06. Ο ΠΑΠΠΟΥΣ

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ, χαίρετε «καὶ τὴν χαρὰν ἡμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ’ ὑμῶν.»
Από το πίσω τζάμι του αυτοκινήτου ο μικρός Γιωργάκης ατένιζε τα αγέρωχα βουνά που ορθώνονταν εμπρός του, σαν πλησίαζαν στα πρώτα σπίτια του χωριού τους. Το βλέμμα του απλωνόταν ήρεμο, αλλά η καρδιά του φτερούγιζε, γιατί μετά από έναν ολόκληρο χειμώνα, και αφού τελείωσαν τα σχολεία, έρχονταν οικογενειακώς στο πανέμορφο χωριουδάκι τους. Εδώ, πλάι στον αγαπημένο του παππού. Γιώργηδες και οι δύο, παππούς και εγγονός, υπό τη σκέπη του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Γεωργίου, τρέφουν ιδιαίτερη αγάπη ο ένας για τον άλλο.
Όταν έφτασαν, ανηφόρισε τρέχοντας στο πετρόκτιστο καλντερίμι, που οδηγεί στην αυλή του σπιτιού και δεν σταματούσε να αναφωνεί: «Παππού, παππού ήρθαμε». Και εκείνος, όμως, σαν από διαίσθηση τον περίμενε έξω από την πόρτα. Ο μικρός ξεχύθηκε στην αγκαλιά του και έμεινε εκεί ασάλευτος, λες κι ήθελε να νιώσει τη στιγμή.
«Ο παππούς μου είναι ο καλύτερος παππούς του κόσμου», συνήθιζε να λέει. Το έλεγε και το πίστευε. «Όχι γιατί μου κάνει όλα τα χατίρια, αλλά γιατί με μαθαίνει «Να ζω τη ζωή». Όπως έκανε και στον πατέρα μου, το ίδιο συνεχίζει να κάνει και σε εμένα. Μόνο που, πλέον, έχει μεστώσει από τα χρόνια και αποτελεί ένα ανοιχτό βιβλίο της ζωής, που δεν χορταίνεις να το διαβάζεις. Τα γεμάτα κόπο και στερήσεις χρόνια που πέρασε μοιάζουν να καθρεφτίζονται στα ροζιασμένα χέρια του και στα λευκά μαλλιά του.
Γεμάτος εμπειρίες και γνώση από τη ζωή, εμπνέει με τη συμπεριφορά του το σεβασμό στους γύρω του, τους οποίους όμως ξέρει να σέβεται, να εκτιμά και να τους ανταποδίδει την ευγνωμοσύνη που του δείχνουν. Ένας άνθρωπος με πλατύ χαμόγελο, με το ένα πρόσωπο και τη μια καρδιά. Ειλικρινής και ευθύς, μα συνάμα ευγενικός και γεμάτος διάκριση. Χτυπημένος από τα κύματα της ζωής, έμαθε να σκύβει το κεφάλι όπου χρειάζεται, να ταπεινώνει το φρόνημά του και να παραμερίζει το εγώ του. Τον δούλευε πολύ τον εαυτό του. Και ακόμα τον σμιλεύει, όπως συνηθίζει να μου λέει, για να λειάνει γωνιές και εξογκώματα. «Προσπάθησε να μείνεις πάντοτε ένα παιδί», με συμβουλεύει, ακολουθώντας τον λόγο του Κυρίου μας «ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 18,3), θέλοντας να μου δείξει πως δεν πρέπει να φωλιάζει μέσα μου η κακία, η ζήλια, η έχθρα και ο εγωισμός. «Η αγάπη σου να τα παραμερίζει όλα αυτά, να συγχωρεί τα πάντα και να είναι αυτή που θα σε οδηγεί στη ζωή σου», μου ψελλίζει συχνά. «Σπέρνε καλοσύνη και θα θερίσεις προκοπή στη ζωή σου. Να δίνεις, να δίνεις και από το υστέρημά σου, γιατί τότε έχει αξία».
Μαζί με τον παππού θα περάσω όλο το καλοκαίρι. Θα ακούσω ξανά τις τόσο όμορφες και γεμάτες νόημα διδακτικές ιστορίες που θα έχει να μου πει. Είναι φορές που δεν θέλω να σταματήσει να μου μιλάει. Είναι φορές πάλι που μου αρκεί μόνο να τον κοιτάω, χωρίς να λέμε τίποτα. «Μάθε να μιλάς με τη σιωπή σου», μου είχε πει κάποτε. «Είναι το πιο δύσκολο πράγμα». Τον παρατηρώ πώς κινείται, πώς εργάζεται, ακόμα και πώς στέκεται. Λίγα λόγια και πολλή δουλειά. Λίγα λόγια και πολύ παράδειγμα προς μίμηση. Αν και με αγαπάει τόσο πολύ, δεν μου χαρίζεται εύκολα. Δεν μου συμπεριφέρεται σαν μικρό παιδί, αλλά βρίσκει πάντα τρόπους να μου δίνει ευκαιρίες να καλλιεργώ τα αντανακλαστικά, τη σκέψη και την πρωτοβουλία μου. Με παροτρύνει, αφού πρώτα ζυγίζω καλά την κάθε στιγμή, να είμαι αποφασιστικός και να μην δειλιάζω. Να μάθω να πατάω γερά στα πόδια μου και να τολμώ με θάρρος σε κάθε τι καινούργιο και δημιουργικό. «Να είσαι έξυπνος στη ζωή σου, για να μπορείς να αποφεύγεις τις παγίδες που θα συναντήσεις», ακούω τη βραχνή του φωνή κάθε φορά που κάνουμε μια εργασία.
Νιώθω τόσο ευλογημένος, γιατί όλο το καλοκαίρι δίπλα του αποκομίζω στιγμές γεμάτες εμπειρία. Θα τρυγήσω σαν τη μέλισσα και θα εφοδιαστώ για τον επόμενο χειμώνα με τα πολύτιμα στολίδια των αρετών, σε μια κοινή πορεία με την παιδαγωγία των γονιών μου, ώστε να πορεύομαι στην κοινωνία ως ένα παιδί έξυπνο και ευάρεστο στα μάτια του Θεού.
Μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη, διότι «ὁ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐν τῷ φωτὶ μένει» (Α΄Ἰω.2,10)..