ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ

Θεία Λειτουργία – Αγίος Χριστόφορος 9/5/2026
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως. 
Δῶρον πέφηνας, ἁγιωσύνης, τὸν πανάγιον, δοξάσας Λόγον, ἠγιασμένε θεόφρον Θεόδωρε, ὅθεν βλυστάνεις ἐκ θείας χρηστότητας, ἁγιασμὸν ἀληθῆ τοὶς βοώσι σοι. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος..

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΥ

«Ὅποιος θέλει νὰ λυτρωθεῖ ἀπὸ τὴν ὀργὴ, ἐὰν δὲν ὀνειδισθεῖ καὶ δὲν ὑπομένει εὐχαρίστως τὴν ὕβριν, δὲν ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὸ πάθος του». Αὐτό λέγει ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ὁ ἠγιασμένος, πού γεννήθηκε στὴν Αἴγυπτο ἀπὸ γονεῖς πλούσιους καὶ εὐσεβεῖς στὰ τέλη τοῦ 4^ου αἰώνα. Ακόμα ἦταν παιδὶ ὅταν εἶχε ἄρχίσει νὰ ἀσκεῖται στὶς ἀρετὲς τῶν μοναχῶν καὶ μάλιστα ἀγωνιζόταν στὴν σκληρὴ ἄσκηση τῶν ἐρημιτῶν. Βλέποντας οἱ γονεῖς του αὐτὴν τὴ μεγάλη ἄσκηση του στεναχωροῦνταν πολύ. Γιὰ δύο χρόνια ἀγωνίζονταν νὰ ἀποτρέψουν τὸν Θεόδωρο ἀπὸ αὐτὴν τὴν σκληρὴ ἀσκητικὴ ζωή. Ἀφοῦ δὲν τὸ κατόρθωσαν, τοῦ ἔδωσαν τὴν εὐχή τους νὰ γίνει μοναχὸς καὶ τὸν κράτησε ὁμόσκηνό του. Μάλιστα γιὰ τὶς μεγάλες ἀρετὲς ποὺ διέκρινε στὸν νεαρὸ Θεόδωρο τὸν ξεχώρισε καὶ τὸν ἀγαποῦσε, σὰν γνήσιο πνευματικό του τέκνο. Γρήγορα ὁ νεαρὸς Θεόδωρος προέκοψε ἀρκετὰ στὴν ἀρετὴ, ὥστε ξεπέρασε καὶ τοὺς παλαιοὺς ἀσκητές. Ὁ Ὅσιος Παχώμιος χαιρόταν πολύ, διαπιστώνοντας ὅτι ὁ μαθητὴς του Θεόδωρος ἦταν σὲ ὅλα συνετὸς καὶ ὅτι, μολονότι ἦταν ἀκόμη πολὺ νέος, εἶχε φθάσει σὲ τέτοιο ὕψος πνευματικὸ, ὥστε στήριζε στὴν ἄσκηση καὶ ἄλλους πιὸ ἀδύνατος. Καθὼς λοιπὸν εἶχαν συνήθεια νὰ συγκεντρώνονται ὅλοι οἱ μοναχοὶ κάθε βράδυ σὲ ἕνα σημεῖο τῆς Μονῆς καὶ νὰ ἀκοῦνε τὴ διδαχὴ τοῦ Ὁσίου Παχωμίου, τοῦ Μεγάλου Γέροντα, κάποια φορά, ὅταν ὅλοι μαζεύτηκαν ὁ γέροντας προστάζει τὸν νεαρὸ Θεόδωρο, ποὺ δὲν ἦταν πάνω ἀπὸ εἴκοσι χρονῶν, νὰ κηρύξει στοὺς ἀδελφοὺς τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς χωρὶς καμιὰ ἀντολογία ἤ παρακοὴ ἄνοιξε τὸ στόμα του καὶ τοὺςεἶπε πολλὰ ὠφέλιμα. Μερικοὶ ὅμως άπὸ τοὺς γεροντότερους, βλέποντας αὐτό, δυσανασχέτησαν καὶ δέν θέλησαν νὰ ἀκούσουν. -Θὰ διδὰξει ἐμᾶς αὐτὸς ὁ ἀρχάριος; Δὲν θὰ τὸν ἀκούσουμε, εἶπαν μεταξύ τούς. Ἄφησαν λοιπὸν τὴ σύνταξη καὶ ἔφυγε ὁ καθένας γιὰ τὸ κελί τυ. Ὅταν τελείωσε ἡ ὁμιλία, ὁ Ὅσιος Παχὠμιος ἔστειλε καὶ τοὺς κάλεσε. Μόλις αὐτοί ἦρθαν τοὺς ρώτησε: -Γιὰ ποιὸ λόγο ἀφήσατε τὸ κήρυγμα καὶ φύγατε γιὰ τὰ κελλιὰ σας; -Καλά, ἀποκρίθηκαν ἐκεῖνου, ἔβαλες ἕνα παιδὶ νὰ κάνει τό δάσκολο σὲ τόσους γέροντες, πού πέρασαν μιὰ ζωὴ μέσα στὸ Μοναστήρι; Ὅταν τοὺς ἄκουσε ὁ Ὅσιος Παχώμιος, σκυθρώπιασε καὶ ἀναστέναξε βαθιά. -Ξέρετε, τοὺς εἶπε, ἀπὸ ποῦ ἄρχισαν νὰ μπαίνουν τὰ κακὰ στὸν κόσμο; -Ἁπὸ ποῦ; Ρώτησαν ἐκεῖνοι. –Ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια! Ἐξαιτίας τῆς «ἐξέπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὁ ἐωσφῶρος καὶ συνετρίβη εἰς τὴν γῆν». Νικηθήκατε λοιπὸν ἀπὸ τὸν διάβολο καὶ χάσατε ὅλη τὴν άρετή σας, γιατί φεύγοντας δὲν ἀπομακρυνθήκατε ἀπὸ τὸν Θεόδωρο, ἀλλὰ χωριστήκατε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, καθὼς στερηθήκατε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλά εἶπε ὁ Παχώμιος. Ὅσο τὰ χρόνια περνοῦσαν, ὁ Θεόδωρος ἔφθασε σὲ πολὺ μεγάλα ὕψη ἀρετῆς. Ἔφθασε ὅμως καὶ ἡ ὥρα ποὺ ὁ θαυμαστὸς γέροντας Παχώμιος κοιμήθηκε. Τότε ὅλοι οἱ μοναχοὶ ζήτησαν γιὰ πνευματικό τους πατέρα τὸν Θεόδωρο. Ἐκεῖνος ἀρχικὰ ἀρνήθηκε, στὴν ἐπιμονὴ ὅμως τῶν ἀδελφῶν ὑποχώρησε καὶ ἔτσι διαδέχθηκε στὴν ἡγουμενεῖα τὸν Μέγα Παχώμιο σὰν πιστό του ἀντίγραφο καὶ μιμητὴ τῶν άρετῶν του. Τόσο μεγάλη ἦταν ἡ φήμη τῆς ἁγιότητας του ποὺ ἔφθασε μέχρι τὰ αὐτιὰ τοῦ πατριάρχου Ἀλεξανδρείας, Ἁγίου Ἀθανασίου, ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ ἄλλους ἱεράρχες ἦρθεστὸ Μοναστήρι γιὰ νὰ γνωρίσει ἀπὸ κοντά τὸν ἠγιασμένο διάδοχό του Ὁσιο Θεόδωρο. Ὅλοι οἱ Ἱεράρχες ἔμειναν κατάπληκτοι ἀπὸ τὴν εὐπείθεια ποὺ εἶχαν οἱ μοναχοὶ πρὸς τὸν Ὅσιο Θεόδωρο. Συνέβη ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες μάλιστα νὰ ἀσθενήσει κάποιος μοναχὸς καὶ νὰ κοιμηθεῖ. Τότε ὁ Θεόδωρος προεῖπε καὶ τό δικό του τέλος. Ὅλοι οἱ μοναχοὶ συγκεντρώθηκαν γύρω τοῦ καὶ μὲ δάκρυα παρακαλοῦσαν τὸν Κύριο νὰ μὴν τοὺς στερήσει τὸν πνευματικό τους ὁδηγητή. Πάρε Κύριε ὅποιονδήποτεἀπὸ ἐμᾶς, ἔλεγαν, καί ἄφησε αὐτὸν, ὥστε νὰ μᾶς καθοδηγεῖ ὅλους, εἰρηνηκὰ παρέδωσε τὸ πνεῦμα του στὸν Κύριο. Κάποτε ρώτησε ἕνας μοναχὸς τὸ Ὅσιο Θεόδωρο: -Γιατί ὅταν μου ποῦνε κάποιο σκληρὸ λόγο ἀμέσως ὀργίζομαι; Κι ὁ Ὅσιος τοῦ ἀπάντησε: -Ὁ ἐνάρετος ἄνθρωπος λογίζεται σὰν ἔνα ἀμπέλι. Καθὼς λοιπὸν, ἄν πάρης ἀπ’ αὐτὸ σταφύλια καὶ τὰ λιώσεις βγάζεις ὡραιότατο κρασὶ, ἔτσι καὶ ὁ ἐνάρετος θλιβόμενος μὲ τὸν λόγο ἥ τὰ ἔργα καὶ βασανιζὀμενος, καρποφορεῖ εὐλογίες. Ὁ δὲ σαρκικός ἄνθρωπος μόνο θυμὸ καὶ πικρία προσφέρει. Γι΄αὐτὸ, ὅποιος θέλει νὰ λυτρωθεῖ ἀπὸ τὴν ὀργή, ἐὰν δὲν ὀνειδισθεῖ καὶ δὲν ὑπομείνει εὐχαρίστως τὴν ὕβριν, δὲν ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὸ πάθος του».

Πηγή: «ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ» ΙΩΑΝΝΑΣ Δ. ΚΑΤΣΟΥΛΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΡΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2017