Θεία Λειτουργία – Αγίου Θεοδοσίου Κοινοβιάρχου 11/1/2025

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλάγιος α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἀρεταὶς θεοσδότοις ἐκλάμψας ὅσιε, Μοναστικῆς πολιτείας ὤφθης λαμπρὸς χαρακτήρ, καὶ φωστὴρ θεοειδὴς Πάτερ καὶ ἔξαρχος, Θεοδόσιε σοφέ, τῶν Ἀγγέλων μιμητά, θεράπων ὁ τῆς Τριάδος ἣν ἐκδυσώπει ἀπαύστως,ἐλεηθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΆΡΧΟΥ

Αὐτός ὁ Ἅγιος ἔζησε στά χρόνια Λέοντα τοῦ Μεγάλου, κατά τό ἔτος 450, ἔφθασε δέ καί μέχρι τά χρόνια τοῦ Ἀναστασίου τοῦ Δικόρου, ὁ ὁποῖος βασίλευσε κατά τό ἔτος 491.Καταγόταν ἀπό ἕνα χωριό τῆς Καππαδοκίας, πού ὡνομαζόταν Μωγαρισοῦ. Υἱός γονέων εὐσεβῶν καί πιστῶν, ὁ πατέρας του ὠνομαζόταν Προαιρέσιος, ἐνῶ ἡ μητέρα του Εὐλογία. Αὐτός λοιπόν, ἀφοῦ ἔγινε Μοναχός, πῆγε στά Ἱεροσόλυμα καί ἀπό ἐκεῖ πῆγε στήν Ἀντιόχεια καί συνάντησε τόν Ἅγιο Συμεών τόν στυλίτη, ἀπό τόν ὁποῖο ἔμαθε καί τήν πρόοδο πού ἐπρόκειτο νά δείξη στήν ἀρετή καί ὅτι ἐπρόκειτο νά γίνη πολλῶν λογικῶν προβάτων ποιμένας. Στήν συνέχεια ἡσύχασε κοντά σέ ἕνα ἄνδρα, ἡσυχαστή, Λογγίνο ὀνομαζόμενο καί χρησιμοποίησε τήν ἐγκράτεια μέ τόση αὐστηρότητα, ὥστε ὅλη τήν ἑβδομάδα ἔτρωγε μόνο μία φορά ὁ ἀοίδιμος, καί στό διάστημα τριάντα ὁλόκληρων χρόνων δέν ἔφαγε καθόλου ψωμί.
Ἀφοῦ ἀσκήθηκε λοιπόν σέ κάθε εἶδος ἀρετῆς, σέ τέτοιο ὕψος τελειότητος ἔφθασε ὁ τρισόλβιος, ὤστε ἀξιώθηκε νά ἐκτελῆ παράδοξα θαύματα.Διότι μόνο αὐτός ἔβλεπε, μαζί μέ ἕναν ἄλλο ἀδελφό, τόν μαθητή του Βασίλειο, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ ἐγκαινίασε πρῶτος μέ τόν θάνατό του τόν τάφο, πού ὁ Ἅγιος ἔκτισε γιά τόν ἑαυτό του. γιά νά ἔχη μνήμη θανάτου, τόν ἔβλεπε νά στέκεται μετά τόν θάνατό του στήν Ἐκκλησία μαζί μέ τούς ἀδελφούς καί νά συμψάλλη. Σε ὅλους ὅμως τούς ἄλλους Μοναχούς ἦταν ἀόρατος. Αὐτός ἄναψε καί τά σβησμένα κάρβουνα χωρίς φωτιά στόν τόπο ἐκεῖνο, ὅπου ἐπρόκειτο νά θεμελιώση τό Μοναστήρι. Αὐτός ἐλευθέρωσε ἀπό τήν ρύσι τοῦ αἵματος μία γυναῖκα, πού τόν πλησίασε μέ πίστι. Αὐτός ἀπό ἕνα σπυρί σιτάρι, πού εύλόγησε, ἔκανε νά ξεχειλίσουν οἱ ἀποθῆκες τοῦ σιταριοῦ.
Αὐτός, ἀφοῦ φάνηκε, χωρίς νά τόν βλέπη κανείς, ἔβγαλε ἀπό τόν βυθό τοῦ πηγαδιοῦ τό παιδί, πού ἔπεσε ἐκεῖ μέσα. Αὐτός σταμάτησε καί τόν θάνατο τῶν παιδιῶν μιᾶς γυναίκας, τά ὁποῖα, πρίν ἀκόμη ἔλθουν στήν ζωή, ἁρπάζονταν  ἀπό τόν θάνατο. Ὁπότε καί τήν μητέρα τους, πού δέν ἦταν καλλίτερη ἀπό μία ἐντελῶς στείρα, έξ αἰτίας τῆς στερήσεως τέκνων, αὐτήν λέω, ὁ Ἅγιος πολύτεκνη τήν ἔκανε μέ τήν  προσευχή του. Ἀλλά καί ἕνα σύννεφο ἀπό ἀκρίδες ἔδιωξε ὁ Ὅσιος μόνο μέ τήν ἐκτίμησι. Αὐτός καί τόν κόμη τῆς Ἀνατολῆς, Κήρυκο, διατήρησε στόν πόλεμο ἀνέπαφο, διότι φοροῦσε σάν φυλακτό ἕνα σιδερένιο ὑποκάμισο, πού ἦταν τό τρίχινο ἔνδυμα τοῦ Ἁγίου. Ἀλλά καί τήν γῆ, πού ἀδικεῖτο ἀπό ξηρασία καί δέν ἔβγαζε βλαστούς, ἐλευθέρωσε ἀπό τήν ἀνυδρία, κατεβἀζοντας βροχή μέ τήν προσευχή του.
Προεῖπε ἀκόμη ὁ Ὅσιος καί τήν καταστροφή, πού θά πάθαινε ἡ πόλις Ἀντιόχεια ἀπό τόν σεισμό.Πολλούς ἀκόμη ἀνθρώπους γλύτωσε ἀπό τά κύμματα τῆς θάλασσας, ἀφοῦ φάνηκε σ΄ αὐτούς, ὅταν κινδύνευαν. Ἔγινε καί διδάσκαλος στήν ἀρετή πολλῶν μαθητῶν καί πάρα πολλούς παρακίνησε στόν ὅμοιο ζῆλο καί στήν μίμησι τῆς δικῆς του ἀρετῆς μέ τά λόγια καί τά ἔργα του καί στήν συνέχεια τούς ἔκανε οἱκείους μέ τόν Κύριο. Ἔτσι λοιπόν ἀφοῦ ἔζησε καί δοξάσθηκε στήν γῆ, ἀνεπαύθη ἐν εἰρήνη, παραδίνοντας στά χέρια τοῦ Θεοῦ τό πνεῦμα του. Ἡ δέ Σύναξί του τελεῖται στόν ἀποστολικό Ναό τοῦ Κορυφαίου Πέτρου.

Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Νέα Σκήτη Αγιο Όρος, Τόμος Β.