημιουργία. Έγινε αυτό το σύμπαν. Αγγίζει τον ουρανό και βγάζει άστρα. Αγγίζει τη γη και βγάζει χόρτα, βγάζει ζώα. Αγγίζει τον ουρανό και βγάζει τους αστέρες. Αγγίζει το σκότος και γίνεται μέρα. Πόσα πράγματα ο καλός Θεός τα αγγίζει και τα μεταμορφώνει, τα μετατρέπει. Τα κάνει κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι.
Και βλέπετε, και μέσα στην ιστορία, πήρε λέει πηλό στον Παράδεισο, πήρε χώμα, άγγιξε το χώμα, το ‘πιάσε με τα χέρια του και το έκανε άνθρωπο (Γεν.2,7). Άγγιξε την λάσπη, την έβαλε στα μάτια ενός τυφλού και είδε (Ιω.9,6).
Και στην Θεία Λειτουργία, λέμε αυτό τον Λόγο που είπε ο Κύριος, τότε, στον Μυστικό Δείπνο, ότι: «Λάβετε τον άρτο τούτον (τον άρτο). Αυτός είναι το σώμα μου». Τον άγγιξε, άγγιξε τον άρτο με τον Λόγο Του και γίνεται σώμα. Το δικό Του. Και «εν τω ποτήριω τούτω». Δε λέει το κρασί. Λέει το: «Εν τω ποτήριω τούτω». Εδώ είναι ένα μεγάλο μυστικό. «Να γίνει αίμα μου» (Ματθ.26,26). Πουθενά στην Αγία Γραφή το αίμα του Ιησού Χριστού δεν αναφέρεται ως κρασί. (Θα το αναλύσω το απόγευμα, πρώτα ο Θεός, περισσότερο αυτό το σημείο). Ως οίνος, στην Αγία Γραφή, αναφέρεται ο θυμός του Θεού (Αποκ.14,8). Ως αίμα του αναφέρεται το «ποτήριον τούτο». Είναι ένα τεράστιο μυστήριο. Αλλά τ’ αγγίζει με το Λόγο Του και τα μεταρρυθμίζει, όχι τα μετατρέπει. Το ‘χω πει πολλές φορές. Δεν τα μεταποιεί. Δεν άλλαξε σε σώμα, ψωμί και κρασί κοινωνούμε. Δεν τα αλλάζει, τα μεταρρυθμίζει. Το λέει ο Ιερός Χρυσόστομος θαυμάσια (αγ.Ιω.Χρυσοστόμου Ομιλία Εις την προδοσίαν του Ιούδα ΑΑΠ.τ.21,Α σελ.63 ή βλπ. στη ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ της ιστοσελίδας μας galilea.gr σε τον πιο κάτω σύνδεσμο https://online.anyflip.com/qjml/dghj/mobile/index.html) και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι σύγχρονοι θεολόγοι δεν μπορούν αυτό να το αναφέρουν. Και κανείς δεν αναφέρεται σε αυτό το σημείο του Ιερού Χρυσοστόμου. Κανείς, που αναλύει την Θεία Λειτουργία. Μεταρρυθμίζει ο Λόγος του Θεού. Ο Λόγος του Θεού μεταρρυθμίζει, αλλάζει ρυθμό, αλλάζει τρόπο λειτουργίας. Πριν, το ψωμί, αυτόν τον άρτο, τον τρώγαμε και ζούσαμε σ’ αυτήν την ζωή… τώρα τον τρώμε για να ζήσουμε αιωνίως. Αλλάζει ο τρόπος λειτουργίας αυτού του υλικού στοιχείου.
Και βλέπετε, ο καλός Θεός αγγίζει και αλλάζει… αγγίζει και αλλάζει. Αλήθεια, σε εμάς, πώς μας αγγίζει ο καλός Θεός; Πώς έρχεται το άγγιγμα του Θεού; Αυτό το ωραίο άγγιγμα του Θεού. Πώς έρχεται; Στην καρδιά μας; Στο σώμα μας; Το νιώσαμε ποτέ αυτό το άγγιγμα του Θεού;
Θυμηθείτε. Δυο μαθητές πηγαίνανε προς Εμμαούς (Λουκ.24,13-52), και στον δρόμο λέει συναντάνε έναν διαβάτη, και καθόταν μαζί και μιλούσανε. Μιλούσαν πολλά. Τους λέει ο διαβάτης: «Γιατί είστε τόσο σκεπτικοί, γιατί στενοχωριέστε;».
«Να, λέει, ο Διδάσκαλός μας σταυρώθηκε, και τώρα θάφτηκε, μελαγχολούμε».
«Καλά, λέει, δε διαβάζετε στις γραφές τι λένε;».
Και τους έλεγε πολλά. Και αποκτήσανε μια οικειότητα μαζί του. Και τον βίασαν, τον παραβίασαν. «Έλα να μείνεις στο σπίτι μας σήμερα».
«Όχι, δεν έρχομαι».
«Όχι, θα ‘ρθεις».
«Δεν έρχομαι».
«Όχι, θα ‘ρθεις».
Και τον πήραν στο σπίτι. Κάθισαν στο τραπέζι και μόλις ευλόγησε το τραπέζι έγινε άφαντος. Και λέγανε οι μαθητές… λέγανε: «Μα γι’ αυτό, λέει, καιγόταν η καρδιά μας, καθώς κουβεντιάζαμε μαζί Του και περπατούσαμε στο δρόμο». Τους άγγιξε, τους άγγιξε την καρδιά, και πήρε φωτιά η καρδιά τους. Φλέχθηκε η καρδιά τους.
Είναι αυτό που λέει και ο ψαλμωδός: «ο απτόμενος των ορέων και καπνίζονται» (Ψαλμ.103,32). Ακουμπάς στα βουνά (τι ωραία εικόνα!) και παίρνουν φωτιά. Ακουμπάς τις καρδιές μας και παίρνουν φωτιά οι καρδιές μας να αγωνιστούν, να παλέψουν για την αλήθεια, για την δικαιοσύνη, για την σωτηρία μας.
Αλλά… Χμ! Λέει ο Κύριος: «Πώς να σ’ αγγίξω άνθρωπέ μου; Πού να σ’ αγγίξω; Στο σώμα; Στην ψυχή;». Το λέει από τον προφήτη Ησαΐα, αυτό το ωραίο. «(Άνθρωποί μου πάτε να λουστείτε (είναι στο πρώτο κεφάλαιο). Λούσασθε. Και καθαροί γίνεσθε. (Πάτε να λουστείτε, να γίνετε καθαροί βρε παιδί μου. Πώς να σ’ αγγίξω;) Αφαίρετε τας πονηρίας από των ψυχών ημών, απέναντι των οφθαλμών μου (Διώξε τις πονηριές που γίνανε μπροστά στα μάτια μου, δε μιλάω, αλλά γίνονται μπροστά στα μάτια μου. Δεν ντρέπεστε;). παύσασθε από των πονηριών ημών (Σταματείστε από τις κακίες σας). Μάθετε καλό ποιείν». Και το βάζει το Ιερό Ευαγγέλιο αυτήν την ημέρα, γιατί… ορίστε, έχουμε Χριστούγεννα, θα κάνουμε κάτι καλό; Δεν εννοώ μόνο για τους φτωχούς. Θα κάνουμε κάτι καλό στο σπίτι μας, στους δικούς μας, στον εαυτό μας; Θα κάνουμε κάτι καλό; «Εξαιτήσατε κρίσιν (Αναζητήστε την αρετή. Ελευθερώστε αυτόν που είναι «άδη», που αδικείται… και καταδικάζεται και αδικείται). Κρίνατε ορφανόν (πείτε έναν καλό λόγο σε έναν ορφανό άνθρωπο, σε ένα ορφανό παιδί. Πείτε έναν καλό λόγο. Μην το αγνοείτε). Δικαιώσατε χήραν (παντού ορφανός και χήρα… ορφανός και χήρα… ορφανός και χήρα… Πόση αξία έχουνε μέσα στην Αγία Γραφή; Δώστε δίκιο στην χήρα, γιατί είναι μόνη της και απροστάτευτη και κανένας δεν νοιάζεται γι’ αυτήν. Δε βαριέσαι… δεν έχεις άνδρα… πόσες φορές το ‘χω πει… δεν έχεις άνδρα, ποιος θα μιλήσει για εσένα; Κανένας. Ότι θέλω σε κάνω. Θα σε απατήσω, θα σε ξεγελάσω, θα σε κοροϊδέψω, θα σε κλέψω, θα… θα… Κανείς δε μιλάει για ‘σένα). Και δεύτε διαλεχθωμεν (ελάτε να κουβεντιάσουμε βρε παιδιά, μετά λέει. Κάντε τα όλα αυτά και ελάτε να κουβεντιάσουμε). (Και Εγώ, λέει ο Κύριος, εάν είναι οι αμαρτίες σας βρώμικες, καταλερωμένες, κατάμαυρες) ως χιόνα λευκανώ (σαν χιόνι θα τις λευκάνω. Εγώ το πλυντήριο που λέγετε αγάπη του Θεού). Εάν δε ώσιν ως κόκκινον (αν είναι κατακόκκινες… κατάμαυρες, κατακόκκινες) ως εριον λευκανώ (σαν το μαλλί θα το κάνω κάτασπρο). Και εάν θέλετε και μ’ ακούσετε θα απολαύσετε τη ζωή σας. Εάν δεν θέλετε να μ’ ακούσετε, μέσα στην περιπέτεια, στον θάνατο και στις αδικίες θα ζείτε». Έτσι λέει ο Κύριος.
Αυτά είναι τα αγγίγματα του Θεού, αγαπητοί μου. Και κάθε φορά που προσευχόμεθα, να λέμε: «Θεέ μου, άγγιξε την καρδιά μου». Αν την κοιτάμε να λέμε: Την καθάρισα;. «Θεέ μου, έλα άγγιξε το στόμα μου με την Θεία Κοινωνία». Το καθάρισα; Όχι με οδοντόκρεμα. Το καθάρισα από βρώμικες λέξεις; Το καθάρισα από βλασφήμιες, που βλασφημάμε τόσο εύκολα; Το καθάρισα από τις αδικίες; Το καθάρισα από κατάκριση; Από κουτσομπολιά; Από… Από… Από…. Το καθάρισα ή βρωμάει; Ή παίρνουμε καραμέλα συνήθως για να μην μυρίζει το στόμα. Τι να την κάνεις; Πρόχειρα, πρόχειρα πράγματα. «Ελάτε, λέει, και εγώ θα σας καθαρίσω, θα σας αγγίξω και θα σας μεταμορφώσω, και θα σας κάνω παιδιά της Βασιλείας του Θεού».
- Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.
- Νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.
