ΚΥΡΙΑΚΗ
“ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Όταν το καλό μας φοβίζει”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ”
Λουκ. 8,27-39

ΚΕΙΜΕΝΟ

27 ἐξελθόντι δὲ αὐτῷ ἐπὶ τὴν γῆν ὑπήντησεν αὐτῷ ἀνήρ τις ἐκ τῆς πόλεως, ὃς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ’ ἐν τοῖς μνήμασιν. 28 ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε· τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί σου, μή με βασανίσῃς. 29 παρήγγειλε γὰρ τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ ἐξελθεῖν ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου. πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι καὶ πέδαις φυλασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους. 30 ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων· τί σοί ἐστιν ὄνομα; ὁ δὲ εἶπε· λεγεών· ὅτι δαιμόνια πολλὰ εἰσῆλθεν εἰς αὐτόν· 31 καὶ παρεκάλει αὐτὸν ἵνα μὴ ἐπιτάξῃ αὐτοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν. 32 ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων ἱκανῶν βοσκομένων ἐν τῷ ὄρει· καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα ἐπιτρέψῃ αὐτοῖς εἰς ἐκείνους εἰσελθεῖν· καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς. 33 ἐξελθόντα δὲ τὰ δαιμόνια ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους, καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν λίμνην καὶ ἀπεπνίγη. 34 ἰδόντες δὲ οἱ βόσκοντες τὸ γεγενημένον ἔφυγον, καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς. 35 ἐξῆλθον δὲ ἰδεῖν τὸ γεγονός, καὶ ἦλθον πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ’ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν. 36 ἀπήγγειλαν δὲ αὐτοῖς οἱ ἰδόντες πῶς ἐσώθη ὁ δαιμονισθείς. 37 καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ’ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο· αὐτὸς δὲ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον ὑπέστρεψεν. 38 ἐδέετο δὲ αὐτοῦ ὁ ἀνήρ, ἀφ’ οὗ ἐξεληλύθει τὰ δαιμόνια, εἶναι σὺν αὐτῷ· ἀπέλυσε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων· 39 ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός. καὶ ἀπῆλθε καθ’ ὅλην τὴν πόλιν κηρύσσων ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς.

 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

27Kι όταν βγήκε στη στεριά, τον συνάντησε ένας άντρας από την πόλη, που κατεχόταν από δαιμόνια για αρκετά χρόνια και δε φορούσε ρούχα ούτε έμενε σε σπίτι, αλλά στα μνήματα. 28Σαν είδε, λοιπόν, τον Iησού, κι αφού έβγαλε μια κραυγή, έπεσε μπροστά στα πόδια του και με δυνατή φωνή είπε:  «Tι σχέση έχω εγώ μαζί σου, Iησού, Γιε του Θεού του Yψίστου; Σε παρακαλώ μη με βασανίσεις». (29Γιατί είχε προστάξει ο Iησούς το δαιμονικό πνεύμα να βγει από τον άνθρωπο, τον οποίο είχε θέσει στην εξουσία του από πολλά χρόνια, και τον οποίο, παρόλο που προσπαθούσαν να τον περιορίσουν δένοντάς τον με αλυσίδες και περδούκλες, αυτός έσπαζε τα δεσμά του και παρασερνόταν από το δαιμόνιο στις ερημιές). 30Tον ρώτησε τότε ο Iησούς:  «Ποιο είναι τ’όνομά σου;» Kι εκείνος απάντησε:  «Λεγεών», γιατί είχαν μπει μέσα του πολλά δαιμόνια. 31Kι εκείνα τον παρακαλούσαν να μην τα διατάξει να πάνε στην άβυσσο.

   32Στο μεταξύ, υπήρχε εκεί κι ένα κοπάδι από πολλούς χοίρους, που έβοσκαν στο βουνό. Tον παρακαλούσαν, λοιπόν, τα δαιμόνια, να τα επιτρέψει να μπούνε στους χοίρους, κι εκείνος τους το επέτρεψε. 33Έτσι, βγήκαν τα δαιμόνια από τον άνθρωπο και μπήκαν στους χοίρους. Όρμησε τότε το κοπάδι στον γκρεμό και πνίγηκε στη λίμνη. 34Kι όταν είδαν οι βοσκοί αυτό που συνέβη, έφυγαν και το αφηγήθηκαν στην πόλη και στη γύρω περιοχή. 35Bγήκαν τότε οι κάτοικοι να δουν αυτό που έγινε και ήρθαν κοντά στον Iησού, όπου βρήκαν τον άνθρωπο, από τον οποίο είχαν βγει τα δαιμόνια, να είναι ντυμένος και να φέρεται λογικά και να κάθεται κοντά στα πόδια του Iησού, και φοβήθηκαν. 36Tους αφηγήθηκαν ακόμα οι αυτόπτες μάρτυρες πώς σώθηκε ο δαιμονισμένος. 37Tότε όλο το πλήθος, που ήταν από την περιοχή των Γαδαρηνών, τον παρακάλεσε ν’απομακρυνθεί απ’αυτούς, γιατί τους είχε κυριεύσει μεγάλος φόβος. Kι εκείνος μπήκε στο πλοίο κι επέστρεψε πίσω. 38Mα ο άνθρωπος, από τον οποίο είχαν βγει τα δαιμόνια, τον ικέτευε να μείνει μαζί του. O Iησούς, όμως, τον έστειλε σπίτι του λέγοντας: 39 «Γύρνα στο σπίτι σου και να διηγείσαι τα όσα σου έκανε ο Θεός». Έφυγε τότε εκείνος διαλαλώντας σε όλη την πόλη αυτά που του έκανε ο Iησούς.

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2026

ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 8, 27-39)

Όταν το καλό μας φοβίζει.

Ο Κύριος, λέει η σημερινή Ευαγγελική Περικοπή, βγήκε στη χώρα των Γεργεσηνών και εκεί Τον συνάντησε, δεν πήγε ο Κύριος, ο δαιμονισμένος συνάντησε τον Κύριο. Και σαν να έλεγε: “Κύριε, λύτρωσέ με, ελευθέρωσέ με”.

Και ο διάβολος που ήταν μέσα, γνωρίζοντας ότι ο Κύριος είναι φιλάνθρωπος και ελεήμων, σου λέει: “Μη με στείλεις στον Τάρταρο, μη με βασανίσεις. Επίτρεψέ με να πάω στα γουρούνια”.

Βλέπετε το έλεος και η φιλανθρωπία του Θεού: ακούει, δέχεται. Και τον μεν δαιμονισμένο τον κάνει καλά, τον δε διάβολο άφησε να πάει στα γουρούνια, σ’ αυτό που ζήτησε ο ίδιος.

Και βγαίνουν τώρα οι κάτοικοι των Γεργεσηνών, μάθανε το γεγονός, και βγαίνουν να συναντήσουν τον Κύριο. Και για δείτε τώρα εδώ την ειρωνεία.

Τον Κύριο συναντά και ο δαιμονισμένος και κάθεται δίπλα του, στο πόδι του, ιματισμένος, σωφρονών. Οι κάτοικοι των Γεργεσηνών βγαίνουν και του λένε: “Φύγε Κύριε. Φύγε Κύριε”. Φοβήθηκαν.

Ο ίδιος Κύριος για τον δαιμονισμένο, ο ίδιος Κύριος και για τους Γεργεσηνούς. Οι μέν: “Φύγε, φοβόμαστε, φύγε”. Ο άλλος καθόταν στα πόδια.

Πόσες φορές στη ζωή μας φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε το καλό; Φοβόμαστε. “Μήπως με αλλάξει; Έχω κάποια χούγια, έχω κάποια κοσμικά φρονήματα, έχω ελαττώματα, έχω χούγια. Μήπως με αλλάξει; Δε θέλω, μ’ αρέσει. Είμαι κολλημένος σε αυτά τα κοσμικά, και δε θέλω να τα αλλάξω. Καλός ο Χριστός, αλλά φύγε Χριστέ από τη ζωή μου. Κάτσε λίγο πιο μακριά, εγώ θέλω να κάνω τη ζωή μου”.

Και προσέξτε, ο δαιμονισμένος κάθισε στα πόδια του Κυρίου υποταγμένος. Οι κάτοικοι των Γεργεσηνών, δεν ήρθαν να πουν ένα ευχαριστώ έστω βρε παιδί μου, ένα ευχαριστώ. “Κύριε, Σε ευχαριστούμε. Τον έκανες καλά. Σε ευχαριστούμε, γιατί δεν μπορούσαμε να Τον βλέπουμε να ταλαιπωρείται”.

Ο άνθρωπος που φοβάται το καλό, δε νοιάζεται για τους άλλους, για τον εαυτούλη του νοιάζεται.

Και να σας πω και ακόμη κάτι; Δεν είπανε: “Κύριε, συγγνώμη που σου λέμε να φύγεις, αλλά σε φοβόμαστε”. Ούτε ευχαριστώ είπανε για τον δαιμονισμένο, ούτε συγγνώμη για τη στάση τους είπανε.

Βλέπετε ότι ο άνθρωπος που φοβάται το καλό, μην τον αλλάξει και τον κάνει κάτι άλλο και: “Χάσω εξουσία, χάσω”. Δε χάνει κανείς τίποτα κοντά στον Χριστό. Ούτε ευχαριστώ είπανε, ούτε συγγνώμη είπανε που σου λέμε να φύγεις.

Και ξέρετε; Ερχόμουνα στο πρωί στην εκκλησία, άκουσα τον Σεβασμιότατο να αναλύει ένα ψαλμό, και λέει: “Συ γαρ ει Θεός, Θεός των μετανοούντων”. Είσαι Θεός αυτών που μετανοούν (Προσευχή του Μανασσή Ὠδή ΙΒ).

Τι σπουδαία λέξη είναι αυτή! Μεγάλη, βαθιά λέξη. Την οποία όμως ο διάβολος, μας την κατήργησε από τη ζωή μας.

Ξέρετε πόσα καταργεί ο διάβολος; Σας έχω πει πολλά πράγματα και δεν το καταλαβαίνουμε. Δεν το καταλαβαίνουμε.

Πρώτον, ευχαριστώ λέμε; Δε λέμε. Δε μαθαίνουμε ούτε τα παιδιά μας να πουν “ευχαριστώ” για το παραμικρό. Δε λέμε. Όλο γκρίνια είμαστε. “Θέλω, θέλω, θέλω, κάνω, φτιάχνω”. Το ευχαριστώ μας το έβγαλε ο διάβολος από το στόμα μας.

Μας έβγαλε όμως και το συγνώμη. Μας το έβγαλε.

Να σας πω κάτι; Λέμε στο μοναστήρια, παντού. Κάνεις ένα λάθος. “Ευλόγησον γέροντα”. Άλλο το ευλόγησον, αυτό συνοδευόταν και με μια άλλη λεξούλα. “Ευλόγησον γέροντα, συγνώμη”.

Το πήρε το “συγνώμη” ο διάβολος και άφησε το “ευλόγησον”. Άλλο θέλει να πει το “ευλόγησον”, άλλο θέλει να πει το “συγνώμη”.

Το ευλόγησον δεν το βγάζει. Γιατί; Ευλόγησον. Ευλογημένη βασιλεία και τα λοιπά. “Πες καλό λόγο για μένα. Είμαι κι εγώ καλός άνθρωπος. Έκανα λάθος, αλλά πες και για μένα έναν καλό λόγο γιατί είμαι καλός άνθρωπος. Μη με μαλώνεις”.

Το συγνώμη, όμως, σημαίνει κάτι πολύ διαφορετικό. Συν – γνώμη. Δηλαδή η δική σου γνώμη, τώρα γίνεται και δική μου γνώμη. Δεν έχω άλλη γνώμη. Ταυτιζόμαστε στη γνώμη. Αυτό θα πει συγνώμη.

Ο Απόστολος Παύλος λέει: “Νουν Χριστού έχομεν” (Α΄Κορ.2,16).. Να έχουμε “νουν Χριστού”. Έχουμε “νουν Χριστού”; Όχι, έχουμε “νουν” δικό μας. “Είμαι κι εγώ άνθρωπος. Έχω κι εγώ γνώμη. Έχω κι εγώ προσωπικότητα. Έχω. Εγώ. Τι είσαι εσύ;”

Ο διαφωτισμός τα πέρασε αυτά. Βγάλαμε το συγνώμη. Και δεν πήγαν να πούνε το “συγνώμη” στον Ιησού. Ούτε ο διάβολος είπε: “Συγνώμη, βρε παιδί μου, τον ταλαιπωρώ αυτόν τον άνθρωπο. Όχι, άσε με να πάω στα γουρούνια”.

Ήρθανε κάποτε παιδάκια να εξομολογηθούν, και μαλώνανε μεταξύ τους, σαν τα αδέλφια όλα. ‘Μικρούλικα”, τα λέω. “Λοιπόν τώρα ό,τι έγινε έγινε. Ζητήστε συγνώμη ο ένας από τον άλλον”. Δε ζητούσαν. Κατέβασαν το κεφάλι κάτω και δε ζητούσαν.

Είδατε άνδρα, εύκολα να λέει συγνώμη στη γυναίκα του; Όχι, ε; Κάποιος είπε όχι. Είδατε άνδρα να λέει συγνώμη εύκολα στην γυναίκα του; Δε λέει. “Είμαι άντρας. Ξέρω”.

Και αφού είπα στο παιδάκι: “Θα σας δώσω καραμελίτσες”. Θα, θα, θα, θα κλπ. Ξέρετε τι κάνανε; Κατεβασμένο το κεφάλι. ..υγνώμη!!. Όχι να ακουστεί συγνώμη. Να ακουστεί στα αυτιά, να τρομάξει ο διάβολος, να φύγει.

Βλέπετε που φτάνουμε στην εποχή μας! Βλέπετε πόσα πράγματα! Ο διάβολος με όλα αυτά τα συστήματα: δήθεν έτσι, δήθεν αλλιώς, δήθεν αλλιώς, μας ξεγελάει και μας εκτρέπει. Μας εκτρέπει. Και δεν το καταλαβαίνουμε.

Και πόσες φορές έχω πει καταργούμε, καταργούμε, καταργούμε πράγματα “δήθεν”, για να γίνουμε πιο σύγχρονοι. Αλλά δεν είναι έτσι.

Προχθές έκανα μία ομιλία και είπα: “Ακούστε την στο ραδιόφωνο, Τετάρτη στη σελίδα μας, την επόμενη Τετάρτη.

Ποια γλώσσα μιλούσαν στον Παράδεισο οι άνθρωποι; Αναρωτηθήκατε ποτέ, ποια γλώσσα μιλούσαν; Μέχρι την εποχή της Βαβέλ, οι άνθρωποι μιλούσαν μία γλώσσα, και μετά ο Καλός Θεός τα διέσπειρε.

Γιατί η Αγία Γραφή είναι γραμμένη -δε θα αναλύσω άλλο-, είναι στα ελληνικά γραμμένη η Καινή Διαθήκη; Και οι εβδομήκοντα έκαναν μετάφραση στα ελληνικά; Γιατί το τελευταίο βιβλίο της ιστορίας, ανθρώπινης ιστορίας είναι γραμμένο στα ελληνικά;

Γιατί ο Κύριος είπε: “Εγώ είμαι η Αρχή και το Τέλος, το Άλφα και το Ωμέγα”. Ωμέγα, υπάρχει σε καμιά άλλη γλώσσα; Σε καμιά.

“Αρχή”, είμαι η Αρχή. “Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην” (Γεν.1.1). “Εν αρχή”, ο Ιησούς Χριστός είναι η Αρχή, τελείωσε. Και το χρησιμοποιεί ως πρώτο βιβλίο, ως πρώτη έκφραση, να το πω έτσι, και ως τελευταίο βιβλίο της ιστορίας της ανθρώπινης.

Αγαπητοί μου, η ελληνική γλώσσα έχει τεράστια αξία. Γι’ αυτό και την πολεμάνε όλοι, την πολεμάνε. Γιατί δεν πήγαν να βγάλουν από τα Γαλλικά τους τόνους; Accent aigu, accent grave, τα πώς τα λένε και τα λοιπά. Γιατί δεν πήγαν να βγάλουν; Γιατί δεν πήγαν να αλλάξουν τα γράμματα τα Κινέζικα, τα Ισραηλινά και τα υπόλοιπα που έχουν κάτι καλικατούρες εκεί μέσα; Γιατί μόνο την ελληνική γλώσσα κυνηγάνε;

Την πήραμε από πολυτονικό και την κάναμε μονοτονικό. Γιατί; Τι έφταιγαν οι τόνοι; Τι έφταιγαν; Φταίει, φταίει το ότι μέσα από την ελληνική γλώσσα καταλαβαίνεις τι λέει ο καλός Θεός.

Γι’ αυτό, και ανοήτως, κι εμείς στην εποχή μας, καταργούμε, καταργούμε, καταργούμε παραδόσεις, καταργούμε την ιεροσύνη.

Πας στα νεκροταφεία να διαβάσεις τρισάγιο στις 40 πριν τις 40 και έρχονται κάποιες γυναικούλες, που γυροφέρουν εκεί, του διαβόλου όργανα: “Μην διαβάζεις. Πριν τα 40, δεν πρέπει να ανάβεις καντηλάκι, δεν πρέπει να διαβάζεις”. Ποιος το είπε αυτό; Ποιος το είπε αυτό κι άλλα πολλά ανόητα;

Βλέπετε τι κάνουμε στη ζωή μας; Συγνώμη που τα λέω αυτά τα πράγματα, αλλά δεν τα ακούτε άλλη φορά. Και κρατήστε τα, μην προδίδετε αυτά που έχουμε. Μην τα προδίδετε τόσο εύκολα. Τις παραδόσεις μας, τον λόγο μας, τον λόγο μας, τον ελληνικό λόγο μας.

Που πάνε στο σχολείο τα παιδιά και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, της μόδας πλέον, μοντέρνα παιδιά όλοι τους, της νέας γενιάς παιδιά όλοι τους. Και παπάδες καινούργιοι της νέας γενιάς. Αγράμματοι είμαστε. Αγράμματοι. Και δεν ξέρουμε να αναλύσουμε τον Λόγο του Θεού.

Ανθρωπισμό έχουμε. Διαφωτισμό έχουμε. Προτεσταντισμό έχουμε. Πατερικό λόγο δεν έχουμε.

Αγαπητοί μου, ο δαιμονισμένος, τι έκανε; κάθισε στα πόδια του Χριστού. Και όταν έφευγε ο Κύριος και του λέει ο δαιμονισμένος: “Πάρε με και εμένα μαζί, να ‘ρθω να κάνουμε… και να γίνω και εγώ όπως οι μαθητές σου”. Τι του είπε; “Όχι πήγαινε στον τόπο σου, στην πατρίδα σου, στην πόλη, και να διακηρύξεις αυτά που έγιναν”.

Δείτε εμπιστοσύνη! Δεν είπε: “Πού να πάω εγώ εκεί, εγώ δεν ξέρω τι να πω. Έπειτα έδιωξαν εσένα και θα κρατήσουν εμένα; Δεν ακούνε εσένα και θα ακούσουν εμένα;” Δεν είπε τίποτα. Υποταγή. Γιατί;

Γιατί αυτός που αγαπάει το καλό, δένεται με το καλό και δεν έχει δεύτερο λογισμό. Δεν έχει δεύτερη σκέψη. Δεν έχει “εγώ”. Δεν έχει τίποτα. Ταυτίζεται με τον “νουν” του Χριστού.

Αγαπητοί μου, εμείς τουλάχιστον έτσι να πορευθούμε στη ζωή μας. Μία σκέψη -κι αν κάνουμε και λαθάκια δεν πειράζει-. Ξέρουμε πού να επιστρέψουμε και πώς να επιστρέψουμε.

Μη δω άντρα να μην ξαναπεί συγνώμη. Πάντα λέμε: “Εσύ φταίς”. Γιατί βρε παιδιά να φταίει πάντα ο άλλος; Και θα πάθω τίποτα αν δεν φταίω και πω συγνώμη; Θα πάθω τίποτα; Δε παθαίνω τίποτα, αντίθετος θα γίνω πιο σπουδαίος.

Μου λέει μία κοπέλα: “Θα μας ανεβεί στο κεφάλι ο άντρας, άμα κάνουμε συνέχεια υποχωρήσεις”. Και της λέω: “Κοπέλα μου, στο γάμο δεν κατάλαβες που είπαμε ότι ο άντρας είναι η κεφαλή της γυναικός;

Τι φοβάσαι, λοιπόν; Κεφαλή σου είναι ο άντρας. Εσύ είσαι το σώμα. Αλλά δεν κατάλαβες ότι το σώμα κάνει ό,τι θέλει το κεφάλι. Ό,τι θέλει το κάνει το κεφάλι. Εγώ μπορώ να το γυρίσω έτσι; Το σώμα το γυρίζει. Ας γυρίσω το κεφάλι χωρίς σώμα να δούμε τι κάνουμε.

Να πώς τα δένει ο καλός Θεός. Κεφάλαιο ο άντρας, σώμα γυναίκα. Και τα δυο μας με την αγάπη, την ταπείνωση και τον νουν του Χριστού, δουλεύουν όμορφα, μόνο για τον Παράδεισο.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

 

Στην ευαγγελική περικοπή του δαιμονισμένου των Γεργεσηνών διακρίνονται δύο διαφορετικές στάσεις απέναντι στον Χριστό. Ο θεραπευμένος άνθρωπος κάθεται κοντά Του, ενώ οι κάτοικοι της περιοχής, κυριευμένοι από φόβο, Του ζητούν να φύγει. Ο φόβος αυτός γίνεται αφορμή να αναρωτηθούμε μήπως κι εμείς απομακρυνόμαστε από το καλό, επειδή φοβόμαστε ότι θα χρειαστεί να αλλάξουμε τη ζωή και τις συνήθειές μας.

Η ομιλία επισημαίνει ότι οι κάτοικοι δεν είπαν ούτε ένα «ευχαριστώ» για τη θεραπεία του συνανθρώπου τους ούτε ένα «συγγνώμη» για τη στάση τους. Οι δύο αυτές λέξεις έχουν μεγάλη σημασία για την πνευματική ζωή, αλλά συχνά δυσκολευόμαστε να τις πούμε, επειδή κυριαρχούν μέσα μας η γκρίνια, ο εγωισμός και η προσκόλληση στη δική μας γνώμη. Αντίθετα, καλούμαστε να αποκτήσουμε τον «νουν Χριστού» και να πορευόμαστε με μετάνοια και ταπείνωση.

Στη συνέχεια τονίζεται η αξία της ελληνικής γλώσσας και της εκκλησιαστικής παράδοσης, καθώς και η ανάγκη να μην εγκαταλείπουμε απερίσκεπτα όσα έχουμε παραλάβει. Παράλληλα, υπογραμμίζεται η σημασία του πατερικού λόγου για την κατανόηση του λόγου του Θεού.

Στο τέλος, προβάλλεται η εμπιστοσύνη του θεραπευμένου ανθρώπου, ο οποίος δέχεται την εντολή του Χριστού να επιστρέψει στον τόπο του και να διηγηθεί όσα έζησε. Η ομιλία καταλήγει σε μια προτροπή: να μάθουμε να ζητούμε συγγνώμη και να ζούμε τις σχέσεις μας, ιδιαίτερα μέσα στην οικογένεια, με αγάπη, ταπείνωση και τον νου του Χριστού.

 

• Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.

• Περίληψη, νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα