ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΝΑΚΟΜΙΔΗΣ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΦΟΡΟΥ
Ἀφοῦ κατέστη, σύμφωνα τὴν ἐπιθυμία του, καθαρὸς «σίτος Θεοῦ», τὸν ὁποῖον ἄλεσαν μὲ τὰ δόντια τους τὰ θηρία στὸ ἀμφιθέατρο τῆς Ρώμης, δὲν ἔμειναν ἀπὸ τὸν ἅγιο ἐπίσκοπο παρὰ μόνο τὰ μεγαλύτερα ἀπὸ τὰ ὀστὰ του. Κάποιοι πιστοὶ συνέλεξαν τὰ τίμια αὐτὰ λείψανα καὶ τὰ μετέφεραν στὴν Ἀντιόχεια, ὅπου οἱ χριστιανοὶ τὰ ὑποδέχθηκαν πανηγυρικὰ καὶ τὰ τίμια λείψανα ἀναδείχθηκαν πηγὴ θαυμάτων καὶ πνευματικῆς παρηγορίας.
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΧΙΟΥ
Γόνος εὐσεβοῦς οἰκογενείας τῆς Χίου, ὁ Δημήτριος, νέος ἀκόμη, πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ νὰ ἐργασθεῖ ἐκεῖ στὸν μεγαλύτερο ἀδελφὸ του ποὺ ἦταν ἔμπορος. Λίγο καιρὸ ἀργότερα ἀρραβωνιάσθηκε χωρὶς νὰ ζητήσει τὴ γνώμη τοῦ ἀδελφοῦ του, ὁ ὁποῖος ὀργίσθηκε καὶ ἔδιωξε τὸν Δημήτριο ἀπὸ τὴν οἰκία του. Στερημένος τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὴν τροφή, θυμήθηκε ὁ Δημήτριος ὅτι ἕνας πλούσιος Τοῦρκος πελάτης τοῦ ἀδελφοῦ του τοῦ χρωστοῦσε χρήματα. Πῆγε λοιπὸν σ’ αὐτόν, δῆθεν ὅτι τὸν ἔστειλε ὁ ἀδελφὸς του γιὰ νὰ εἰσπράξει τὴν ὀφειλή, μὲ πρόθεση νὰ τὴν οἰκειοποιηθεῖ. Καθὼς ὁ Τοῦρκος ἀπουσίαζε, τὸν δέχθηκε ἡ κόρη του, ἡ ὁποία βλέποντας νὰ ἔρχεται τόσο συχνὰ στὸ σπίτι τους φέρνοντας διάφορα ἐμπορεύματα αὐτὸς ὁ νέος καὶ ὡραῖος χριστιανός, τὸν εἶχε ἐρωτευτεῖ. Κατάφερε νὰ τὸν περάσει στὸν γυναικωνίτη της καὶ χρησιμοποιώντας ὅλα τὰ ἀποθέματα τῆς διαβολικῆς της γοητείας, τὸν ἔπεισε νὰ ἀπαρνηθεῖ τὴν πίστη του καὶ νὰ τῆς ὑποσχεθεῖ ὅτι θὰ γίνει μουσουλμάνος γιὰ νὰ τὴν παντρευτεῖ.
Ἔμεινε ἔτσι περίπου δύο μῆνες μαζὶ της στὸ ἀρχοντόσπιτο σὰν φυλακισμένος, διότι οἱ Τοῦρκοι βλέποντας τὸ θλιμμένο ὕφος του φοβόταν ὅτι δὲν θὰ τηρήσει τὴν ὑπόσχεσή του. Τελικὰ ἡ συνείδησή του ἀφυπνίσθηκε, κατάλαβε τὸ λάθος του καὶ ἐκμεταλλευόμενος τὸν ὕπνο τους, μιὰ νύχτα τοῦ ραμαζανιοῦ, κατέφυγε στὸ σπίτι ἑνὸς γνώριμού του χριστιανοῦ. Τὰ δάκρυά του ἔτρεχαν ποτάμι, ἔγδερνε τὸ πρόσωπό του μὲ τὰ νύχια του στενάζοντας καὶ ἐξομολογεῖτο τὸ ἁμάρτημά του. Κάλεσαν τὸν ἀδελφὸ του καὶ τὸν ἐξομολόγο του. Τοὺς ὀμολόγησε τὰ πάντα, ἐξομολογήθηκε τὴν ἄρνηση τῆς πίστης του καὶ δήλωσε ὅτι ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα μοναδικὴ του ἐπιθυμία ἦταν νὰ ξεπλύνει τὸ σφάλμα του μὲ τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου. Λίγο ἀργότερα ἔστειλε γραπτὴ ἐξομολόγηση στοὺς γονεῖς του, ζητώντας τὴν εὐλογία τους ὥστε νὰ ὀμολογήσει τὸν Χριστὸ ἐνώπιον τῶν Τούρκων, ἐπανορθώνοντας ἔτσι τὴν ἄρνησή του μὲ τὸν θάνατό του γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ὁ πνευματικὸς του, φοβούμενος μήπως ἡ ἐπιθυμία του ἦταν ἀπόρροια ἀνθρώπινου συναισθηματισμοῦ καὶ μήπως ὑποκύψει τὴν στιγμὴ τῆς ἐκτέλεσης, ἀποφάσισε νὰ τὸν δοκιμάσει ἐπιβάλλοντάς του ἕναν αὐστηρὸ κανόνα νηστείας καὶ προσευχῆς. Εἴκοσι ἡμερόνυχτα, σχεδὸν ἄυπνος καὶ νηστικός, θρηνώντας ἀδιάκοπα καὶ μὲ τὸ πνεῦμα προσηλωμένο μόνον στὸν Θεό, ὁ ἅγιος μάρτυς μὲ ζῆλο ὁλοένα πιὸ διάπυρο ἐπεδίωκε τὴν πραγματοποίηση τῆς ἀπόφασής του. Τέλος, ἔλαβε σὲ φωτεινὸ ὅραμα τὴν πληροφορία ὅτι ἡ ἀπόφασή του ὄντως ἦταν θέλημα Θεοῦ καὶ ὅτι, πρεσβεῖες τῆς Θεοτόκου, ὁ Χριστὸς θὰ τοῦ ἔδινε τὴν δύναμη γιὰ νὰ τελειωθεῖ μαρτυρικῶς. Ἔλαβε τότε τὴν εὐλογία τοῦ πνευματικοῦ, μετέλαβε τῶν ἀχράντων Μυστηρίων καὶ παρουσιάσθηκε μὲ θάρρος στὸν Τοῦρκο δικαστή. Διηγήθηκε τὴν ἄρνησή του, ὀμολόγησε τὴν πίστη του στὸν Χριστὸ καί, ρίχνοντας κατὰ γῆς τὸ μουσουλμανικὸ σαρίκι του, δήλωσε ὅτι ἦταν ἕτοιμος νὰ ὑποστεῖ κάθε λογῆς τιμωρία. Τὸν ἔκλεισαν πολλὲς ἡμέρες σ’ ἕνα σκοτεινὸ καὶ ὑγρὸ κελλί, τὸ ὁποῖο μετέτρεψε σὲ νυφικὴ παστάδα μὲ τὶς προσευχὲς του καὶ ὑπεβλήθη σὲ ἀλλεπάλληλες ἀνακρίσεις καὶ ραβδισμούς. Ὅλα αὐτὰ ὅμως ἐνίσχυσαν τὴν ἀπόφασή του.
Ἡ δόλια μουσουλμανίδα τὸν ἀκολούθησε ἀκόμη καὶ μέσα στὴν φυλακὴ καὶ μεταχειρίσθηκε κάθε πανουργία της γιὰ νὰ τὸν ἑλκύσει ἄλλη μιὰ φορὰ πρὸς τὸ μέρος της. Μάταια∙ ὁ ἅγιος μάρτυς εἶχε πλέον ἁγνὴ σύντροφο τὴν Παναγία. Οἱ Χιῶτες τῆς Πόλης, ἀπὸ φόβο μήπως ὑποκύψει στὸ μαρτύριο καὶ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, ἔκαναν ἔρανο καὶ συγκέντρωσαν ἕνα ποσὸ στὶς ἐκκλησίες τῆς Πόλης, ὥστε νὰ ἀναπεμφθεῖ δέηση ὑπὲρ αὐτοῦ τὴν ὥρα τοῦ ἀγώνα. Άντιστεκόμενος ὡσὰν ἀδάμας στοὺς βασανισμούς, στὶς κολακεῖες τῶν Τούρκων καὶ στὰ γλυκόλογα τῆς κοπέλας, ὀργάνου τοῦ διαβόλου, ὁ ἅγιος μάρτυς δέχθηκε μὲ χαρὰ τὴν καταδίκη του σὲ θάνατο. Ἀρνήθηκε νὰ τοῦ δέσουν τὰ μάτια, γονάτισε ἥσυχα μπροστὰ στὸ ξύλο τοῦ ἀποκεφαλισμοῦ καὶ ἔσκυψε τὸ κεφάλι λέγοντας: «Μνήσθητὶ μου, Κύριε, ἐν τὴ βασιλεία Σου!» Οἱ πολυάριθμοι χριστιανοὶ ποὺ παρευρίσκονταν, ἔσπευσαν τότε, περιφρονώντας τὰ χτυπήματα τῶν στρατιωτῶν, ἄλλοι γιὰ νὰ βρέξουν ἕνα μαντήλι στὸ αἷμα τοῦ μάρτυρα, ἄλλοι γιὰ νὰ πάρουν ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὰ ροῦχα του. Ὅλοι ἦσαν ἔμπλεοι χαρὰς γιατὶ ἡ ἑκούσια θυσία τοῦ ἁγίου Δημητρίου θὰ ἀπέβαινε γι’ αὐτοὺς πηγὴ εὐλογίας.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 5ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Ματθ.ιε’ 21-28
ΚΕΙΜΕΝΟ
21 Καὶ ἐξελθὼν ἐκεῖθεν ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος. 22 καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία ἀπὸ τῶν ὁρίων ἐκείνων ἐξελθοῦσα ἐκραύγασεν αὐτῷ λέγουσα· ἐλέησόν με, Κύριε, υἱὲ Δαυΐδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται. 23 ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον. καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· ἀπόλυσον αὐτήν, ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν. 24 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. 25 ἡ δὲ ἐλθοῦσα προσεκύνησεν αὐτῷ λέγουσα· Κύριε, βοήθει μοι. 26 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις. 27 ἡ δὲ εἶπε· ναί, Κύριε· καὶ γὰρ τὰ κυνάρια ἐσθίει ἀπὸ τῶν ψυχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τῶν κυρίων αὐτῶν. 28 τότε ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
21Bγήκε κατόπιν από εκεί ο Iησούς και αναχώρησε στα μέρη της Tύρου και της Σιδώνας. 22Eμφανίστηκε τότε μια Xαναναία γυναίκα, που βγήκε από την περιοχή εκείνη, και είπε κραυγάζοντας: «Eλέησέ με, Kύριε, Γιε του Δαβίδ. H θυγατέρα μου δαιμονίζεται άσχημα». 23Eκείνος όμως δεν της αποκρίθηκε ούτε λέξη. Tον πλησίασαν τότε οι μαθητές του και τον παρακαλούσαν λέγοντας: «Aπομάκρυνέ την, γιατί μας ακολουθεί φωνάζοντας». 24Kι εκείνος αποκρίθηκε: «Δε στάλθηκα, παρά μονάχα για τα χαμένα πρόβατα του λαού Iσραήλ».25Eκείνη όμως ήρθε και τον προσκυνούσε λέγοντας: «Kύριε, βοήθα με». 26Aλλ’ εκείνος της αποκρίθηκε: «Δεν είναι σωστό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών του και να το πετάξει στα σκυλιά». 27Tότε εκείνη του είπε: «Nαι, Kύριε, αλλά και τα σκυλιά θρέφονται από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των αφεντικών τους». 28Tότε ο Iησούς της αποκρίθηκε: «Γυναίκα, μεγάλη είναι η πίστη σου! Nα γίνει αυτό που θέλεις». Kαι γιατρεύτηκε η κόρη της την ώρα εκείνη.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς θησαυρὸν πλουτοποιῶν δωρημάτων, τὴν τῶν λειψάνων σου μυρίπνοον θήκην, τὴ ποίμνη σου μετήγαγον ἐκ Ρώμης εὐσεβῶς, ἧσπερ τὴν ἐπάνοδον, ἑορτάζοντες ποθῶ, χάριν ἀρυόμεθα, πολλαπλῶν ἰαμάτων, τοὺς σοὺς ἀγῶνας μέλποντες ἀεί, Ἱερομάρτυς Ἰγνάτιε ἔνδοξε.
