ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ’ ΛΟΥΚΑ – ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΣΟΦΟΝΙΟΥ

Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ

 (Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).

με θέμα λειτουργικού κηρύγματος:

«Ποιος μας κλείνει το στόμα;»

Διαβάστε την ακολουθία της Κυριακής ΙΔ’ ΛΟΥΚΑ ΕΔΩ

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΣΟΦΟΝΙΟΥ

Ὁ Σοφονίας, υἱὸς Χουσί ἀπὸ τὴν φυλὴ τοῦ Συμεών, εἶναι ὁ ἔνατος στὴν τάξη τῶν Ἐλασσόνων Προφητῶν. Ἔζησε στὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωσία (640-609 π.Χ.), πρὶν ὁ βασιλέας αὐτὸς ξεκινήσει τὸ ἔργο τῆς θρησκευτικῆς ἀποκατάστασης τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα. Πράγματι, ἔχοντας ἀπωλέσει τμῆμα τῆς ἐπικρατείας του μετὰ τὴν εἰσβολὴ τοῦ βασιλέα τῶν Ἀσσυρίων Σενναχηρείμ (700 π.Χ.), καὶ ἔχοντας βαθιὰ ἀναστατωθεῖ ἀπὸ τὴν ἀσεβὴ πολιτεία τῶν βασιλέων Μανασσῆ καὶ Ἀμών, τὸ βασίλειο τοῦ Ἰούδα εἶχε περιέλθει στὴν εἰδωλολατρία καὶ τὴν δυσσεβεία. Ὁ προφήτης Σοφονίας, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἑρμηνεύεται «ὑπὸ Κυρίου φυλαττόμενος» καὶ «σκοπιὰ Κυρίου», ἐστάλη ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ νὰ κηρύξει ὅτι πλησιάζει ἡ Ἡμέρα Κυρίου, Ἡμέρα φρικτὴ καὶ φοβερὰ τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ κατὰ τῶν εἰδωλολατρῶν καὶ κατὰ τῆς Ἱερουσαλήμ, ἐὰν ἡ πόλη αὐτὴ δὲν μετανοήσει. Πάντες οἱ ἀσεβεῖς θὰ ἐξολοθρευθοῦν ἀπὸ τὸ πῦρ τῆς φανέρωσης τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐπὶ τοῦ ὄρους τοῦ ἁγίου αὐτοῦ, τὸ κατάλοιπον τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ταπεινὸς καὶ πράος λαὸς ποὺ εὐλαβεῖτο τὸ Ὄνομα τοῦ Σωτῆρος, θὰ ἀποκατασταθοῦν καὶ θὰ ἀγαλλιάσουν μαζὶ μὲ ὅλους ἐκείνους, ποὺ προερχόμενοι ἀπὸ ἔθνη εἰδωλολατρῶν θὰ πιστεύσουν στὸν Χριστὸ  καὶ θὰ εὐλαβοῦνται τὸ Ὄνομά Του. Τότε ὁ Θεὸς Κύριος θὰ κατασκηνώσει στὴν νέα Σιών, στὴν Ἐκκλησία, τὴν θυγατέρα Ἱερουσαλήμ. Θὰ συγκεντρώσει τοὺς ἐκλεκτοὺς του ἐν ἀγάπη καὶ χαρὰ καὶ πάντες θὰ εὐφρανθοῦν σὲ ἡμέραν ἑορτῆς αἰωνίου.

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΓΕΛΗ ΤΟΥ ΕΝ ΧΙΩ ΑΘΛΗΣΑΝΤΟΣ

Ὁ εὐλαβὴς Άγγελής καταγόταν ἀπὸ τὸ Ἄργος τῆς Πελοποννήσου καὶ ἀσκοῦσε ἐμπειρικὰ τὴν ἰατρικὴ στὸ Κουσάντασι κοντὰ στὴν Ἔφεσο, στὶς ἀρχὲς τοῦ 19ου αἰώνα. Μιὰ ἡμέρα ἕνας ἀσεβὴς καὶ ἄθεος Γάλλος ἄκουσε τὸν Ἀγγελή νὰ μιλᾶ γιὰ τὴν ἁγία πίστη τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τὸν χλεύασε. Φιλονίκησαν καὶ ὁ Ἀγγελής τοῦ εἶπε ὅτι μποροῦσε νὰ ἀποδείξει ἐμπράκτως τὴν ἁγιότητα τῆς Πίστεώς του∙ τὸν κάλεσε σὲ δημόσια μονομαχία ἀφήνοντάς τον νὰ διαλέξει τὰ ὄπλα του ἐνῶ ὁ ἴδιος θὰ μονομαχοῦσε ὁπλισμένος μόνο μ’ ἕνα ραβδί. Ὑπέγραψαν πρωτόκολλο ἐνώπιον τοῦ Γάλλου προξένου καὶ ὁρίσθηκε ἡ μονομαχία γιὰ τὴν ἐπαύριο. Τὴν νύχτα ὅμως, συλλογιζόμενος τὸ ἱερὸ θάρρος τοῦ ἀντιπάλου του, ὁ βλάσφημος ξένος κατελήφθη ἀπὸ τρόμο καὶ πανικό, παραιτήθηκε ἀπὸ τὴ μονομαχία καὶ ὁ Ἀγγελής ἀνακηρύχθηκε δημοσίως καὶ ἐπισήμως νικητής. Μετὰ τὸ συμβὰν αὐτό, ὁ Ἀγγελής ἐγκατέλειψε τὴν ἰατρικὴ καὶ τὴν συναναστροφὴ μὲ τοὺς ἀνθρώπους∙ κλείσθηκε στὴν οἰκία του, ἀφιερώθηκε στὴν ἡσυχία καὶ ἐκμυστηρεύτηκε σὲ φίλους του τὴν σταθερὴ του ἀπόφαση νὰ μαρτυρήσει καὶ νὰ χύσει τὸ αἷμα του ὑπὲρ τῆς ἁγίας Πίστεως γιὰ νὰ καταδείξει τὴν θεία τῆς δύναμη.

Τὸ Σάββατο τοῦ Λαζάρου τοῦ ἔτους 1813, χωρὶς συγκεκριμένο λόγο, ἀποφάσισε νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πατρώα πίστη καὶ νὰ γίνει μουσουλμάνος. Ἡ συμπεριφορὰ του ὡς μουσουλμάνου ἦταν ἀξιοπερίεργη, καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγο καιρὸ οἱ ἀρχὲς τὸν ἐκδιῶξαν ἀπὸ τὸ Ναύπλιο καὶ τὸν ἐξόρισαν στὴν Χίο. Στὴν Χίο ὁ Ἀγγελής πήγαινε σὲ ἐκκλησίες ὅταν δὲν ἦταν καιρὸς τῆς Ἀκολουθίας, καὶ μὲ ἄφθονα δάκρυα ἀνέπεμπε κατανυκτικὲς προσευχὲς πρὸς ὅλους τοὺς ἁγίους καὶ ἰδιαίτερα πρὸς τοὺς μάρτυρες. Εἶχε μεγάλη εὐλάβεια στὸν ἅγιο Μακάριο Νοταρᾶ, πρώην ἐπίσκοπο Κορίνθου (+1905) [17 Ἀπρ.]∙ συχνὰ πήγαινε στὸν τάφο του, τὸν ἔβρεχε μὲ δάκρυα, χτυποῦσε τὸ κεφάλι του στὴν ταφόπλακα καὶ παρακαλοῦσε τὸν ἅγιο, ποὺ ὑπῆρξε ἀλείπτης πολλῶν νεομαρτύρων, νὰ τὸν ἐνδυναμώσει ὥστε πρεσβεῖες του νὰ ἀξιωθεῖ νὰ τελειώσει θεάρεστα τὸν ἀγώνα τῆς ἀθλήσεως. Μιὰ ἡμέρα πῆγε σ’ ἕνα τελωνειακὸ φυλάκιο καὶ ὀμολόγησε πὼς εἶναι χριστιανός. Οἱ τελωνειακοὶ καὶ οἱ φρουροὶ τὸν ἔδειραν ἀνελέητα καὶ τὸν πῆγαν στὸν διοικητή. Μὲ διαταγὴ του ἔρριξαν τὸν Ἀγγελή σιδηροδέσμιο στὴν φυλακὴ καὶ τὸν βασάνισαν φρικτά. Ὁ ἅγιος ἔμεινε ἀμετακίνητος στὴν γνώμη του καὶ τὴν ἑπόμενη (3 Δεκεμβρίου 1813) ἐτελειώθη μὲ ἀποκεφαλισμό.

Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος τέταρτος. Εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
Λουκ. ιη’ 35-43

ΚΕΙΜΕΝΟ

35 Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ ἐγγίζειν αὐτὸν εἰς Ἱεριχὼ τυφλός τις ἐκάθητο παρὰ τὴν ὁδὸν προσαιτῶν· 36 ἀκούσας δὲ ὄχλου διαπορευομένου ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. 37 ἀπήγγειλαν δὲ αὐτῷ ὅτι Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος παρέρχεται. 38 καὶ ἐβόησε λέγων· Ἰησοῦ υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησόν με· 39 καὶ οἱ προάγοντες ἐπετίμων αὐτῷ ἵνα σιωπήσῃ· αὐτὸς δὲ πολλῷ μᾶλλον ἔκραζεν· υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησόν με. 40 σταθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐκέλευσεν αὐτὸν ἀχθῆναι πρὸς αὐτόν, ἐγγίσαντος δὲ αὐτοῦ ἐπηρώτησεν αὐτὸν 41 λέγων· τί σοι θέλεις ποιήσω; ὁ δὲ εἶπε· Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω. 42 καὶ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ἀνάβλεψον· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. 43 καὶ παραχρῆμα ἀνέβλεψε, καὶ ἠκολούθει αὐτῷ δοξάζων τὸν Θεόν· καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἰδὼν ἔδωκεν αἶνον τῷ Θεῷ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

35Στο μεταξύ, καθώς πλησίαζε πια στην Iεριχώ, συνέβη το εξής περιστατικό. Ένας τυφλός καθόταν στην άκρη του δρόμου και ζητιάνευε. 36Kι όταν άκουσε να περνάει κόσμος, ρωτούσε να μάθει σαν τι να συνέβαινε. 37Tον πληροφόρησαν, λοιπόν, ότι περνάει ο Iησούς ο Nαζωραίος. 38Tότε αυτός άρχισε να φωνάζει δυνατά:  «Iησού, Γιε του Δαβίδ, ελέησέ με». 39Mα εκείνοι που βάδιζαν μπροστά, τον μάλωναν για να σωπάσει. Eκείνος όμως φώναζε ακόμα περισσότερο:  «Γιε του Δαβίδ, ελέησέ με»! 40Στάθηκε τότε ο Iησούς και πρόσταξε να τον φέρουν κοντά του. Kι όταν πλησίασε, τον ρώτησε: 41 «Tι θέλεις να σου κάνω:» Kι εκείνος απάντησε  «Kύριε, να ξαναδώ!» 42Tότε ο Iησούς του είπε:  «Nα ξαναδείς! H πίστη σου σε έσωσε»! 43Kαι μεμιάς ξαναβρήκε την όρασή του κι ακολουθούσε τον Iησού δοξολογώντας το Θεό! Kι όλος ο λαός, μόλις το είδε αυτό, δοξολόγησε το Θεό.

Ἀπολυτίκιον
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Συνιείς φερωνύμως των μελλόντων την πρόγνωσιν, εκφαντορικώς προεκφαίνεις, την αιώνιον λύτρωσιν. Σιών γαρ βασιλέα τον Χριστόν, κηρύττεις Σοφονία εμφανώς, παρ’ αυτού γαρ ελυτρώθημεν της αράς, Προφήτα οι βοώντες σοι, δόξα τω σε δοξάσαντι Θεώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω δωρουμένω διά σου, πάσι συγχώρησιν.