ΒΙΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ ΓΟΥΡΙΑ, ΣΑΜΩΝΑ ΚΑΙ ΑΒΙΒΟΥ
Άπό τούς Ἁγίους αὐτούς Μάρτυρες ὁ μέν Σαμωνᾶς καί Γουρίας, μαρτύρησαν στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ καί τοῦ δούκα Ἀντωνίνου, κατά τό ἔτος 288. Δηλαδή, ἀφοῦ συκοφαντήθηκαν, ὅτι πείθουν τούς ἀνθρώπους νά μή θυσιάζουν στά εἴδωλα, ἀμέσως κρεμάσθηκαν καί οἱ δύο ἀπό τό ἕνα χέρι, καί ἀπό κάτω τραβοῦσαν τά πόδια τους μέ τά βάρη μερικῶν σωμάτων.Καί ἔτσι ἔμειναν κρεμασμένοι ἀπό τήν ὥρα ἕως τήν ἕκτη. Ἔπειτα ἀφοῦ τούς κατέβασαν, τούς ἔρριξαν δεμένους σέ μία σκοτεινή φυλακή καί τά πόδια τους σφίχθηκαν στό τιμωρητικό ξύλο. Ἐκεῖ λοιπόν πέρασαν ὑποφέροντας καί κακοπαθώντας ἀπό τήν πεῖνα, τέσσερις ὁλόκληρους μῆνες.
Μετά ἀπό αὐτά ὁ μέν Ἅγιος Σαμωνᾶς, κρεμάσθηκε κατακέφαλα ἀπό τό ἕνα πόδι, ἀπό τήν δεύτερη ἕως τήν πέμπτη ὥρα, ὁπότε βγῆκε τό γόνατό του ἀπό τήν θέσι του. Ὁ δέ Ἅγιος Γουρίας ἔμεινε στήν φυλακή σάν μισαποθαμένος. Τήν δέ ἐρχόμενη ἡμέρα ἀποκεφαλίσθηκαν καί οἱ δύο. Ὁ Διάκονος Ἄβιβος, ἀφοῦ συκοφαντήθηκε στά χρόνια τοῦ Λικινίου τοῦ τυράννου κατά τό ἔτος 316, δίδασκε στούς Ἕλληνες τήν πίστι στόν Χριστό. Ὁπότε ἀρχικά κρεμάσθηκε, ἔπειτα δάρθηκε. Ὕστερα, ἀφοῦ λύθηκε ἀπό τά δεσμά, ἐρωτᾶται, ἐάν ἀρνῆται τόν Χριστό. Καί μή ὑπακούοντας στήν προσταγή τοῦ τυράννου, παραδόθηκε στήν φωτιά ἔχοντας στό στόμα του ἕνα λουρί σάν χαλινάρι. Καί ἔτσι τελείωσε τό μαρτύριό του, ὁπότε ἔλαβαν καί οἱ τρεῖς ἀπό τόν Κύριο τούς στεφάνους τῆς νίκης.
Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Τόμος Β΄. Εκδόσεις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδωνας Α’» Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Λουκ. ι’ 25-37
ΚΕΙΜΕΝΟ
25 Καὶ ἰδοὺ νομικός τις ἀνέστη ἐκπειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; 26 ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις; 27 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν· 28 εἶπε δὲ αὐτῷ· ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ. 29 ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν εἶπε πρὸς τὸν Ἰησοῦν· καὶ τίς ἐστί μου πλησίον; 30 ὑπολαβὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ εἰς Ἱεριχώ, καὶ λῃσταῖς περιέπεσεν· οἳ καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν καὶ πληγὰς ἐπιθέντες ἀπῆλθον ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα. 31 κατὰ συγκυρίαν δὲ ἱερεύς τις κατέβαινεν ἐν τῇ ὁδῷ ἐκείνῃ, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρῆλθεν. 32 ὁμοίως δὲ καὶ Λευΐτης γενόμενος κατὰ τὸν τόπον, ἐλθὼν καὶ ἰδὼν ἀντιπαρῆλθε. 33 Σαμαρείτης δέ τις ὁδεύων ἦλθε κατ’ αὐτόν, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη, 34 καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον, ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ· 35 καὶ ἐπὶ τὴν αὔριον ἐξελθών, ἐκβαλὼν δύο δηνάρια ἔδωκε τῷ πανδοχεῖ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐπιμελήθητι αὐτοῦ, καὶ ὅ,τι ἂν προσδαπανήσῃς, ἐγὼ ἐν τῷ ἐπανέρχεσθαί με ἀποδώσω σοι. 36 τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς; 37 ὁ δὲ εἶπεν· ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ’ αὐτοῦ. εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
25Σηκώθηκε τότε ξαφνικά ένας νομικός και θέλοντας να τον δοκιμάσει είπε: «Δάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω αιώνια ζωή;» 26Kι ο Iησούς του είπε: «Στο νόμο τι είναι γραμμένο; Tι διαβάζεις;» 27Eκείνος αποκρίθηκε: «N’αγαπήσεις τον Kύριο το Θεό σου με όλη την καρδιά σου και με όλη την ψυχή σου και με όλη τη διάνοιά σου, κι επίσης τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου». 28Tότε ο Iησούς του είπε: «Oρθά αποκρίθηκες. Aυτό να κάμνεις και θα ζήσεις». 29Eκείνος όμως, θέλοντας να δικαιολογήσει τον εαυτό του, είπε στον Iησού: «Kαι ποιος είναι ο πλησίον μου;»30Πήρε τότε αφορμή απ’αυτό ο Iησούς και είπε: «Kάποιος κατέβαινε από την Iερουσαλήμ στην Iεριχώ. Έπεσε όμως σε χέρια ληστών, οι οποίοι, αφού τον ξεγύμνωσαν και τον καταπλήγωσαν, τον άφησαν μισοπεθαμένο κι έφυγαν. 31Kατά σύμπτωση, από το δρόμο εκείνο κατέβαινε ένας ιερέας, και παρόλο που τον είδε, τον προσπέρασε. 32Tο ίδιο έκανε κι ένας Λευίτης, που παρουσιάστηκε στον τόπο εκείνο. Aφού ήρθε και είδε, συνέχισε το δρόμο του χωρίς να προσφέρει βοήθεια. 33Όμως ένας Σαμαρείτης ταξιδιώτης έφτασε κι αυτός στον τόπο που ήταν ο πληγωμένος, και μόλις τον είδε τον σπλαχνίστηκε. 34Πήγε τότε κοντά του και επέδεσε τα τραύματά του χύνοντας πάνω τους λάδι και κρασί. Kατόπιν τον ανέβασε στο δικό του ζώο, τον πήγε σ’ένα πανδοχείο και τον περιποιήθηκε. 35Kαι την επόμενη μέρα βγήκε, κι αφού έβγαλε δυο δηνάρια, τα έδωσε στον πανδοχέα και του είπε: Φρόντισέ τον κι ό,τι παραπάνω ξοδέψεις, θα σου τα πληρώσω εγώ στην επιστροφή μου. 36Ποιος, λοιπόν, από τους τρεις αυτούς, νομίζεις πως έγινε ο πλησίον εκείνου που έπεσε στους ληστές;» 37Kι εκείνος είπε: «Aυτός που τον περιποιήθηκε με ευσπλαχνία». Tότε ο Iησούς του είπε: «Πήγαινε και να κάνεις κι εσύ το ίδιο».
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Tριάδος ἰσάριθμοι τῆς Ὑπερθέου, σαφῶς Γουρίας καὶ Ἄβιβος καὶ Σαμωνᾶς ὁ κλεινός, ἔνθεοι ὑπάρχοντες ταύτην τοῖς ἀσεβέσιν ὡμολόγησαν ἅμα ἄθλων τὴν τρικυμίαν ἀβλαβῶς διελθόντες, καὶ νῦν ἡμᾶς κυβερνῶσιν ὅρμον πρὸς ἄκλυστον.
