Δεν ήταν δέκα ούτε τριάντα
τα δύσκολα χρόνια της σκλαβιάς
μα ήταν δέκα επί σαράντα
και δε γονάτισ’ ο ραγιάς.

Για σκεπή τους την Παναγία
και τους Αγίους αγκαλιά
και του παπά την ευλογία
ριχτήκανε στη λαγκαδιά.

Με μια καρδιά γεμάτη φλόγα
και μένα χέρι δυνατό
δεν άργησε να ‘ρθει η ώρα
που έγινε τώρα κι αυτό.

Λάμψαν της λευτεριάς τα φώτα
που χρόνια ήταν σβηστά κεριά
μα στις καρδιές πάντα σαν πρώτα
φωνές λαλούν την λευτεριά.