Ά ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
«Τὴ αὐτὴ ἡμέρα Κυριακὴ Πρώτη τῶν Νηστειῶν ἀνάμνησιν ποιούμεθα τῆς ἀναστηλώσεως τῶν ἁγίων καὶ σεπτῶν Εἰκόνων, γενομένης παρὰ τῶν ἀειμνήστων αὐτοκρατόρων Κωνσταντινουπόλεως, Μιχαὴλ καὶ τῆς Μητρὸς αὐτοῦ Θεοδώρας, ἐπὶ τῆς πατριαρχίας τοῦ Ἁγίου καὶ Ὁμολογητοῦ Μεθοδίου»
«Οὐκέτι τῶν ἀσεβῶν αἱρετικῶν ἡ ὀφρίς αἴρεται. Ἡ γὰρ Θεοῦ δύναμις, τὴν Ὀρθοδοξίαν ἐκράτυνε». Μὲ αὐτὰ τὰ χαρμόσυνα τροπάρια καὶ τὴν θριαβρευτική λιτανεία γύρω ἀπὸ τοὺς ναοὺς ἡ Ὀρθοδοξία πανηγυρίζει τὴ νίκη της ὄχι μόνο κατὰ τῶν εἰκονομάχων ἀλλὰ καὶ κατὰ πάντα τῶν αἱρετικῶν ποὺ ταλαιπωροῦν μὲ τὶς κακοδοξίες τους τὴν Ἐκκλησία. Ἡ ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων βέβαια ἔγινε μετὰ ἀπὸ τὴ φοβερὴ θύελλα αἱρετικῶν ποὺ ξέσπασε στὰ μέσα τοῦ 8οὐ αἰώνα στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ὀνομάσθηκε «Εἰκονομαχία».
Στὸν θρόνο τῆς αὐτοκρατορίας τὴν περίοδο αὐτὴ βασίλευε ὁ Λέων ὁ Γ΄ ὁ Ἴσαυρος, ὁ ὁποῖος μετὰ ἀπὸ δέκα χρόνια βασιλείας, ἄρχισε νὰ ἀποκαλύπτει τὰ ἀσεβῆ του σχέδια μὲ ἐξαγγελίες κατὰ τῆς τιμῆς τῶν ἱερῶν εἰκόνων, δηλώνοντας ὅτι θὰ τὶς ἀπέσυρε ἀπὸ τὴ δημόσια λατρεία. Ὁ Ἅγιος Πατριάρχης Γερμανὸς τότε ἀπευθύνθηκε στὸν αὐτοκράτορα, ἐλέγχοντάς τὸν γιὰ τὴν ἀνάμειξή του στὰ θέματα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν παραβίαση τῶν σεπτῶν παραδόσεων.
Ὅταν ὁ Λέων ὁ Ἴσαυρος ἐξέδωσε τὸ διάταγμα κατὰ τῶν σεπτῶν εἰκόνων, ὁ Ἅγιος Πατριάρχης πῆγε ἀμέσως στὸ παλάτι ἐπιχειρώντας νὰ τὸν ἀποτρέψει. Πάνω στὴ συζήτηση ὁ Ἅγιος εἶπε καὶ τὸ ἑξῆς στὸν Βασιλιὰ: -Ἀκούσαμε μιὰ προφητεία κάποιου Ἁγίου ἀνδρὸς ποὺ ἔλεγε ὅτι πρόκειται νὰ βασιλεύσει ἕνας βασιλιὰς ὀνόματι Κόνων καὶ ὅτι αὐτὸς θὰ ἐξεγερθεῖ κατὰ τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Ἔκπληκτος ἐκείνη τὴ στιγμὴ ὁ Ἅγιος Πατριάρχης μαθαίνει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Βασιλιὰ ὅτι τὸ βαπτιστικὸ του ὄνομα ἦταν Κόνων. Ἐγὼ εἶμαι αὐτός, τοῦ τονίζει μὲ ἔμφαση ὁ αὐτοκράτορας, ἐνῶ ὁ Ἅγιος Γερμανὸς ἀπεγνωσμένα προσπαθεῖ νὰ τὸν ἀναχαιτίσει ἀπὸ τὶς ἀσεβεῖς θέσεις ποὺ εἶχε λάβει, τονίζοντάς του ὅτι ἐπιτιθέμενος κατὰ τῆς τιμῆς τῶν ἱερῶν εἰκόνων ἀνέτρεπε ὅλο τὸ μυστήριο τῆς Ἐνσαρκώσεως τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἅγιος Γερμανὸς δήλωσε στὴ συνέχεια ὅτι εἶναι ἕτοιμος νὰ πεθάνει γιὰ τὴν εἰκόνα τοῦ Κυρίου καὶ παρακαλοῦσε τὸ Βασιλιὰ νὰ πάψει νὰ ἀναστατώνει τὴν Ἐκκλησία. Μὴν ἔχοντας τίποτα νὰ ἀπαντήσει ὁ αὐτοκράτορας Λέων ὁ Γ΄ ὀργισμένος σήκωσε τὸ χέρι του, ράπισε τὸν Πατριάρχη Ἅγιο Γερμανὸ καὶ τὸν ἔδιωξε. Ὁ Ἅγιος Γερμανὸς ὑπέμεινε τὸ ἰσχυρὸ ράπισμα τοῦ αἱρετικοῦ βασιλιά, ὅπως ὁ Χριστὸς καὶ ἀναχώρησε ἀποδιωγμένος.
Τὴν αἵρεση αὐτὴ ποὺ τὴν ξεκίνησε ὁ Λέων ὁ Ἴσαυρος συνέχισαν καὶ οἱ διάδοχοί του, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ θέση ἰσχύος γιὰ ἑκατὸ περίπου χρόνια δίωκαν καὶ βασάνισαν τοὺς Ὀρθόδοξους Χριστιανοὺς ποὺ ἀντιστέκονταν στὶς κακοδοξίες τους. Τελευταῖος καὶ σκληρότερος εἰκονομάχος αὐτοκράτορας ὑπῆρξε ὁ Θεόφιλος, σύζυγος τῆς εὐσεβεστάτης Ἁγίας Θεοδώρας. Μετὰ δώδεκα χρόνια βασιλείας ὁ Θεόφιλος ἀσθένησε καὶ μέσα σὲ ἀφόρητους πόνους, ἀφοῦ ὀμολόγησε μεταμέλεια καὶ πίστη στὴν Ὀρθοδοξία καὶ εὐλάβεια στὴ τιμὴ τῶν ἱερῶν εἰκόνων παρέδωσε τὸ πνεῦμα του στὸν Κύριο. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ διάδοχός του, Μιχαὴλ ὁ Γ΄ ἦταν μόλις τεσσάρων ἐτῶν, ἀνέλαβε τὴν ἀντιβασιλεία ἡ εὐσεβὴς Θεοδώρα, ἡ ὁποία προέβη ἀμέσως στὴν ἀποκατάσταση τῆς τιμῆς τῶν ἱερῶν εἰκόνων καὶ στὴν ἀνάκληση ὅλων τῶν ἐξόριστων Ὁμολογητῶν τῆς Ὀρθοδοξίας. Τὸν Μάρτιο τοῦ 843 μὲ πρωτοβουλία της συγκλήθηκε Σύνοδος, ἡ ὁποία τοποθέτησε στὸν θρόνο τῆς Κωνσταντινούπολης τὸν Ἅγιο Μεθόδιο τὸν Ὁμολογητή.
Συγκεντρώθηκαν τότε ὅλοι μαζὶ οἱ εὐσεβεῖς καὶ ἦρθαν νὰ συναντήσουν τὴν Ἁγία Θεοδώρα, τὴν ὁποία βρῆκαν πολὺ εὐπειθῆ σὲ ὅλα. Ἀμέσως λοιπὸν ἡ Βασίλισσα φέρνοντας τὴν Εἰκόνα τῆς Θεοτόκου κρεμασμένη στὸ λαιμὸ της, μπροστὰ στὰ μάτια ὅλων τὴν προσκυνοῦσε μὲ ἄπειρη εὐλάβεια λέγοντας: «Ὅποιος δὲν προσκυνάει καὶ δὲν ἀσπάζεται τὶς Ἅγιες Εἰκόνες τῶν Ἱερῶν πρωτοτύπων ἂς εἶναι ἀνάθεμα». Οἱ Ἅγιοι ἀγωνιστὲς τῆς Ὀρθοδοξίας χάρηκαν πολὺ μὲ τὰ λόγια τῆς Ἁγίας Βασίλισσας.
Ἔπειτα κάλεσε τὸν Πατριάρχη νὰ συναθροίσει ὅλο τὸ λαὸ μετὰ τῶν τιμίων Σταυρῶν καὶ τῶν Ἁγίων Εἰκόνων στὴν Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ὥστε νὰ δοθεῖ πάλι σ’ αὐτὴ τὸ στολίδι τῶν Ἁγίων Εἰκόνων. Πράγματι μέσα σὲ λίγη ὥρα συγκεντρώθηκαν ὅλοι μὲ κεριὰ στὴν Μεγάλη Ἐκκλησία. Ἐκεῖ ἔφθασε καὶ ἡ Ἁγία Θεοδώρα κρατώντας εὐλαβικὰ στὰ χέρια της τὴν εἰκόνα τοῦ Δεσπότη Χριστοῦ. Κατὰ τὴν λειτουργία ἐκείνη ἀναστηλώθηκαν ἐπισήμως οἱ Ἅγιες Εἰκόνες. Ἐπίσης στὴ λειτουργία ἐκείνη ἐπαινέθηκαν καὶ ἀποδόθηκαν σὲ αἰώνιο μνημόσυνο ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ κράτησαν βαθιὰ στὴν ψυχὴ τους τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἀγωνίσθηκαν γιὰ τὸν θρίαμβο τῶν Ἁγίων Εἰκόνων, ἐνῶ παράλληλα παραδόθηκαν στὸ ἀνάθεμα ὅλοι οἱ μὴ δεχόμενοι τὴν τιμητικὴ προσκύνηση τῶν ἱερῶν Εἰκόνων.
Μετὰ τὸν ἀναθεματισμὸ τῶν αἱρετικῶν καὶ τὴν ἐπικύρωση τῶν ἀποφάσεων τῆς Ἕβδομης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, συγκεντρώθηκαν τὴν πρώτη Κυριακὴ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς τοῦ ἔτους 843, ὅλοι αὐτοὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους Ὁμολογητές, Πρεσβυτέρους καὶ μοναχούς, οἱ ὁποῖοι ἔφεραν στὸ σῶμα τους τὰ σημάδια τῶν ἀγώνων τους ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ τῆς καλῆς τους Ὁμολογίας. Μὲ μία μεγάλη λιτανεία ποὺ διέσχισε τὴν Κωνσταντινούπολη παρουσία ὅλου τοῦ λαοῦ, προχώρησαν στὴν ἐπίσημη πλέον ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Ἡ ἑορτὴ αὐτὴ ἀπὸ τότε καθιερώθηκε νὰ τελεῖται κάθε χρόνο τὴν πρώτη Κυριακὴ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς γιὰ νὰ ἀναθυμόμαστε τὸ γεγονὸς καὶ νὰ μὴν ξαναπέσουμε σὲ τέτοια ἀσέβεια. Ἡ ἑορτὴ αὐτὴ ἔχει γίνει τὸ σύμβολο τοῦ θριάμβου τῆς Ὀρθοδοξίας ἐπὶ ὅλων τῶν αἱρέσεων.
Πηγή: «ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ» ΙΩΑΝΝΑΣ Δ. ΚΑΤΣΟΥΛΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΡΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2017
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΡΤΕΜΩΝΟΣ
Ὁ ὅσιος Ἀρτέμων ἦταν γόνος οἰκογένειας εὐγενῶν τῆς Σελευκείας στὴν Πισιδία. Ὅταν κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ἱεραποστολικῶν περιοδειῶν του ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σταμάτησε στὴν Σελεύκεια γιὰ νὰ κηρύξει τὸ Εὐαγγέλιο, ὁ Ἀρτέμων προσκολλήθηκε σὲ αὐτὸν μὲ ὅλη του τὴν καρδιὰ καὶ παραμερίζοντας κάθε ἄλλο δεσμὸ καὶ ἀσχολία ἀποφάσισε νὰ ἀκολουθήσει κι αὐτὸς τὸν ἅγιο Ἀπόστολο. Ὅταν ὁ Παῦλος ἐπιβιβάστηκε σὲ πλοῖο γιὰ τὴν Κύπρο (βλ. Πραξ.13,4), τὸν ἀκολούθησε καὶ ὑπέμενε μαζὶ του πολλοὺς κινδύνους, μὲ σκοπὸ νὰ ἀναγγείλει σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τὴ Σωτηρία. Ὅταν ὁ Ἀπόστολος φυλακίστηκε, ἁλυσοδέθηκε μαζὶ του καὶ μὲ χαρὰ ὑπέμενε μαζὶ του διώξεις καὶ μαστιγώσεις, ανταναπληρῶν τὰ ὑστερήματα τῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ ἐν τῆ σαρκί (Κολ. 1,24).
Ὅταν ἔφθασε εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ, τὸν ὑπέδειξε ὁ ἅγιος Ἀπόστολος ὡς ἐπίσκοπο στὴν πατρίδα του τὴ Σελεύκεια. Ἀπὸ τότε ὁ μακάριος Ἀρτέμων ὑπῆρξε προστάτης γιὰ τὶς χῆρες, πατέρας γιὰ τὰ ὀρφανά, λιμένας σωτηρίας γιὰ ὅσους διέτρεχαν κίνδυνο, ἰατρὸς ψυχῶν καὶ σωμάτων, στέγη τῶν ἄστεγων∙ γινόταν τὰ πάντα τοῖς πᾶσι, κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ διδασκάλου του (βλ. Α΄ Κορ. 9,22). Μεριμνοῦσε ἰδιαίτερα γιὰ τὴν μόρφωση τοῦ κλήρου καὶ τελοῦσε καθημερινὰ τὴν θεία Λειτουργία ἐνώπιον τοῦ συγκεντρωμένου πνευματικοῦ ποιμνίου. Εἶχε διδάξει στοὺς πιστοὺς ὅτι καὶ αὐτὲς ἀκόμη οἱ ἑορτὲς δὲν δίνουν χαρὰ σὲ ὅσους δὲν μεριμνοῦν γιὰ τὴν ψυχὴ τους, ἐνῶ γιὰ τοὺς ἐνάρετους εἶναι φυσικὸ ἡ κάθε ἡμέρα νὰ γίνεται γιορτὴ καὶ ἀτελεύτητη Κυριακή.
Ἔχοντας κοσμήσει τὴν Ἐκκλησία του μὲ τὶς ἀρετὲς καὶ τὶς ἀποστολικὲς του διδαχές, ὁ ἅγιος Ἀρτέμων παρέδωσε τὴν ψυχὴ του στὸν Κύριο σὲ πολὺ προχωρημένη ἡλικία, λαμβάνοντας ὡς ἀνταμοιβὴ τῶν κόπων του τὰ αἰώνια ἀγαθὰ καὶ τὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, τὴν ὁποία ἑτοίμασε ὁ Θεὸς γιὰ τοὺς ἁγίους του πρὸ πάντων τῶν αἰώνων.
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
Ὁ ἅγιος Παρθένιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Μυτιλήνη καὶ διακρινόταν γιὰ τὴν εὐσέβεια καὶ τὶς διανοητικὲς του ἱκανότητες ποὺ τὸν ἀνέδειξαν σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς σοφότερους ἀνθρώπους τοῦ καιροῦ του. Ἀφοῦ ἀνῆλθε ὅλους τοὺς βαθμοὺς τῆς ἱεροσύνης, χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος Χίου τὸ 1639 καὶ λίγα χρόνια ἀργότερα ἐξελέγη ἀπὸ τὴν ἁγία Σύνοδο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1656), μὲ τὸ ὄνομα Παρθένιος Γ΄.
Ὅμως ὁ πονηρὸς δὲν ἄφησε τὸν καλὸ ποιμένα ἐπικεφαλῆς τοῦ ποιμνίου του. Ἡ συνωμοσία ποὺ κατέληξε στὸν θάνατο τοῦ πατριάρχη Κυρίλλου Λούκαρι (1638) ἅπλωσε τὰ δίκτυα της στὸν ἀνεξίκακο ἱεράρχη καὶ κατηγορήθηκε ἐνώπιον τῆς Ὑψηλῆς Πύλης ὅτι εἶχε μυστικὲς δοσοληψίες μὲ τὸν ἡγεμόνα τῆς Βλαχιᾶς, μὲ σκοπὸ νὰ ἑτοιμάσουν ἐξέγερση τῶν χριστιανῶν ἐνάντια στοὺς ὀθωμανούς. Στὴν κατηγορία αὐτή, ποὺ στηρίχθηκε σὲ δόλια ἑρμηνεία μιᾶς ἐπιστολῆς, ὅπου ὁ Πατριάρχης ζητοῦσε τὴν οἰκονομικὴ βοήθεια τοῦ ἡγεμόνα τῆς Βλαχιᾶς, ἦλθε νὰ προστεθεῖ ἡ καταγγελία τοῦ πρίγκιπα τῶν Τατάρων, ὁ ὁποῖος ἔχοντας δεῖ ἕναν μητροπολίτη νὰ τιμᾶται ἰδιαίτερα στὴν αὐλὴ τῶν Κοζάκων τῆς Νότιας Ρωσίας συμπέρανε ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ πράκτορα τοῦ πατριάρχη ποὺ μηχανορραφοῦσε κατὰ τῶν Τούρκων.
Ὁ πατριάρχης Παρθένιος ἐκλήθη ἐνώπιον τοῦ βεζύρη καὶ δὲν δυσκολεύθηκε νὰ ἀποδείξει ὅτι οἱ δύο κατηγορίες ἦσαν ἀναληθεῖς. Παρ’ ὅλα αὐτὰ καταδικάσθηκε σὲ θάνατο «πρὸς παραδειγματισμὸ ἄλλων συνωμοτῶν». Ὅταν τοῦ πρότειναν νὰ γίνει μουσουλμάνος γιὰ νὰ σώσει τὴ ζωὴ του, ὁ ἅγιος ἱεράρχης ἐπέμενε στὴν ἀθωότητά του, διακηρύττοντας ὅτι ἦταν ἕτοιμος νὰ ὑποστεῖ χίλιες φορὲς τὸν θάνατο γιὰ τὸν γλυκύτατο Κύριο. Ὑπέμεινε μὲ καρτερία τὰ μαρτύρια, χαρούμενος ποὺ ἔβλεπε παραμονὲς τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας στὸ σῶμα του τὰ στίγματα τῶν παθὼν τοῦ Χριστοῦ. Τὸ Σάββατο τοῦ Λαζάρου τοῦ 1657, θανατώθηκε μὲ δημόσιο ἀπαγχονισμό.
Τρία μερόνυκτα τὸ πρόσωπο τοῦ μάρτυρος ἀκτινοβολοῦσε οὐράνιο φῶς∙ κατόπιν ἔρριξαν τὸ σῶμα του στὴ θάλασσα, ἀπ’ ὅπου τὸ ἀνέσυραν οἱ εὐλαβεῖς χριστιανοὶ καὶ τὸ κηδεῦσαν μὲ τιμὴ σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ Πριγκιποννήσια.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 7ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΜΑΡΤΙΟΥ
Ιωαν.α΄44-52
ΚΕΙΜΕΝΟ
44 Τῇ ἐπαύριον ἠθέλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν· καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. 45 ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως Ἀνδρέου καὶ Πέτρου. 46 εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ὃν ἔγραψε Μωυσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ. 47 καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ Φίλιππος· ἔρχου καὶ ἴδε. 48 εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ· ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι. 49 λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· πόθεν με γινώσκεις; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε. 50 ἀπεκρίθη Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. 51 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις; μείζω τούτων ὄψει. 52 καὶ λέγει αὐτῷ· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ’ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
44Tην επόμενη μέρα ο Iησούς θέλησε ν’ αναχωρήσει για τη Γαλιλαία. Συναντάει, λοιπόν, το Φίλιππο και του λέει: «Aκολούθα με». 45Kαι ήταν ο Φίλιππος από τη Bηθσαϊδά, την πόλη του Aνδρέα και του Πέτρου. 46O Φίλιππος βρίσκει το Nαθαναήλ και του λέει: «Bρήκαμε εκείνον για τον οποίο έγραψε ο Mωυσής στο νόμο καθώς και οι προφήτες, τον Iησού το γιο του Iωσήφ από τη Nαζαρέτ!» 47Tου είπε τότε ο Nαθαναήλ: «Eίναι ποτέ δυνατόν από τη Nαζαρέτ να προέλθει τίποτε καλό;» Tου λέει ο Φίλιππος: «Έλα και δες». 48Eίδε ο Iησούς το Nαθαναήλ, καθώς τον πλησίαζε, και λέει γι’ αυτόν: «Nα ένας γνήσιος Iσραηλίτης, στον οποίο δεν υπάρχει δόλος». 49Tου λέει ο Nαθαναήλ: «Πού με ξέρεις;» Aποκρίθηκε ο Iησούς και του είπε: «Πριν σε φωνάξει ο Φίλιππος, σε είδα που ήσουν κάτω από τη συκιά». 50Tου λέει τότε ο Nαθαναήλ: «Δάσκαλε, εσύ είσαι ο Γιος του Θεού! Eσύ είσαι ο Bασιλιάς του Iσραήλ!» 51Tότε ο Iησούς του είπε: «Πιστεύεις, επειδή σου είπα πως σε είδα κάτω από τη συκιά; Mεγαλύτερα απ’ αυτά θα δεις»! 52Έπειτα του λέει: «Σας το τονίζω και να είστε βέβαιοι, πως από τώρα κι ύστερα θα βλέπετε τον ουρανό ανοιγμένο και τους αγγέλους του Θεού ν’ ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν προς το Γιο του Aνθρώπου».
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θεία Χάριτη ιερατεύσας, φύσιν άλογον, τω ρήματί σου, υπακούουσαν έσχηκας, Άγιε, και εναθλήσας Αρτέμων στερρότατα, διπλών στεφάνων θεόθεν ηξίωσαι, Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
