ΣΕΙΡΑ Α. ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
(Μία συλλογή η οποία, μέσα από ποιήματα και μελωδίες, προσπαθεί να προσεγγίσει το Πνεύμα της Ελληνικής Ψυχής που για 400 χρόνια καλλιεργούσε μυσταγωγικά, την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία).
ΤΙΤΛΟΣ: 400 ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΛΑΒΙΑΣ
ΘΕΜΑ: ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (Ειδικό αφιέρωμα στην επέτειο των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821)
7ο ΠΟΙΗΜΑ: ΜΕ ΤΙΜΟΝΙΕΡΗ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ
Τα 400 χρόνια της σκλαβιάς ήταν, για τον δημιουργικό και δυναμικό Έλληνα, μια περίοδος σκοτεινή και γεμάτη πόνο και καταστροφή. Όμως, με την ελπίδα στον Χριστό, στην Παναγία και τους αγίους της Αληθινής πίστεως, βγήκε νικητής στο Φως της Ελευθερίας.
Στίχοι: Αρχιμ.Νικηφόρος Κοντογιάννης.
Μουσική σύνθεση, ενορχήστρωση, διδασκαλία Φιλαρμονικής: Μάριος Αντωνίου.
Διδασκαλία Χορωδίας: Ευδοκία Χώτα.
Ηχογράφηση-Φωτογραφίες-Βίντεο: Γεώργιος Σταβάρας.
Εκφώνηση: Ειρήνη Σταβάρα.
Μουσική εισαγωγής: Καταπραϋντικό βάλσαμο (Soothing Balm).
Συμμετέχουν: Μέλη-μαθητές της Φιλαρμονικής και της Χορωδίας της Ενοριακής Συντροφιάς «ΓΑΛΙΛΑΙΑ» του Ι.Ν.Μεγαλομ.Αγ.Γεωργίου Λαρίσης.
Επιμέλεια,Σύνθεση,Παραγωγή: Ενοριακή Συντροφιά, «ΓΑΛΙΛΑΙΑ»©
Επιτρέπεται κάθε προβολή και εκτέλεση του παρόντος έργου, (χωρίς παρεμβάσεις και αλλαγές) και με αναφορά στο δημιουργό του, «Ενοριακή Συντροφιά «ΓΑΛΙΛΑΙΑ».
7ο ΠΟΙΗΜΑ: Με τιμονιέρη το Χριστό
Ήταν μία μέρα σκοτεινή
πιο σκοτεινή και από το σκοτάδι
κι ήρθε και κούρνιασε στη γη
και διώχνει του Θεού το χάδι.
Κι ήταν μεγάλος πια ο πειρασμός
τα κύματα κτυπούσαν το καράβι
Μα τιμονιέρης ήταν ο Χριστός
Που πίσω Του ποτέ Του δεν το βάζει.
Έλα Χριστέ και Παναγιά
Γιατί αρχίζω να βουλιάζω
τα κύματα είναι σκληρά
Με ρίχνουνε κι όλο τρομάζω.
Κι ένας αγέρας φοβερός
που στο κορμί πάνω ξεσπάει
σαν ύπουλος και πονηρός
με λόγια μας εξαπατάει.
Απ’ το κατάρτι να πιαστείς γερά
κι ας είναι γύρω σου πυκνό σκοτάδι
και με τα κύματα τα παγερά
ποτέ σου πια μη χάσεις το σημάδι
Μα δες και πάλι η αυγή
Από τον σταυρό σου ξεπροβάλλει
Και τότε όλα στη ζωή
Θα ναι γεμάτα φως και κάλλη.
Έλα Χριστέ και Παναγιά
Γιατί αρχίζω να βουλιάζω
τα κύματα είναι σκληρά
Με ρίχνουνε κι όλο τρομάζω.
Έλα Χριστέ και Παναγιά.
