Θεία Λειτουργία – Οσίων Δαλμάτου, Φαύστου & Ισακίου 3/8/2024
ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ
Ἦχος α’.Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τὴν τρίστιχον χορείαν τῶν Ὅσιων τιμήσωμεν, Φαῦστον Ἰσαάκιον ἅμα, καὶ Δαλμάτιον τὸν ἔνδοξον ὡς τρίφωτος λαμπὰς γὰρ ἀρετῶν, σκεδάζουσι τὴν νύκτα τῶν παθῶν, καὶ ταὶς θείαις καταυγάζουσι δωρεαίς, τοὺς πόθω ἀνακράζοντας, δόξα τῷ θαυμαστώσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ μεγαλύναντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι δι’ ὑμῶν, πάσιν ἰάματα..
Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ
ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΗΜΩΝ ΔΑΛΜΑΤΟΥ, ΦΑΥΣΤΟΥ ΚΑΙ ΙΣΑΚΙΟΥ
Άπό αὐτούς τούς τρεῖς Ἁγίους ὁ μέν Δαλμᾶτος ἦταν στρατιώτης στόν δεύτερο λόχο τῆς στρατιωτικῆς φρουρᾶς, στά χρόνια τοῦ βασιλέως Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου, κατά τό ἔτος 368, ζῶντας θεάρεστα καί μέ εὐσέβια. Ἀργότερα ὅμως, ἀφήνοντας γυναῖκα, τέκνα καί τά τοῦ κόσμου πράγματα, πῆρε μαζί του μόνο τόν υἱό του Φαῦστο καί πῆγε στόν Ἅγιο Ἰσάκιο, καί ἐκεῖ, ἀφοῦ ἔγινε Μοναχός, ἔφθασε σέ μεγαλώτατο ὕψος ἀρετῶν. Ὁ δέ θαυμαστός αὐτός Ἰσάκιος κατοίκησε στήν ἔρημο καί στήν ἡσυχία ἀπό αὐτή τήν νεαρή του ἡλικία, χρησιμοποιῶντας κάθε εἶδος ἀρετῆς, γι’αὐτό καί ὁ λόγος του ἦταν λαμπρότερος, ἐπειδή ἦταν στολισμένος μέ τήν ἐνάρετη ζωή.Ὅταν βγῆκε ὁ βασιλιάς Οὐάλης ὁ Ἀρειανός, νά πάη νά πολεμήση τούς Σκῦθες καί Γότθους, πῆγε σ’αὐτόν ὁ Ἰσάκιος καί εἶπε· «Ἀνοιξε, βασιλιά, τίς Ἐκκλησίες στούς Ὀρθοδόξους καί θά νικήσης στόν πόλεμο».Ὁ βασιλιάς ὅμως δέν πειθόταν, ἀλλά θυμωμένος εἶπε στόν Ὅσιο·«Ὅταν γυρίσω ἀπό τόν πόλεμο, τότε θά τιμωρηθῆς γιά τά λόγια σου αὐτά». Καί ὁ Ὅσιος εἶπε· «Ἐάν ἐσύ γυρίσης ἀπό τόν πόλεμο, δέν μίλησε σ’ἐμένα Κύριος ὁ Θεός. Ὁπότε ἐσύ, ναί, θέλεις νά κάνης τόν πόλεμο, ἀλλά θά φύγης μπροστά ἀπό τούς ἐχθρούς σου καί ζωντανός θά κατακαῆς ἀπό φωτιά», τό ὁποῖο καί ἔγινε. Διότι αὐτός, ἀφοῦ κλείσθηκε μέσα σέ ἕναν ἀχυρῶνα, ἐκεῖ κατακάηκε.
Αὐτός ὁ Ὅσιος, ὄταν ἐπρόκειτο νά μεταβῆ πρός τόν Κύριο, τοποθέτησε ὡς Ἡγούμενο τοῦ Μοναστηριοῦ τόν Δαλμᾶτο, ὅταν ἦταν Πατριάρχης στήν Κωνσταντινούπολι ὁ Ἅγιος Ἀττικός. Ὁ δέ Ὅσιος Δαλμᾶτος, πού διακρίθηκε στήν ἄσκησι, ἔμεινε νηστικός σαράντα ἡμέρες καί σέ ἄλλες τόσες ἦλθε σέ ἔκστασι. Ὁπότε ἔγινε αἰδέσιμος καί σεβάσμιος τόσο στούς βασιλεῖς καί στήν Σύγκλητο, ὅσο καί στούς Ἁγίους Πατέρες, πού συγκεντρώθηκαν στήν Ἔφεσο κατά τήν Τρίτη Σύνοδο κατά τό ἔτος 431. Αὐτοί τόν ψήφισαν ὡς Ἀρχιμανδρίτη καί τούς μεταγενέστερους ἀπό αὐτόν, ὥρισαν νά εἶναι ἐξουσιαστές παντοτινοί τοῦ Μοναστηριοῦ αὐτοῦ. Μέ αὐτά λοιπόν ἀφοῦ διακρίθηκε ὁ ἀοίδημος, πρός τόν Κύριο ἐξεδήμησε καί κατατέθηκε στό δικό του Μοναστήρι.
Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Τόμος ΣΤ΄, Εκδόσεις Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη, Νέα Σκήτη ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
