Θεία Λειτουργία – Αγίου Απ. Τιμοθέου 22/1/2022
Ἦχος δ’.
Χρηστότητα ἐκδιδαχθείς, καί νήφων ἐν πᾶσιν, ἀγαθήν συνείδησιν ἱεροπρεπῶς ἐνδυσάμενος, ἤντλησας ἐκ τοῦ Σκεύους τῆς ἐκλογῆς τά ἀπόρρητα, καί τήν πίστιν τηρήσας, τόν ἴσον δρόμον τετέλεκας, Ἀπόστολε Τιμόθεε. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΤΙΜΟΘΕΟΥ

Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Τιμόθεος καταγόταν ἀπὸ τῆν Λύστρα, ρωμαϊκὴ πόλη στὴν Λυκαονία τῆς Μικράς Ἀσίας. Ὁ πατέρας του ἦταν εἰδωλολάτρης καὶ ἡ μητέρα του Ευνίκη, ἑβραία. Ὁ Τιμόθεος ἀνατράφηκε μὲ εὐσέβεια καὶ ἀγάπη γιὰ τὶς ἱερές Γραφές ἀπό τῆν μητέρα του καὶ τὴν γιαγιά του Λωίδα. Κατὰ τὴν πρώτη παραμονή του στὴν πόλη (45) ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μετέστρεψε τὶς δύο γυναῖκες καὶ ὅταν ἐπανῆλθε μερικά χρόνια ἀργότερα (περὶ τὸ 50), βρῆκε τὸν νεαρὸ Τιμόθεο ἔμπλεο ζήλου καὶ θαυμασμοῦ γιὰ τοὺς ἀγώνες καὶ τὰ δεινὰ ποὺ εἶχε ὑποστεῖ ὁ Ἀπόστολος γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Κατὰ σύσταση τῶν ἀδελφῶν στὴν Λύστρα καὶ τὸ Ἰκόνιο, ὁ Παῦλος τὸν βάπτισε, ἐπέθεσε στὴν κεφαλὴ του τὶς χεῖρες καὶ τὸν διάλεξε ὡς σύντροφο στοὺς κόπους του καὶ ἀγαπημένο του μαθητή. Τὸν ἀποκαλεῖ: ἀγαπητὸν τέκνον (Β΄Τιμ. 1,2) καὶ δίνει γιὰ αὐτὸν μαρτυρία στὶς Ἐκκλησίες λέγοντας: ὡς πατρὶ τέκνον σὺν ἐμοὶ ἐδούλευσεν εἰς τὸ εὐαγγέλιο (Φιλ. 2,22). Παρ’ ὅλο ποὺ ἡ τήρηση τοῦ Νόμου εῖχε καταργηθεῖ ἀπὸ τὴν Χάρη, ὁ Ἀπόστολος περίτμησε τὸν νεαρὸ μαθητή, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ κηρύττει στοὺς Ἑβραίους στὶς συναγωγές, ὅπως καὶ στοὺς εἰδωλολάτρες στὴν ἀγορά. Πράος, σεμνός, πρότυπο ὑπακοῆς καὶ ταπεινοφροσύνης, ὁ ἅγιος Τιμόθεος ἐπέδειχνε ὡστόσο ἀκατάβλητο ζῆλο γιὰ τὸ κήρυγμα, ὡς καλός στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ (Β΄Τιμ.2,3). Υπῆρξε ἐκπρόσωπος  τοῦ Ἀποστόλου Παῦλου καὶ ἐνεργητικὸ ὄργανο τῆς θείας χάριτος στὴν διαποίμανση τῶν Εκκλησιῶν, για τὴν διόρθωση τῶν ἠθῶν καὶ τὴν διαφύλαξη τῆς καλῆς παρακαταθήκης (Β΄Τιμ. 1,14). Ἀπὸ τὸ Ἰκόνιο ὁ Τιμόθεος περιόδευσε μὲ τὸν Παῦλο στὴν Φρυγία καὶ στην Γαλατία, βοηθώντας τον παντοῦ στὸ κήρυγμα καὶ στὴν προσευχή. Κατόπιν πέρασαν στὴν Μακεδονία, μετὰ ἀπὸ θεῖο ὅραμα, γιὰ να κηρύξουν τὸν λόγο τοῦ Εὐαγγελίου στὴν Θεσσαλονίκη καὶ στὴν Βέροια, ὅπου ὁ Τιμόθεος παρέμεινε με τὸν Σίλα (Σιλβανό) ὅσο ὁ Παύλος μετέβη στἠν Ἀθήνα. Σύντομα πῆγε νὰ συναντήσει τὸν Παῦλο, μεταφέροντάς του τὸ θλιβερὸ μήνυμα τῆς σκληρῆς ἀντίστασης τῶν Ἑβραίων τῆς Θεσσαλονίκης, καὶ ἐπέστρεψε γιὰ νὰ ἐμψυχώσει καὶ νὰ ἐνισχύσει τοὺς πιστούς (Α΄Θεσ. 3, 1-5). Ὅταν ὁλοκλήρωσε τὴν ἀποστολή του αὐτή, ἔσπευσε νὰ συναντήσει τὸν Παῦλο στὴν Κόρινθο ὥστε νὰ ἐργασθεῖ μαζί του γιὰ τὸν ἐκχριστιανισμὸ τῆς πόλης.

            Ἀργότερα, ἀφοῦ ἔμεινε μὲ τὸν Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν περί τὸν ἑνάμισυ χρόνο στὴν Ἔφεσο, τὴν μητρόπολη τῆς Ἀσίας, ἐστάλη ἐκ νέου στὴν Κόρινθο γιὰ νὰ ὑπενθυμίσει στοὺς πιστούς τὶς ἀρχὲς τῆς εὐαγγελικῆς βιοτῆς. Καθῶς οἰ Κορίνθιοι ἀπειθοῦσαν στὶς παραινέσεις τοῦ μαθητῆ του, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀποφάσισε νὰ στείλει ἐκεῖ τὸν Τίτο καὶ πῆρε μαζί του τὸν Τιμόθεο σε νέα περιοδεία στὴν Μακεδονία∙ μὲ τὴν συνεργασία του συνέταξε τὴν Β΄προς Κορινθίους ἐπιστολή καὶ ἐπέστρεψε μαζί του στὴν Κόρινθο γιὰ νὰ ἐργασθοῦν πρὸς διόρθωση καὶ πνευματικὴ οἰκοδομὴ τῶν πιστῶν.

            Ὅταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπιχεἰρησε τὸ τελευταῖο του ταξίδι στὰ Ἱεροσόλυμα, γιὰ νὰ μεταφέρει τοὺς καρποὺς ποὺ ἀπέφερε ὁ ἔρανος σὲ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες γιὰ τοὺς χριστιανοὺς τῆς ἁγίας Πόλης (Πραξ. 20), ὁ Τίμόθεος συγκαταλεγόταν μεταξὺ τῆς συνοδείας του. Παρὼν ὅταν συνέλαβαν τὸν Παύλο (Πραξ. 22 κ.ἑ.), τὸν ἀκολούθησε στὴν Καισάρεια καὶ στὴν Ρώμη κατὰ τὴν πρώτη του αἰχμαλωσία, ἀπὸ ἐκεῖ ὅμως ὁ Παῦλος τὸν ἔστειλε σὲ περιοδεία στὴν Ἐκκλησία τῶν Φιλίππων (Φιλ. 2, 19-24). Ὅταν ἀπευλευθερώθηκε, ὁ Παῦλος ἦλθε νὰ τὸν συναντήσει στὴν Ἀνατολὴ  καὶ τὸν ὅρισε τέλος ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου, συστήνοντάς του νὰ ὀργανώσει τὴν λατρευτικὴ καὶ χριστιανικὴ ζωή, νὰ ἀναιρέσει τὶς πλάνες τῶν ἐτεροδιδασκάλων, νὰ ἐπιλέξει μὲ διάκριση τὰ μέλη τοῦ κλήρου καὶ νὰ καθοδηγεῖ ἐν παντὶ καιρῷ τὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ στῆν εἰρήνη, τὴν ὁμόνοια καὶ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἀλἠθεια (Α΄Τιμ.). Σὲ δεύτερη ἐπιστολὴ ποὺ τοῦ ἔστειλε ὄντας φυλακισμένος στὴν Ρώμη, ἐν ἀναμονῇ τῆς ἐκτέλεσής του, καλεῖ τὸν πιστό του μαθητὴ νὰ ἔλθει νὰ τὸν βρεῖ γιὰ νὰ παρευρεθεῖ στὶς τελευταῖες του στιγμές (Β΄ Τιμ. 4,8). Συνέλαβαν τότε τὸν Τιμόθεο ἀλλά γρήγορα τὸν ἀπελευθέρωσαν (Εβρ. 13,23). Ἐπέστρεψε στὴν ἐπισκοπή του μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἀπόστολου Παῦλου. Ἀναφέρεται ὅτι συνάντησε στὴν Ἔφεσο τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο, καὶ ἔλαβε ἀπὸ αὐτὸν περίσσια χάρη καὶ πνευματικό φωτισμό. Ὅταν ὁ ἀγαπημένος μαθητῆς τοῦ Κυρίου ἐξορίσθηκε στὴν Πάτμο, ὁ Τιμοθεος ποίμανε τὴν Ἐκκλησία συγκεντρώνοντας στὸ πρόσωπό του τὸ πνεῦμα τοῦ ἁγίου Ἰωάννη καὶ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Μιὰ ἡμέρα, καθὼς οἱ εἰδωλολάτρες τῆς πόλης ἑτοιμάζονταν νὰ τελέσουν μιὰ ἀπὸ τὶς ἄθλιες ἑορτές τους, ποὺ κατέληγαν σὲ ὄργια καὶ φόνους, ὁ ἅγιος Τιμόθεος προσπάθησε νὰ τοὺς λογικεύσει. Ἐκεῖνοι ὅμως, σὰν θηρία ἀνήμερα, ρίχθηκαν πάνω του καὶ τὸν ξυλοκόπησαν. Οἱ μαθητές του μόλις κατάφεραν νὰ τὸν γλυτώσουν καὶ νὰ τὸν μεταφέρουν ἡμιθανῆ σ’ ἕνα γειτονικὸ ὕψωμα, ὅπου μετὰ ἀπὸ λίγο παρέδωσε τὴν ψυχή του στὸν Κύριο.

            Τὸ σῶμα τοῦ ἁγίου Τιμοθέου ἐνταφιάσθηκε ὄχι μακριὰ ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ ἁγίου Ἰωάννη καὶ πολὺ ἀργότερα, τὸ 356, τὰ πολύτιμα λείψανά του μεταφέρθηκαν ἐν πομπῇ στὴν Κωνσταντινούπολη ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἀρτέμιο [20 Ὀκτ.], μαζὶ μὲ ἐκεῖνα τῶν εὐαγγελιστῶν ἁγίου Ἀνδρέα καὶ ἁγίου Λουκᾶ γιὰ νὰ ἀποτεθοῦν στὸν ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ἐπιτέλεσαν ἐκεῖ πολλά θαύματα, ἕως ὅτου τὰ ἅρπαξαν οἱ Λατίνοι Σταυροφόροι κατὰ τὴν λεηλασία τὴς πόλης, τὸ 1204.

Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 5^ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος.