ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ
Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ
(Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).
Διαβάστε την ακολουθία της
Θείας Λειτουργίας της Αγίου Πορφυρίου ΕΔΩ
.
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗ
Ὀ π.Πορφύριος γεννήθηκε το 1906, ἀπό εὐσεβεῖς καί πολύ φτωχούς γονεῖς στό χωριό Ἅγιος Ἰωάννης Καρυστίας Εὐβοίας. Στό σχολείο πῆγε μέχρι Β’Δημοτικού. Τά γράμματα τά ἔμαθε διαβάζοντας τό Εὐαγγέλιο καί τά λειτουργικά βιβλία τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ πατέρας του εἶχε πάει νά δουλέψει στή διώρυγα τοῦ Παναμᾶ, γιά νά συντηρήσει τήν οἱκογένειά του. Κι ὁ μικρός Εὐάγγελος – αὐτό ἦταν τό ὄνομα τοῦ Γέροντα – δούλευε στά χωράφια καί ἔβοσκε τά λιγοστά πρόβατά τους στίς πλαγιές τοῦ χωριοῦ. Ἐκεῖ διάβαζε καίτό Βίο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Καλυβίτη. Τόσο πολύ τόν συνεπῆρε ἡ ἁγία μορφή τοῦ Ὁσίου, πού ἄρχισε νά σκέπτεται νά τόν μιμηθεῖ.
Μικρός καθώς ἦταν, 13-14 ἐτῶν, βρῆκε τόν τρόπο καί ἔφυγε γιά τό Ἄγιον Ὄρος. Ἐκεῖ ἐγκαταστάθηκε στά Καυσοκαλύβια καί ἔγινε ὐποτακτικός σέ ἔνα κελί, σέ δύο πολύ καλά καί αὐστηρά Γεροντάκια. Ἔζησε μαζί τους 5-6 χρόνα, ἔμαθε τήν καλογερική, τήν «ἄκρα» καί «χαρούμενη» ὅπως ἔλεγε, ὑπακοή, τήν καθαρή ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί δέχθηκε τό διορατικό χάρισμα. Ὅμως ἀρρώστησε ἄσχημα, καί ὁ Θεός ἔδειξε ὅτι ἤθελε νά τόν «μεταθέσει» στόν κόσμο, γιά νά μπορέσει νά φωτίσει τούς ἀνθρώπους, μέ τή χάρη πού εἶχε, νά τούς ἐμπνεύσει, νά τούς παρηγορήσει, να τούς καθοδηγήσει. Ἔτσι, γύρισε στήν πατρίδα του τήν Εὔβοια, ὄπου ἐγκαταβίωσε στό Μοναστήρι τοῦ Ἁγ. Χαραλάμπους στό Αὐλωνάρι. Ἐκεῖ θεραπεύθηκε. Σέ ἠλικία 20 ἐτῶν συναντήθηκε μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπο τοῦ Σινά Πορφύριο, ὁ ὁποῖος θαύμασε γιά τά οὐράνια χαρίσματα τοῦ νέου Μοναχοῦ καί τόν χειροτόνησε πρεσβύτερο, δίνοντάς του τό ὄνομα του:Πορφύριος. Φαντασθεῖτε ὅτι περιέγραψε στόν Ἀρχιεπίσκοπο τήν Ἱερά Μονή τοῦ Σινά μέ λεπτομέρειες, χωρίς ποτέ νά τήν ἔχει ἐπισκεφθεῖ!
Ὅταν ἡ Ἰ.Μονή τοῦ Ἀγίου Χαραλάμπους ἔγινε γυναικεία, ἐγκαταστάθηκε στή Ἰ.Μ.Ἀγ.Νικολάου Βάθειας Εὐβοίας. Τό 1940 ἦρθε στήν Ἀθήνα, ὅπου διορίσθηκε ἐφημέριος στόν Ἱερό ΝΑό τοῦ Ἁγίου Γερασίμου, στήν Πολυκλινική, κοντά στήν Ὁμόνοια. Ἐκεῖ ὑπηρέτησε 33 χρόνια τό Θεό καί τούς ἀνθρώπους, ζώντας στήν ταπεινή ἀφάνεια καί μεγαλουργώντας γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ. Ἀφοῦ, νά σκεφθεῖτε, βοήθησε χιλιάδες ἀνθρώπους νά βροῦν τήν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ. Ἀκόμη καί τούς γιατρούς βοηθοῦσε μέ τίς χαρισματικές του διαγνώσεις, καί πολλούς ἀσθενεῖς θεράπευε μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ. Καί ὅλα αὐτά τά ἔκαμνε ὁ, ἀγράμματος γιά τόν κόσμο, π.Πορφύριος, πού ἤξερε ὅμως ἄριστα τά ἅγια γράμματα τοῦ Θεοῦ. «Ὁ πανσόφους τούς ἁλιεῖς ἀναδείξας».
Ὅταν πῆρε τή σύνταξή του ἀπό τόν Ἅγιο Γεράσιμο, ἔζησε μερικά χρόνια στόν Ἅγιο Νικόλαο Καλισσίων Πεντέλης καί τελικά κατέληξε στό Μήλεσι τῆς Μαλακάσας, κάπου 39 χιλ. ἀπό τήν Ἀθήνα, στό δρόμο γιά τή Λαμία, καί ἄλλα 5 χιλ. στό δρόμο πρός Ὠρωπό, ὅπου ἔζησε τό ἴδιο ταπεινά, παλεύοντάς μέ τίς ἀρρώστιες του, πού τοῦ χαρίσθηκαν ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ὡς «σκόλοψ τῆ σαρκί, ἵνα μή ὑπεραιρήται». Ὁ τόπος ἐκεῖνος ἔγινε ἀληθινό προσκύνημα. Ἐπιδίωκε ὁ Γέροντας τήν ἀφάνεια, καί ὁ Θεός τόν δόξαζε. «Ὁ κόσμος θά γράψει ἀργότερα – μέ πῆρε ἀπό καλό καί ὅλοι φωνάζουνε ὅτι εἶμαι ἄγιος. Ἐγώ ὅμωςαἰσθάνομαι ὅτι εἶμαι ὁ πιό ἀμαρτωλός ἄνθρωπος τοῦ κόσμου… καί παρακαλῶ ὅσοι μέ ἔχετε γνωρίσει νά κάνετε προσευχή γιά μένα».
Ὁ Γέροντας πέθανε ταπεινά στό κελί του, στά Καυσοκαλύβια τοῦ Ἁγίου Ὄρους, στίς 2 Δεκεμβρίου 1991. Εἶχε τήν ἐσωτερική πληροφορία ὅτι τό τέλος ἦταν «ἐγγύς» καί ἤθελε νά πεθάνει ταπεινά, μακριά ἀπό τόν κόσμο, μέσα στήν γαλήνη τοῦ Θεοῦ.
Κανείς δέν πληροφορήθηκε τό θάνατό του, παρά μόνο οἱ κελιῶτες τῶν Καυσοκαλυβίων. Ἡ κηδεία του ἔγινε ταπεινή, ἀπέριττη, καλογερική, μέσα στό εἰρηνικό καί σεπτό περιβόλι τῆς Παναγίας.
Ὕστερα ἀπό 4-5 χρόνια θέλησα νά προσκυνήσω στόν τάφο του καί τόν βρῆκα ἄδειο. Τά καλογέρια τοῦ κελιοῦ του-μοῦ εἶπαν- ξέθαψαν τό ἄγιο λείψανό του μία νύχτα, χωρίς νά πάρει εἴδηση κανένας, καί τό ἔκρυψαν. Κανείς ἐκεῖ δέν ξέρει τώρα ποῦ βρίσκεται. Τέτοιες ὁδηγίες εἶχαν ἀπό τό Γέροντα. Γιά νά μή γίνει (τό λείψανό του) ἀντικείμενο προσκυνήσεως.
Πηγή: Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν, Γέροντος Πορφυρίου Ιερομονάχου, Εκδόσεις Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι Αττικής.
