ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ – ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΦΙΛΗΜΩΝ

Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ

 (Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΦΙΛΗΜΟΝΑ

Μεγάλη τιμή γιά ἐκείνη πού τά ὀνόματά τους ἀναφέρονται στήν Ἀγία Γραφή καί ἤδη ἔχουν γραφεῖ καί στό Βιβλίο τῆς Ζωῆς. Ἀνάμεσά τους βρίσκεται καί τό ὄνομα τοῦ Φιλήμονος,πού τοῦ ἀπευθύνει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μία ἐπιστολή. Ὁ Φιλήμων ἦταν ἔνας πλούσιος ἔμπορος, πού μαζί μέ τήν σύζυγό του Ἀπφία καί τόν γιό τους Ἄρχιππο ἔμεναν στίς Κολοσσές τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ἡ οἰκογένεια αὐτή γνώρισε τήν χριστιανική πίστη ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο, ὁ ὁποῖος περιοδεύοντας στή Μικρά Ἀσία ἔφτασε καί στίς Κολοσσές. Ἡ διδασκαλία του βρῆκε ἀπήχηση καί πολλοί πίστεψαν στόν Χριστό, Ἐμπνεόμενος ἀπό μεγάλη πίστη ὁ Φιλήμων μετέβαλε τό σπίτι του σέ κατ’οἶκον ἐκκλησία ἀλλά κι σέ ἔνα κέντρο ἱεραποστολῆς καί φιλανθρωπίας. Αὐτό σημαίνουν καί τά λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «τἀ σπλάγχνα τῶν Ἁγίων ἀναπέπαυται διά σου, ἀδελφέ».Οἱ καρδιές, δηλαδή, τῶν ἀδελφῶν Χριστιανῶν βρῆκαν ἀνάπαυση μέ τίς εὐεργεσίες καί τίς άγαθοεργίες σου, ἀδελφέ.
Γιά τήν μεγάλη αὐτή προσφορά του ὁ Ἀπόστολος Παῦλος άγάπησε τόν Φιλήμονα καί τήν οίκογένειά του καί δέσμιος ἀπό τή φυλακή τῆς Ρώμης τοῦ ἀπευθύνει μία ἐπιστολή. Ἀφορμή γιά νά γράψει τήν ἐπιστολή στάθηκε ὁ Ὀνήσιμος, ἕνας δοῦλος τοῦ Φιλήμονα, ὁ ὁποῖος δέν φωτίσθηκε ἀπό τό παράδειγμα τοῦ Κυρίου του, ἀλλά πονηρός ὅπως ἦταν, ἔκλεψε ὄ,τι μπόρεσε καί δραπέτευσε στή Ρώμη. Ἀδέσμευτος ἐκεῖ ἐν μέσω τοῦ διεφθαρμένου εἰδωλολατρικοῦ κόσμου ζοῦσε μέ ἀσυδοσία. Χωρίς νά τό καταλάβει ὁ Ὀνήσιμος, λές καί τόν ἔσπρωξε κάποιο ἀόρατο χέρι, ἦρθε στή φυλακή νά συναντηθεῖ μέ τόν δεσμό γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ Ἀπόστολο Παῦλο. Συζήτησαν  μαζί κι ὁ δοῦλος συναισθάνθηκε τό σφάλμα του, μετανόησε καί ζητᾶ νά τό διορθώσει.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὡς πνευματικός πατέρας τόν καθοδηγεῖ στήν χριστιανική πίστη καί τόν προτρέπει νά γυρίσει στόν κύριό του τόν Φιλήμονα. Ὁ Ὀνήσιμος δέχεται τό ἐπιτίμιο νά ἐπισρτέψει στίς Κολοσσές καί νά ζητήσει συγνώμη ἀπό τόν Φιλήμονα πού τόσο τόν εἶχε ἀδικήσει. Ὁ Ἀπόστολος βλέποντας τήν εἰλικρινῆ του μετάνοια τόν ἐμπιστεύεται στόν μαθητή του Τυχικό, νά τόν συνοδεύσει μέχρι τίς Κολοσσές. Συγχρόνως τοῦ ἔδωσε καί τήν γνωστή μας «Πρός Φιλήμονα» ἐπιστολή, στήν ὁποία ὁ μεγάλος αὐτός Ἀπόστολος θέλει μέ τήν φυλάκισή του νά κρούσει μιά θρησκευτική χορδή τόσο στόν Φιλήμονα ὅσο καί στήν κατ’οἶκον ἐκκλησία τῶν Κολοσσῶν, ὅπου θά διαβαζόταν ἡ ἐπιστολή. «Παῦλος ὁ πρεσβύτης» γράφει καί τό λευκασμένο πρόσωπο τοῦ Παύλου στέκεται μπροστά στόν Φιλήμονα, ὅπου τόν παρακαλεῖ γιά τόν Ὀνήσιμο, «τόν ποτέ σοί ἄχρηστον… δοῦλον…νυνί δέ σοί, καί ἐμοί εὔχρηστον…τουτ΄ἔστι τά ἐμᾶ σπλάγχνα, προσλαβού…». Ἀκολουθεῖ μιά ἐκπληκτική στροφή «Ἔσφαλε ὁ Ὀνήσιμος, τοῦ γράφει, ἀλλά ὅταν ὁ Θεός συγχωρεῖ τούς πάντες, τό ἴδιο πρέπει νά κάνουν καί οἱ ἄνθρωποι. Τώρα λοιπόν ἀντί γιά είδωλολάτρη καί πονηρό δοῦλο παίρνεις πίσω ἔναν μετανοημένο ἄνθρωπο καί ἐν Χριστῶ ἀδελφό. Εἰ οὖν μέ ἔχεις κοινωνόν προσλαβοῦ αὐτόν ὡς ἐμέ».Συγκινήθηκε ὁ Φιλήμων, δάκρυσε κι ἀγκάλιασε τόν Ὀνήσιμο, τόν συγχὠρεσε γιά ὅ,τι τόν εἶχε ἀδικήσει καί τόν δέχθηκε μέ ἀγάπη κοντά του ὅχι πλέον ὥς δοῦλο ἀλλά ὡς ἔν Χριστῶ ἀδελφό.
Στή συνέχεια ὁ Φιλήμων ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Γάζης στήν Παλαιστίνη. Ἀπό τή θέση αὐτή ἀγωνίσθηκε σκληρά νά φωτίσει μέ τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου τούς Γαζαίους. Ἡ χριστιανική κοινότητα μέρα μέ τή μέρα αὔξανε. Ὁ Φιλήμων  μετά ἀπό πολλά χρόνια προσφορᾶς στήν Ἐκκλησία τής Γάζας, γέροντας πιά θέλησε νά ἐπιστρέψει στίς Κολοσσές, στήν πατρίδα του, προκειμένου νά ἐνισχύσει τόν Ἄρχιππο, πού ἀντιμετώπιζε προβλήματα στό ἱεραποστολικό του ἔργο. Μέ ζῆλο κι ἐνθουσιασμό νεανικό ὁ Φιλήμων ἄρχισε νά μιλᾶ στούς εἰδωλολάτρες καί νά τούς καλεῖ στή σωτηρία. Ἐκεῖ συνελήφθη ἀπό φανατικούς εἰδωλολάτρες μαζί μέ τήν Ἀπφία καί τόν Ἄρχιππο καί ὁδηγήθηκαν στά βασανιστήρια καί στό θάνατο. Ἀφοῦ πρῶτος θανατώθηκε ὁ Ἀρχιππος, οἱ δύο σύζυγοι Φιλήμων καί Ἀπφία σύρθηκαν  στόν ἡγεμόνα τῆς Ἐφέσου, ὅπου μέ διαταγή του φανατισμένα παιδιά τούς φόνευσαν λιθοβολῶντας τούς. Ἔτσι οἱ δύο Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί σύζυγοι Φιλήμων καί Ἀπφία ἀνῆλθαν στόν οὐρανό προκειμένου νά συναντήσουν τόν υἱό τους Ἄρχιππο καί ὅλοι μαζί νά λάβουν τό στέφανον τῆς ἀθλήσεως.
Ἐκεῖνο πού ἔχει σημασία εἶναι ὅτι ὁ Φιλήμων  ὡς ἄνθρωπος βαθιᾶς χριστιανικῆς ἀγάπης δέχεται τόν δραπέτη δοῦλο «οὐκέτι ὡς δοῦλον ἀλλά ὑπέρ δοῦλον ἀδελφόν ἀγαπητόν» φανερώνοντας ὅτι ὁ Χριστός μας ἐλευθέρωσε ὅλους ἀπό τά δεσμά τῆς φοβερότερης δουλείας, τῆς ἀμαρτίας.

Πηγή: Μορφές από το Συναξάρι, Ιωάννας Κατσούλα, Κυπρής, Αθήνα 2010.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.Ταχύ προκατάλαβε.
Tετρὰς ἡ θεοσύλλεκτος τῶν ἀποστόλων Χριστοῦ Φιλήμων καὶ Ἄρχιππος καὶ σὺν Ἀπφίᾳ ὁμοῦ, ὁ θεῖος Ὀνήσιμος, λάμψαντες τοῖς ἐν σκότει ἀληθείας τὴν γνῶσιν, ἤθλησαν ὁμοφρόνως καὶ τὴν πλάνην καθεῖλον, καὶ νῦν ἐξευμενίζονται πᾶσι τὸν Κύριον.