44. ΑΝΟΔΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ

Ἀγαπητὲ ἐν Χριστῷ ἀδελφέ, χαῖρε «καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἄς βασιλεύει στὴν καρδιά σου» (Κολ.3.15).
Ὁ ἀγῶνας τοῦ χριστιανοῦ στὸ στάδιο τῆς πνευματικῆς ζωῆς εἶναι μία καθημερινὴ προσπάθεια γιὰ τὴν καλλιέργεια τῆς ἀρετῆς, τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Θείου θελήματος καὶ τῆς ἀποφυγῆς τῆς ἁμαρτίας. Μία προσπάθεια γιὰ πνευματικὴ πρόοδο καὶ προκοπή. Ἔχοντας τοὺς βίους τῶν Ἁγίων μας ὡς πολύτιμους ὁδοδεῖκτες, προσπαθοῦμε νὰ ἀφουγκραστοῦμε τὴ ζωή τους καὶ νὰ τὴν προσαρμόσουμε στὴ δική μας.
Λαχταροῦμε νὰ διδαχτοῦμε ἀπὸ τὸ παράδειγμά τους καὶ νὰ ἀνέβουμε πνευματικά. Ἀγωνιζόμαστε, παλεύουμε καὶ νοσταλγοῦμε μία ἄνοδο στὴν πνευματική μας πορεία. Ὅπως ὁ ἀθλητὴς κοπιάζει καὶ ποθεῖ τὴν κατάκτηση ὅλο καὶ ὑψηλότερων στόχων καὶ μεταλλίων, ἔτσι καὶ ἐμεῖς ποθοῦμε μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ νὰ κατακτοῦμε τρόπαια πνευματικά.
Αὐτὴ ὅμως ἡ ἐπιθυμία μας γιὰ ἄνοδο προϋποθέτει τρία βασικὰ πράγματα. Καταρχὴν νὰ μὴν ἀναπαυόμαστε στὴν κατάσταση στὴν ὁποία βρισκόμαστε λέγοντας χαρακτηριστικά: «καλὰ εἶμαι ἐγώ, καλὰ πορεύομαι στὴ ζωή μου». Κατόπιν νὰ ἀναζητοῦμε καὶ νὰ ἐντοπίζουμε κάτι ἀνώτερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἔχουμε καὶ τέλος νὰ νοσταλγοῦμε καὶ νὰ ἐπιθυμοῦμε αὐτὸ τὸ ὑψηλότερο καὶ ἀνώτερο στὴ ζωή μας. Βέβαια ἡ ἄνοδός μας αὐτὴ δὲν ὁλοκληρώνεται μόνο μὲ διαπιστώσεις, διότι ὅπως ἀναφέρει ὁ Κύριός μας πρὸς τὸν ἄρχοντα τῶν Ἰουδαίων καὶ κρυφὸ μαθητὴ Του Νικόδημο: «οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ» (Ιω. 3,13). Ὅπως δηλαδὴ Ἐκεῖνος, ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου κατέβηκε καὶ ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ ἐμᾶς, μόνο Αὐτὸς ἔχει τὴ δυνατότητα καὶ νὰ ἀνέβει, θυμίζοντας καὶ σὲ ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους ὅτι κάποτε ἤμασταν στὸν Παράδεισο καὶ ξεπέσαμε ἐξαιτίας τῆς ἀνυπακοῆς μας. Προσφέρεται ὅμως καὶ σὲ ἐμᾶς ἡ δυνατότητα νὰ ἐπιστρέψουμε μαζί Του, ἀνερχόμενοι πρὸς τὴν Αἰώνια Ζωή.
Ἡ κάθοδος βέβαια τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἦταν ἀποτέλεσμα ὑπακοῆς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐνῷ ἡ δική μας ἦταν ξεπεσμὸς καὶ κατρακύλισμα ἀπὸ τὴν ἀνυπακοή μας στὸ θέλημά Του. Γι’ αὐτό, μόνο ἂν ἀκολουθήσουμε τὴ δική Του πορεία θὰ μπορέσουμε νὰ ἀνέλθουμε μαζί Του στοὺς οὐρανούς. Νὰ συμπορευτοῦμε μαζί Του μὲ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη καὶ σιγουριά. Νὰ βαδίσουμε μαζί Του σηκώνοντας ἀγόγγυστα τὸν δικό μας σταυρό: «εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Ματθ. 16,24).
Μὲ ὑπακοὴ στὸ θέλημά Του καὶ ὄχι στὸ προσωπικό μας ἐγώ, ὅπως ἡ Μητέρα μας, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος: «ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου» (Λουκ. 1,38). Μὲ ὑπομονὴ στὶς περιπέτειες καὶ στὶς κακοπάθειες τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς. Μὲ ἄσκηση μέσα ἀπὸ τὴ νηστεία, τὴν ἐγκράτεια καὶ τὴν ἀποφυγὴ τῶν κοσμικῶν καλεσμάτων. Μὲ ἀπόλυτη πίστη στὸν Κύριό μας σὰν τὸν ἐκ γενετῆς τυφλό της Εὐαγγελικῆς Περικοπῆς: «πιστεύω, Κύριε· καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ» (Ιω.9,38). Νὰ γονατίσουμε εἰρηνικὰ καὶ χαρούμενα μέσα στὴ μυστηριακὴ ζωὴ τῆς ἐκκλησίας. Νὰ σκύψουμε ταπεινὰ καὶ ἁπλὰ κάτω ἀπὸ τὸ ἐπιτραχήλι τοῦ ἱερέως, ποὺ εἶναι τὸ χέρι τοῦ Κυρίου ἐπεκτεινόμενο μέσα στοὺς αἰῶνες. Τὸ χέρι ποὺ ἐκτείνεται γιὰ νὰ μᾶς ἑλκύσει στὸν τόπο τῆς Βασιλείας Του: «κἀγὼ ἐὰν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν» (Ιω. 12,32).
Ἂν θέλουμε νὰ ἀνέλθουμε θὰ πρέπει νὰ συζευχθοῦμε μὲ τὸν κατελθόντα ΙΣ.ΧΡ. Νὰ σκύψουμε κάτω ἀπὸ τὶς προστατευτικές Του φτεροῦγες. Νὰ κάμψουμε τὸν ὑπερήφανο τράχηλό μας στὸ θέλημά Του. Νὰ λυγίσουμε τὴν ἀμετανόητη καρδιά μας. Νὰ γονατίσουμε μπροστὰ στὰ ματωμένα πόδια Του καὶ τότε πραγματικά, ὄχι μόνο θὰ ἀνέλθουμε «ἐκ τῶν ἐπιγείων πρὸς τὰ ἐπουράνια», ἀλλὰ καὶ θὰ συγκατοικήσουμε μαζί Του Αἰωνίως.
Μὲ πατρικὴ ἀγάπη, «οἱ ἀγρυπνοῦντες ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ὡς λόγον ἀποδώσοντες» (Ἑβρ.13.17).