“ΕΝΑΡΚΤΗΡΙΟΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ”

Δό­ξα σοι ὁ Θε­ός, ἡ ἐλ­πὶς ἡ­μῶν, Κύ­ρι­ε, δό­ξα σοι.
Βα­σι­λεῦ οὐ­ρά­νι­ε, Πα­ρά­κλη­τε, τὸ Πνεῦ­μα τῆς ἀ­λη­θεί­ας ὁ παν­τα­χοῦ πα­ρὼν καὶ τὰ πάν­τα πλη­ρῶν ὁ θη­σαυ­ρὸς τῶν ἀ­γα­θῶν καὶ ζω­ῆς χο­ρη­γός, ἐλ­θὲ καὶ σκή­νω­σον ἐν ἡ­μῖν καὶ κα­θά­ρι­σον ἡ­μᾶς ἀ­πὸ πά­σης κη­λῖ­δος καὶ σῶ­σον ἀ­γα­θέ, τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν.
Ἅ­γιος ὁ Θε­ός, Ἅ­γιος Ἰ­σχυ­ρός, Ἅ­γιος Ἀ­θά­να­τος, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς (γ΄).
Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Πα­να­γί­α Τρι­άς, ἐ­λέ­η­σον ἡ­μᾶς. Κύ­ρι­ε, ἱ­λά­σθη­τι ταῖς ἁ­μαρ­τί­αις ἡ­μῶν. Δέ­σπο­τα, συγ­χώ­ρη­σον τὰς ἀ­νο­μί­ας ἡ­μῖν. Ἅ­γι­ε, ἐ­πί­σκε­ψαι καὶ ἴα­σαι τὰς ἀ­σθε­νεί­ας ἡ­μῶν, ἕ­νε­κεν τοῦ ὀ­νό­μα­τός Σου.
Κύ­ρι­ε ἐ­λέ­η­σον. Κύ­ρι­ε ἐ­λέ­η­σον, Κύ­ρι­ε ἐ­λέ­η­σον.
Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Πά­τερ ἡ­μῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐ­ρα­νοῖς, ἁ­γι­α­σθή­τω τὸ Ὄνομά Σου· ἐλ­θέ­τω ἡ βα­σι­λεί­α Σου· γε­νη­θή­τω τὸ θέ­λη­μά Σου ὡς ἐν οὐ­ρα­νῷ καὶ ἐ­πὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρ­τον ἡ­μῶν τὸν ἐ­πι­ού­σιον δὸς ἡ­μῖν σή­με­ρον καὶ ἄ­φες ἡ­μῖν τὰ ὀ­φει­λή­μα­τα ἡ­μῶν, ὡς καὶ ἡ­μεῖς ἀ­φί­ε­μεν τοῖς ὀ­φει­λέ­ταις ἡ­μῶν· καὶ μὴ εἰ­σε­νέγ­κῃς ἡ­μᾶς εἰς πει­ρα­σμόν, ἀλ­λὰ ῥῦ­σαι ἡ­μᾶς ἀ­πὸ τοῦ πο­νη­ροῦ. Ἀ­μήν.
Κύ­ρι­ε ἐ­λέ­η­σον (ιβ΄).
Δό­ξα Πα­τρὶ καὶ Υἱ­ῷ καὶ ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, καὶ νῦν καὶ ἀ­εὶ καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μήν.
Δεῦ­τε προ­σκυ­νή­σω­μεν καὶ προ­σπέ­σω­μεν τῷ βα­σι­λεῖ ἡ­μῶν Θε­ῷ. Δεῦ­τε προ­σκυ­νή­σω­μεν καὶ προ­σπέ­σω­μεν Χρι­στῷ τῷ βα­σι­λεῖ ἡ­μῶν Θε­ῷ. Δεῦ­τε προ­σκυ­νή­σω­μεν καὶ προ­σπέ­σω­μεν αὐ­τῷ, Χρι­στῷ τῷ βα­σι­λεῖ καὶ Θε­ῷ ἡ­μῶν.

“52. ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ ΣΕΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΑΡΑΧΩΝ”
ΨΑΛΜΟΣ 45ος

Εἶσαι, Κύ­ρι­ε, τὸ ἀ­πόρ­θη­το κα­τα­φύ­γιό μου. Ἡ ἀ­κα­τα­νί­κη­τη δύ­να­μη καὶ ὁ παν­το­δύ­να­μος βο­η­θός μου, δι­ό­τι πάν­το­τε μὲ προ­στα­τεύ­εις στὶς δυ­σκο­λί­ες μου μὲ ἀ­σφά­λεια. Γι’ αὐ­τὸ καὶ στὸ ἑ­ξῆς θὰ ζῶ μὲ σι­γου­ριὰ καὶ δὲν θὰ φο­βᾶ­μαι ὅ,τι κι ἂν συμ­βεῖ γύ­ρω μου.
Ἐ­σέ­να ἐ­πι­κα­λοῦ­μαι, Κύ­ρι­ε, κα­θὼς νι­ώ­θω νὰ συγ­κλο­νί­ζε­ται ἡ γῆ ἀ­π’ τὰ θε­μέ­λιά της. Κα­θὼς βλέ­πω τὴ βρο­χὴ νὰ πλημ­μυ­ρί­ζει τὰ πάν­τα. Τὰ σπαρ­τά μας, Κύ­ρι­ε, καὶ οἱ σο­δι­ές μας, μὴν ἐ­πι­τρέ­ψεις νὰ κα­τα­στρα­φοῦν. Μὴν ἐ­πι­τρέ­ψεις, Κύ­ρι­ε, νὰ πᾶ­νε οἱ κό­ποι μας χα­μέ­νοι.
Κά­θο­μαι καὶ σκέ­φτο­μαι, τὴν ὥ­ρα τῆς κα­τα­στρο­φῆς, ὅ­τι κά­ποι­ες φο­ρὲς, ἀν­τὶ νὰ ἔλ­θω στὸν Ἱ­ε­ρὸ Να­ό Σου, νὰ σʼ εὐ­χα­ρι­στή­σω γιὰ ὅ­λα τὰ ἀ­γα­θὰ ποὺ ἁ­πλό­χε­ρα μᾶς προ­σφέ­ρεις, ἐ­γὼ μὲ τὸν ὀρ­θο­λο­γι­σμό μου ἔ­τρε­χα νὰ ὀρ­γώ­σω, νὰ σπεί­ρω, νὰ πο­τί­σω.
Μα­θαί­νω, Κύ­ρι­ε, ὅ­τι κα­τα­πον­τί­ζε­ται ἡ γῆ κι ὅ­τι συμ­βαί­νουν γύ­ρω μου δι­ά­φο­ρα φο­βε­ρὰ καὶ τρο­με­ρὰ φυ­σι­κὰ φαι­νό­μενα καὶ κλαίω γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου. Ἀνησυχῶ γιὰ τὴν ἀπο­στασία μου καὶ Σὲ θερ­μο­πα­ρα­κα­λῶ· συγ­χώ­ρε­σέ με ποὺ ἔ­χω τό­σο με­γά­λη ἐμ­πι­στο­σύ­νη στὰ ὑ­λι­κὰ ἀ­γα­θὰ κι ὄ­χι σὲ Σέ­να. Ἀρ­νή­θη­κα, Κύ­ρι­ε, νὰ ὑ­πο­τα­χθῶ στὸ θέ­λη­μά Σου.
Τὰ ἀ­γα­θὰ καὶ οἱ εὐ­κο­λί­ες τῶν συγ­χρό­νων ἐ­πι­τευγ­μά­των τῆς ἐ­πι­στή­μης μὲ ἔ­κα­ναν νὰ νι­ώ­θω παν­το­δύ­να­μος· ὅ­τι δὲν σ’ ἔ­χω ἀ­νάγ­κη. Κι ὅ­μως σὰν τα­ρα­χθοῦν καὶ βου­ί­ξουν τὰ νε­ρὰ τῶν θα­λασ­σῶν κι ἀ­να­στα­τω­θοῦν τὰ βου­νὰ μὲ τὴν ἀ­στά­θεια τῶν φυ­σι­κῶν δυ­νά­με­ων, μὲ τὶς ὁ­ποῖ­ες Ἐ­σὺ θε­με­λί­ω­σες τὴ γῆ, τρο­μά­ζει ἡ ψυ­χή μου. Καὶ τό­τε, θρη­νών­τας γιὰ τὶς ἁ­μαρ­τί­ες μου, σὲ Σέ­να κα­τα­φεύ­γω καὶ Σὲ ἱ­κε­τεύ­ω· συγ­χώ­ρε­σέ με καὶ σῶ­σέ με. Σὺ εἶ­σαι ὁ μό­νος παν­το­δύ­να­μος δη­μι­ουρ­γὸς ποὺ ξέ­ρεις νὰ μᾶς ἀ­να­τα­ρά­ζεις, ἀλ­λὰ ξέ­ρεις καὶ νὰ μᾶς γα­λη­νεύ­εις, γιὰ νὰ μᾶς ἀ­φυ­πνί­ζεις δια­ρκῶς ἀ­πὸ τὸ λή­θαρ­γο τῶν ἁ­μαρ­τι­ῶν μας. Κι ἐγώ, Κύριε, τὴν ὥρα τῆς θεομηνίαςκαὶ τῶν κατα­στρο­φῶν, σὰν ξυ­πνή­σω ἀ­πὸ τὴν ἐκ­κο­σμι­κευ­μέ­νη μου ζω­ή, σὲ Σέ­να καὶ πά­λι τρέ­χω καὶ Σὲ πα­ρα­κα­λῶ. Θε­ρά­πευ­σέ με ἀ­πὸ τὶς πλη­γὲς, ποὺ οἱ ἁ­μαρ­τί­ες προ­κα­λοῦν στὴν ψυ­χή μου. Αὐ­τὸ βέ­βαι­α μπο­ρεῖ στὴν ἀρ­χή, νὰ μὲ πο­νᾶ. Ἀλ­λὰ με­τά, τὸ πλῆ­θος τῆς ἀγάπηςΣου καὶ τοῦ ἀ­πεί­ρου Σου ἐ­λέ­ους, μὲ γε­μί­ζουν μὲ χα­ρὰ καὶ εὐφροσύνη, γιατὶ μὲ ἐπαναφέρουν καὶ πά­λι στὸ σπί­τι τοῦ Πα­τέ­ρα μου.
Ἀ­κό­μη, Κύ­ρι­ε, Ἐ­σὺ ποὺ δη­μι­ούρ­γη­σες τὸν κό­σμο καὶ κα­τοι­κεῖς ἀ­νά­με­σά μας, μὴ πά­ψεις πο­τὲ νὰ μὲ προ­στα­τεύ­εις καὶ νὰ ἐ­πεμ­βαί­νεις στὴ ζω­ή μου ἄ­με­σα καὶ στὴν κα­τάλ­λη­λη στιγ­μή.
Μπο­ρεῖ τὰ δι­ά­φο­ρα συ­στή­μα­τα τῶν ἀν­τί­χρι­στων δυ­νά­με­ων νὰ ξε­ση­κώ­νον­ται ἐ­ναν­τί­ων μας, φέρ­νον­τας τα­ρα­χὴ καὶ ἀβεβαιότητασ’ ὅλους τοὺς ἀνθρώ­πους. Ὅ­μως Ἐ­σὺ, Κύ­ρι­ε τῶν δυ­νά­με­ων τοῦ οὐ­ρα­νοῦ καὶ τῆς γῆς, μεῖ­νε μα­ζί μου. Γί­νε καὶ γιὰ μέ­να ὁ ἰ­σχυ­ρὸς προ­στά­της καὶ βο­η­θός μου. Ἐ­σύ, Κύ­ρι­ε, ποὺ ἔ­πλα­σες τὸν κό­σμο καὶ θὰ ξα­να­έλ­θεις ὡς κρι­τὴς τῶν κρι­τῶν τοῦ κό­σμου.
Φυ­σι­κά, Κύ­ρι­ε, δὲν ἀμ­φι­βά­λω γιὰ ὅ­λα αὐ­τὰ, κα­θώς ρί­χνω μό­νο μιὰ μα­τιὰ στὴν ἱ­στο­ρί­α. Ἀλ­λὰ τὸ δι­α­πι­στώ­νω κι ἀ­πὸ τὴ δι­κή μου τὴ ζω­ή, στὴν ὁ­ποί­α ἐ­πεμ­βαί­νεις πάν­το­τε γιὰ νὰ μὲ σώ­σεις ἀ­πὸ τὴν κα­τα­στρο­φή.
Ἡ δια­ρκὴς ἐ­πα­φὴ μα­ζί Σου, Κύ­ρι­ε, καὶ ἡ ἐμ­πει­ρί­α τῆς ἀγά­πης Σου μοῦ δίδουν τὴ βεβαιότητα ὅτι μόνον Ἐ­σὺ εἶ­σαι ὁ Κύ­ριος τοῦ οὐ­ρα­νοῦ καὶ τῆς γῆς καὶ πάν­των τῶν ἀν­θρώ­πων. Ἐ­σὺ εἶ­σαι ποὺ κα­τα­παύ­εις τοὺς πο­λέ­μους ἕ­ως τὰ πέ­ρα­τα τῆς γῆς. Ἐ­σὺ συν­τρί­βεις τὰ τό­ξα τῶν ἐ­χθρῶν μου, σπά­ζεις τὰ ὅ­πλα τους καὶ κα­τα­στρέ­φεις τὰ ὕ­που­λα τε­χνά­σμα­τά τους.
Βο­ή­θη­σέ με, λοι­πὸν Κύ­ρι­ε, ὥ­στε νὰ βρί­σκω πάν­το­τε τὴ δύ­να­μη νὰ ἀ­φή­νω κα­τὰ μέ­ρος κά­θε βι­ο­τι­κὸ πε­ρι­σπα­σμό, νὰ δι­δά­σκο­μαι ἀ­πὸ τὴν ἀ­γά­πη Σου καὶ νὰ μὴν εἶ­μαι φί­λος τῶν ὑ­λι­κῶν ἀ­γα­θῶν, ποὺ μὲ ἀ­πο­μα­κρύ­νουν ἀ­πὸ τόν δρό­μο τῆς σω­τη­ρί­ας μου.
Κύ­ρι­ε τῶν ἀγ­γε­λι­κῶν δυ­νά­με­ων, μεῖ­νε μα­ζί μου. Θε­ὲ τοῦ οὐ­ρα­νοῦ καὶ τῆς γῆς, γί­νε προ­στά­της μου καὶ βο­η­θός μου· κά­νε νὰ νι­ώ­θω ἀ­σφά­λεια καὶ σι­γου­ριὰ μό­νο κον­τά Σου. Ἀ­μήν.

Προσευχή Ν0 52 από το Βιβλίο του Αρχ. Νικηφόρου Κοντογιάννη ¨ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ ΚΥΡΙΕ” .

Τὸ βιβλίο δὲν εἶναι μιὰ μεταφραστικὴ προσέγγιση τῶν ψαλμῶν, οὔτε ἑρμηνευτική.
Εἶναι προσευχὲς ἐμπνευσμένες ἀπὸ τὸ Λόγο τοῦ Θεοῦ, τὸ Ψαλτῆρι, γιὰ νὰ ἀγγίζουν τὶς σύγχρονες ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων.
Πριν από κάθε προσευχή θα πρέπει να συνηθίσουμε να διαβάζουμε την ΕΝΑΡΚΤΗΡΙΟ ΠΡΟΣΕΥΧΗ.
Άριστο είναι να μελετούμε και τον ΨΑΛΜΟ που έδωσε την αφορμή να συνταχθεί η αντίστοιχη προσευχή.