ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ – ΠΡΟΦ. ΙΕΖΕΚΙΗΛ
Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ
(Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).
με θέμα λειτουργικού κηρύγματος:
«Στη ζωή μας ποιος μας λύνει και ποιος μας δένει;»
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΙΕΖΕΚΙΗΛ
Σὲ καιροὺς δύσκολους δουλείας καὶ ἀποστασίας ὁ Θεὸς ἀναδεικνύει ἀνθρώπους φλογεροὺς ποὺ καλοῦν τοὺς συνανθρώπους τους σὲ μετάνοια καὶ συναίσθηση τῆς ἀποστασίας τους. Ἕνας τέτοιος φλογερὸς κήρυκας τῶν Ἰουδαίων κατὰ τὴ βαβυλωνία αἰχμαλωσία ὑπῆρξε καὶ ὁ προφήτης Ἰεζεκιήλ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς τέσσερις μεγάλους Προφῆτες καὶ τὸ ὄνομα του σημαίνει ὁ Θεὸς εἶναι ἰσχυρός. Καταγόταν ἀπὸ ἱερατικὴ οἰκογένεια καὶ ἦταν υἱὸς τοῦ Βουζεΐ. Ἔζησε τὸν 6ὁ αἰώνα π.Χ. Τὸ 597 ἔζησε τὴν κατάληψη τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τοὺς Βαβυλωνίους καὶ σύρθηκε αἰχμάλωτος στὴ Βαβυλώνα. Ἐκεῖ στὴν ἡλικία τῶν 30 ἐτῶν τὸν κάλεσε ὁ Θεὸς νὰ ἀσκήσει τὸ προφητικὸ του ἔργο ἀνάμεσα στοὺς αἰχμαλώτους συμπατριῶτες του. Τὸ ἔργο καὶ ἡ ἀποστολὴ τοῦ Προφήτη ἦταν νὰ ἐλέγξει καὶ νὰ ἀπειλήσει ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ τοὺς Ἰουδαίους καὶ νὰ τοὺς φέρει σὲ μετάνοια. Προφητεύει τὴν ἀπελευθέρωσή τους ἀπὸ τοὺς Βαβυλωνίους καὶ ἐπιστροφὴ τους στὴν Ἱερουσαλὴμ καθὼς καὶ τὴν πνευματικὴ ἀπελευθέρωσή τους ποὺ θὰ γινόταν μέσω τοῦ Μεσσία. Μὲ θλίψη ὅμως διαπιστώνει ὁ Ἰεζεκιήλ ὅτι οἱ συμπατριῶτες του παρὰ τὴν μεγάλη συμφορὰ τῆς αἰχμαλωσίας τους δὲν συγκινοῦνται ἀπὸ τοὺς λόγους του. Σκληρύνθηκε ὁ λαὸς καὶ ἀπέδιδε τὰ κακὰ στὶς ἁμαρτίες τῶν προγόνων τους. Μάταια ὁ προφήτης καταγγέλλει τὶς ἁμαρτίες τοῦ λαοῦ καὶ καλεῖ σὲ μετάνοια. Μὲ θλίψη τοὺς ἀναγγέλλει ὅτι ὁ Κύριος ἐγκατέλειψε τὴν Σιών καὶ τὸν Ναὸ καὶ ὅτι μεγαλύτερες συμφορὲς τοὺς περιμένουν, ἀλλὰ αὐτοὶ καὶ πάλι παραμένουν ἀμετανόητοι. Κάποτε στὸν παραπόταμο τοῦ Εὐφράτη Χοβάρ ποὺ γύρω του εἶχαν μαζευτεῖ ἀρκετοὶ Ἰουδαῖοι τοὺς ἔδωσε ἕνα παράδειγμα προφητεύοντας τὴν ἀπελευθέρωσή τους. Τοὺς εἶπε νὰ παρακολουθοῦν τὸ ποτάμι καὶ ὅταν τὸ δοῦν νὰ ξεραίνεται, τότε νὰ γνωρίζουν ὅτι ὁ Θεὸς θὰ τιμωρήσει τοὺς Βαβυλώνιους. Ὅταν τὸ δοῦν νὰ αὐξάνει καὶ νὰ ξεχυλίζει, τότε νὰ ἐλπίζουν ὅτι γρήγορα θὰ ἐπανέλθουν στὴν Ἱερουσαλήμ. Οἱ Βαβυλώνιοι ποὺ ἀντίκρυσαν τούτη τὴν συγκέντρωση τῶν αἰχμαλώτων Ἰουδαίων γύρω ἀπὸ τὸν Προφήτη νόμισαν ὅτι ἑτοιμάζουν κάποια ἐπανάσταση γι’ αὐτὸ κι ἔσπευσαν νὰ τοὺς θανατώσουν. Τότε ὁ προφήτης σταμάτησε τὴ ροὴ τοῦ ποταμοῦ καὶ ὅλη πέρασαν στὴν ἀντίπερα ὄχθη καὶ σώθηκαν. Μόλις οἱ Βαβυλώνιοι μπῆκαν στὸ ποτάμι νὰ περάσουν κι αὐτοί, τὰ νερὰ ἑνώθηκαν μὲ ὁρμὴ καὶ πνίγηκαν ὅλοι, ὅπως παλαιὰ οἱ Αἰγύπτιοι στὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα.
Μὲ τὴν προσευχὴ τοῦ ὁ Ἰεζεκιήλ ἔδωσε στοὺς πεινασμένους Ἑβραίους ἄφθονα ψάρια καὶ ἐμφανίσθηκε στοὺς ἄρχοντες Βαβυλωνίους καὶ πέτυχε νὰ τοὺς πείσει νὰ μὴν βασανίζουν τοὺς ὑπόδουλους Ἰουδαίους.
Οὔτε μὲ τὶς προφητεῖες του, οὔτε μὲ τὰ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦσε κατόρθωσε νὰ πείσει τοὺς αἰχμάλωτους Ἰουδαίους νὰ συναισθανθοῦν τὴν ἁμαρτία τους καὶ νὰ μετανοήσουν. Γι’ αὐτὸ καὶ μὲ πόνο παραπονεῖται στὸ Θεὸ ὅτι ὁ λαὸς ὄχι μόνο δὲν μετανοεῖ ἀλλὰ καὶ παρασύρεται στὴν εἰδωλολατρία. Τότε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ τὸν ἐνισχύσει τοῦ ἀποκαλύπτει ἕνα θαυμαστὸ ὅραμα. Τὸν ἔφερε σὲ ἔκσταση καὶ τὸν ὁδήγησε μέσα σὲ μιὰ κοιλάδα ὅπου ἦταν γεμάτη ἀπὸ ξερὰ ὀστὰ ἀνθρώπων. Ὁ Κύριος τὸν προστάζει νὰ μιλήσει σὲ αὐτὰ τὰ ὀστὰ καὶ νὰ πεῖ: «Σεῖς ὀστὰ ξερὰ ἀκούσατε ὅτι τάδε λέει Κύριος: Ἰδοὺ φέρω πρὸς ἐσᾶς πνεῦμα ζωῆς». Ἀμέσως ἀκούστηκε φοβερὸς σεισμὸς καὶ μὲ ἔκπληξη διαπιστώνει ὁ Ἰεζεκιήλ σ’ αὐτὰ νὰ ἀναφύονται νεῦρα καὶ σάρκες καὶ σὲ λίγο οἱ νεκροὶ ἦλθαν στὴ ζωὴ καὶ στάθηκαν στὰ πόδια τους, ὅμοια μὲ πελώρια στρατιά. Ὁ Κύριος τοῦ ἐξήγησε ὅτι τὰ ὀστὰ αὐτὰ ἦταν σύμβολο τῶν Ἰουδαίων ποὺ σὰν νεκροὶ εἶχαν χάσει κάθε τους ἐλπίδα. Πέρα ὅμως ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἐξήγηση, τοῦτο τὸ ὅραμα ἀποκάλυπτε τὴν κοινὴ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν ποὺ θὰ γίνει στοὺς ἐσχάτους καιρούς. Ἡ προφητεία αὐτὴ τοῦ Ἰεζεκιήλ διαβάζεται τὸ Μεγάλο Σάββατο δηλώνοντας τὴν ἐκπλήρωση τῆς προφητείας μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.
Ἀκόμα σὲ ἄλλο ὅραμα ὁ Ἰεζεκιήλ εἶδε τὴν Πύλη τῶν Ἁγίων τὴν βλέπουσα κατὰ τὴν ἀνατολήν, ἡ ὁποία ἦταν κλεισμένη. Καὶ τότε ἄκουσε ἀπὸ τὸν Θεὸ ὅτι ἡ πύλη αὐτὴ «κεκλεισμένη ἔσται, οὐκ ἀνοιχθήσεται καὶ οὐδεὶς μὴ διέλθει δι’ αὐτῆς ὅτι ὁ Κύριος ὁ Θεὸς εἰσελεύσεται δι’ αυτής…». Ἐδῶ θαυμάσια προλέγεται ἡ διὰ τῆς Θεοτόκου ἔλευσις στὸν κόσμο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κύριος προῆλθε ἐξ αὐτῆς φυλάττοντας ἄφθορον τὴν παρθενία της. «Χαῖρε Πύλη Κυρίου ἡ ἀδιόδευτος» τῆς ψάλλουμε.
Ὁ λαὸς τῶν αἰχμαλώτων Ἰουδαίων δυστυχῶς παρ’ ὅλες τὶς προσπάθειες τοῦ Ἰεζεκιήλ παρέμενε ἀμετανόητος. Μάλιστα στρέφονται μὲ ἔχθρα κατὰ τοῦ Θεοῦ ποὺ τοὺς ἐγκατέλειψε στὰ χέρια τῶν Βαβυλωνιῶν καὶ γιὰ νὰ εὐτυχίσουν προσκυνοῦν τὰ εἴδωλα. Μὲ πόνο ὁ Ιεζεκιήλ τοὺς καλεῖ νὰ συνέλθουν καὶ νὰ μετανοήσουν. Μὲ σφοδρότητα ὁ προφήτης ἐλέγχει τὴν φυλὴ τοῦ Γάδ, γιατὶ ὑποκρίνεται πὼς σέβεται τὸν Νόμο, ἂν καὶ ζεῖ μὲ ἀσέβεια, γι’ αὐτὸ κι ὁ Προφήτης τους τιμώρησε. Φίδια φαρμακερὰ θανάτωσαν τὰ βρέφη τους καὶ τὰ ζῶα τους καὶ προεῖπε ὅτι ὅλες οἱ φυλὲς κάποια μέρα θὰ ἐπιστρέψουν στὴν Ἱερουσαλὴμ ἐκτὸς ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Γάδ. Ἐκεῖνοι μὴ ὑποφέροντας αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Προφήτη τὸν λιθοβόλησαν κι ἔτσι τὸν θανάτωσαν. Κάποιοι εὐσεβεῖς ἐνταφίασαν τὸ σῶμα τοῦ προφήτη ἐκεῖ σὲ ἕνα σπήλαιο. Αὐτὸς εἶναι ὁ κλῆρος ὅσων ὑπακούοντας στὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ἐπιχειροῦν νὰ ἀφυπνίσουν τοὺς συνανθρώπους τους καὶ νὰ τοὺς φέρουν σὲ μετάνοια καὶ σωτηρία.
Πηγή: «ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ» ΙΩΑΝΝΑΣ Δ. ΚΑΤΣΟΥΛΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΡΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2017
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ
Ματθ. θ’ 27-35
ΚΕΙΜΕΝΟ
27 Καὶ παράγοντι ἐκεῖθεν τῷ Ἰησοῦ ἠκολούθησαν αὐτῷ δύο τυφλοὶ κράζοντες καὶ λέγοντες· ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυΐδ. 28 ἐλθόντι δὲ εἰς τὴν οἰκίαν προσῆλθον αὐτῷ οἱ τυφλοί, καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι; λέγουσιν αὐτῷ· ναί, Κύριε. 29 τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων· κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν. 30 καὶ ἀνεῴχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί. καὶ ἐνεβριμήσατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· ὁρᾶτε μηδεὶς γινωσκέτω. 31 οἱ δὲ ἐξελθόντες διεφήμισαν αὐτὸν ἐν ὅλῃ τῇ γῇ ἐκείνῃ. 32 Αὐτῶν δὲ ἐξερχομένων ἰδοὺ προσήνεγκαν αὐτῷ ἄνθρωπον κωφὸν δαιμονιζόμενον· 33 καὶ ἐκβληθέντος τοῦ δαιμονίου ἐλάλησεν ὁ κωφός, καὶ ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι λέγοντες ὅτι οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ. 34 οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον· ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια. 35 Καὶ περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς τὰς πόλεις πάσας καὶ τὰς κώμας διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
27Kαι καθώς ο Iησούς προχώρησε πιο πέρα, τον ακολούθησαν δυο τυφλοί φωνάζοντας: «Ελέησέ μας, Γιε του Δαβίδ». 28Kι όταν έφτασε στο σπίτι, τον πλησίασαν οι τυφλοί. Tους λέει τότε ο Iησούς: «Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό;» Tου λένε: «Nαι, Kύριε». 29Tότε άγγιξε τα μάτια τους λέγοντας: «Aς γίνει σε σας σύμφωνα με την πίστη σας». 30Kι ανοίχτηκαν τα μάτια τους! Mα ο Iησούς τους πρόσταξε έντονα λέγοντάς τους: «Προσέξτε μην το μάθει κανένας». 31Eκείνοι, όμως, βγήκαν και τον διαφήμισαν σ’ όλη εκείνη την περιοχή. 32Kαι την ώρα που έβγαιναν αυτοί έξω, του έφεραν έναν δαιμονισμένο κωφάλαλο. 33Kαι μόλις ο Iησούς έβγαλε το δαιμόνιο, ο κωφάλαλος μίλησε κι όλοι θαύμασαν λέγοντας πως κάτι τέτοιο δε φάνηκε ποτέ άλλοτε στο Iσραήλ. 34Mα οι Φαρισαίοι έλεγαν: «Mέσω του αρχηγού των δαιμονίων βγάζει τα δαιμόνια». 35Έτσι, λοιπόν, περιόδευε ο Iησούς σ’ όλες τις πόλεις και τα χωριά, διδάσκοντας στις συναγωγές τους και κηρύττοντας το καλό άγγελμα της βασιλείας και θεραπεύοντας κάθε αρρώστια και κάθε πάθηση ανάμεσα στο λαό.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. θείας πίστεως.
Θείου Πνεύματος, τὴ ἐπιπνοία, προκατήγγειλας, Θεοῦ Προφῆτα, ἐσομένων μυστηρίων τὴν ἔκβασιν τὴν τοῦ Σωτῆρος ἀπόρρητον κένωσιν, καὶ αἰωνίων νεκρῶν τὴν ἀνάστασιν Ἰεζεκιὴλ ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.
