04. Ο ΠΑΤΕΡΑΣ

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ, χαίρετε «καὶ τὴν χαρὰν ἡμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ’ ὑμῶν.»
Τα χρόνια πέρασαν και μεγάλωσα πια. Ανδρώθηκα πλέον. Ρίζωσε για τα καλά όπως λέμε το φυτό και φτέρωσε ο νεοσσός. Όλα τα χρόνια σαν τη μέλισσα προσπάθησα να τρυγήσω ό,τι καλύτερο από τη ζωή δίπλα σε ανθρώπους στους οποίους οφείλω το «ζῆν» και το «εὖ ζῆν». Ο καθένας με τη δική του συνεισφορά και με τον δικό του τρόπο.
Η σκέψη, όμως, σκοντάφτει σε εκείνον. Στον αγαπημένο μου πατέρα. Σε εκείνον που είναι για μένα παράδειγμα συμπεριφοράς και τρόπου ζωής. Στον καλύτερο παιδαγωγό του κόσμου. Μια φυσιογνωμία που ακόμα και τώρα μου εμπνέει εμπιστοσύνη και σιγουριά. Πάνω του στηρίχτηκα και αναρριχήθηκα στη ζωή, καθώς εκείνος ήξερε να με μεγαλώνει με τον ορθό τρόπο. Πάντα ήξερε και πάντα θα ξέρει.
Ήξερε τότε που με νουθετούσε στα πρώτα μου βήματα. Ήξερε τότε που με συμβούλευε σε κάθε μου κίνηση. Ήξερε και τότε που με επιβράβευε όταν έβλεπε να κάνω πράξη τα όσα εκείνος μου δίδασκε. Ήξερε και όταν μου χαμογελούσε. Όταν με χάιδευε με απέραντη στοργή και αγάπη. Όταν με συγχωρούσε για τα ολισθήματα και τα παραπτώματά μου. Ήταν πάντοτε δίπλα μου. Σε εκείνον έτρεχα με απλότητα και ειλικρίνεια γιατί έλεγα «Ξέρει εκείνος». Γαλήνευε η ψυχή μου κάθε φορά που τον αντίκριζα. Ηρεμούσα και δεν χόρταινα να τον ακούω να μου μιλάει και να με συμβουλεύει για οποιαδήποτε απορία και αν είχα. Όσο απλή και δίχως νόημα και αν ήταν, είχε τον τρόπο να βγάζει και να μου προσφέρει το κατάλληλο ηθικό, πνευματικό και κοινωνικό δίδαγμα που εκείνος ήθελε. Ακόμα και τώρα αντηχεί μέσα μου η φράση του: «Είμαστε εικόνες Χριστού παιδί μου. Είμαστε μαθητές Του και πρέπει να ζούμε σύμφωνα με το θέλημά Του». Και με τη βοήθεια του Θεού πορευόμουν.
Όμως τα χρόνια πέρασαν, η οικογένεια μεγάλωσε και οι υποχρεώσεις αυξήθηκαν. Μεγάλωσα και εγώ μαζί. Εκείνος πρέπει πλέον να προσφέρει και στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Πρέπει παρ’ όλες τις πολλές ώρες εργασίας και απασχόλησης, προσφοράς και διακονίας να αντλήσει δύναμη, να σφίξει τα δόντια και να προσφέρει σε όλους. Δεν τον απασχολεί, όμως, γιατί ξέρει πως μόνο ένα του χαμόγελο είναι βάλσαμο. Θα πρέπει ο ίδιος να μοιραστεί σε πολλά κομμάτια.
Ο χρόνος μαζί του αρχίζει να περιορίζεται. Έχοντας συνηθίσει διαφορετικά μέχρι τώρα, νιώθω λιγάκι άβολα ή για να είμαι ειλικρινής όχι και τόσο ωραία. Είναι στιγμές που δεν μπορώ πλέον να βρίσκομαι μαζί του όποτε εγώ θέλω. Που τον αναζητώ, αλλά δεν είναι εφικτό πάντοτε να ασχολείται μαζί μου. Ξέρει εκείνος. Κάποια αδέρφια μου ίσως τον έχουν περισσότερο ανάγκη. Ξέρει εκείνος. Ως σωστός παιδαγωγός δεν παίζει απλά, αλλά βιώνει τον ρόλο του. Τον ζει ολοκληρωτικά και θυσιάζεται για εμάς. Σαν τον ηθοποιό που επάνω στη σκηνή ενσαρκώνεται απόλυτα τον ρόλο του. Πόσο δύσκολος είναι αυτός ο ρόλος!
Πόσο δύσκολος είναι όταν πρέπει να υποδυθεί πως αδιαφορεί για μένα. Όταν προσποιείται πως δεν με προσέχει και δεν μου δίνει καμία σημασία. Όταν με παρατηρεί άδικα, με σκοπό να κάμψει τον εγωισμό μου και να καλλιεργήσει την ταπείνωσή μου. Να με ετοιμάσει και να με «ψήσει» για τη ζωή. Ξέρει εκείνος. Το νήπιο πρέπει να προχωρήσει. Όπως στο σχολείο υπάρχουν πολλές τάξεις, τις οποίες πρέπει να περάσεις, έτσι και στη ζωή υπάρχουν πολλά μαθήματα στα οποία πρέπει να επιτύχεις. Ο ίδιος το γνωρίζει καλά και δεν μας θέλει στα λίγα και τα απλά, αλλά φροντίζει να μας παιδαγωγεί για τα ανώτερα. Ξέρει εκείνος αλλά το ξέρω και εγώ πλέον.
Έτσι πρέπει να γίνει. Τα όμορφα και τα ωραία λόγια πρέπει να γίνουν πράξη. Εκείνος θα είναι πάντα δίπλα μου. Το ξέρω. Το νιώθω. Το βλέπω κρυφά όταν, αργά το βράδυ, χωρίς να το καταλάβει, τυγχάνει να ξυπνήσω και τον βλέπω γονατιστό μπροστά στο εικονοστάσι να προσεύχεται για όλους. Εκεί καταφεύγει για να αντλήσει τη δύναμή του. Εκεί αφήνει τις δοξολογίες και τις ευχαριστίες προς τον Κύριό μας και Τον παρακαλεί για εμάς. Εκεί είναι που και ο ίδιος μυστικά ομολογεί: «Ξέρει Εκείνος».
Μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη, διότι «ὁ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐν τῷ φωτὶ μένει» (Α΄Ἰω.2,10)..