ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
Τὴ Κυριακὴ μετὰ τὴν Πεντηκοστὴ τὴν τῶν ἁπανταχοῦ τῆς Οἰκουμένης ἐν Ἀσία, Λιβύη καὶ Εὐρώπη, Βορρὰ τὲ καὶ Νότω, Ἁγίων Πάντων ἑορτὴν ἑορτάζομεν.
Μετὰ τὴν Πεντηκοστὴ καὶ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος οἱ Θεοφόροι Πατέρες θέσπισαν νὰ τιμῶνται καὶ νὰ ἑορτάζονται ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ ἀναδείχθηκαν ἀπὸ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα Ἅγιοι. Φανερώνοντας στὸν κόσμο τί μεγάλα θαυμαστὰ ἐπιτέλεσε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δίνοντας στοὺς ἀνθρώπους τὴ δυνατότητα νὰ ἀνέλθουν στὸν οὐρανὸ καὶ νὰ ζήσουν αἰώνια κοντὰ στὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος ἀνῆλθε στὸν οὐρανὸ μὲ τὴν ἀνθρώπινη σάρκα.
Ὁ Κύριος μας τὸ εἶπε ξεκάθαρα ὅτι σκοπὸς τῆς ζωῆς τοῦ κάθε ἀνθρώπου εἶναι ἡ ἁγιότητα «καὶ ἔσεσθε ἅγιοι, ὅτι ἅγιος ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς υμών…» (Λευϊτ. 20,7). Ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Κύριος πῆρε τὴν πεσοῦσα ἀνθρώπινη σάρκα καὶ μὲ αὐτὴ ἀνῆλθε στοὺς οὐρανούς, μᾶς ἄνοιξε τὶς πύλες τοῦ οὐρανοῦ καὶ μᾶς κάλεσε νὰ ἀνέβουμε ἀκολουθώντας Τον, ἀφοῦ πρῶτα φανερώσουμε τὴν δόξα τῆς θεότητάς Του στὴ γῆ, στὴ ζωὴ μας καὶ μάλιστα στὶς ὅποιες συνθῆκες ποὺ ὁ Κύριος εὐδόκησε νὰ ζήσουμε. Κάθε πιστὸς ἀναγεννημένος διὰ τοῦ βαπτίσματος στὴν καινὴ ζωὴ τοῦ Πνεύματος ἔχει κληθεῖ νὰ ἐκπληρώσει τὸν προορισμὸ τοῦ Ἀδάμ, νὰ κάνει δηλαδὴ νὰ βασιλεύσει στὸν κόσμο αὐτὸ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ. Ὅλοι λοιπὸν οἱ πιστοὶ ἔχουν κληθεῖ ἐν τῶ Χριστῶ καὶ διὰ τοῦ Χριστοῦ στὴν ἁγιότητα, σύμφωνα μὲ τὴν προτροπὴ τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, στὴν Α΄ ἐπιστολὴ του: «Ἅγιοι γίνεσθε», ἀλλὰ λίγοι τὸ κατορθώνουν οἱ ὁποῖοι γίνονται ὁλοζώντανα παραδείγματα γιὰ τοὺς ἐπὶ γῆς. Σ’ αὐτοὺς ὀφείλεται ἡ ὀμορφιὰ τῆς γῆς, ὅπου ἀνθίζουν ὡς «μυρίπνοα ἄνθη τοῦ Παραδείσου» καὶ μὲ τὸ δραστικὸ τους ἄρωμα προλαμβάνουν τὴ σῆψιν τῆς ἁμαρτίας καὶ διατηροῦν τὴ ζωτικότητα τῆς γῆς ἐφ’ ὅσον αὐτοὶ εἶναι καὶ τὸ «ἅλας τῆς γῆς». Δοκιμάσθηκαν παντοιοτρόπως στὴ γῆ κι ὁ Θεὸς τοὺς βρῆκε ἄξιους, τοὺς ἔκαμε φίλους Του καὶ τοὺς ξεχώρισε «ὡς σκεύη ἐκλογῆς τοῦ βαστᾶσαι τὸ ὄνομά Του ἐνώπιον ἐθνῶν καὶ βασιλέων».
«Ὀστράκινα σκεύη» ὑπῆρξαν οἱ ἐκλεκτοὶ αὐτοὶ τοῦ Θεοῦ ποὺ ἐμφάνισαν στὸν κόσμο τὰ δικαιώματα τοῦ Θεοῦ. Τὰ προσόντα τους: «ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αυτούς… ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίω ἐδοκίμασεν αὐτοὺς καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς». Ἀναρίθμητα ὑπῆρξαν τὰ βάσανα καὶ οἱ θλίψεις τῶν Ἁγίων στὴ ζωὴ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἄβελ τοῦ δικαίου μέχρι τοῦ τελευταίου Ἁγίου τῶν ἡμερῶν μας. Παρελαύνουν κάθε μέρα ὅλου τοῦ χρόνου μπροστὰ μας καὶ σήμερα συγκεντρωτικὰ στρατιὰ ἀμέτρητη, ἔχοντας κορυφαίους ἐκπροσώπους τους τὴν Παναγία Μητέρα καὶ τὸν Τίμιο Πρόδρομο. Μεγαλομάρτυρες, Ἄνδρες, Γυναῖκες καὶ Παιδιά, Ἀπόστολοι, Προφῆτες, Ἱεράρχες, Ἀσκητὲς ὅλοι ἀνταποκρίθηκαν στὴν κλήση ποὺ τοὺς ἔκαμε ὁ Θεὸς μὲ τὴν βαθιὰ καὶ πηγαία καὶ δυνατὴ τους πίστη. Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου εἰς τὴν ὁποία ἀναφέρει: «…εμπαιγμών καὶ μαστίγων πείραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς, ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνο μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αιγείοις δέρμασιν ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι… ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς οπαῖς τῆς γῆς, ἴνα κρείτονος ἀναστάσεως τύχωσι». Ὅλοι οἱ Ἅγιοι μέσα ἀπὸ ἀμέτρητες δυσκολίες φανέρωσαν στοὺς ἀνθρώπους μὲ τὰ θαύματά τους τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ.
Κατόρθωσαν μὲ τὴν ζωὴ τους νὰ ἐμφανίζουν τὸν Χριστὸ παρόντα στὸν κόσμο καὶ τοῦτο τὸ πέτυχαν διότι ἔγιναν «μιμηταὶ Χριστοῦ», κι ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πρὸς τοὺς Ρωμαίους «ἐνεδύθησαν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστόν». Τοῦ ἔμοιασαν κι ἔδωσαν στοὺς ἀνθρώπους τὴν δυνατότητα νὰ συναντοῦν στὸ πρόσωπό τους τὸν Χριστό, τὸν Θεάνθρωπο ποὺ εἶναι ἡ ζωή, ἡ λύτρωση καὶ ἡ Ἀναγέννηση τῶν ἀνθρώπων. Οἱ Ἅγιοι μὲ ἀλλὰ λόγια ἀποτελοῦν τὴν ἐλπίδα τοῦ κόσμου καὶ βεβαιώνουν τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀνθρώπου, ἐπιπλέον παρέχουν παρηγοριὰ σὲ ὅσους καταφεύγουν στὴ μεσιτεία τους σὲ ὧρες πειρασμῶν καὶ κινδύνων. Τὸ βεβαιώνει ὁ ἱερὸς ψαλμωδὸς λέγοντας: «Τοῖς αγίοις… ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος» τοὺς ἄφησε στὴ γῆ πρεσβευτὲς γιὰ νὰ μᾶς διακονοῦν στὶς πολλὲς μας θλίψεις καὶ ἀνάγκες. Βρίσκονται ἀνάμεσα μας ζῶντες «ἐν Πνεύματι» ὅσο κι ἂν στὴν πνιγηρὴ ἀτμόσφαιρα τῶν γήινων ἐπιτεύξεων, ἡμεῖς ἀπωλέσαμε τὴν προοπτικὴ τοῦ οὐρανοῦ. Οἱ Ἅγιοι δὲν μᾶς ἐγκατέλειψαν μόνους στὸν ἀνήφορο τῆς ζωῆς. Ὡραιότατα τούτη τὴν ἀλήθεια μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ Γέροντας Παΐσιος μὲ τὸ ἑξῆς περιστατικὸ: Κάποια ἡμέρα ἕνας ἁπλὸς ἁγιορείτης μοναχός, δὲν γνώριζε τὴν ἀκριβὴ ἡμερομηνία κι ἔκανε τὴν ἀκολουθία του μὲ κομποσκοίνι. Ὅταν ἔφθασε στὴν εὐχὴ: «Ἅγιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν» σταμάτησε καὶ διερωτήθηκε ποιὸς νὰ εἶναι ὁ ἑορταζόμενος τὴν ἡμέρα ἐκείνη Ἅγιος. Ἀμέσως μπροστὰ του τότε ἐμφανίσθηκε ὁ «ἄγνωστος» Ἅγιος καὶ τοῦ εἶπε: -Γέροντα, εἶμαι ὁ Λουκιλλιανός! Ὁ μοναχὸς δὲν ἄκουσε καλὰ καὶ ρώτησε: -Πώς; Λουκιανός; -Ὄχι, ἀπάντησε ὁ ἄγνωστος, «εἶμαι ὁ Λουκιλλιανός»! Καὶ ἐξαφανίσθηκε. Τότε ὁ μοναχὸς ἀναζήτησε τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου στὰ ἐκκλησιαστικὰ του βιβλία καὶ βρῆκε ὅτι ἦταν 3 Ἰουνίου, ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου Λουκιλλιανοῦ». Τὸ μικρὸ αὐτὸ περιστατικὸ δείχνει πολὺ καθαρὰ πόσο κοντὰ μας βρίσκονται οἱ Ἅγιοι. Παρεμβαίνουν στὴν καθημερινὴ μας ζωή, εἰσακούουν τὶς προσευχὲς μας, μᾶς ἐνισχύουν στὸν ἀγώνα μας, διορθώνουν τὰ λάθη μας, μᾶς δείχνουν μὲ ποικίλους τρόπους τῆς παρουσίας τους ὅτι ἡ ζωὴ μας δὲν εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, ὅτι ζοῦμε ὡς πάροικοι καὶ παρεπίδημοι, μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς.
Ἡ ζωὴ τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, λοιπὸν μοιάζει μὲ μιὰ κραυγὴ ἀφύπνισης. Εἶναι ἡ πυξίδα ποὺ δείχνει στὸν καθένα τὸν χαμένο προορισμὸ μας, τὴν ἁγιότητα.
Πηγή: «ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ» ΙΩΑΝΝΑΣ Δ. ΚΑΤΣΟΥΛΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΡΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2017
ΣΥΝΑΞΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΝΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΠΑΝΕΥΦΗΜΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ, ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ
Τὴν ἡμέρα αὐτὴ ποὺ φωτίζει ἡ δόξα τῶν δύο Κορυφαίων, ἡ Ἐκκλησία συνδέει μὲ τὴν μνήμη τους τοὺς ἄλλους πανευφήμους Ἀποστόλους τοῦ Κυρίου ποὺ συγκροτοῦν χορεία νέων ἀστέρων στὸ πνευματικὸ στερέωμά της. Θεμέλια καὶ στύλοι τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι οἱ ἄγγελοι στοὺς ὁποίους ἔχει ἐναποτεθεῖ ἡ φύλαξη τῶν δώδεκα πυλῶν ποὺ ἀνοίγουν τὴν εἴσοδο στὴν οὐράνια Ἱερουσαλὴμ (Ἀπ’. 21,9).
Δώδεκα ἦσαν οἱ γιοὶ τοῦ Ἰακώβ, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν καταβολὴ τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραήλ. Δώδεκα ἦσαν ἐπίσης οἱ μαθητὲς ποὺ διάλεξε ὁ Κύριος, τοὺς ὁποίους κατέστησε μάρτυρες τῆς διδασκαλίας καὶ τῶν θαυμάτων του καὶ ποὺ ἀπέστειλε νὰ κηρύξουν τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δίνοντάς τους τὴν ἐξουσία νὰ ἐκβάλλουν δαιμόνια καὶ νὰ θεραπεύουν κάθε ἀσθένεια (Ματθ. 10) καὶ οἱ ὁποῖοι στάλθηκαν ἀπὸ αὐτόν, μετὰ τὴν Ἀνάληψη, σὲ ὅλο τὸν κόσμο νὰ ἀναγγείλουν τὸ Εὐαγγέλιο σὲ ὅλη τὴν κτίση (Μαρκ. 16,4) καὶ νὰ βαπτίσουν τοὺς πάντες στὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Ματθ. 28,19).
Ὅπως ὁ Υἱὸς ἀπεστάλη ἀπὸ τὸν Πατέρα στὸν κόσμο αὐτὸ γιὰ τὴν Σωτηρία μας, ἔτσι κι Ἐκεῖνος ξεχωρίζοντας τοὺς μαθητὲς αὐτούς, τοὺς ἀπέστειλε νὰ διακηρύξουν ὅτι ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν ἦταν ἐγγὺς: Καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ Πατήρ, καγώ πέμπω ὑμᾶς (Ἰω. 20, 21). Ἔθεσε ὅρο οἱ Ἀπόστολοί του νὰ ἀπαρνηθοῦν κάθε ἐπίγειο δεσμὸ: Μὴ κτήσησθε χρυσὸν μηδὲν ἄργυρον μηδὲ χαλκὸν εἰς τὰς ζώνας ὑμῶν, μὴ πῆραν εἰς ὁδὸν μηδὲ δύο χιτώνας μηδὲ ὑποδήματα μηδὲ ράβδον… (Ματθ. 10, 9-10). Καὶ τοὺς ἀνήγγειλε ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπίσουν θλίψεις καὶ διωγμοὺς γιὰ νὰ δώσουν μαρτυρία γι’ αὐτὸν: Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσω λύκων… καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου… καὶ ἐπὶ ἡγεμόνας δὲ καὶ βασιλεῖς ἀχθήσεσθε ἕνεκεν ἐμοῦ εἰς μαρτύριον αὐτοίς καὶ τοῖς έθνεσιν∙ ὅταν δὲ παραδωδώσιν ὑμᾶς, μὴ μεριμνήσητε πὼς ἢ τί λαλήσετε∙ δοθήσεται γὰρ ὑμῖν ἐν ἐκείνη τὴ ὥρα τί λαλήσητε∙ οὐ γὰρ ὑμεῖς ἐστε οἱ λαλοῦντες, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ πατρὸς ὑμῶν τὸ λαλοῦν ἐν ὑμῖν (Ματθ. 17-20).
Μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου τόσο μὲ τὸν βίο τους ὅσο καὶ μὲ τὸ κήρυγμά τους, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι προσφέρθηκαν ὡς θέατρον τῶ κοσμῶ, καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις, λέγοντας μὲ τὸν Παῦλο: ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύομεν καὶ κολαφιζόμενθα καὶ αστατοῦμεν… λοιδορούμενοι ευλογοῦμεν… διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, δυσφημοὐμενοι παρακαλοῦμεν∙ ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα, ἕως ἄρτι (Α΄ Κορ. 4, 11-12) ὥστε μὲ τὴν θυσία του νὰ οἰκοδομηθεῖ ἡ Ἐκκλησία πάνω στὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι τῶν ἀνθρώπων (Α΄ Κορ. 2,5).
Γύρω ἀπὸ τοὺς Πρώτους καὶ Κορυφαίους, λοιπόν, οἱ ἅγιοι καὶ πανεύφημοι Ἀπόστολοι σχηματίζουν σήμερα ἕναν ἁρμονικὸ χορὸ:
Ἀνδρέας, ὁ Πρωτόκλητος, ἀδελφὸς τοῦ Πέτρου, ὁ ὁποῖος κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο στὶς ἀκτὲς τῆς Βιθυνίας, τοῦ Πόντου καὶ τῆς Ἀρμενίας. Ἐπιστέφοντας μέσω τοῦ Πόντου καὶ τοῦ Βυζαντίου, κατέβηκε μέχρι τὴν Ἑλλάδα καὶ σταυρώθηκε στὴν Πάτρα τῆς Ἀχαΐας [30 Νεομ.]
Ἰάκωβος, ὁ τοῦ Ζεβεδαίου, ποὺ ἔδωσε μαρτυρία γιὰ τὴν Ἀνάσταση σὲ ὅλη τὴν Ἰουδαία. Θανατώθηκε μὲ ξίφος κατόπιν διαταγῆς τοῦ βασιλιᾶ Ἡρώδη Ἀγρίππα, ὁ ὁποῖος φθονοῦσε τὴν φήμη του [30 Ἀπρ.].
Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, ἀδελφὸς τοῦ Ἰακώβου, ὁ ἐπιπεσὼν στὸ στῆθος τοῦ Κυρίου. Ἀφοῦ κήρυξε τὸν Χριστὸ στὴν ἐπαρχία τῆς Ἀσίας, ἐξορίστηκε μὲ διαταγὴ τοῦ Δομετιανοῦ στὴν Πάτμο, ὅπου συνέγραψε τὸ Εὐαγγέλιό του καὶ τὴν Ἀποκάλυψη. Ἐπιστρέφοντας στὴν Ἔφεσο, ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνη σὲ προχωρημένη ἡλικία [26 Σεπτ.].
Φίλιππος ὁ ἀπὸ Βηθσαϊδᾶ τῆς Γαλιλαίας, συμπατριώτης τοῦ Πέτρου καὶ τοῦ Ἀνδρέα, ὁ ὁποῖος ἀνήγγειλε τὸ χαρμόσυνο μήνυμα τῆς Σωτηρίας στὴν ἐπαρχία τῆς Ἀσίας καὶ στὴν περιοχὴ τῆς Ἱεράπολης τῆς Φρυγίας, μαζὶ μὲ τὴν ἀδελφὴ του Μαριάμ καὶ τὸν ἅγιο Βαρθολομαίο. Σταυρώθηκε στὴ Ἱεράπολη ἀπὸ τοὺς ἐθνικοὺς [14 Νοεμ.].
Ὁ Θωμᾶς, ὁ καὶ Δίδυμος, διέδωσε τὸ Εὐαγγέλιο στοὺς Πάρθους, τοὺς Μήδους, τοὺς Πέρσες καὶ στοὺς κατοίκους τῆς Ἰνδίας. Μαρτύρησε κτυπημένος ἀπὸ τὶς λόγχες τῶν εἰδωλολατρῶν [6 Οκτ.].
Ὁ Βαρθολομαίος κήρυξε στὴν Λυδία καὶ τὴν Μυσία μαζὶ μὲ τὸν Ἀπόστολο Φίλιππο. Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ τελευταίου συνέχισε τὴν ἀποστολὴ του στὴν Εὐδαίμονα Ἀραβία, στὴν Περσία καὶ τὴν Ἰνδία καὶ ὁλοκλήρωσε τὴν πορεία του στὴν Ἀρμενία, σταυρωθεὶς στὴν Αλβανόπολη (ἢ Ουρβανόπολη). Τὸ σκήνωμά του ποὺ πετάχθηκε στὴν θάλασσα μέσα σὲ ἕνα κιβώτιο, περισυνελέγη ἀργότερα στὴν Σικελία [11 Ἰούν.].
Ὁ Ματθαίος ὁ Τελώνης, ὀνομαζόμενος προηγούμενος Λευί. Ἦταν ἀδελφὸς τοῦ Ἰακώβου, γιὸς τοῦ Ἀλφαίου. Ἀφοῦ συνέγραψε τὸ Εὐαγγέλιό του ἀναχώρησε σὲ ἀποστολὴ στοὺς Πάρθους. Λέγεται ὅτι πέθανε στὴν πυρὰ στὴν Ἱεράπολη ἐπὶ τοῦ Εὐφράτη [16 Νοεμ.]
Ὁ Ἰάκωβος ὁ Αλφαίου, ὁ ἀδελφὸς του, ἀνήγγειλε τὸν Χριστὸ στὴν Γάζα, στὴν Ἐλευθερούπολη καὶ στὰ περίχωρά της. Σταυρώθηκε στὴν Ὀστακίνα τῆς Αἰγύπτου [9 Οκτ.].
Ὁ Σίμων ὁ Ζηλωτής, ἀπὸ τὴν Κανά τῆς Γαλιλαίας -ὁ ὁποῖος ὀνομάζεται καὶ Ναθαναὴλ στὸ Κατὰ Ἰωάννη Εὐαγγέλιο- κήρυξε τὸ μήνυμα τῆς Σωτηρίας στὴν Μαυριτανία καὶ τὴν βόρεια Ἀφρικὴ καὶ κατόπιν λέγεται ὅτι μετέβη στὴν Μεγάλη Βρετανία, ὅπου καὶ σταυρώθηκε [10 Μαΐου].
Ὁ Ἰούδας, ὁ συγγενὴς τοῦ Κυρίου -ὀνομαζόμενος ἐπίσης καὶ Θαδαῖος καὶ Λευί ἀπὸ τὸν ἅγιο Ματθαίο- ξεκίνησε γιὰ τὴν Μεσοποταμία καὶ ἐτερμάτησε τὸν βίο του στὴν περιοχὴ τοῦ ὄρους Ἀραράτ, κρεμασθεὶς καὶ σαϊτευθεὶς ἀπὸ τοὺς ἀπίστους {19 Ἰούν.].
Ὁ Ματθίας προστέθηκε στοὺς Ἀποστόλους μετὰ τὴν Ἀνάληψη, γιὰ νὰ ἀντικαταστήσει τὸν προδότη Ἰούδα. Κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο στὴν Αἰθιοπία, ὅπου παρέδωσε τὴν ψυχὴ του στὸν Θεὸ μετὰ ἀπὸ πολλὰ βασανιστήρια ποὺ ὑπέστη ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες [9 Αὐγ.].
Στοὺς μακαρίους αὐτοὺς Ἀποστόλους εἴθισται νὰ συνάπτονται καὶ οἱ ἅγιοι Εὐαγγελιστὲς: Μάρκος, πνευματικὸ τέκνο τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, ὁ ὁποῖος εὐαγγέλισε τὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ τὴν Πεντάπολη καὶ μαρτύρησε συνθλιβεὶς κάτω ἀπὸ ἕναν βράχο [25 Ἀπρ.], καὶ Λουκᾶς, ὁ ἰατρὸς καὶ πρῶτος εἰκονογράφος, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ ἀκολούθησε τὸν Παῦλο στὶς περιοδεῖες του συνέγραψε τὸ Εὐαγγέλιό του ὑπὸ τὴν ἔμπνευση ἐκείνου. Φθάνοντας στὴν Θήβα τῆς Βοιωτίας, ἐκοιμήθη ἐκεῖ ἐν εἰρήνη σὲ ἡλικία ὀγδόντα ἐτῶν [18 Ὀκτ].
Πάνω λοιπὸν στὶς μαρτυρίες γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου τῶν ἁγίων αὐτῶν Ἀποστόλων, τῶν ὁποίων εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθε ὁ φθόγγος καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ρήματα (Ψαλμ. 18, 5), οἰκοδομήθηκε ἡ Ἐκκλησία. Καὶ ἂν δικαίως καταλαμβάνουν τὴν πρώτη θέση στὴν χορεία τῶν ἁγίων, ὁ λόγος εἶναι ἀκριβῶς ὅτι ἀπαρνούμενοι τὰ πάντα γιὰ νὰ ἀκολουθήσουν τὸν Κύριο, ἔγιναν τέλειοι μιμητὲς του καὶ καλοῦν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους νὰ γίνουν μιμητὲς τούς, ὅπως ἐκεῖνοι τοῦ Χριστοῦ (Α΄ Κορ. 11,1).
Ὅταν παρῆλθε ἡ γενιὰ ἐκείνων ποὺ εἶχαν γνωρίσει τὸν Κύριο κατὰ τὴν ἐπίγεια παραμονὴ του, ἡ ἀποστολικὴ διακονία δὲν ἔσβησε ὡστόσο (ὅπως μαρτυρεῖ ὁ ἅγιος Παῦλος), ἀλλὰ μεταδόθηκε στοὺς Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασαμένους διὰ τοῦ φωτισμοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ Ἀποστολικὴ χάρις δὲν περιορίζεται λοιπὸν στὸ προφορικὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἀλλὰ ἐπεκτείνεται σὲ ὅλους τοὺς ἁγίους ποὺ συνέλαβαν στὴν οἰκοδόμηση τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν μαρτυρία ποὺ ἔδωσαν γιὰ τὴν Ἀνάσταση.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 10ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 30 IOYNIOY
Ματθ. θ’ 36, ι’ 1-8
ΚΕΙΜΕΝΟ
36 Ἰδὼν δὲ τοὺς ὄχλους ἐσπλαγχνίσθη περὶ αὐτῶν, ὅτι ἦσαν ἐκλελυμένοι καὶ ἐρριμμένοι ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα
1 ΚΑΙ προσκαλεσάμενος τοὺς δώδεκα μαθητὰς αὐτοῦ ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν πνευμάτων ἀκαθάρτων ὥστε ἐκβάλλειν αὐτὰ καὶ θεραπεύειν πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν. 2 Τῶν δὲ δώδεκα ἀποστόλων τὰ ὀνόματά εἰσι ταῦτα· πρῶτος Σίμων ὁ λεγόμενος Πέτρος καὶ Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννης ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, 3 Φίλιππος καὶ Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς καὶ Ματθαῖος ὁ τελώνης, Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ἀλφαίου καὶ Λεββαῖος ὁ ἐπικληθεὶς Θαδδαῖος, 4 Σίμων ὁ Κανανίτης καὶ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης ὁ καὶ παραδοὺς αὐτόν. 5 Τούτους τοὺς δώδεκα ἀπέστειλεν ὁ Ἰησοῦς παραγγείλας αὐτοῖς λέγων· εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε καὶ εἰς πόλιν Σαμαρειτῶν μὴ εἰσέλθητε· 6 πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. 7 πορευόμενοι δὲ κηρύσσετε λέγοντες ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. 8 ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, νεκροὺς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
36Kαι σαν είδε τον κόσμο, ένιωσε συμπόνια γι’ αυτούς, γιατί ήταν τυραννισμένοι και εγκαταλειμμένοι σαν πρόβατα χωρίς βοσκό
1Kατόπιν φώναξε κοντά του τους δώδεκα μαθητές του και τους έδωσε εξουσία πάνω στα ακάθαρτα πνεύματα, έτσι που να μπορούν να τα βγάζουν και να θεραπεύουν κάθε αρρώστια και κάθε πάθηση. 2Kαι τα ονόματα των δώδεκα αποστόλων είναι τα εξής: Πρώτος ο Σίμων, που αποκαλείται Πέτρος και ο αδελφός του ο Aνδρέας, ο Iάκωβος, ο γιος του Zεβεδαίου και ο αδελφός του ο Iωάννης, 3ο Φίλιππος και ο Bαρθολομαίος, ο Θωμάς και ο Mατθαίος ο τελώνης, ο Iάκωβος, ο γιος του Aλφαίου και ο Λεββαίος, που επονομάστηκε Θαδδαίος, 4ο Σίμων ο Kανανίτης και ο Iούδας ο Iσκαριώτης, αυτός ο οποίος και τον κατάδωσε. 5Aυτούς τους δώδεκα απέστειλε ο Iησούς, αφού τους έδωσε οδηγίες λέγοντάς τους: «Mην πάρετε το δρόμο προς τα έθνη και σε πόλη Σαμαρειτών μην μπείτε. 6Πηγαίνετε, καλύτερα, στα πρόβατα τα χαμένα του λαού Iσραήλ. 7Kαι περιοδεύοντας να κηρύττετε λέγοντας πως έχει πλησιάσει η βασιλεία των ουρανών. 8Nα γιατρεύετε αρρώστους, να καθαρίζετε λεπρούς, να ανασταίνετε νεκρούς, να βγάζετε δαιμόνια. Δωρεάν πήρατε, δωρεάν δώστε.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Ὡς δωδεκάπυρσος, λυχνία ἔλαμψαν, οἱ Δωδεκάριθμοι, Χριστοῦ Ἀπόστολοι, Πέτρος καὶ Παῦλος σὺν Λουκᾶ, Ἀνδρέας καὶ Ἰωάννης, Βαρθολομαῖος Φίλιππος, σὺν Ματθαίω καὶ Σίμωνι, Μᾶρκος καὶ Ἰάκωβος, καὶ Θωμὰς ὁ μακάριος, καὶ ηὔγασαν τοὺς πίστει βοώντας χαίρετε Λόγου οἱ αὐτόπται.
