ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ

Παρακολουθείστε ζωντανά  ΕΔΩ την

την Τετάρτη 23/3/2026 στις 17:30μμ.

την ακολουθία του

 “ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ“

 

Ὠδὴ α´. Ἦχος πλ. β´. Ὁ Εἱρμός. « Βοηθὸς καὶ σκεπαστὴς » ἐγένετό μοι εἰς σωτηρίαν· » οὗτός μου Θεός, » καὶ δοξάσω αὐτόν· » Θεὸς τοῦ Πατρός μου, » καὶ ὑψώσω αὐτόν· » ἐνδόξως γὰρ δεδόξασται. Πόθεν ἄρξομαι θρηνεῖν τὰς τοῦ ἀθλίου μου βίου πράξεις; ποίαν ἀπαρχὴν ἐπιθήσω, Χριστέ, τῇ νῦν θρηνῳδίᾳ; ἀλλ᾿ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δὸς παραπτωμάτων ἄφεσιν. Δεῦρο, τάλαινα ψυχή, σὺν τῇ σαρκί σου τῷ πάντων Κτίστῃ ἐξομολογοῦ· καὶ ἀπόσχου λοιπὸν τῆς πρὶν ἀλογίας, καὶ προσάγαγε Θεῷ ἐν μετανοίᾳ δάκρυα. Τὸν πρωτόπλαστον Ἀδὰμ τῇ παραβάσει παραζηλώσας, ἔγνων ἐμαυτὸν γυμνωθέντα Θεοῦ καὶ τῆς ἀιδίου βασιλείας καὶ τρυφῆς διὰ τὰς ἁμαρτίας μου. Οἴμοι, τάλαινα ψυχή! τί ὡμοιώθης τῇ πρώτῃ Εὔᾳ; εἶδες γὰρ κακῶς καὶ ἐτρώθης πικρῶς, καὶ ἥψω τοῦ ξύλου, καὶ ἐγεύσω προπετῶς τῆς παραλόγου βρώσεως. Ἀντὶ Εὔας αἰσθητῆς ἡ νοητή μοι κατέστη Εὔα, ὁ ἐν τῇ σαρκὶ ἐμπαθὴς λογισμός, δεικνὺς τὰ ἡδέα, καὶ γευόμενος ἀεὶ τῆς πικρᾶς καταπόσεως. Ἐπαξίως τῆς Ἐδὲμ προεξερρίφη ὡς μὴ φυλάξας μίαν σου, Σωτήρ, ἐντολὴν ὁ Ἀδάμ· ἐγὼ δὲ τί πάθω, ἀθετῶν διαπαντὸς τὰ ζωηρά σου λόγια; Τὴν τοῦ Κάϊν ὑπελθὼν μιαιφονίαν τῇ προαιρέσει, γέγονα φονεὺς συνειδότι ψυχῆς, ζωώσας τὴν σάρκα καὶ στρατεύσας κατ᾿ αὐτῆς ταῖς πονηραῖς μου πράξεσι. Τῇ τοῦ Ἄβελ, Ἰησοῦ, οὐχ ὡμοιώθην δικαιοσύνῃ· δῶρά σοι δεκτὰ οὐ προσῆξα ποτέ, οὐ πράξεις ἐνθέους, οὐ θυσίαν καθαράν, οὐ βίον ἀνεπίληπτον. Ὡς ὁ Κάϊν καὶ ἡμεῖς, ψυχὴ ἀθλία, τῷ πάντων Κτίστῃ πράξεις ρυπαρὰς καὶ θυσίαν ψεκτὴν καὶ ἄχρηστον βίον προσηγάγομεν ὁμοῦ· διὸ καὶ κατεκρίθημεν. Τὸν πηλόν, ὁ κεραμεύς, ζωοπλαστήσας ἐνέθηκάς μοι, σάρκα καὶ ὀστᾶ, καὶ πνοὴν καὶ ζωήν. Ἀλλ᾿ ὦ Ποιητά μου, Λυτρωτά μου καὶ Κριτά, μετανοοῦντα δέξαι με. Ἐξαγγέλλω σοι, Σωτήρ, τὰς ἁμαρτίας, ἃς εἰργασάμην, καὶ τὰς τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματός μου πληγάς, ἅς μοι ἔνδον μιαιφόνοι λογισμοὶ λῃστρικῶς ἐναπέθηκαν. Εἰ καὶ ἥμαρτον, Σωτήρ, ἀλλ᾿ οἶδα ὅτι φιλάνθρωπος εἶ· πλήττεις συμπαθῶς καὶ σπλαγχνίζῃ θερμῶς· δακρύοντα βλέπεις καὶ προστρέχεις ὡς Πατὴρ ἀνακαλῶν τὸν Ἄσωτον. Ἐρριμμένον με, Σωτήρ, πρὸ τῶν πυλῶν σου, κἂν ἐν τῷ γήρει, μή με ἀπορρίψῃς εἰς ᾍδου κενόν· ἀλλὰ πρὸ τοῦ τέλους ὡς φιλάνθρωπός μοι δὸς παραπτωμάτων ἄφεσιν. Ὁ λῃσταῖς περιπεσὼν ἐγὼ ὑπάρχω τοῖς λογισμοῖς μου· ὅλως ὑπ᾿ αὐτῶν τετραυμάτισμαι νῦν· ἐπλήσθην μωλώπων. Ἀλλ᾿ αὐτός μοι ἐπιστάς, Χριστὲ Σωτήρ, ἰάτρευσον. Ἱερεύς με προϊδὼν ἀντιπαρῆλθε, καὶ ὁ Λευΐτης βλέπων ἐν δεινοῖς ὑπερεῖδε γυμνόν. Ἀλλ᾿ ὁ ἐκ Μαρίας ἀνατείλας Ἰησοῦς, σὺ ἐπιστάς με οἴκτειρον. Ὁ Ἀμνὸς ὁ τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων πάντων τὰς ἁμαρτίας, ἆρον τὸν κλοιὸν ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν, τὸν τῆς ἁμαρτίας, καὶ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δὸς παραπτωμάτων ἄφεσιν. Μετανοίας ὁ καιρός· προσέρχομαί σοι, τῷ Πλαστουργῷ μου· ἆρον τὸν κλοιὸν ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν, τὸν τῆς ἁμαρτίας, καὶ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δὸς παραπτωμάτων ἄφεσιν. Μὴ βδελύξῃ με, Σωτήρ, μὴ ἀπορρίψῃς τοῦ σοῦ προσώπου· ἆρον τὸν κλοιὸν ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν, τὸν τῆς ἁμαρτίας, καὶ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δὸς παραπτωμάτων ἄφεσιν. Τὰ ἑκούσια, Σωτήρ, καὶ τὰ ἀκούσια πταίσματά μου, καὶ τὰ φανερὰ καὶ κρυπτά, καὶ γνωστὰ καὶ ἄγνωστα πάντα συγχωρήσας ὡς Θεός, ἱλάσθητι καὶ σῶσόν με. Ἐκ νεότητος, Σωτήρ, τὰς ἐντολάς σου ἐπαρωσάμην· ὅλον ἐμπαθῶς ἀμελῶν, ρᾳθυμῶν, παρῆλθον τὸν βίον· διὸ κράζω σοι, Σωτήρ· κἂν ἐν τῷ τέλει σῶσόν με. Τὴν οὐσίαν τῆς ψυχῆς καταναλώσας ταῖς ἀσωτίαις, ἔρημός εἰμι ἀρετῶν εὐσεβῶν· λιμώττων δὲ κράζω· Ὁ Πατὴρ τῶν οἰκτιρμῶν, προφθάσας σύ με οἴκτειρον. Σοὶ προσπίπτω, Ἰησοῦ· Ἡμάρτηκά σοι, ἱλάσθητί μοι· ἆρον τὸν κλοιόν, ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν, τὸν τῆς ἁμαρτίας, καὶ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δὸς δάκρυα κατανύξεως. Μὴ εἰσέλθῃς μετ᾿ ἐμοῦ ἐν κρίσει, φέρων μου τὰ πρακτέα, λόγους ἐκζητῶν, καὶ εὐθύνων ὁρμάς· ἀλλ᾿ ἐν οἰκτιρμοῖς σου παρορῶν μου τὰ δεινά, σῶσόν με, Παντοδύναμε. Δόξα. Ὑπερούσιε Τριάς, ἡ ἐν Μονάδι προσκυνουμένη, ἆρον τὸν κλοιὸν ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν, τὸν τῆς ἁμαρτίας· καὶ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δὸς δάκρυα κατανύξεως. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Θεοτόκε, ἡ ἐλπὶς καὶ προστασία τῶν σὲ ὑμνούντων, ἆρον τὸν κλοιὸν ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν, τὸν τῆς ἁμαρτίας· καὶ ὡς Δέσποινα ἁγνή, μετανοοῦντα δέξαι με.

ᾨδὴ β´. Ὁ Εἱρμός. « Πρόσεχε, Οὐρανέ, καὶ λαλήσω, » καὶ ἀνυμνήσω Χριστόν, » τὸν ἐκ Παρθένου » σαρκὶ ἐπιδημήσαντα. Πρόσεχε, Οὐρανέ, καὶ λαλήσω· γῆ, ἐνωτίζου φωνῆς μετανοούσης Θεῷ καὶ ἀνυμνούσης αὐτόν. Πρόσχες μοι, ὁ Θεός, ὡς οἰκτίρμων, ἱλέῳ ὄμματί σου, καὶ δέξαι μου τὴν θερμὴν ἐξομολόγησιν. Ἡμάρτηκα ὑπὲρ πάντας ἀνθρώπους· μόνος ἡμάρτηκά σοι· ἀλλ᾿ οἴκτειρον ὡς Θεός, Σωτήρ, τὸ ποίημά σου. Ζάλη με, τῶν κακῶν περιέχει, εὔσπλαγχνε Κύριε· ἀλλ᾿ ὡς τῷ Πέτρῳ, κἀμοὶ τὴν χεῖρα ἔκτεινον. Τὰ δάκρυα τὰ τῆς Πόρνης, Οἰκτίρμον, κἀγὼ προβάλλομαι· Ἱλάσθητί μοι, Σωτήρ, τῇ εὐσπλαγχνίᾳ σου. Ἠμαύρωσα τῆς ψυχῆς τὸ ὡραῖον ταῖς τῶν παθῶν ἡδοναῖς, καὶ ὅλως ὅλον τὸν νοῦν χοῦν ἀπετέλεσα. Διέρρηξα νῦν τὴν στολήν μου τὴν πρώτην, ἣν ἐξυφάνατό μοι ὁ Πλαστουργὸς ἐξ ἀρχῆς, καὶ ἔνθεν κεῖμαι γυμνός. Ἐνδέδυμαι διερρηγμένον χιτῶνα, ὃν ἐξυφάνατό μοι ὁ ὄφις τῇ συμβουλῇ, καὶ καταισχύνομαι. Προσέβλεψα τοῦ φυτοῦ τὸ ὡραῖον, καὶ ἠπατήθην τὸν νοῦν· καὶ ἔνθεν κεῖμαι γυμνός, καὶ καταισχύνομαι. Ἐτέκταινον ἐπὶ τὸν νῶτόν μου πάντες οἱ ἀρχηγοὶ τῶν κακῶν, μακρύνοντες κατ᾿ ἐμοῦ τὴν ἀνομίαν αὐτῶν. Ἀπώλεσα τὸ πρωτόκτιστον κάλλος καὶ τὴν εὐπρέπειάν μου· καὶ ἄρτι κεῖμαι γυμνός, καὶ καταισχύνομαι. Κατέρραψε τοὺς δερματίνους χιτῶνας ἡ ἁμαρτία κἀμοί, γυμνώσασά με τῆς πρὶν θεοϋφάντου στολῆς. Περίκειμαι τὸν στολισμὸν τῆς αἰσχύνης, καθάπερ φύλλα συκῆς, εἰς ἔλεγχον τῶν ἐμῶν αὐτεξουσίων παθῶν. Ἐστόλισμαι κατεστιγμένον χιτῶνα καὶ ᾑμαγμένον αἰσχρῶς τῇ ρύσει τῆς ἐμπαθοῦς καὶ φιληδόνου ζωῆς. Ἐσπίλωσα τὸν τῆς σαρκός μου χιτῶνα καὶ κατερρύπωσα τὸ κατ᾿ εἰκόνα, Σωτήρ, καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν. Ὑπέπεσα τῇ τῶν παθῶν ἀχθηδόνι καὶ τῇ ἐνύλῳ φθορᾷ· καὶ ἔνθεν νῦν ὁ ἐχθρὸς καταπιέζει με. Φιλόϋλον καὶ φιλοκτήμονα βίον τῆς ἀκτησίας, Σωτήρ, προκρίνας, νῦν τὸν βαρὺν κλοιὸν περίκειμαι. Ἐκόσμησα τὸν τῆς σαρκὸς ἀνδριάντα τῇ τῶν αἰσχρῶν λογισμῶν ποικίλῃ περιβολῇ καὶ κατακρίνομαι. Τῆς ἔξωθεν ἐπιμελῶς εὐκοσμίας μόνης ἐφρόντισα, τῆς ἔνδον ὑπεριδὼν θεοτυπώτου σκηνῆς. Μορφώσας μου τὴν τῶν παθῶν ἀμορφίαν, ταῖς φιληδόνοις ὁρμαῖς ἐλυμηνάμην τοῦ νοῦ τὴν ὡραιότητα. Κατέχρωσα τῆς πρὶν εἰκόνος τὸ κάλλος, Σῶτερ, τοῖς πάθεσιν· ἀλλ᾿ ὥς ποτε τὴν δραχμὴν ἀναζητήσας εὑρέ. Ἡμάρτηκα, ὥσπερ ἡ Πόρνη βοῶ σοι· μόνος ἡμάρτηκά σοι· ὡς μύρον δέχου, Σωτήρ, κἀμοῦ τὰ δάκρυα. Ὠλίσθησα ὡς ὁ Δαυῒδ ἀκολάστως, καὶ βεβορβόρωμαι· ἀλλ᾿ ἀποπλύναις κἀμέ, Σωτήρ, τοῖς δάκρυσι. Ἱλάσθητι, ὡς ὁ Τελώνης βοῶ σοι, Σῶτερ, ἱλάσθητί μοι· οὐδεὶς γὰρ τῶν ἐξ Ἀδὰμ ὡς ἐγὼ ἥμαρτέ σοι. Οὐ δάκρυα, οὐδὲ μετάνοιαν ἔχω, οὐδὲ κατάνυξιν· αὐτός μοι ταῦτα, Σωτήρ, ὡς Θεὸς δώρησαι. Τὴν θύραν σου μὴ ἀποκλείσῃς μοι τότε, Κύριε, Κύριε· ἀλλ᾿ ἄνοιξόν μοι αὐτὴν μετανοοῦντί σοι. Φιλάνθρωπε, ὁ πάντας θέλων σωθῆναι, σὺ ἀνακάλεσαί με, καὶ δέξαι ὡς ἀγαθὸς μετανοοῦντά με. Ἐνώτισαι τοὺς στεναγμοὺς τῆς ψυχῆς μου, καὶ τῶν ἐμῶν ὀφθαλμῶν προσδέχου τοὺς σταλαγμούς, Σωτήρ, καὶ σῶσόν με. Θεοτοκίον. Ἄχραντε, Θεοτόκε Παρθένε, μόνη πανύμνητε, ἱκέτευε ἐκτενῶς εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς. Εἱρμὸς ἄλλος. «Ἴδετε, ἴδετε, » ὅτι ἐγώ εἰμι Θεός, » ὁ μάννα ἐπομβρήσας » καὶ τὸ ὕδωρ ἐκ πέτρας » πηγάσας πάλαι ἐν ἐρήμῳ τῷ λαῷ μου, » τῇ μόνῃ δεξιᾷ » καὶ τῇ ἰσχύι τῇ ἐμῇ. Ἴδετε, ἴδετε, ὅτι ἐγώ εἰμι Θεός· ἐνωτίζου, ψυχή μου, τοῦ Κυρίου βοῶντος· καὶ ἀποσπάσθητι τῆς πρώτης ἁμαρτίας, καὶ φοβοῦ ὡς δικαστὴν καὶ ὡς κριτὴν καὶ Θεόν. Τίνι ὡμοιώθης, πολυαμάρτητε ψυχή; εἰμὴ τῷ πρώτῳ Κάϊν, καὶ τῷ Λάμεχ ἐκείνῳ, λιθοκτονήσασα τὸ σῶμα κακουργίαις καὶ κτείνασα τὸν νοῦν ταῖς παραλόγοις ὁρμαῖς. Πάντας τοὺς πρὸ νόμου παραδραμοῦσα, ὦ ψυχή, τῷ Σὴθ οὐχ ὡμοιώθης, οὐ τὸν Ἐνὼς ἐμιμήσω, οὐ τὸν Ἐνὼχ τῇ μεταθέσει, οὐ τὸν Νῶε· ἀλλ᾿ ὤφθης πενιχρὰ τῆς τῶν δικαίων ζωῆς. Μόνη ἐξήνοιξας τοὺς καταρράκτας τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ σου, ψυχή μου, καὶ κατέκλυσας πᾶσαν, ὡς γῆν, τὴν σάρκα καὶ τὰς πράξεις καὶ τὸν βίον· καὶ ἔμεινας ἐκτὸς τῆς σωστικῆς Κιβωτοῦ. Ἄνδρα ἀπέκτεινα, φησίν, εἰς μώλωπα ἐμοί, καὶ νεανίσκον εἰς τραῦμα, Λάμεχ θρηνῶν ἐβόα· σὺ δὲ οὐ τρέμεις, ὦ ψυχή μου, ρυπωθεῖσα τὴν σάρκα καὶ τὸν νοῦν κατασπιλώσασα. Ὢ πῶς ἐζήλωσα Λάμεχ τὸν πρῴην φονευτήν, τὴν ψυχὴν ὥσπερ ἄνδρα, τὸν νοῦν ὡς νεανίσκον, ὡς ἀδελφὸν δέ μου τὸ σῶμα ἀποκτείνας, ὡς Κάϊν ὁ φονεύς, ταῖς φιληδόνοις ὁρμαῖς! Πύργον ἐσοφίσω οἰκοδομῆσαι, ὦ ψυχή, καὶ ὀχύρωμα πῆξαι ταῖς σαῖς ἐπιθυμίαις, εἰμὴ συνέχεεν ὁ Κτίστης τὰς βουλάς σου, καὶ κατέαξεν εἰς γῆν τὰ μηχανήματά σου. Τέτρωμαι, πέπληγμαι· ἰδοὺ τὰ βέλη τοῦ ἐχθροῦ τὰ καταστίξαντά μου τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα· ἰδοὺ τὰ τραύματα, τὰ ἕλκη, αἱ πηρώσεις βοῶσοι τὰς πληγὰς τῶν αὐθαιρέτων μου παθῶν. Ἔβρεξε Κύριος παρὰ Κυρίου πῦρ ποτε, ἀνομίαν ὀργῶσαν πυρπολήσας Σοδόμων· σὺ δὲ τὸ πῦρ ἐξέκαυσας τὸ τῆς γεέννης, ἐν ᾧ μέλλεις, ψυχή, συγκατακαίεσθαι πικρῶς. Γνῶτε καὶ ἴδετε, ὅτι ἐγώ εἰμι Θεός, ὁ ἐρευνῶν καρδίας καὶ κολάζων ἐννοίας, ἐλέγχων πράξεις καὶ φλογίζων ἁμαρτίας, καὶ κρίνων ὀρφανὸν καὶ ταπεινὸν καὶ πτωχόν. Δόξα. Ἄναρχε, ἄκτιστε Τριάς, ἀμέριστε Μονάς, μετανοοῦντά με δέξαι, ἡμαρτηκότα σῶσον· σόν εἰμι πλάσμα· μὴ παρίδῃς, ἀλλὰ φεῖσαι καὶ ρῦσαι τοῦ πυρὸς τῆς καταδίκης με. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ἄχραντε Δέσποινα, Θεογεννῆτορ, ἡ ἐλπὶς τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων καὶ λιμὴν τῶν ἐν ζάλῃ, τὸν ἐλεήμονα καὶ Κτίστην καὶ Υἱόν σου ἱλέωσαι κἀμοὶ ταῖς ἱκεσίαις ταῖς σαῖς.

ᾨδὴ γ´. Ὁ Εἱρμός. «Ἐπὶ τὴν ἀσάλευτον, Χριστέ, » πέτραν τῶν ἐντολῶν σου » τὴν Ἐκκλησίαν σου στερέωσον. Πῦρ παρὰ Κυρίου, ψυχή, Κύριος ἐπιβρέξας, τὴν γῆν Σοδόμων πρὶν κατέφλεξεν. Εἰς τὸ ὄρος σῴζου, ψυχή, ὥσπερ ὁ Λὼτ ἐκεῖνος, καὶ εἰς Σηγὼρ προανασώθητι. Φεῦγε ἐμπρησμόν, ὦ ψυχή, φεῦγε Σοδόμων καῦσιν, φεῦγε φθορὰν θείας φλογώσεως. Ἐξομολογοῦμαί σοι, Σωτήρ· Ἥμαρτον, ἥμαρτόν σοι· ἀλλ᾿ ἄνες, ἄφες μοι ὡς εὔσπλαγχνος. Ἥμαρτόν σοι μόνος ἐγώ, ἥμαρτον ὑπὲρ πάντας· Χριστὲ Σωτήρ, μὴ ὑπερίδῃς με. Σὺ εἶ ὁ Ποιμὴν ὁ καλός· ζήτησόν με τὸν ἄρνα, καὶ πλανηθέντα μὴ παρίδῃς με. Σὺ εἶ ὁ γλυκὺς Ἰησοῦς, σὺ εἶ ὁ Πλαστουργός μου· ἐν σοί, Σωτήρ, δικαιωθήσομαι. Ἁγία Τριάς, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ὦ Τριὰς Μονάς, ὁ Θεός, σῶσον ἡμᾶς ἐκ πλάνης, καὶ πειρασμῶν καὶ περιστάσεων. Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς. Χαῖρε, θεοδόχε γαστήρ· χαῖρε, θρόνε Κυρίου· χαῖρε, ἡ μήτηρ τῆς ζωῆς ἡμῶν. Εἱρμὸς ἄλλος. « Στερέωσον, Κύριε, » ἐπὶ τὴν πέτραν τῶν ἐντολῶν σου » σαλευθεῖσαν τὴν καρδίαν μου· » ὅτι μόνος » ἅγιος ὑπάρχεις καὶ Κύριος. Πηγὴν ζωῆς κέκτημαι σὲ τοῦ θανάτου τὸν καθαιρέτην, καὶ βοῶ σοι ἐκ καρδίας μου πρὸ τοῦ τέλους· Ἥμαρτον, ἱλάσθητι, σῶσόν με. Τοὺς ἐπὶ Νῶε, Σωτήρ, ἠσελγηκότας ἐμιμησάμην, τὴν ἐκείνων κληρωσάμενος καταδίκην ἐν κατακλυσμῷ καταδύσεως. Ἡμάρτηκα, Κύριε, ἡμάρτηκά σοι, ἱλάσθητί μοι· οὐ γὰρ ἔστιν ὅς τις ἥμαρτεν ἐν ἀνθρώποις, ὃν οὐχ ὑπερέβην τοῖς πταίσμασι. Τὸν Χὰμ ἐκεῖνον, ψυχή, τὸν πατραλοίαν μιμησαμένη, τὴν αἰσχύνην οὐκ ἐκάλυψας τοῦ πλησίον, ὀπισθοφανῶς ἀνακάμψασα. Τὴν εὐλογίαν τοῦ Σὴμ οὐκ ἐκληρώσω, ψυχὴ ἀθλία· οὐ πλατεῖαν τὴν κατάσχεσιν, ὡς Ἰάφεθ, ἔσχες ἐν τῇ γῇ τῆς ἀφέσεως. Ἐκ γῆς Χαρρὰν ἔξελθε, τῆς ἁμαρτίας, ψυχή μου, δεῦρο εἰς γῆν ρέουσαν ἀείζωον ἀφθαρσίαν, ἣν ὁ Ἀβραὰμ ἐκληρώσατο. Τὸν Ἀβραὰμ ἤκουσας πάλαι, ψυχή μου, καταλιπόντα γῆν πατρῴαν, καὶ γενόμενον μετανάστην· τούτου τὴν προαίρεσιν μίμησαι. Ἐν τῇ δρυῒ τῇ Μαμβρῇ, φιλοξενήσας ὁ Πατριάρχης τοὺς Ἀγγέλους, ἐκληρώσατο μετὰ γῆρας τῆς ἐπαγγελίας τὸ θήραμα. Τὸν Ἰσαάκ, τάλαινα, γνοῦσα, ψυχή μου, καινὴν θυσίαν μυστικῶς ὁλοκαρπούμενον τῷ Κυρίῳ, μίμησαι αὐτοῦ τὴν προαίρεσιν. Τὸν Ἰσμαὴλ ἤκουσας, νῆφε, ψυχή μου, ἐκδιωχθέντα, ὡς παιδίσκης ἀποκύημα· βλέπε, μήπως ὅμοιόν τι πάθῃς λαγνεύουσα. Τῇ Ἄγαρ πάλαι, ψυχή, τῇ Αἰγυπτίᾳ παρωμοιώθης, δουλωθεῖσα τὴν προαίρεσιν, καὶ τεκοῦσα νέον Ἰσμαήλ, τὴν αὐθάδειαν. Τὴν Ἰακὼβ κλίμακα ἔγνως, ψυχή μου, δεικνυομένην ἀπὸ γῆς πρὸς τὰ οὐράνια· τί μὴ ἔσχες βάσιν ἀσφαλῆ τὴν εὐσέβειαν; Τὸν ἱερέα Θεοῦ καὶ βασιλέα μεμονωμένον, τοῦ Χριστοῦ τὸ ἀφομοίωμα, τοῦ ἐν κόσμῳ, βίου ἐν ἀνθρώποις, μιμήθητι. Μὴ γένῃ στήλη ἁλός, ψυχή, στραφεῖσα εἰς τὰ ὀπίσω· τὸ ὑπόδειγμα φοβείτω σε τῶν Σοδόμων· ἄνω εἰς Σηγὼρ διασώθητι. Τὸν ἐμπρησμόν, ὥσπερ Λώτ, φεῦγε, ψυχή μου, τῆς ἁμαρτίας· φεῦγε Σόδομα καὶ Γόμορρα· φεῦγε φλόγα πάσης παραλόγου ὀρέξεως. Ἐλέησον, Κύριε, ἐλέησόν με, ἀναβοῶ σοι, ὅτε ἥξεις μετ᾿ Ἀγγέλων σου ἀποδοῦναι πᾶσι κατ᾿ ἀξίαν τῶν πράξεων. Τὴν δέησιν, Δέσποτα, τῶν σὲ ὑμνούντων μὴ ἀπορρίψῃς· ἀλλ᾿ οἰκτείρησον, φιλάνθρωπε, καὶ παράσχου πίστει αἰτουμένοις τὴν ἄφεσιν. Δόξα. Μονὰς ἁπλῆ, ἄκτιστε, ἄναρχε φύσις, ἡ ἐν Τριάδι, ὑμνουμένη ὑποστάσεων, ἡμᾶς σῶσον πίστει προσκυνοῦντας τὸ κράτος σου. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Τὸν ἐκ Πατρὸς ἄχρονον Υἱὸν ἐν χρόνῳ, Θεοκυῆτορ, ἀπειράνδρως ἀπεκύησας· ξένον θαῦμα! μείνασα Παρθένος θηλάζουσα.

ᾨδὴ δ´. Ὁ Εἱρμός. «Ἀκήκοεν ὁ Προφήτης » τὴν ἔλευσίν σου, Κύριε, καὶ ἐφοβήθη, » ὅτι μέλλεις ἐκ Παρθένου τίκτεσθαι » καὶ ἀνθρώποις δείκνυσθαι, καὶ ἔλεγεν· » Ἀκήκοα τὴν ἀκοήν σου καὶ ἐφοβήθην· » δόξα τῇ δυνάμει σου, Κύριε. Τὰ ἔργα σου μὴ παρίδῃς· τὸ πλάσμα σου μὴ παρόψῃ, Δικαιοκρῖτα· εἰ καὶ μόνος ἥμαρτον ὡς ἄνθρωπος ὑπὲρ πάντα ἄνθρωπον, Φιλάνθρωπε· ἀλλ᾿ ἔχεις, ὡς Κύριος πάντων, τὴν ἐξουσίαν ἀφιέναι ἁμαρτήματα. Ἐγγίζει, ψυχή, τὸ τέλος, ἐγγίζει καὶ οὐ φροντίζεις, οὐχ ἑτοιμάζῃ· ὁ καιρὸς συντέμνει, διανάστηθι· ἐγγὺς ἐπὶ θύραις ὁ Κριτής ἐστιν· ὡς ὄναρ, ὡς ἄνθος ὁ χρόνος τοῦ βίου τρέχει· τί μάτην ταραττόμεθα; Ἀνάνηψον ὦ ψυχή μου· τὰς πράξεις σου, ἃς εἰργάσω, ἀναλογίζου καὶ ταύτας ἐπ᾿ ὄψεσι προσάγαγε καὶ σταγόνας στάλαξον δακρύων σου· εἰπὲ παρρησίᾳ τὰς πράξεις, τὰς ἐνθυμήσεις Χριστῷ καὶ δικαιώθητι. Οὐ γέγονεν ἐν τῷ βίῳ ἁμάρτημα, οὐδὲ πρᾶξις, οὐδὲ κακία, ἣν ἐγώ, Σωτήρ, οὐκ ἐπλημμέλησα κατὰ νοῦν καὶ λόγον καὶ προαίρεσιν, καὶ θέσει καὶ γνώμῃ καὶ πράξει ἐξαμαρτήσας, ὡς ἄλλος οὐδεὶς πώποτε. Ἐντεῦθεν καὶ κατεκρίθην, ἐντεῦθεν κατεδικάσθην ἐγὼ ὁ τάλας ὑπὸ τῆς οἰκείας συνειδήσεως, ἧς οὐδὲν ἐν κόσμῳ βιαιότερον. Κριτά, λυτρωτά μου καὶ γνῶστα, φεῖσαι καὶ ρῦσαι καὶ σῶσόν με τὸν δοῦλόν σου. Ἡ κλῖμαξ, ἣν εἶδε πάλαι ὁ μέγας ἐν Πατριάρχαις, δεῖγμα, ψυχή μου, πρακτικῆς ὑπάρχει ἐπιβάσεως, γνωστικῆς τυγχάνει ἀναβάσεως· εἰ θέλεις οὖν πράξει, καὶ γνώσει καὶ θεωρίᾳ βιοῦν, ἀνακαινίσθητι. Τὸν καύσωνα τῆς ἡμέρας ὑπέμεινε δι᾿ ἔνδειαν ὁ Πατριάρχης, καὶ τὸν παγετὸν τῆς νυκτὸς ἤνεγκε, καθ᾿ ἡμέραν κλέμματα ποιούμενος, ποιμαίνων, πυκτεύων, δουλεύων, ἵνα τὰς δύω γυναῖκας εἰσαγάγηται. Γυναῖκάς μοι δύω νόει, τὴν πρᾶξίν τε καὶ τὴν γνῶσιν ἐν θεωρίᾳ· τὴν μὲν Λείαν πρᾶξιν ὡς πολύτεκνον· τὴν Ραχὴλ δὲ γνῶσιν ὡς πολύπονον· καὶ γὰρ ἄνευ πόνων οὐ πρᾶξις, οὐ θεωρία, ψυχή, κατορθωθήσεται. Γρηγόρησον, ὦ ψυχή μου, ἀρίστευσον ὡς ὁ μέγας ἐν Πατριάρχαις, ἵνα κτήσῃ πρᾶξιν μετὰ γνώσεως, ἵνα χρηματίσῃς νοῦς ὁρῶν τὸν Θεόν, καὶ φθάσῃς τὸν ἄδυτον γνόφον ἐν θεωρίᾳ, καὶ γένῃ μεγαλέμπορος. Τοὺς δώδεκα Πατριάρχας ὁ μέγας ἐν Πατριάρχαις παιδοποιήσας, μυστικῶς ἐστήριξέ σοι κλίμακα πρακτικῆς, ψυχή μου, ἀναβάσεως, τοὺς παῖδας ὡς βάθρα, τὰς βάσεις ὡς ἀναβάσεις πανσόφως ὑποθέμενος. Ἠσαῦ τὸν μεμισημένον ζηλοῦσα, ψυχή, ἀπέδου τῷ πτερνιστῇ σου τὰ τοῦ πρώτου κάλλους πρωτοτόκια, καὶ τῆς πατρικῆς εὐχῆς ἐξέπεσας, καὶ δὶς ἐπτερνίσθης, ἀθλία, πράξει καὶ γνώσει· διὸ νῦν μετανόησον. Ἐδὼμ ὁ Ἠσαῦ ἐκλήθη δι᾿ ἄκραν θηλυμανίας ἐπιμιξίαν· ἀκρασίᾳ γὰρ ἀεὶ πυρούμενος καὶ ταῖς ἡδοναῖς κατασπιλούμενος, Ἐδὼμ ὠνομάσθη, ὃ λέγεται θερμασία ψυχῆς φιλαμαρτήμονος. Ἰὼβ τὸν ἐπὶ κοπρίας ἀκούσασα, ὦ ψυχή μου, δικαιωθέντα, τὴν αὐτοῦ ἀνδρείαν οὐκ ἐζήλωσας, τὸ στερρὸν οὐκ ἔσχες τῆς προθέσεως ἐν πᾶσιν, οἷς ἔγνως, οἷς οἶδας, οἷς ἐπειράσθης, ἀλλ᾿ ὤφθης ἀκαρτέρητος. Ὁ πρότερον ἐπὶ θρόνου γυμνὸς νῦν ἐπὶ κοπρίας καθηλκωμένος· ὁ πολὺς ἐν τέκνοις καὶ περίβλεπτος, ἄπαις καὶ φερέοικος αἰφνίδιον· παλάτιον γὰρ τὴν κοπρίαν, καὶ μαργαρίτας τὰ ἕλκη ἐλογίζετο. Βασίλειον τὴν ἀξίαν, διάδημα καὶ πορφύραν ἠμφιεσμένος, πολυκτήμων ἄνθρωπος καὶ δίκαιος, πλούτῳ ἐπιβρίθων καὶ βοσκήμασιν ἐξαίφνης τὸν πλοῦτον, τὴν δόξαν, τὴν βασιλείαν πτωχεύσας ἀπεκείρατο. Εἰ δίκαιος ἦν ἐκεῖνος καὶ ἄμεμπτος παρὰ πάντας, καὶ οὐκ ἀπέδρα τὰ τοῦ πλάνου ἔνεδρα καὶ σκάμματα· σὺ φιλαμαρτήμων οὖσα, τάλαινα ψυχή, τί ποιήσεις, ἐάν τι τῶν ἀδοκήτων συμβῇ ἐπενεχθῆναί σοι; Τὸ σῶμα κατερρυπώθην, τὸ πνεῦμα κατεσπιλώθην, ὅλος ἡλκώθην· ἀλλ᾿ ὡς ἰατρός, Χριστέ, ἀμφότερα διὰ μετανοίας μοι θεράπευσον, ἀπόλουσον, κάθαρον, πλῦνον· δεῖξον χιόνος, Σωτήρ μου, καθαρώτερον. Τὸ Σῶμά σου καὶ τὸ Αἷμα σταυρούμενος ὑπὲρ πάντων ἔθηκας, Λόγε· τὸ μὲν Σῶμα, ἵνα ἀναπλάσῃς με, τὸ δὲ Αἷμα, ἵνα ἀποπλύνῃς με· τὸ πνεῦμα παρέδωκας, ἵνα ἐμὲ προσάξῃς, Χριστέ, τῷ σῷ Γεννήτορι. Εἰργάσω τὴν σωτηρίαν ἐν μέσῳ τῆς γῆς, ὁ Κτίστης, ἵνα σωθῶμεν· ἑκουσίως ξύλῳ ἀνεσταύρωσαι· ἡ Ἐδὲμ κλεισθεῖσα ἀνεῴγνυτο· τὰ ἄνω, τὰ κάτω, ἡ κτίσις, τὰ ἔθνη πάντα σωθέντα προσκυνοῦσί σε. Γενέσθω μοι κολυμβήθρα τὸ Αἷμα τὸ ἐκ πλευρᾶς σου, ἅμα καὶ πόμα, τὸ πηγάσαν ὕδωρ τῆς ἀφέσεως, ἵνα ἑκατέρωθεν καθαίρωμαι, χριόμενος, πίνων, ὡς χρῖσμα καὶ πόμα, Λόγε, τὰ ζωηρά σου λόγια. Γυμνός εἰμι τοῦ Νυμφῶνος, γυμνός εἰμι καὶ τοῦ γάμου, ἅμα καὶ δείπνου· ἡ λαμπὰς ἐσβέσθη ὡς ἀνέλαιος· ἡ παστὰς ἐκλείσθη μοι καθεύδοντι· τὸ δεῖπνον ἐβρώθη· ἐγὼ δὲ χεῖρας καὶ πόδας δεθεὶς ἔξω ἀπέρριμμαι. Κρατῆρα ἡ Ἐκκλησία ἐκτήσατο τὴν Πλευράν σου τὴν ζωηφόρον, ἐξ ἧς ὁ διπλοῦς ἡμῖν ἐξέβλυσε κρουνὸς τῆς ἀφέσεως καὶ γνώσεως, εἰς τύπον τῆς πάλαι, τῆς νέας, τῶν δύω ἅμα Διαθηκῶν, Σωτὴρ ἡμῶν. Ὁ χρόνος ὁ τῆς ζωῆς μου ὀλίγος καὶ πλήρης πόνων καὶ πονηρίας· ἀλλ᾿ ἐν μετανοίᾳ με παράλαβε καὶ ἐν ἐπιγνώσει ἀνακάλεσαι· μὴ γένωμαι κτῆμα, μὴ βρῶμα τοῦ ἀλλοτρίου· Σωτήρ, αὐτός με οἴκτειρον. Ὑψήγορος νῦν ὑπάρχω, θρασὺς δὲ καὶ τὴν καρδίαν εἰκῇ καὶ μάτην· μὴ τῷ Φαρισαίῳ συγκαταδικάσῃς με, μᾶλλον τοῦ Τελώνου τὴν ταπείνωσιν παράσχου μοι, μόνε Οἰκτίρμον, δικαιοκρῖτα, καὶ τούτῳ συναρίθμησον. Ἐξήμαρτον ἐνυβρίσας τὸ σκεῦος τὸ τῆς σαρκός μου, οἶδα, Οἰκτίρμον· ἀλλ᾿ ἐν μετανοίᾳ με παράλαβε καὶ ἐν ἐπιγνώσει ἀνακάλεσαι· μὴ γένωμαι κτῆμα, μὴ βρῶμα τοῦ ἀλλοτρίου· Σωτήρ, αὐτός με οἴκτειρον. Αὐτείδωλον ἐγενόμην, τοῖς πάθεσι τὴν ψυχήν μου βλάπτων, Οἰκτίρμον· ἀλλ᾿ ἐν μετανοίᾳ με παράλαβε, καὶ ἐν ἐπιγνώσει ἀνακάλεσαι· μὴ γένωμαι κτῆμα, μὴ βρῶμα τοῦ ἀλλοτρίου· Σωτήρ, αὐτός με οἴκτειρον. Οὐκ ἤκουσα τῆς φωνῆς σου, παρήκουσα τῆς γραφῆς σου, τοῦ Νομοθέτου· ἀλλ᾿ ἐν μετανοίᾳ με παράλαβε, καὶ ἐν ἐπιγνώσει ἀνακάλεσαι· μὴ γένωμαι κτῆμα, μὴ βρῶμα τοῦ ἀλλοτρίου· Σωτήρ, αὐτός με οἴκτειρον. Δόξα. Ἀμέριστον τῇ οὐσίᾳ, ἀσύγχυτον τοῖς προσώποις θεολογῶ σε τὴν Τριαδικὴν μίαν Θεότητα, ὡς ὁμοβασίλειον καὶ σύνθρονον· βοῶ σοι τὸ ᾎσμα τὸ μέγα, τὸ ἐν ὑψίστοις τρισσῶς ὑμνολογούμενον. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Καὶ τίκτεις, καὶ παρθενεύεις, καὶ μένεις δι᾿ ἀμφοτέρων φύσει Παρθένος· ὁ τεχθεὶς καινίζει νόμους φύσεως, ἡ νηδὺς δὲ κύει μὴ λοχεύουσα. Θεὸς ὅπου θέλει, νικᾶται φύσεως τάξις· ποιεῖ γὰρ ὅσα βούλεται.

ᾨδὴ ε´. Ὁ Εἱρμός. «Ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζοντα, Φιλάνθρωπε, » φώτισον, δέομαι, » καὶ ὁδήγησον κἀμέ, » ἐν τοῖς προστάγμασί σου· » καὶ δίδαξόν με, Σωτήρ, » ποιεῖν τὸ θέλημά σου. Ἐν νυκτὶ τὸν βίον μου διῆλθον ἀεί· σκότος γὰρ γέγονε καὶ βαθεῖά μοι ἀχλὺς ἡ νὺξ τῆς ἁμαρτίας· ἀλλ᾿ ὡς ἡμέρας υἱόν, Σωτήρ, ἀνάδειξόν με. Τὸν Ρουβὶμ μιμούμενος ὁ τάλας ἐγὼ ἔπραξα ἄθεσμον καὶ παράνομον βουλὴν κατὰ Θεοῦ Ὑψίστου, μιάνας κοίτην ἐμὴν ὡς τοῦ πατρὸς ἐκεῖνος. Ἐξομολογοῦμαί σοι, Χριστὲ Βασιλεῦ· Ἥμαρτον, ἥμαρτον, ὡς οἱ πρὶν τοῦ Ἰωσὴφ ἀδελφοὶ πεπρακότες τὸν τῆς ἁγνείας καρπὸν καὶ τὸν τῆς σωφροσύνης. Ὑπὸ τῶν συγγόνων ἡ δικαία ψυχὴ δέδοτο· πέπρατο εἰς δουλείαν ὁ γλυκύς, εἰς τύπον τοῦ Κυρίου· αὐτὴ δὲ ὅλη, ψυχή, ἐπράθης τοῖς κακοῖς σου. Ἰωσὴφ τὸν δίκαιον, καὶ σώφρονα νοῦν μίμησαι, τάλαινα καὶ ἀδόκιμε ψυχή, καὶ μὴ ἀκολασταίνου ταῖς παραλόγοις ὁρμαῖς ἀεὶ παρανομοῦσα. Εἰ καὶ λάκκῳ ᾤκησέ ποτε Ἰωσήφ, Δέσποτα Κύριε, ἀλλ᾿ εἰς τύπον τῆς Ταφῆς καὶ τῆς Ἐγέρσεώς σου· ἐγὼ δὲ τί σοί ποτε τοιοῦτο προσενέγκω; Τοῦ Μωσέως ἤκουσας τὴν θίβην, ψυχή, ὕδασι, κύμασι φερομένην ποταμοῦ, ὡς ἐν θαλάμῳ πάλαι, φυγοῦσαν δρᾶμα πικρὸν βουλῆς Φαραωνίτου. Εἰ τὰς μαίας ἤκουσας κτεινούσας ποτὲ ἄνηβον, τάλαινα, τὴν ἀρρενωπόν, ψυχή, τῆς σωφροσύνης πρᾶξιν· νῦν ὡς ὁ μέγας Μωσῆς τιθηνοῦ τὴν σοφίαν. Ὡς Μωσῆς ὁ μέγας τὸν Αἰγύπτιον νοῦν πλήξασα, τάλαινα, οὐκ ἀπέκτεινας, ψυχή· καὶ πῶς οἰκήσεις, λέγε, τὴν ἔρημον τῶν παθῶν διὰ τῆς μετανοίας; Τὰς ἐρήμους ᾤκησεν ὁ μέγας Μωσῆς· δεῦρο δὴ μίμησαι τὴν αὐτοῦ διαγωγήν, ἵνα καὶ τῆς ἐν βάτῳ θεοφανείας, ψυχή, ἐν θεωρίᾳ γένῃ. Τὴν Μωσέως ράβδον εἰκονίζου, ψυχή, πλήττουσαν θάλασσαν καὶ πηγνύουσαν βυθὸν τύπῳ Σταυροῦ τοῦ θείου, δι᾿ οὗ δυνήσῃ καὶ σὺ μεγάλα ἐκτελέσαι. Ἀαρὼν προσέφερε τὸ πῦρ τῷ Θεῷ ἄμωμον, ἄδολον· ἀλλ᾿ Ὀφνεὶ καὶ Φινεὲς ὡς σύ, ψυχή, προσῆγον ἀλλότριον τῷ Θεῷ, ρερυπωμένον βίον. Ὡς βαρὺς τῇ γνώμῃ Φαραὼ τῷ πικρῷ γέγονα, Δέσποτα, Ἰαννὴς καὶ Ἰαμβρής, τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα, καὶ ὑποβρύχιον νοῦν· ἀλλὰ βοήθησόν μοι. Τῷ πηλῷ συμπέφυρμαι ὁ τάλας τὸν νοῦν· πλῦνόν με, Δέσποτα, τῷ λουτῆρι τῶν ἐμῶν δακρύων, δέομαί σου, τὴν τῆς σαρκός μου στολὴν λευκάνας ὡς χιόνα. Ἐὰν ἐρευνήσω μου τὰ ἔργα, Σωτήρ, ἅπαντα ἄνθρωπον ὑπερβάντα ἐμαυτὸν ὁρῶ ταῖς ἁμαρτίαις, ὅτι ἐν γνώσει φρενῶν ἥμαρτον, οὐκ ἀγνοίᾳ. Φεῖσαι, φεῖσαι, Κύριε, τοῦ πλάσματός σου· ἥμαρτον, ἄνες μοι, ὁ τῇ φύσει καθαρὸς αὐτὸς ὑπάρχεις μόνος, καὶ ἄλλος πλήν σου οὐδεὶς ὑπάρχει ἔξω ρύπου. Δι᾿ ἐμέ, Θεὸς ὤν, ἐμορφώθης ἐμέ· ἔδειξας θαύματα ἰασάμενος λεπροὺς καὶ παραλύτους σφίγξας, Αἱμόρρου στήσας, Σωτήρ, ἁφῇ κρασπέδου ρῦσιν. Τὴν Αἱμόρρουν μίμησαι, ἀθλία ψυχή· πρόσδραμε, κράτησον τοῦ κρασπέδου τοῦ Χριστοῦ, ἵνα ρυσθῇς μαστίγων, ἀκούσῃς δὲ παρ᾿ αὐτοῦ· Ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. Τὴν χαμαὶ συγκύπτουσαν μιμοῦ, ὦ ψυχή· πρόσελθε, πρόσπεσον τοῖς ποσὶ τοῦ Ἰησοῦ, ἵνα σε ἀνορθώσῃ, καὶ βηματίσεις ὀρθῶς, τὰς τρίβους τοῦ Κυρίου. Εἰ καὶ φρέαρ, Δέσποτα, ὑπάρχεις βαθύ, βλῦσόν μοι νάματα ἐξ ἀχράντων σου φλεβῶν, ἵν᾿ ὡς ἡ Σαμαρεῖτις, μηκέτι πίνων διψῶ· ζωῆς γὰρ ρεῖθρα βλύζεις. Σιλωὰμ γενέσθω μοι τὰ δάκρυά μου, Δέσποτα Κύριε, ἵνα νίψωμαι κἀγὼ τὰς κόρας τῆς ψυχῆς μου καὶ ἴδω σε νοερῶς τὸ φῶς τὸ πρὸ αἰώνων. Δόξα. Σέ, Τριάς, δοξάζομεν, τὸν ἕνα Θεόν· Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἶ, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα· ἁπλῆ οὐσία, Μονὰς ἀεὶ προσκυνουμένη. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ἐκ σοῦ ἠμφιάσατο τὸ φύραμά μου, ἄφθορε, ἄνανδρε Μητροπάρθενε, Θεὸς ὁ κτίσας τοὺς αἰῶνας, καὶ ἥνωσεν ἑαυτῷ τὴν τῶν ἀνθρώπων φύσιν.

ᾨδὴ ς´. Ὁ Εἱρμός. «Ἐβόησα ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου » πρὸς τὸν οἰκτίρμονα Θεόν, » καὶ ἐπήκουσέ μου » ἐξ ᾍδου κατωτάτου, » καὶ ἀνήγαγεν » ἐκ φθορᾶς τὴν ζωήν μου. Τὰ δάκρυα, Σωτήρ, τῶν ὀμμάτων μου καὶ τοὺς ἐκ βάθους στεναγμοὺς καθαρῶς προσφέρω, βοώσης τῆς καρδίας· Ὁ Θεὸς ἡμάρτηκά σοι, ἱλάσθητί μοι. Ἐξένευσας, ψυχή, τοῦ Κυρίου σου, ὥσπερ Δαθὰν καὶ Ἀβειρών· ἀλλὰ φεῖσαι κράξον ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, ἵνα μὴ τὸ χάσμα τῆς γῆς σε συγκαλύψῃ. Ὡς δάμαλις, ψυχή, παροιστρήσασα, ἐξωμοιώθης τῷ Ἐφραίμ· ὡς δορκὰς ἐκ βρόχων, ἀνάσωσον τὸν βίον, πτερωθεῖσα πράξει καὶ νῷ καὶ θεωρίᾳ. Ἡ χεὶρ ἡμᾶς Μωσέως πιστώσεται, ψυχή, πῶς δύναται Θεὸς λεπρωθέντα βίον λευκάναι καὶ καθάραι· καὶ μὴ ἀπογνῷς σεαυτὴν κἂν ἐλεπρώθης. Τὰ κύματα, Σωτήρ, τῶν πταισμάτων μου, ὡς ἐν θαλάσσῃ Ἐρυθρᾷ ἐπαναστραφέντα ἐκάλυψέ με ἄφνω, ὡς τοὺς Αἰγυπτίους ποτὲ καὶ τοὺς τριστάτας. Ἀγνώμονα, ψυχὴ τὴν προαίρεσιν ἔσχες ὡς πρὶν ὁ Ἰσραήλ· τοῦ γὰρ θείου μάννα προέκρινας ἀλόγως τὴν φιλήδονον τῶν παθῶν ἀδηφαγίαν. Τὰ ὕεια κρέα καὶ τοὺς λέβητας καὶ τὴν Αἰγύπτιον τροφὴν τῆς ἐπουρανίου προέκρινας, ψυχή μου, ὡς ὁ πρὶν ἀγνώμων λαὸς ἐν τῇ ἐρήμῳ. Τὰ φρέατα, ψυχή, προετίμησας τῶν Χαναναίων ἐννοιῶν τῆς φλεβὸς τῆς πέτρας· ἐξ ἧς ὁ τῆς σοφίας ποταμὸς προχέει κρουνοὺς θεολογίας. Ὡς ἔπληξε Μωσῆς ὁ θεράπων σου ράβδῳ τὴν πέτραν, τυπικῶς τὴν ζωοποιόν σου Πλευρὰν προδιετύπου, ἐξ ἧς πάντες πόμα ζωῆς, Σωτήρ, ἀντλοῦμεν. Ἐρεύνησον, ψυχή, κατασκόπευσον, ὡς Ἰησοῦς ὁ τοῦ Ναυῆ, τῆς κληροδοσίας τὴν γῆν, ὁποία ἐστί, καὶ κατοίκησον ἐν αὐτῇ δι᾿ εὐνομίας. Ἀνάστηθι καὶ καταπολέμησον, ὡς Ἰησοῦς τὸν Ἀμαλήκ, τῆς σαρκὸς τὰ πάθη, καὶ τοὺς Γαβαωνίτας, τοὺς ἀπατηλοὺς λογισμοὺς ἀεὶ νικῶσα. Διάβηθι, τοῦ χρόνου τὴν ρέουσαν φύσιν, ὡς πρὶν ἡ Κιβωτός, καὶ τῆς γῆς ἐκείνης γενοῦ ἐν κατασχέσει τῆς ἐπαγγελίας, ψυχή· Θεὸς κελεύει. Ὡς ἔσωσας τὸν Πέτρον βοήσαντα, σῶσον προφθάσας με, Σωτήρ· τοῦ θηρός με ρῦσαι ἐκτείνας σου τὴν χεῖρα, καὶ ἀνάγαγε τοῦ βυθοῦ τῆς ἁμαρτίας. Λιμένα σε γινώσκω γαλήνιον, Δέσποτα, Δέσποτα Χριστέ· ἀλλ᾿ ἐκ τῶν ἀδύτων βυθῶν τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀπογνώσεώς με προφθάσας ρῦσαι. Ἐγώ εἰμι, Σωτήρ, ἣν ἀπώλεσας πάλαι βασίλειον δραχμήν· ἀλλ᾿ ἀνάψας λύχνον τὸν Πρόδρομόν σου, Λόγε, ἀναζήτησον καὶ εὑρὲ τὴν σὴν εἰκόνα. Δόξα. Τριάς εἰμι ἁπλῆ, ἀδιαίρετος, διαιρετὴ προσωπικῶς, καὶ Μονὰς ὑπάρχω τῇ φύσει ἡνωμένη, ὁ Πατήρ, φησίν, ὁ Υἱὸς καὶ θεῖον Πνεῦμα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ἡ μήτρα σου Θεὸν ἡμῖν ἔτεκε μεμορφωμένον καθ᾿ ἡμᾶς· ὃν ὡς Κτίστην πάντων δυσώπει, Θεοτόκε, ἵνα ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς δικαιωθῶμεν.

Κοντάκιον αὐτόμελον. Ἦχος πλ. β´. Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις; τὸ τέλος ἐγγίζει καὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι· ἀνάνηψον οὖν, ἵνα φείσηταί σου Χριστὸς ὁ Θεός, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν.

Εἶτα ψάλλομεν τοὺς Μακαρισμοὺς καὶ τὰ Τροπάρια, ὡς ἕπεται, μετὰ τῶν μετανοιῶν ἀνὰ ἑκάστῳ.

Ἦχος πλ. β´. Ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου μνήσθητι ἡμῶν, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου. Λῃστὴν τοῦ Παραδείσου, Χριστέ, πολίτην, ἐπὶ Σταυροῦ σοι βοήσαντα τὸ Μνήσθητί μου, προαπειργάσω· αὐτοῦ τῆς μετανοίας ἀξίωσον κἀμὲ τὸν ἀνάξιον. Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Τὸν Μανωὲ ἀκούεις πάλαι, ψυχή μου, Θεοῦ ἐν φαντασίᾳ γενόμενον, καὶ τὸν ἐκ στείρας τότε λαβόντα καρπὸν ἐπαγγελίας· αὐτοῦ τὸ εὐσεβὲς μιμησώμεθα. Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται. Τὴν τοῦ Σαμψὼν ζηλώσασα ρᾳθυμίαν, τὴν δόξαν ἀπεκείρω τῶν ἔργων σου, ψυχή, προδοῦσα τοῖς ἀλλοφύλοις διὰ φιληδονίας τὴν σώφρονα ζωὴν καὶ μακάριον. Μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν. Ὁ πρὶν ἐν σιαγόνι ὄνου νικήσας τοὺς ἀλλοφύλους, νῦν παρανάλωμα τῆς ἐμπαθοῦς λαγνείας εὑρέθη· ἀλλ᾿ ἔκφυγε, ψυχή μου, τὴν μίμησιν, τὴν πρᾶξιν, τὴν χαύνωσιν. Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται. Βαρὰκ καὶ Ἰεφθάε οἱ στρατιάρχαι κριταὶ τοῦ Ἰσραὴλ προεκρίθησαν, μεθ᾿ ὧν Δεββώρα ἡ ἀρρενόφρων· αὐτῶν ταῖς ἀριστείαις, ψυχή, ἀρρενωθεῖσα κρατύνθητι. Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται. Τὴν Ἰαὴλ ἀνδρείαν ἔγνως, ψυχή μου, τὴν τὸν Σισάρα πρὶν σκολοπίσασαν καὶ σωτηρίαν ἐργασαμένην· τὸν πάσσαλον ἀκούεις, δι᾿ οὗ σοι ὁ Σταυρὸς εἰκονίζεται. Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται. Θῦσον, ψυχή, θυσίαν ἐπαινουμένην· πρᾶξιν ὡς θυγατέρα προσάγαγε τῆς Ἰεφθάε καθαρωτέραν, καὶ σφάξον ὥσπερ θῦμα τὰ πάθη τῆς σαρκὸς τῷ Κυρίῳ σου. Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ Θεοῦ κληθήσονται. Τοῦ Γεδεὼν τὸν πόκον νόει, ψυχή μου· ἐξ οὐρανοῦ τὴν δρόσον ὑπόδεξαι καὶ κῦψον ὥσπερ κύων καὶ πίε τὸ νᾶμα τὸ ἐκ νόμου, ρυὲν τῇ ἀποθλίψει τοῦ γράμματος. Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἠλεὶ τοῦ Ἱερέως τὴν καταδίκην, ψυχή μου ἐπεσπάσω δι᾿ ἔνδειαν φρενῶν, ἀνασχομένη τὰ πάθη ἐν σοί, ὥσπερ ἐκεῖνος τὰ τέκνα, ἐνεργεῖν τὰ παράνομα. Μακάριοι ἐστε, ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσι καὶ εἴπωσι πᾶν πονηρὸν ρῆμα καθ᾿ ὑμῶν, ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ. Ἐν τοῖς κριταῖς Λευίτης δι᾿ ἐμμελείας τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα ταῖς δώδεκα φυλαῖς διεῖλε, ψυχή μου, ἵνα τὸ μῦσος θριαμβεύσῃ τὸ ἐκ Βενιαμὶν τὸ παράνομον. Χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς Οὐρανοῖς. Ἡ φιλοσώφρων Ἄννα προσευχομένη τὰ χείλη μὲν ἐκίνει πρὸς αἴνεσιν, φωνὴ δὲ ταύτης οὐκ ἐξηχεῖτο· ἀλλ᾿ ὅμως στεῖρα οὖσα υἱὸν τῆς προσευχῆς τίκτει ἄξιον. Μνήσθητι ἡμῶν, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου. Ἐν τοῖς κριταῖς ὁ Ἄννης ἐκρίθη γόνος, ὁ μέγας Σαμουήλ, ὃν ἐθρέψατο ἡ Ἀρμαθὲμ ἐν οἴκῳ Κυρίου· αὐτὸν ζήλου, ψυχή μου, καὶ κρῖναι πρὸς τῶν ἄλλων τὰ ἔργα σου. Μνήσθητι ἡμῶν, Δέσποτα, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου. Δαυῒδ εἰς Βασιλέα ἐκλελεγμένος βασιλικῶς ἐχρίσθη τῷ κέρατι τοῦ θείου μύρου· σὺ οὖν, ψυχή μου, τὴν ἄνω βασιλείαν εἰ θέλεις, μύρῳ χρίσαι τοῖς δάκρυσιν. Μνήσθητι ἡμῶν, Ἅγιε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου. Ἐλέησον τὸ πλάσμα σου, Ἐλεῆμον· οἴκτειρον τῶν χειρῶν σου τὸ ποίημα καὶ φεῖσαι πάντων ἡμαρτηκότων, κἀμοῦ τοῦ ὑπὲρ πάντας τοῖς σοῖς ὑπεριδόντος προστάγμασι. Δόξα. Ἀνάρχῳ καὶ γεννήσει τε καὶ προόδῳ, Πατέρα προσκυνῶ τὸν γεννήσαντα, Υἱὸν δοξάζω τὸν γεννηθέντα, ὑμνῶ τὸ συνεκλάμπον Πατρί τε καὶ Υἱῷ Πνεῦμα Ἅγιον. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Τὸν ὑπὲρ φύσιν τόκον σου προσκυνοῦμεν, τὴν κατὰ φύσιν δόξαν τοῦ βρέφους σου μὴ διαιροῦντες Θεογεννῆτορ· ὁ εἷς γὰρ τῷ προσώπῳ διττὸς ὁμολογεῖται ταῖς φύσεσιν.

ᾨδὴ ζ´. Ὁ Εἱρμός. «Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, » ἠδικήσαμεν ἐνώπιόν σου· » οὐδὲ συνετηρήσαμεν, » οὐδὲ ἐποιήσαμεν, » καθὼς ἐνετείλω ἡμῖν. » Ἀλλὰ μὴ παραδῴης ἡμᾶς εἰς τέλος, » ὁ τῶν Πατέρων Θεός. Ἡμάρτηκα, ἐπλημμέλησα καὶ ἠθέτησα τὴν ἐντολήν σου· ὅτι ἐν ἁμαρτίαις προήχθην καὶ προσέθηκα τοῖς μώλωψι τραῦμα ἐμοί. Ἀλλ᾿ αὐτός με ἐλέησον ὡς εὔσπλαγχνος, ὁ τῶν Πατέρων Θεός. Τὰ κρύφια τῆς καρδίας μου ἐξηγόρευσά σοι τῷ Κριτῇ μου· ἴδε μου τὴν ταπείνωσιν, ἴδε καὶ τὴν θλῖψίν μου καὶ πρόσχες τῇ κρίσει μου νῦν· καὶ αὐτός με ἐλέησον ὡς εὔσπλαγχνος, ὁ τῶν Πατέρων Θεός. Σαούλ ποτε ὡς ἀπώλεσε τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ψυχή, τὰς ὄνους, πάρεργον τὸ βασίλειον εὗρε πρὸς ἀνάρρησιν. Ἀλλ᾿ ὅρα μὴ λάθῃς σαυτήν, τὰς κτηνώδεις ὀρέξεις σου προκρίνουσα τῆς βασιλείας Χριστοῦ. Δαυΐδ ποτε ὁ πατρόθεος εἰ καὶ ἥμαρτε διττῶς, ψυχή μου, βέλει μὲν τοξευθεὶς τῆς μοιχείας, τῷ δὲ δόρατι ἁλοὺς τῆς τοῦ φόνου ποινῆς. Ἀλλ᾿ αὐτὴ τὰ βαρύτερα τῶν ἔργων νοσεῖς ταῖς κατὰ γνώμην ὁρμαῖς. Συνῆψε μὲν ὁ Δαυΐδ ποτε ἀνομήματι τὴν ἀνομίαν· φόνῳ γὰρ τὴν μοιχείαν ἐκίρνα, τὴν μετάνοιαν εὐθὺς παραδείξας διπλῆν. Ἀλλ᾿ αὐτὴ πονηρότερα εἰργάσω, ψυχή, μὴ μεταγνοῦσα Θεῷ. Δαυΐδ ποτε ἀνεστήλωσε συγγραψάμενος ὡς ἐν εἰκόνι ὕμνον, δι᾿ οὗ τὴν πρᾶξιν ἐλέγχει, ἣν εἰργάσατο κραυγάζων, Ἐλέησόν με· σοὶ γὰρ μόνῳ ἐξήμαρτον τῷ πάντων Θεῷ· αὐτὸς καθάρισόν με. Ἡ Κιβωτὸς ὡς ἐφέρετο ἐπιδίφριος, ὁ Ζᾶν ἐκεῖνος ὅτε, ἀνατραπέντος τοῦ μόσχου, μόνον ἥψατο Θεοῦ ἐπειράθη ὀργῆς. Ἀλλ᾿ αὐτοῦ τὴν αὐθάδειαν φυγοῦσα, ψυχή, σέβου τὰ θεῖα καλῶς. Ἀκήκοας τοῦ Ἀβεσσαλὼμ πῶς τῆς φύσεως ἀντεξανέστη· ἔγνως τὰς ἐναγεῖς αὐτοῦ πράξεις, αἷς ἐξύβρισε τὴν κοίτην Δαυῒδ τοῦ πατρός. Ἀλλ᾿ αὐτὴ ἐμιμήσω τὰς αὐτοῦ ἐμπαθεῖς καὶ φιληδόνους ὁρμάς. Ὑπέταξας τὸ ἀδούλωτον σοῦ ἀξίωμα τῷ σώματί σου· ἄλλον γὰρ Ἀχιτόφελ εὑροῦσα τὸν ἐχθρόν, ψυχή, συνῆλθες ταῖς τούτου βουλαῖς· ἀλλ᾿ αὐτὰς διεσκέδασεν αὐτὸς ὁ Χριστός, ἵνα σὺ πάντως σωθῇς. Ὁ Σολομὼν ὁ θαυμάσιος, ὁ καὶ χάριτος σοφίας πλήρης, οὗτος τὸ πονηρὸν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ ποτε ποιήσας ἀπέστη αὐτοῦ· ᾧ αὐτὴ τὸν ἐπάρατόν σου βίον, ψυχή, προσαφωμοίωσας. Ταῖς ἡδοναῖς ἐξελκόμενος τῶν παθῶν αὐτοῦ κατερρυποῦτο· οἴμοι! ὁ ἐραστὴς τῆς σοφίας ἐραστὴς πορνῶν γυναικῶν καὶ ξένος Θεοῦ· ὃν αὐτὴ ἐμιμήσω κατὰ νοῦν, ὦ ψυχή, ἡδυπαθείαις αἰσχραῖς. Τὸν Ροβοὰμ παρεζήλωσας ἀλογήσαντα βουλῆς πατρῴας, ἅμα δὲ καὶ τὸν κάκιστον δοῦλον Ἱεροβοὰμ τὸν πρὶν ἀποστάτην, ψυχή. Ἀλλὰ φεῦγε τὴν μίμησιν καὶ κράζε Θεῷ· Ἥμαρτον, οἴκτειρόν με. Τὸν Ἀχαὰβ παρεζήλωσας τοῖς μιάσμασι, ψυχή μου· οἴμοι! γέγονας σαρκικῶν μολυσμάτων καταγώγιον καὶ σκεῦος αἰσχρὸν τῶν παθῶν. Ἀλλ᾿ ἐκ βάθους σου στέναξον καὶ λέγε Θεῷ τὰς ἁμαρτίας σου. Ἐνέπρησεν Ἠλιού ποτε δὶς πεντήκοντα τῆς Ἰεζάβελ, ὅτε τοὺς τῆς αἰσχύνης προφήτας κατηνάλωσεν εἰς ἔλεγχον τοῦ Ἀχαάβ. Ἀλλὰ φεῦγε τὴν μίμησιν τῶν δύο, ψυχή, καὶ κραταιώθητι. Ἐκλείσθη σοι οὐρανός, ψυχή, καὶ λιμὸς Θεοῦ κατέλαβέ σε, ὅτε τοῖς Ἠλιοὺ τοῦ Θεσβίτου ὡς ὁ Ἀχαὰβ ἠπείθησας λόγοις ποτέ. Ἀλλὰ τὴν Σαραφθίαν μιμουμένη θρέψον Προφήτου ψυχήν. Τοῦ Μανασσῆ ἐπεσώρευσας τὰ ἐγκλήματα τῇ προαιρέσει, στήσασα ὡς βδελύγματα πάθη καὶ πληθύνουσα, ψυχή, προσοχθίσματα· Ἀλλ᾿ αὐτοῦ τὴν μετάνοιαν ζηλοῦσα θερμῶς κτῆσαι κατάνυξιν. Προσπίπτω σοι καὶ προσάγω σοι ὥσπερ δάκρυα τὰ ρήματά μου· Ἥμαρτον ὡς ἥμαρτε Πόρνη καὶ ἠνόμησα ὡς ἄλλος οὐδεὶς ἐπὶ γῆς. Ἀλλ᾿ οἰκτείρησον, Δέσποτα, τὸ ποίημά σου καὶ ἀνακάλεσαί με. Κατέχρωσα τὴν εἰκόνα σου καὶ παρέφθειρα τὴν ἐντολήν σου· ὅλον ἀπημαυρώθη τὸ κάλλος καὶ τοῖς πάθεσιν ἐσβέσθη, Σωτήρ, ἡ λαμπάς. Ἀλλ᾿ οἰκτείρας ἀπόδος μοι, ὡς ψάλλει Δαυΐδ, τὴν ἀγαλλίασιν. Ἐπίστρεψον, μετανόησον, ἀνακάλυψον τὰ κεκρυμμένα· λέγε Θεῷ τῷ τὰ πάντα εἰδότι· Σὺ γινώσκεις μου τὰ κρύφια, μόνε Σωτήρ· καὶ αὐτός με ἐλέησον, ὡς ψάλλει Δαυΐδ, κατὰ τὸ ἔλεός σου. Ἐξέλιπον αἱ ἡμέραι μου ὡς ἐνύπνιον ἐγειρομένου· ὅθεν ὡς Ἐζεκίας δακρύω ἐπὶ κλίνης μου, προσθεῖναί μοι χρόνους ζωῆς. Ἀλλὰ τίς Ἡσαΐας παραστήσεταί σοι, ψυχή, εἰ μὴ ὁ πάντων Θεός; Δόξα. Τριὰς ἁπλῆ, ἀδιαίρετε, ὁμοούσιε καὶ φύσις μία, φῶτα καὶ φῶς, καὶ ἅγια τρία, καὶ ἓν ἅγιον ὑμνεῖται Θεὸς ἡ Τριάς. Ἀλλ᾿ ἀνύμνησον, δόξασον ζωὴν καὶ ζωάς, ψυχή, τὸν πάντων Θεόν. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ὑμνοῦμέν σε, εὐλογοῦμέν σε, προσκυνοῦμέν σε, Θεογεννῆτορ, ὅτι τῆς ἀχωρίστου Τριάδος ἀπεκύησας τὸν ἕνα Υἱὸν καὶ Θεόν· καὶ αὐτὴ προανέῳξας ἡμῖν τοῖς ἐν γῇ τὰ ἐπουράνια.

ᾨδὴ η´. Ὁ Εἱρμός. «Ὃν Στρατιαὶ Οὐρανῶν δοξάζουσι » καὶ φρίττει τὰ Χερουβὶμ » καὶ τὰ Σεραφίμ, » πᾶσα πνοὴ καὶ κτίσις, » ὑμνεῖτε, εὐλογεῖτε » καὶ ὑπερυψοῦτε » εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Ἡμαρτηκότα, Σωτήρ, ἐλέησον· διέγειρόν μου τὸν νοῦν πρὸς ἐπιστροφήν· δέξαι μετανοοῦντα, οἰκτείρησον βοῶντα· Ἥμαρτόν σοι μόνῳ, ἠνόμησα, ἐλέησόν με. Ὁ διφρηλάτης Ἠλίας ἅρματι ταῖς ἀρεταῖς ἐπιβὰς ὡς εἰς Οὐρανοὺς ἤγετο ὑπεράνω ποτὲ τῶν ἐπιγείων· τούτου οὖν, ψυχή μου, τὴν ἄνοδον ἀναλογίζου. Τοῦ Ἰορδάνου τὸ ρεῖθρον πρότερον τῇ μηλωτῇ Ἠλιοὺ δι᾿ Ἐλισσαιὲ ἔστη ἔνθα καὶ ἔνθα· αὐτὴ δέ, ὦ ψυχή μου, ταύτης οὐ μετέσχες τῆς χάριτος δι᾿ ἀκρασίαν. Ὁ Ἐλισσαῖός ποτε δεξάμενος τὴν μηλωτὴν Ἠλιοὺ ἔλαβε διπλῆν χάριν παρὰ Κυρίου· αὐτὴ δέ, ὦ ψυχή μου, ταύτης οὐ μετέσχες τῆς χάριτος δι᾿ ἀκρασίαν. Ἡ Σωμανῖτίς ποτε τὸν δίκαιον ἐξένισεν, ὦ ψυχή, γνώμῃ ἀγαθῇ· σὺ δὲ οὐκ εἰσῳκίσω οὐ ξένον οὐχ ὁδίτην· ὅθεν τοῦ νυμφῶνος ριφήσῃ ἔξω θρηνῳδοῦσα. Τοῦ Γιεζῆ ἐμιμήσω, τάλαινα, τὴν γνώμην τὴν ρυπαρὰν πάντοτε, ψυχή· οὗ τὴν φιλαργυρίαν ἀπώθου κἂν ἐν γήρει· φεῦγε τῆς γεέννης τὸ πῦρ ἐκστᾶσα τῶν κακῶν σου. Σὺ τὸν Ὀζίαν, ψυχή, ζηλώσασα, τὴν τούτου λέπραν ἐν σοὶ ἔσχες ἐν διπλῷ· ἄτοπα γὰρ λογίζῃ, παράνομα δὲ πράττεις· ἄφες ἃ κατέχεις καὶ πρόσδραμε τῇ μετανοίᾳ. Τοὺς Νινευίτας, ψυχή, ἀκήκοας μετανοοῦντας Θεῷ σάκκῳ καὶ σποδῷ· τούτους οὐκ ἐμιμήσω, ἀλλ᾿ ὤφθης σκαιοτέρα πάντων τῶν πρὸ νόμου καὶ μετὰ νόμον ἐπταικότων. Τὸν ἐν τῷ λάκκῳ βορβόρου ἤκουσας Ἱερεμίαν, ψυχή, πόλιν τὴν Σιὼν θρήνοις καταβοῶντα καὶ δάκρυα ζητοῦντα· μίμησαι τὸν τούτου θρηνῴδη βίον καὶ σωθήσῃ. Ὁ Ἰωνᾶς εἰς Θαρσεῖς ἀπέδραμε προγνοὺς τὴν ἐπιστροφὴν τῶν Νινευιτῶν· ἔγνω γὰρ ὡς προφήτης Θεοῦ τὴν εὐσπλαγχνίαν· ὅθεν παρεζήλου τὴν προφητείαν μὴ ψευσθῆναι. Τὸν Δανιὴλ ἐν τῷ λάκκῳ ἤκουσας, πῶς ἔφραξεν, ὦ ψυχή, στόματα θηρῶν· ἔγνωκας πῶς οἱ Παῖδες οἱ περὶ Ἀζαρίαν ἔσβεσαν τῇ πίστει καμίνου φλόγα καιομένης. Τῆς παλαιᾶς Διαθήκης ἅπαντας παρήγαγόν σοι, ψυχή, πρὸς ὑπογραμμόν· μίμησαι τῶν δικαίων τὰς φιλοθέους πράξεις· ἔκφυγε δὲ πάλιν τῶν πονηρῶν τὰς ἁμαρτίας. Δικαιοκρῖτα, Σωτήρ, ἐλέησον καὶ ρῦσαί με τοῦ πυρὸς καὶ τῆς ἀπειλῆς, ἧς μέλλω ἐν τῇ κρίσει δικαίως ὑποστῆναι· ἄνες μοι πρὸ τέλους δι᾿ ἀρετῆς καὶ μετανοίας. Ὡς ὁ Λῃστὴς ἐκβοῶ σοι τὸ Μνήσθητι· ὡς Πέτρος κλαίω πικρῶς· Ἄνες μοι, Σωτήρ, κράζω ὡς ὁ Τελώνης· δακρύω ὡς ἡ Πόρνη· δέξαι μου τὸν θρῆνον, καθώς ποτε τῆς Χαναναίας. Τὴν σηπεδόνα, Σωτήρ, θεράπευσον τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς, μόνε ἰατρέ· μάλαγμά μοι ἐπίθες καὶ ἔλαιον καὶ οἶνον, ἔργα μετανοίας, κατάνυξιν μετὰ δακρύων. Τὴν Χαναναίαν κἀγὼ μιμούμενος, Ἐλέησόν με, βοῶ, τῷ Υἱῷ Δαυΐδ· ἅπτομαι τοῦ κρασπέδου ὡς ἡ Αἱμορροοῦσα· κλαίω ὡς ἡ Μάρθα καὶ Μαρία ἐπὶ Λαζάρου. Τὸ τῶν δακρύων, Σωτήρ, ἀλάβαστρον ὡς μύρον κατακενῶν ἐπὶ κεφαλῆς κράζω σοι ὡς ἡ Πόρνη τὸν ἔλεον ζητοῦσα· δέησιν προσάγω καὶ ἄφεσιν αἰτῶ λαβεῖν με. Εἰ καὶ μηδεὶς ὡς ἐγώ σοι ἥμαρτεν, ἀλλ᾿ ὅμως δέξαι κἀμέ, εὔσπλαγχνε Σωτήρ, φόβῳ μετανοοῦντα καὶ πόθῳ κεκραγότα· Ἥμαρτόν σοι μόνῳ, ἠνόμησα, ἐλέησόν με. Φεῖσαι, Σωτήρ, τοῦ ἰδίου πλάσματος καὶ ζήτησον ὡς ποιμὴν τὸ ἀπολωλὸς πρόβατον· πλανηθέντα ἐξάρπασον τοῦ λύκου, ποίησόν με θρέμμα ἐν τῇ νομῇ τῶν σῶν προβάτων. Ὅταν Κριτὴς καθίσῃς ὡς εὔσπλαγχνος καὶ δείξῃς τὴν φοβερὰν δόξαν σου Χριστέ, ὢ ποῖος φόβος τότε! καμίνου καιομένης, πάντων δειλιώντων τὸ ἄστεκτον τοῦ βήματός σου. Εὐλογοῦμεν Πατέρα, Υἱὸν καὶ ἅγιον Πνεῦμα. Ἄναρχε Πάτερ, Υἱὲ συνάναρχε, Παράκλητε ἀγαθέ, Πνεῦμα τὸ εὐθές, Λόγου Θεοῦ Γεννῆτορ, Πατρὸς ἀνάρχου Λόγε, Πνεῦμα ζῶν καὶ κτίζον, Τριὰς Μονάς, ἐλέησόν με. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ὡς ἐκ βαφῆς ἁλουργίδος, Ἄχραντε, ἡ νοητὴ πορφυρὶς τοῦ Ἐμμανουὴλ ἔνδον ἐν τῇ γαστρί σου ἡ σὰρξ συνεξυφάνθη· ὅθεν Θεοτόκον ἐν ἀληθείᾳ σὲ τιμῶμεν.

ᾨδὴ θ´. Ὁ Εἱρμός. «Ἀσπόρου συλλήψεως » ὁ τόκος ἀνερμήνευτος, » Μητρὸς ἀνάνδρου » ἄφθορος ἡ κύησις· » Θεοῦ γὰρ ἡ γέννησις » καινοποιεῖ τὰς φύσεις· » διό σε πᾶσαι αἱ γενεαὶ » ὡς Θεόνυμφον Μητέρα » ὀρθοδόξως μεγαλύνομεν. Ὁ νοῦς τετραυμάτισται, τὸ σῶμα μεμαλάκισται, νοσεῖ τὸ πνεῦμα· ὁ λόγος ἠσθένησεν, ὁ βίος νενέκρωται, τὸ τέλος ἐπὶ θύραις· διό μοι, τάλαινα ψυχή, τί ποιήσεις, ὅταν ἔλθῃ ὁ Κριτὴς ἀνερευνῆσαι τὰ σά; Μωσέως παρήγαγον, ψυχή, τὴν κοσμογένεσιν καὶ ἐξ ἐκείνου πᾶσαν ἐνδιάθετον γραφὴν ἱστοροῦσάν σοι δικαίους καὶ ἀδίκους· ὧν τοὺς δευτέρους, ὦ ψυχή, ἐμιμήσω, οὐ τοὺς πρώτους, εἰς Θεὸν ἐξαμαρτήσασα. Ὁ Νόμος ἠσθένησεν, ἀργεῖ τὸ Εὐαγγέλιον, Γραφὴ δὲ πᾶσα ἐν σοὶ παρημέληται, Προφῆται ἠτόνησαν καὶ πᾶς δικαίου λόγος· αἱ τραυματίαι σου, ὦ ψυχή, ἐπληθύνθησαν, οὐκ ὄντος ἰατροῦ τοῦ ὑγιοῦντός σε. Τῆς Νέας παράγω σοι Γραφῆς τὰ ὑποδείγματα, ἐνάγοντά σε, ψυχή, πρὸς κατάνυξιν· δικαίους οὖν ζήλωσον, ἁμαρτωλοὺς ἐκτρέπου καὶ ἐξιλέωσαι Χριστὸν προσευχαῖς τε καὶ νηστείαις, καὶ ἁγνείᾳ καὶ σεμνότητι. Χριστὸς ἐνηπίασε σαρκὶ προσομιλήσας μοι, καὶ πάντα ὅσα ὑπάρχει τῆς φύσεως, βουλήσει ἐπλήρωσε τῆς ἁμαρτίας δίχα· ὑπογραμμόν σοι, ὦ ψυχή, καὶ εἰκόνα προδεικνύων τῆς αὐτοῦ συγκαταβάσεως. Χριστὸς ἐνηνθρώπησε καλέσας εἰς μετάνοιαν, λῃστὰς καὶ πόρνας· ψυχὴ μετανόησον, ἡ θύρα ἠνέῳκται τῆς Βασιλείας ἤδη· καὶ προαρπάζουσιν αὐτὴν Φαρισαῖοι καὶ Τελῶναι καὶ μοιχοὶ μεταποιούμενοι. Χριστὸς Μάγους ἔσωσε, Ποιμένας συνεκάλεσε, Νηπίων δήμους ἀπέδειξε Μάρτυρας, Πρεσβύτην ἐδόξασε καὶ γηραλέαν Χήραν· ὧν οὐκ ἐζήλωσας, ψυχή, οὐ τὰς πράξεις, οὐ τὸν βίον· ἀλλ᾿ οὐαί σοι ἐν τῷ κρίνεσθαι! Νηστεύσας ὁ Κύριος ἡμέρας τεσσαράκοντα ἐν τῇ ἐρήμῳ, ὕστερον ἐπείνασε δεικνὺς τὸ ἀνθρώπινον. Ψυχή, μὴ ἀθυμήσῃς· ἄν σοι προσβάλῃ ὁ ἐχθρός, προσευχαῖς τε καὶ νηστείαις ἐκ ποδῶν ἀποκρουσθήτω σοι. Χριστὸς ἐπειράζετο, Διάβολος ἐπείραζε δεικνὺς τοὺς λίθους, ἵνα ἄρτοι γένωνται· εἰς ὄρος ἀνήγαγεν ἰδεῖν τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου πάσας ἐν ριπῇ. Φοβοῦ, ὦ ψυχή, τὸ δρᾶμα· νῆφε, εὔχου, πᾶσαν ὥραν Θεῷ. Τρυγὼν ἡ φιλέρημος, φωνὴ βοῶντος ἤχησε, Χριστοῦ ὁ λύχνος κηρύττων μετάνοιαν· Ἡρῴδης ἠνόμησε σὺν τῇ Ἡρωδιάδι. Βλέπε, ψυχή μου, μὴ παγῇς τῶν ἀνόμων ταῖς παγίσιν, ἀλλ᾿ ἀσπάζου τὴν μετάνοιαν. Τὴν ἔρημον ᾤκησεν ὁ Πρόδρομος τῆς χάριτος· καὶ Ἰουδαία πᾶσα καὶ Σαμάρεια ἀκούοντες ἔτρεχον καὶ ἐξωμολογοῦντο τὰς ἁμαρτίας ἑαυτῶν, βαπτιζόμενοι προθύμως· οὓς αὐτὴ οὐκ ἐμιμήσω, ψυχή. Ὁ γάμος μὲν τίμιος, ἡ κοίτη δὲ ἀμίαντος· ἀμφότερα γὰρ Χριστὸς προευλόγησε, σαρκὶ ἑστιώμενος ἐν τῆς Κανᾶ τῷ γάμῳ, τὸ ὕδωρ οἶνον ἐκτελῶν καὶ δεικνύων πρῶτον θαῦμα, ἵνα σὺ μετατεθῇς, ὦ ψυχή. Παράλυτον ἔσφιγξε Χριστὸς τὴν κλίνην ἄραντα καὶ νεανίσκον θανόντα ἐξήγειρε, τῆς χήρας τὸ κύημα καὶ τοῦ Ἑκατοντάρχου, καὶ Σαμαρείτιδι φανεὶς τὴν ἐν πνεύματι λατρείαν σοί, ψυχή, προεζωγράφησεν. Αἱμόρρουν ἰάσατο ἁφῇ κρασπέδου Κύριος· λεπροὺς καθῆρε, τυφλοὺς καὶ χωλεύοντας φωτίσας ἀνώρθωσε, κωφούς τε καὶ ἀλάλους καὶ τὴν συγκύπτουσαν χαμαὶ ἐθεράπευσε τῷ λόγῳ, ἵνα σὺ σωθῇς, ἀθλία ψυχή. Τὰς νόσους ἰώμενος πτωχοῖς εὐηγγελίζετο Χριστὸς ὁ Λόγος· κυλλοὺς ἐθεράπευσε, τελώναις συνήσθιεν, ἁμαρτωλοῖς ὡμίλει· τῆς Ἰαείρου θυγατρὸς τὴν ψυχὴν προμεταστᾶσαν ἐπανήγαγεν ἁφῇ τῆς χειρός. Τελώνης ἐσῴζετο καὶ Πόρνη ἐσωφρόνιζε, καὶ Φαρισαῖος αὐχῶν κατεκρίνετο· ὁ μὲν γάρ, Ἱλάσθητι, ἡ δέ, Ἐλέησόν με· ὁ δὲ ἐκόμπαζε βοῶν· Ὁ Θεὸς εὐχαριστῶ σοι· καὶ ἑξῆς τὰ τῆς ἀνοίας ρητά. Ζακχαῖος Τελώνης ἦν, ἀλλ᾿ ὅμως διεσῴζετο, καὶ Φαρισαῖος ὁ Σίμων ἐσφάλλετο, καὶ Πόρνη ἐλάμβανε τὰς ἀφεσίμους λύσεις παρὰ τοῦ ἔχοντος ἰσχὺν ἀφιέναι ἁμαρτίας· ὅν, ψυχή, σαυτῇ ἱλέωσαι. Τὴν Πόρνην, ὦ τάλαινα ψυχή μου, οὐκ ἐζήλωσας, ἥτις λαβοῦσα μύρου τὸ ἀλάβαστρον, σὺν δάκρυσιν ἤλειψε τοὺς πόδας τοῦ Κυρίου· ἐξέμαξε δὲ ταῖς θριξί, τῶν ἀρχαίων ἐγκλημάτων τὸ χειρόγραφον ρηγνύντος αὐτῇ. Τὰς πόλεις, αἷς ἔδωκε Χριστὸς τὸ Εὐαγγέλιον, ψυχή μου, ἔγνως, ὅπως κατηράθησαν· φοβοῦ τὸ ὑπόδειγμα, μὴ γένῃ ὡς ἐκεῖναι· ταῖς ἐν Σοδόμοις γὰρ αὐτὰς ὁ Δεσπότης παρεικάσας ἕως ᾍδου κατεδίκασε. Μὴ χείρων, ὦ ψυχή μου, φανῇς δι᾿ ἀπογνώσεως, τῆς Χαναναίας τὴν πίστιν ἀκούσασα, δι᾿ ἧς τὸ θυγάτριον λόγῳ Θεοῦ ἰάθη. Υἱὲ Δαυΐδ, σῶσον κἀμέ, ἀναβόησον ἐκ βάθους τῆς καρδίας, ὡς ἐκείνη, Χριστῷ. Σπλαγχνίσθητι, σῶσόν με· Υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησον, ὁ δαιμονῶντας λόγῳ ἰασάμενος· φωνὴν δὲ τὴν εὔσπλαγχνον, ὡς τῷ Λῃστῇ, μοι φράσον· Ἀμήν σοι λέγω, μετ᾿ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ Παραδείσῳ, ὅταν ἔλθω ἐν τῇ δόξῃ μου. Λῃστὴς κατηγόρει σοι, Λῃστὴς ἐθεολόγει σοι· ἀμφότεροι γὰρ σταυρῷ συνεκρέμαντο. Ἀλλ᾿ ὦ Πολυεύσπλαγχνε, ὡς τῷ πιστῷ Λῃστῇ σου τῷ ἐπιγνόντι σε Θεόν, κἀμοὶ ἄνοιξον τὴν θύραν τῆς ἐνδόξου βασιλείας σου. Ἡ Κτίσις συνείχετο σταυρούμενόν σε βλέπουσα· ὄρη καὶ πέτραι φόβῳ διερρήγνυντο· καὶ γῆ συνεσείετο καὶ ᾍδης ἐγυμνοῦτο· καὶ συνεσκότασε τὸ φῶς ἐν ἡμέρᾳ, καθορῶν σε, Ἰησοῦ, προσηλωμένον σαρκί. Ἀξίους μετανοίας καρποὺς μὴ ἀπαιτήσῃς με· ἡ γὰρ ἰσχύς μου ἐν ἐμοὶ ἐξέλιπε· καρδίαν μοι δώρησαι ἀεὶ συντετριμμένην· πτωχείαν δὲ πνευματικήν, ἵνα ταῦτά σοι προσοίσω ὡς δεκτὴν θυσίαν, μόνε Σωτήρ. Κριτά μου καὶ γνῶστά μου, ὁ μέλλων πάλιν ἔρχεσθαι σὺν τοῖς Ἀγγέλοις κρῖναι Κόσμον ἅπαντα, ἱλέῳ σου ὄμματι τότε ἰδών με φεῖσαι· καὶ οἴκτειρόν με, Ἰησοῦ, τὸν ὑπὲρ τὴν πᾶσαν φύσιν τῶν ἀνθρώπων ἁμαρτήσαντα. Δόξα. Τριὰς ὁμοούσιε, Μονὰς ἡ τρισυπόστατος, σὲ ἀνυμνοῦμεν Πατέρα δοξάζοντες, Υἱὸν μεγαλύνοντες καὶ Πνεῦμα προσκυνοῦντες, τὸν ἕνα φύσει ἀληθῶς Θεόν, ζωήν τε καὶ ζωάς, βασιλείαν ἀτελεύτητον. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Τὴν Πόλιν σου φύλαττε, Θεογεννῆτορ ἄχραντε· ἐν σοὶ γὰρ αὕτη πιστῶς βασιλεύουσα, ἐν σοὶ καὶ κρατύνεται, καὶ διὰ σοῦ νικῶσα τροποῦται πάντα πειρασμὸν καὶ σκυλεύει πολεμίους καὶ διέπει τὸ ὑπήκοον.

Ὠδὴ α´. Ἦχος πλ. β´. Εἱρμός.

Βοηθὸς καὶ σκεπαστής μου ἔγινε
ὁ ἀληθινὸς Θεός μου,
ὁδηγώντας με στὴ σωτηρία
γι᾿ αὐτὸ θὰ Τὸν δοξάσω.
Εἶν᾿ ὁ Θεὸς τοῦ Πατρός μου, καί θά τόν ἔχω
ὡς ὁδηγό στή ζωή μου, γιατί μέ τίς θαυμαστές Του
ἐπεμβάσεις γίνεται ἀκόμη πιό ἔνδοξος.

Ἀπό ποῦ ν᾿ ἀρχίσω νὰ θρηνῶ
τὶς πράξεις τῆς ἄθλιας ζωῆς μου;
Ποιά Χριστέ μου, νὰ βάλω, πρώτη
σ᾿ αὐτό μου τὸν θρῆνο;
Ἀλλά καθὼς Σύ εἶσαι τόσο σπλαχνικὸς, δῶσ᾿ μου
τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτημάτων μου.

Ἐμπρός, ταλαίπωρη ψυχή μου,
ἐμφανίσου μπροστά στὸν Δημιουργὸ τῶν πάντων
καί μαζί μὲ τὸ σῶμα σου ἐξομολογήσου.
Κάνοντας μιά ὑπόσχεση ὅτι θά μείνεις μακρυά
ἀπὸ τ᾿ ἄλογα πάθη μέ τά ὁποῖα ζοῦσες.
Καὶ δεῖξε μετάνοια
προσφέροντας στὸν Θεὸ τά δάκρυά σου.

Ἔνιωσα τὸν ἑαυτό μου,
νὰ μένει γυμνὸς ἀπ᾿ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ
καθὼς προσπαθοῦσε νὰ ξεπεράσει
τὸν πρωτόπλαστο Ἀδάμ στὴν ἀνυπακοή,
καὶ ἔτσι, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μου,
νὰ χάνει τὴν αἰώνια βασιλεία καὶ ἀπόλαυση.

Ἀλίμονο, ταλαίπωρη ψυχή!
Γιατί μιμήθηκες τὴν πρώτη Εὔα;
Κοίταξες πονηρὰ καὶ πληγώθηκες πικρά.
Ἅπλωσες τὸ χέρι σου στὸ δέντρο γιά νὰ πάρεις
τὸν καρπό. Καὶ γεύτηκες μ᾿ αὐθάδεια
τὴν ἀπατηλὴ τροφὴ  τῆς ἁμαρτίας.

Ἀντὶ γιὰ τὴν αἰσθητὴ Εὔα
θρονιάστηκε μέσα μου ἡ νοητὴ Εὔα, τῆς σάρκας
δηλαδή ὁ ἐμπαθὴς λογισμός,
ποὺ μέ ξεγαλᾶ καί μ’ ὁδηγεῖ  στὰ εὐχάριστα,
ἐνῶ τελικά ἐγώ γεύομαι συνεχῶς
τὴν πικρὴ τροφὴ τῆς ἁμαρτίας.

Σωτήρα μου, δίκαια, πετάχτηκε τότε ὁ Ἀδάμ,
ἔξω ἀπ᾿ τὴν Ἐδέμ,
ἀφοῦ δὲν φύλαξε τὴν ἐντολή Σου.
Ἐγὼ ὅμως τί θὰ πάθω,
ποὺ καθημερινά ἀθετῶ
τὰ ζωηφόρα λόγια Σου;

ἀντιγράφοντας μὲ τὴν προαίρεσή μου
τὸν φριχτὸ φόνο, Τοῦ Κάιν
ἔγινα φονιάς τῆς συνειδήσεώς μου.
Κολάκεψα τὶς ἐπιθυμίες τῆς σαρκός μου
καὶ μὲ τὶς πράξεις μου τίς πονηρές
κι ἔτσι τελικά τὴν ὁδήγησα στὴν ἀπώλεια.

Ἰησοῦ μου, δὲν ἔμοιασα,
τόν  Ἄβελ στὴν ἀρετή.
Θυσίες εὐπρόσδεχτες
ποτέ μου δὲν ἔκανα γιά Σένα.
Οὔτε πράξεις θεάρεστες,
οὔτε προσευχή καθαρή,
οὔτε ζωὴ ἀψεγάδιαστη.

Ὅπως ὁ Κάιν ἔτσι κι ἐμεῖς,
κατακριθήκαμε ὤ ἄθλια ψυχή μου,
γιατί προσφέραμε στὸν Κτίστη
ὅλης τῆς δημιουργίας θυσία ἀξιοκατάκριτη, ἀφοῦ
μαζί μέ τά ἀκάθαρτα ἔργα μας,
προσφἐραμε καὶ μιά ζωή χωρὶς καμιὰ ἀξία.

Ὤ Κύριε καί πλαστουργέ μου, Ἐσύ πού
πῆρες τήν λάσπη κι ἔπλασες τήν ὕπαρξή μου,
Ἐσύ πού μοῦ ᾿δωσες σάρκες, κόκαλα,
πνοὴ κι αἰώνια ζωή.
Σὺ τώρα, Πλάστη μου, Λυτρωτή μου καὶ Κριτή,
δέξου μου τὴ μετάνοια μου τή θερμή.

Σὲ Σένα, Σωτήρα μου, ἀπαριθμῶ,
τὶς ἁμαρτίες ποὺ ᾿πραξα.
Τὶς πληγὲς τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος
ποὺ σὰν ληστὲς, ἄνοιξαν μέσα μου,
οἱ ἀκάθαρτοι λογισμοί.

Ἁμάρτησα, Σωτήρα μου!
Γνωρίζω ὅμως τὴ φιλανθρωπία Σου.
Τιμωρεῖς μὲ συμπάθεια
καὶ σπλαχνίζεσαι μὲ θερμότητα.
Βλέπεις τὰ δάκρυα
καὶ τρέχεις σὰν Πατέρας στοργικὸς
γιὰ νὰ φέρεις πίσω τὸν ἄσωτο.

Κι ἐγώ, Σωτήρα μου,τώρα στὰ γεράματά μου ἦρθα κι ἔπεσα,
μπροστὰ στὴν πόρτα τοῦ ἐλέους Σου.
Μὴ μὲ πετάξεις, λοιπόν χωρὶς ἔλεος στὸν ἅδη·
δῶσ᾿ μου Σύ, Φιλάνθρωπε,
τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μου,
πρὶν ἔρθει ἡ ὥρα τοῦ θανάτου μου.

Ἐγὼ εἶμαι ἐκεῖνος ποὺ, σὰν ἀπὸ ληστές, ,
κυριεύτηκα ἀπό τοὺς λογισμούς μου!
Κι αὐτὴ τὴν ὥρα βρίσκομαι τραυματισμένος,
γεμάτος μέ πληγές,
ποὺ μοῦ ἄφησαν οἱ πονηροί λογισμοί μου.
Σὺ ὅμως, Χριστὲ μου καὶ Σωτήρα μου,
τρέξε  καὶ γιάτρεψέ με.

Ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ μὲ εἶδε πρῶτος
καὶ μέ προσπέρασε μέ ὄμορφες εὐχές καί λόγια.
Κι ἕνας ἄνθρωπος πού ὑπηρετεῖ τόν νόμο,
ἐνῶ μέ εἶδε νά βρίσκομαι σὲ κατάσταση φριχτή,
μὲ παράτησε γυμνό!Ἀλλά, Σύ, Ἰησοῦ μου,
ποὺ μέσ’ ἀπ᾿ τὰ σπλάχνα τῆς Υπεραγίας Θεοτόκου  Μαρίας,
σὰν ἄλλος ἥλιος ἀνέτειλες, τρέξε κοντά μου κι ἐλέησέ με.
Σὺ Κύριέ μου, ὁ Ἀμνός,
τοῦ Θεοῦ ποὺ σηκώνεις τὶς ἁμαρτίες ὅλων,
πάρε ἀπὸ πάνω μου καί τὸν βαρὺ χαλκὰ τῆς ἁμαρτίας
γιατί μὲ πνίγει. Κι ὡς ἔσπλαχνος πού εἶσαι
δός μου τήν συγχώρεση τῶν παραπτωμάτων μου.

Τῆς μετανοίας εἶναι καιρός!
Σὲ Σένα καταφεύγω, τὸν Πλαστουργό μου.
Πάρε ἀπὸ πάνω μου τὸν βαρὺ χαλκὰ
τῆς ἁμαρτίας ποὺ μὲ πνίγει.
Καὶ καθὼς εἶσαι σπλαχνικὸς
συγχώρεσέ μου τ᾿ ἁμαρτήματα.

Σωτήρα μου, μὴ μὲ ἀποστραφεῖς!
Μὴ μὲ πετάξεις μακριὰ ἀπ᾿ τὸ θεῖο πρόσωπό Σου!
Πάρε ἀπὸ πάνω μου τὸν βαρὺ χαλκὰ
τῆς ἁμαρτίας ποὺ μὲ πνίγει.
Καὶ καθὼς εἶσαι σπλαχνικὸς
συγχώρεσέ μου τ᾿ ἁμαρτήματα.

Συγχώρεσε, Σωτήρα μου, τὰ ἁμαρτήματά μου.
Ὅλα ὅσα κάνω μὲ τὴ θέλησή μου
ἢ χωρὶς αὐτήν. Ὅσα φανερὰ
καὶ ὅσα κρυφά, ὅσα γνωρίζω
καὶ ὅσα δὲν γνωρίζω. Ὅλα
συγχώρεσὲ τα ὡς Θεός.
Γίνε εὔσπλαχνος καὶ σῶσε με.

Ἀπ᾿ τὰ χρόνια τῆς νιότης, Σωτήρα μου,
περιφρόνησα τὶς ἐντολές Σου!
Πέρασα τὴ ζωή μου ὁλόκληρη
δουλεύοντας στὰ πάθη,
μ᾿ ἀμέλεια καὶ τεμπελιά!
Γι᾿ αὐτὸ φωνάζω δυνατά, Σωτήρα μου:
Ἔστω καὶ στὸ τέλος τῆς ζωῆς μου σῶσε με.

Τὰ δῶρα τῆς ἀθάνατης ψυχῆς
τά ξόδεψα στήν ἄσσωτη ζωή μου.
Εἶμαι ἔρημος ἀπὸ θεάρεστες ἀρετές!
Πεινασμένος δέ πνευματικὰ Σοῦ φωνάζω δυνατά:
Σὺ πού εἶσαι Πατέρας σπλαχνικὸς
λυπήσου με καί πρόλαβέ με πρίν πεθάνω.

Στὰ πόδια Σου πέφτω, Ἰησοῦ!
Σὲ Σένα ἔχω ἁμαρτήσει, λυπήσου με.
Πάρε ἀπὸ πάνω μου τὸν βαρὺ κλοιό
τῆς ἁμαρτίας ποὺ μὲ πνίγει.
Καὶ σὰν σπλαχνικὸς ποὺ ᾿σαι δῶσ᾿ μου
δάκρυα κατανύξεως.

Μὴν ἀσχοληθεῖς, μαζί μου, μέ τό νά μέ κρίνεις
οὔτε νά φανερώσεις τὶς ἁμαρτωλές μου πράξεις,
Μήν ἀναζητεῖς τά ἄσεμνά μου λόγια
καὶ μή μέ καλέσεις νὰ λογοδοτήσω γιὰ τὶς ὁρμές μου.
Ἀλλὰ μέσα στὸ ἔλεός Σου τὸ πολὺ
παράβλεψε τὰ φοβερὰ μου ἁμαρτήματα
καὶ σῶσε με.

Δόξα
Τριάδα, Ὑπερούσιε, πού Σέ
προσκυνοῦμε ὡς Μονάδα.
Πάρε ἀπὸ πάνω μου τὸν βαρὺ ζυγό
τῆς ἁμαρτίας ποὺ μὲ πνίγει.
Καὶ σὰν σπλαχνικὴ ποὺ ᾿σαι δῶσ᾿ μου
δάκρυα κατανύξεως.

Καὶ τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς
Θεοτόκε, σύ πού εἶσαι ἡ ἐλπίδα
καὶ προστασία ὅσων σὲ ὑμνοῦν,
πάρε ἀπὸ πάνω μου τὸν βαρὺ ζυγό
τῆς ἁμαρτίας ποὺ μὲ πνίγει.
καὶ ὡς Δέσποινα ἁγνή
δέξου κι ἐμένα τόν ἁμαρτωλό πού γιά
τίς ἁμαρτίες μου μετανοῶ.

Ὠδὴ β´. Εἱρμός.
Πρόσεξέ με Οὐρανέ, γιατί κάτι θέλω νά σοῦ πῶ·
Θέλω νά ἀνυμνήσω τὸν Χριστό.
ποὺ ἀπ᾿ τὰ σπλάχνα τῆς Παρθένου
ἦρθε ὡς ἄνθρωπος στὸν κόσμο.

Πρόσεξέ με Οὐρανέ, γιατί κάτι θέλω νά σοῦ πῶ·
Κι ἐσύ Γῆ, ἄκουσε τήν φωνὴ ἑνός ἀνθρώπου
ποὺ ζητᾶ συγνώμη ἀπ’ τὸν Θεὸ καί ἐν μετανοίᾳ
Τόν ἀνυμνεῖ.

Θεέ μου, Σύ πού εἶσαι οἰκτίρμων, πρόσεξέ με,
πρόσεξέ με μέ τὸ βλέμμα σου τὸ συγχωρητικὸ
καὶ δέξου τὴ θερμή μου ἐξομολόγηση.

Ἁμάρτησα πιό πολύ ἀπ᾿ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους!
Μόνον ἐγώ φταίω γιά τίς ἁμαρτίες πού διέπραξα ἀπένατί Σου.
Ἀλλὰ σπλαχνίσου Κύριε καί Σωτήρα μου
κι ἐμένα πού εἶμαι δικό Σου δημιούργημα.

Βρίσκομαι κυκλωμένος ἀπό τήν ζάλη τῶν κακῶν,
εὔσπλαχνε Κύριε.
Ἀλλά, ὅπως ἔκανες μέ τὸν Πέτρο,
ἅπλωσε καὶ σὲ μένα τὸ χέρι Σου.

Τὰ δάκρυα τῆς Πόρνης, Πολυέλεε,
Σοῦ προσφέρω κι ἐγώ.
Μὲς στὴν πολλὴ εὐσπλαχνία Σου,
Σωτήρα μου, συγχώρεσέ με.

Ἀμαύρωσα τῆς ψυχῆς μου τὴν ὡραιότητα.
Μὲ τὶς ἐμπαθεῖς ἡδονὲς
Κι ὁλότελα τὸν νοῦ μου ὁλόκληρο
τὸν ἔσυρα μὲς στὴ λάσπη.

Ξέσκισα τὴν πρώτη μου στολή,
ποὺ μοῦ ὕφανε
ὁ Πλαστουργὸς ἀπ᾿ τὴν ὥρα τῆς δημιουργίας!
Ἔτσι εἶμαι πεσμένος χάμω γυμνός!

Ἔχω ντυθεῖ χιτώνα ξεσκισμένο,
ποὺ μοῦ ὕφανε
ὁ διάβολος μὲ τὴν πονηρή του συμβουλή,
καὶ ντρέπομαι γιὰ τὴν κατάστασή μου.

Κοίταξα τὴν ὀμορφιὰ τοῦ δέντρου
καὶ ξεγελάστηκε ὁ νοῦς μου.
Γι’ αὐτό εἶμαι τώρα πεσμένος χάμω γυμνὸς
καὶ γιὰ τὴν κατάστασή μου αὐτή ντρέπομαι.

Μηχανεύονταν πίσω ἀπ᾿ τὴν πλάτη μου ὅλοι
οἱ ἀρχηγοὶ τῶν κακῶν,
καὶ μέ καταπιέζουν πάρα πολύ
μέ τίς δικές τους ἀνομίες.

Ἔχασα τὴν πρωτόκτιστη  ὀμορφιὰ μου
καὶ τὴν εὐπρέπεια ποὺ μοῦ ᾿δωσε ὁ Δημιουργός μου.
Καὶ τώρα πλέον εἶμαι πεσμένος καί γυμνὸς
καὶ ντρέπομαι γιὰ τὴν κατάστασή μου.

Καὶ σὲ μένα ἡ ἁμαρτία
ἔραψε τοὺς δερμάτινους χιτῶνες,
ἀφοῦ νωρίτερα μὲ γύμνωσε
ἀπ᾿ τὴ θεοΰφαντη στολή μου.

Περιβλήθηκα τῆς ντροπῆς τὸν στολισμὸ
σὰν φύλλα συκιᾶς, κι ἔτσι γίνονται φανερὰ
τὰ θεληματικά μου πάθη.

Στολίστηκα μέ χιτώνα κηλιδωμένο
καὶ λερωμένο ἀπ᾿ τὰ αἵματα
τῶν αἰσχρῶν ἐπιθυμιῶν
τῆς φιλήδονης ζωῆς.

Σπίλωσα τῆς σάρκας μου τὸν χιτώνα
καὶ τόν γέμισα ἀπὸ κηλίδες,
Σωτήρα μου, τὸ «κατ᾿ εἰκόνα»
καὶ τὸ «καθ᾿ ὁμοίωσιν».

Ὑπέκυψα στῶν παθῶν τὴν ἀθλιότητα
καὶ στὰ φθαρτὰ τὰ ὑλικά.
Κι ἔτσι ὁ ἐχθρὸς, βρῆκε ἀφορμή τώρα
καί μὲ πιέζει ἀφάνταστα.

Ἀντὶ τῆς ἀκτημοσύνης, Σωτήρα μου,
ἀγάπησα τά ὑλικά ἀγαθά καὶ τῆς ζωῆς τήν πλεονεξία.
Γι᾿ αὐτὸ καὶ τώρα
βρίσκομαι δεμένος μὲ βαριὰ ἁλυσίδα.

Στόλισα τό σῶμα πού Μοῦ χάρισες
μὲ τήν παράξενη φορεσιά
τῶν αἰσχρῶν λογισμῶν, κι αὐτό
γίνεται ἀφορμή νά κατακρίνομαι.

Τό μόνο πού φρόντισα μέ ἐπιμέλεια
ἦταν ἡ ἐξωτερική μου ὀμορφιά,
παραβλέποντας ἐξ ὁλοκλήρου
τὴ θεοτύπωτη σκηνή πού ὑπάρχει μέσα μου.

Μορφοποίησα τήν προσωπικότητά μου
μέ τῶν παθών μου τήν ἀσχήμια.
Ἔτσι κατέστρεψα καί γκρέμισα
τὴν ὀμορφιά τοῦ νοῦ μου.

Μουντζούρωσα, Σωτήρα μου, μὲ τὰ πάθη μου
τὸ τήν πρώτη ὀμορφιά τῆς  εἰκόνας τοῦ Θεοῦ.
Ἀλλ᾿ ὅπως κάποτε βρῆκες τὴ χαμένη δραχμὴ
ψάξε τώρα κι ἐμένα νὰ μὲ βρεῖς.

Ὅπως ἡ Πόρνη κι ἐγώ φωνάζω δυνατά: Ἁμάρτησα!
Ἁμάρτησα σὲ Σένα Κύριε, γιατί ἔτσι τό ἐπέλεξα.
Ἀλλά δέξου καί τά δικά μου δάκρυα, Σωτήρα μου,
Ὅπως δέχθηκες τό μύρο ἐκείνης τῆς ἁμαρτωλῆς γυναῖκας.

Γλίστρησα στὴν ἀκολασία ὅπως ὁ Δαβὶδ
καὶ κυλίστηκα μέσα στὸν βοῦρκο!
Εἴθε κι ἐμένα ν᾿ ἀποπλύνεις,
Σωτήρα, μὲ τὰ δάκρυα.

Ὅπως ὁ Τελώνης φωνάζω δυνατά: Σπλαχνίσου με·
Σωτήρα μου, σπλαχνίσου με.
Γιατὶ κανένας ἀπ᾿ ὅλους τούς ἀνθρώπους,
δὲν ἁμάρτησε σὲ Σένα ὅπως ἐγὼ.

Οὔτε δάκρυα, οὔτε μετάνοια,
οὔτε κατάνυξη ἔχω!
Ὅμως Ἐσύ, Σωτήρα μου, καί Θεέ μου,
χάρισέ τα καί σέ μένα.

Κύριε! Μὴ μοῦ κλείσεις τότε,
τὴ θύρα τοῦ νυμφώνα Σου.
Ἀλλ᾿ νά μοῦ τήν ἀνοίξεις, καθώς θά
βλέπεις καί τή δική μου μετάνοια.

Φιλάνθρωπε Κύριε, ποὺ θέλεις ὅλοι νὰ σωθοῦν,
Σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ ξαναφέρεις κοντά Σου
καὶ νὰ δεχτεῖς σὰν καλόκαρδος καί ἀγαθὸς
πού εἶσαι καί τὴ δική μου μετάνοια.

Ἄκουσε μὲ προσοχὴ τοὺς στεναγμοὺς τῆς ψυχῆς μου
καὶ κάνε δεχτὰ τὰ δάκρυα,
ποὺ στάζουν ἀπ᾿ τὰ μάτια μου.
Κι ἔτσι, Σωτήρα, σῶσε με.

Θεοτοκίο.
Ἄχραντη παρθένε Θεοτόκε,
σὺ ποὺ ξεχωριστὰ κι ἀτέλειωτα ὑμνεῖσαι,
ἱκέτευε ἀκατάπαυστα
γιὰ νὰ σωθοῦμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι.

Εἱρμὸς ἄλλος.
Κοιτάξτε! Κοιτάξτε,
γιὰ νὰ βεβαιωθεῖτε ὅτι ἐγὼ ᾿μαι ὁ Θεός,
ποὺ ᾿βρεξα τὸ μάννα
κι ἔκανα νὰ ξεπηδήσει παλαιότερα γιὰ χάρη
τοῦ λαοῦ μου μὲς στὴν ἔρημο ἀπ᾿ τὴν πέτρα
τὸ νερό, μὲ τὸ δεξί μου χέρι μόνο
καὶ τὴ δική μου δύναμη!

Κοιτάξτε! Κοιτάξτε,
γιὰ νὰ βεβαιωθεῖτε ὅτι ἐγὼ ᾿μαι ὁ Θεός!
Ἄκουσε μὲ προσοχή, ψυχή μου,
τὸν Κύριο ποὺ φωνάζει δυνατά!
Ξεκόλλησε ἀπ᾿ τὴ ζωὴ τῆς ἁμαρτίας ποὺ ζεῖς ὣς
τώρα. Φοβήσου τον Θεό ὡς δικαστὴ
καὶ ὡς κριτὴ!

Μὲ ποιόν ἔγινες ὅμοια,
ψυχή μου, γεμάτη ἁμαρτίες;
Ἀλίμονο! Τοῦ Κάιν τοῦ παλιοῦ
κι ἐκείνου τοῦ Λάμεχ ἔμοιασες!
Λιθοβόλησες καὶ θανάτωσες τὸ σῶμα μὲ τὶς κακὲς
σου πράξεις καὶ σκότωσες τὸν νοῦ
μὲ τὶς παράλογες ὁρμές!

Ὅλους τοὺς δίκαιους, ποὺ ἔζησαν πρὶν ἀπό τόν
νόμο, τούς παράβλεψες, ψυχή μου, ἀστόχαστα!
Δὲν ἔμοιασες τοῦ Σήθ.
Δὲν μιμήθηκες τὸν Ἐνώς.
Οὔτε τοῦ Ἐνὼχ τὴ μετάθεση στοὺς οὐρανούς,
οὔτε τὸν Νῶε, κι ἔτσι ἀποδείχτηκες φτωχή,
συγκρινόμενη μὲ τῶν δικαίων ἀνθρώπων τήν ζωή.

Ψυχή μου, μόνη σου ἄνοιξες,
τοὺς καταρράχτες τῆς θεϊκῆς ὀργῆς.
Κι ὅπως τότε κατακλύστηκε ἡ γῆ, ἔτσι καί τώρα
πλημμύρισες τὸ σῶμα σου ὁλόκληρο, καί τὶς πράξεις καὶ
τὸν βίο κι ἔμεινες ἔξω ἀπ᾿ τὴ σωστικὴ Κιβωτό.

Ὁ Λάμεχ θρηνώντας φώναζε δυνατὰ
κι ἔλεγε: σκότωσα ἄνθρωπο γιὰ δικό μου κακὸ
καὶ νέο γιὰ δική μου συμφορά.
Καὶ σύ, ψυχή μου, πῶς δὲν τρέμεις,
ποὺ λερώθηκες καταμολύνοντας
τὴ σάρκα καὶ τὸν νοῦ σου;

Ἀλίμονο! Πῶς ζήλεψα
τὸν ἀρχαῖο Λάμεχ τὸν φονιά! ὅπως ἐκεῖνος
φόνευσε τὸν ἄντρα κι ἀγώ τήν ψυχή μου ἔχω σκοτώσει,
ἀλλά καί τὸν νοῦν μου ἔχω φονεύσει, ὅπως ἐκεῖνος
τὸν νεανίσκο, κι ὅπως ὁ Κάιν ὁ φονιάς, τὸ σῶμα μου
ἔχω φονεύσει, κι ἔγινα ἀδελφοκτόνος
μὲ τὶς φιλήδονες ὁρμητικές ἐπιθυμίες μου!

Πύργο σοφίστηκες νὰ χτίσεις, ὤ ψυχή μου,
καὶ μὲ τὶς ἁμαρτωλές σου ἐπιθυμίες
κάστρο νὰ στήσεις θέλησες,
μά ἂν δὲν ἔφερνε σύγχυση στίς ἐπιθυμίες σου ὁ Κτίστης
καὶ δὲν σώριαζε κάτω στὴ γῆ
τὰ πονηρά σου σχέδια θά εἶχες καταστραφεῖ.

Τραυματίστηκα! Πληγώθηκα!
Νὰ καὶ τὰ βέλη τοῦ ἐχθροῦ,
ποὺ κατατρύπησαν τὴν ψυχή μου καὶ τὸ σῶμα.
Νὰ τὰ τραύματα, οἱ φλεγμονές, τὰ σακατέματα.
Ὅλα αὐτά φανερώνουν τὰ χτυπήματα
τῶν ἀκυβέρνητων παθῶν μου.

Ἔβρεξε κάποτε ὁ Κύριος, φωτιὰ
κατὰ παραχώρηση τοῦ Πατέρα Του,
κι ἔκαψε τῶν Σοδόμων τὴ μανιασμένη ἀνομία.
Καὶ σύ, ψυχή μου, ἄναψες τῆς γέεννας τὸ πῦρ,
μέ τίς ἐπιθυμίες σου, μὲς στὸ ὁποῖο πρόκειται
πικρά  νὰ καίγεσαι μὲ συντροφιά τοὺς Σοδομίτες.

Μάθετε ρωτώντας καὶ στοχαστεῖτε
ὅτι ἐγὼ ᾿μαι ὁ Θεός,
ποὺ ἐρευνᾶ τὶς καρδιὲς
καὶ τιμωρεῖ τούς ἀκάθαρτους λογισμούς.
Ἐλέγχει τίς πράξεις καὶ κατακαίει τίς ἁμαρτίες.
Ἀλλά καὶ ὑπερασπίζεται τὸ δίκιο τοῦ ὀρφανοῦ,
τοῦ ταπεινοῦ καὶ τοῦ φτωχοῦ.

Δόξα ἀνήκει στὸν Πατέρα…
Τριάδα, ποὺ οὔτε ἀρχὴ ἔχεις οὔτε εἶσαι κτίσμα·
Μονάδα, ποὺ μένεις ἀδιαίρετη,
δέξου καί τὴ μετάνοιά μου.
Σῶσε με τὸν ἁμαρτωλό.
Πλάσμα δικό Σου εἶμαι· μὴ μὲ παραβλέψεις.
Ἀλλὰ λυπήσου καὶ λύτρωσέ με
ἀπ᾿ τὴ φωτιὰ τῆς αἰώνιας καταδίκης.

Καὶ τώρα… Θεοτοκίο.
Ἄχραντη θεογεννήτρια Δέσποινα,
ἡ ἐλπίδα κείνων
ποὺ σὲ σένα καταφεύγουν καὶ τὸ λιμάνι
ἐκείνων ποὺ παραδέρνονται στὸ πέλα-
γος τῆς ζωῆς, κάνε ὥστε μὲ τὶς δικές σου ἱκεσίες
νὰ γίνει καὶ σὲ μένα, σπλαχνικὸς
ὁ ἐλεήμονας Κύριος καὶ Κτίστης καὶ Υἱός σου.

Ὠδὴ γ´. Εἱρμός.
Στὸν ἀσάλευτο βράχο
τῶν ἐντολῶν Σου,
στερέωσε, Χριστέ,τὴν Ἐκκλησία Σου.

Ψυχή μου, παλαιότερα
φωτιά,ἔβρεξε ὁ Κύριος
καὶ κατέκαψε τὴ χώρα τῶν Σοδόμων.

Ψυχή μου, τρέξε στὸ βουνὸ γιὰ νὰ σωθεῖς
Ὅπως ὁ παλιὸς ἐκεῖνος Λώτ,
καὶ στὴ Σηγὼρ σῶος τρέξε νὰ φτάσεις.

Ψυχή μου! Φύγε τήν πυρκαϊά τῶν παθῶν,
Φύγε τῶν Σοδόμων τὸ κάψιμο!
Φύγε τὴν καταστροφὴ τῆς θεϊκῆς φωτιᾶς!

Σοῦ ἐξομολογοῦμαι, Σωτήρα μου.
Ἁμάρτησα! Ἁμάρτησα σὲ Σένα!
Λευτέρωσέ με καὶ συγχώρεσέ με ὡς εὔσπλαχνος.

Ἀπό μόνος ἐγὼ σὲ Σένα ἁμάρτησα!
Ἁμάρτησα πιό πολύ ἀπ᾿ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους
γι’ αὐτό Χριστὲ Σωτήρα, μὴ μὲ καταφρονήσεις.

Σύ ᾿σαι ὁ Ποιμένας ὁ καλός.
Ἀναζήτησε κι ἐμένα, τὸ ἀρνί Σου.
τό  πλανεμένο καί μὴ μὲ παραβλέψεις.

Σύ ᾿σαι ὁ γλυκός μου Ἰησοῦς,
σύ ᾿σαι ὁ Πλαστουργός μου.
Κοντά Σου θὰ δικαιωθῶ, Σωτήρα μου.

Ἁγία Τριάδα, ὁ ἀληθινὸς Θεός, ἐλέησέ μας.

Τριάδα καὶ συγχρόνως Μονάδα, ὁ ἀληθινὸς Θεός,
σῶσε μας ἀπὸ πλάνη
καὶ πειρασμοὺς καὶ περιστάσεις δύσκολες.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσε μας.

Χαῖρε κοιλιά, ποὺ δέχτηκες τὴ Θεότητα.
Χαῖρε σύ, ποὺ ἔγινες τοῦ Κυρίου θρόνος.
Χαῖρε ἡ Μητέρα τῆς ζωῆς, τοῦ Χριστοῦ μας.

Εἱρμὸς ἄλλος.
Στερέωσε, Κύριε,
πάνω στὴν πέτρα τῶν ἐντολῶν Σου
τὴν καρδιά μου ποὺ κλονίζεται ἀπ᾿ τὴν ἀπιστία.
Σὺ εἶσαι ὁ μόνος Ἅγιος
καὶ ὁ μόνος Κύριος.

Ἐσένα, τὸν νικητὴ τοῦ θανάτου,
ἔχω  Πηγὴ ζωῆς, καὶ Σοῦ φωνάζω δυνατὰ
μέσ᾿ ἀπ᾿ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μου
πρὶν φύγω ἀπό τούτη τή ζωή: Ἁμάρτησα!
Συγχώρεσέ με! Κύριε καί Σῶσε με!

Σωτήρα μου, μιμήθηκα κείνους,
ποὺ ἀσέλγησαν στὴν ἐποχὴ τοῦ Νῶε.
Γι᾿ αὐτὸ καὶ μοῦ δόθηκε
ἡ καταδίκη ἐκείνων,
τὸ βούλιαγμα μὲς στὸν κατακλυσμό.

Ἁμάρτησα, Κύριε!
Ἁμάρτησα! Συγχώρεσέ με!
Γιατὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος ἀπ᾿ τοὺς ἀνθρώπους
ποὺ ν᾿ ἁμάρτησε,
καὶ νὰ μὴν τὸν ξεπέρασα στὶς ἁμαρτίες.

Τὸν παλιὸ ἐκεῖνο Χάμ,
μιμήθηκες, ψυχή μου, τὸν πατροκτόνο!
Δὲν σκέπασες τὴ ντροπὴ
τοῦ πλησίον ἐνῶ ἔπρεπε
νά φύγεις καί νά μή τή σχλιάσεις.

Δὲν κληρονόμησες,
τὴν εὐλογία τοῦ Σὴμ, ἄθλια ψυχή μου.
Καὶ δὲν ἀπόχτησες μεγάλη μερίδα,
συγχωρήσεως πάνω στὴ γῆ
ὅπως ὁ Ἰάφεθ.

Ἐμπρός, ψυχή μου, ἀναχώρησε
ἀπ᾿ τὴ γῆ τῆς Χαρράν, ποὺ ᾿ναι ἡ ἁμαρτία.
Κι ἔλα στὴ γῆ, ὅπου ρέει
πάντοτε ἡ ἄφθαρτη ζωή,
κείνη ποὺ κληρονόμησε κι ὁ Ἀβραάμ.

Ἄκουσες, ψυχή μου,
ὅτι ὁ Ἀβραὰμ παλιὰ ἐγκατέλειψε
τὰ χώματα τὰ πατρικὰ
κι ἔγινε μετανάστης. Ἐμπρός λοιπόν κι ἐσύ
νὰ μιμηθεῖς τὴν προαίρεσή του

Κοντὰ στὴ βαλανιδιὰ τοῦ Μαμβρῆ
φιλοξένησε ὁ Πατριάρχης
τοὺς Ἀγγέλους. Ἔτσι ἔλαβε,
ἔχοντας πιὰ γεράσει,
τὸν καρπὸ τῆς ὑποσχέσεως.

Βλέποντας, ταλαίπωρη ψυχή μου,
Τὸν Ἰσαὰκ, τό πρωτοφανὲς αὐτό θύμα,
νὰ θυσιάζεται
στὸν Κύριο μυστικὰ, ἐμπρός
μιμήσου κι ἐσύ τὴ διάθεση ἐκείνου.

Ψυχή μου, πρόσεχε! Ὁ Ἰσμαὴλ
ἄκουσες ὅτι διώχτηκε
γιατὶ ἦταν μιᾶς δούλης γέννημα.
Πρόσεχε, λοιπόν καλὰ, μήπως κι ἐσύ κάτι
παρόμοιο πάθεις καθώς ζεῖς μέσ΄ στήν ἀκολασία.

Τῆς Ἄγαρ τῆς παλιᾶς ἐκείνης ἔμοιασες,
ψυχή μου, τῆς Αἰγύπτιας.
Ὑποτάχτηκε ἡ θέλησή σου
καὶ γέννησες
νέο Ἰσμαήλ, τὴν αὐθάδεια.

Ψυχή μου ἔμαθες ὅτι φάνηκε,
νὰ στηρίζεται στὴ γῆ,  Τοῦ Ἰακὼβ ἡ σκάλα,
καὶ νὰ φτάνει στὰ οὐράνια.
Γιατὶ λοιπόν κι ἐσὺ δὲν ἀπόχτησες
τὴν εὐσέβεια ὡς θεμέλιο ἀκλόνητο;

Τόν Μελχισεδέκ, τὸν ἱερέα τοῦ Θεοῦ
καὶ βασιλιά συχγρόνως, τὸν τύπο τοῦ Χριστοῦ,
ποὺ ᾿ζησε ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους, ἀποκομμένος
ἀπ᾿ τὴ ζωὴ τοῦ κόσμου,  αὐτή τή ζωή
πρέπει κι ἐσύ ψυχή νὰ μιμηθεῖς καί νά ζεῖς.

Ψυχή μου, πρόσεξε μὴ γίνεις ἄγαλμα ἀπὸ ἁλάτι,
γυρνώντας νὰ κοιτάξεις πίσω.
Τὸ φοβερὸ παράδειγμα τῶν Σοδόμων
ἂς σὲ φοβίζει.
Γι᾿ αὐτὸ τρέξε ψηλὰ στὴ Σηγὼρ γιὰ νὰ σωθεῖς.

Ὅπως ὁ Λώτ, ψυχή μου, ἀπόφευγε
τὴ φοβερὴ φωτιὰ τῆς ἁμαρτίας!
Φύγε μακριὰ ἀπ᾿ τὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα!
Ἀπόφευγε τὴ φλόγα ποὺ ἀνάβει
κάθε ἁμαρτωλὴ ὄρεξη.

Ἐλέησέ με Κύριε!
Σοῦ φωνάζω δυνατὰ: Ἐλέησέ με,
ὅταν θὰ ἔρθεις μὲ τοὺς ἀγγέλους Σου
γιὰ ν᾿ ἀνταποδώσεις σ’ ὅλους
στοὺς ἀνθρώπους σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα τους.

Τὴ δέηση κείνων ποὺ Σὲ ὑμνοῦν,
Κύριε, μὴν περιφρονήσεις!
Νὰ φανεῖς σπλαχνικός, Φιλάνθρωπε!
Δῶσε τὴν ἄφεση σ᾿ ὅσους μὲ πίστη τὴ ζητοῦν.

Δόξα ἀνήκει στὸν Πατέρα…
Μονάδα ἁπλὴ καὶ ἄκτιστη·
Φύση χωρὶς ἀρχή,
ποὺ σὲ τρεῖς ὑποστάσεις ὑμνεῖσαι,
σῶσε ὅλους ἐμᾶς,
ποὺ μὲ πίστη προσκυνοῦμε τὴ δύναμή Σου.

Καὶ τώρα… Θεοτοκίο.
Τὸν Υἱὸ ποὺ γεννήθηκε ἄχρονα ἀπ᾿ τὸν Πατέρα
ἔφερες στὸν κόσμο μέσα στὸν χρόνο,
Θεογεννήτρια, χωρὶς νὰ γνωρίσεις ἄνδρα.
Φοβερὸ καὶ παράδοξο θαῦμα!
Ἔμεινες Παρθένος καὶ συνάμα σάν μάνα θήλαζες!

Ὠδὴ δ´. Εἱρμός.

Ὁ Προφήτης καθώς ἄκουσε, Κύριε,
τὸν ἐρχομό Σου φοβήθηκε γιατί ἔμαθε
ὅτι πρόκειται νὰ γεννηθεῖς ἀπ᾿ τὴν Παρθένο
καὶ νὰ ἀποκαλυφθεῖς στοὺς ἀνθρώπους. Κι ἔλεγε:
Πώ πώ!  Ἄκουσα τήν φωνή Σου Κύριε καὶ φοβήθηκα!
Δόξα ἀνήκει στὴ δύναμή Σου, Κύριε!

Μὴν παραβλέψεις τὰ δικά Σου ἔργα! δίκαιε Κριτὴ
Ἔτσι κι ἐμένα τὸ πλάσμα Σου, , μὴ κάνεις πώς δέν μέ βλέπεις!
Διότι ἐγώ ἄν καί μέ τή θέλησή μου ἁμάρτησα ὡς ἄνθρωπος,
καί μάλιστα πιό πολύ ἀπὸ κάθε ἄλλον ἄνθρωπο!
Σὺ Ὅμως Φιλάνθρωπε, ὡς Κύριος πάντων ἔχεις τὴν ἐξουσία
νὰ συγχωρεῖς τά ἁμαρτήματα.

Ψυχή μου, ζυγώνει τὸ τέλος τῆς ζωῆς σου!
Ζυγώνει, κι ὅμως δὲν νοιάζεσαι; Δὲν ἑτοιμάζεσαι!
Ὁ καιρὸς λιγοστεύει! Σήκω ἀπάνω!
Ἔφθασε, ἔξω ἀπό τήν πόρτα σου εἶναι, ὁ Κριτὴς!
Σὰν ὄνειρο, σὰν λουλούδι τρέχει ὁ χρόνος τῆς ζωῆς!
Δέν τό βλέπουμε; Γιατί τάχα μάταια τώρα ταραζόμαστε;

Ψυχή μου, ἔλα στὰ λογικά σου!
Στοχάσου τὶς πράξεις ποὺ ᾿κανες.
Φέρτες στὰ μάτια σου μπροστὰ
κι ἄσε νά πέσουν ὡς σταγόνες τά δάκρυά σου.
Ἔλα διηγήσου μέ θάρος στόν Χριστὸ
τὶς πράξεις καὶ τοὺς λογισμοὺς σου γιὰ νὰ δικαιωθεῖς!

Σαὐτήν μου τήν ζωή, Σωτήρα μου, δὲν ὑπάρχει
ἁμάρτημα οὔτε πράξη οὔτε κακία,
ποὺ ἐγώ νὰ μὴν τὴν ἔκανα!
Ναί τά διέπραξα καί μέ τή σκέψη μου καί μέ τά λόγια μου
καὶ μὲ τὴ θέλησή μου, ἀλλά καὶ μὲ τὰ ἔργα μου ἁμάρτησα,
καί μάλιστα ὅσο κανεὶς ἄλλος ποτέ!

Γι᾿ αὐτὸ καὶ κατακρίθηκα!
Γι᾿ αὐτὸ ὁ ταλαίπωρος ἐγὼ καταδικάστηκα
ἀπ᾿ τὴ συνείδησή μου, ἀπ᾿ τὴν ὁποία
τίποτε στὸν κόσμο δὲν ὑπάρχει πιὸ βασανιστικό.
Λυτρωτή μου καὶ Κριτὴ καὶ γνώστη τῆς ζωῆς μου,
λυπήσου καὶ γλύτωσέ με καὶ σῶσε με τὸν δοῦλο Σου.

Ἡ σκάλα, ψυχή μου,, ποὺ εἶδε παλαιά,
ὁ μεγάλος Πατριάρχης Ἰακώβ, φανερώνει
τὴν ἀνηφόρα ποὺ ἔχει ἡ ἀρετὴ στὴν πράξη
καὶ συμβολίζει τὸ ὕψος, στὸ ὁποῖο ὁδηγεῖ ἡ γνώση.
Ἂν θέλεις, λοιπόν, νὰ ζεῖς μὲ πράξη καὶ γνώση καὶ
θεωρία,φρόντισε νὰ γίνεις καινούργιος ἄνθρωπος.

Ὁ Πατριάρχης, ἀγάπησε τήν φτώχια γι’ αὐτό καί ὑπέμεινε
καρτερικά τὸν καύσωνα τῆς ἡμέρας, ἀλλά
καὶ τῆς νύχτας τὴν παγωνιὰ ὑπέφερε,
καί καθημερινά ἐπινοοῦσε διάφορα τεχνάσματα,
βόσκοντας, παλεύοντας, δουλεύοντας,
γιὰ νὰ μπορέσει νὰ πάρει καὶ τὶς δυὸ γυναῖκες.

Ὅμως γιὰ μένα οἱ δυὸ γυναῖκες συμβολίζουν
τὴν πράξη καὶ τὴ γνώση ποὺ ἀποκτιέται μὲ θεωρία.
Καί ἡ Λεία, σὰν πολύτεκνη, συμβολίζει τὴν πράξη.
Κι ἡ Ραχήλ τὴ γνώση, γιατί κουράσθηκε πολύ γι΄αὐτήν,
διότι  χωρὶς κόπους οὔτε ἡ πράξη οὔτε κι ἡ θεωρία
κατακτιουνται  ψυχή μου,.

Μένε ἄγρυπνη, ψυχή μου! καί ὅπως ὁ μεγάλος
Πατριάρχης, προσπάθησε νά ἀριστεύσεις στούς
ἀγῶνες σου γιὰ ν᾿ ἀποχτήσεις τήν πράξη καί τήν γνώση.
Γιὰ νὰ γενεῖς νοῦς ποὺ βλέπει τὸν Θεό.
Νὰ μπεῖς στὸν ἄδυτο γνόφο μὲ τἠ θεωρία τοῦ νοῦ
κι ἔτσι νὰ γίνεις μεγαλέμπορος τῶν ἀρετῶν.

Ὁ μεγάλος Πατριάρχης Ἰακὼβ μὲ τὸ νὰ γεννήσει
τοὺς δώδεκα Πατριάρχες, οὐσιαστικά
στήριξε μυστικὰ, μιά σκάλα γιὰ σένα,
ψυχή μου, γιὰ ν᾿ ἀνεβαίνεις στὴν πρακτικὴ ἀρετή·
Ἡ πνευματική αὐτή σκάλα ἔχει γιὰ σκαλοπάτια τίς ἀρετές
τῶν παιδιῶν τοῦ Πατριάρχου, καί τά πατήματα
τῆς σκάλας ὡς ἀφορμή γιά ἀνάβαση, πρός τήν
ὁποία πολὺ σοφὰ προτρέπει.

Τὸν τόσο μισητό Ἠσαῦ, ζήλεψες ψυχή μου,
καί πρόσφερες σ᾿ αὐτὸν ποὺ σ’ ἅρπαξε ἀπό τήν πτέρνα
τῆς πρώτης ὀμορφιᾶς τά πρωτοτόκια.
Κι ἔτσι ξεπέφτοντας στερήθηκες τὴν πατρικὴ εὐλογία.
Δυὸ φορές, ἄθλια ψυχή μου, ξεγελάστηκες,
στὴν πράξη καὶ στήν Θεωρία
Γι᾿ αὐτὸ σπεῦσε τώρα καί μετανόησε.

 

Ὁ Ἠσαῦ ὀνομάστηκε Ἐδὼμ
γιὰ τὴν ἀνήθική του προσκόλληση στὶς γυναῖκες.
Ἁκόμη μέ τό νά φλέγεται συνεχῶς ἀπ᾿ τὴ σαρκικὴ
ἐπιθυμία λερώνει τήν ψυχή του ἀπό τὶς ἡδονὲς
Γι’ αὐτό καί ὀνομάστηκε Ἐδώμ, ποὺ σημαίνει πύρωση
ψυχῆς ποὺ ρέπει πρὸς τὴν ἁμαρτία.

Ἂκουσες, ψυχή μου, ὅτι δικαιώθηκε ὁ Ἰώβ
ποὺ ᾿χε καταντήσει νὰ κάθεται στὴν κοπριὰ
ἐπάνω, κι ὅμως δὲν ζήλεψες τὴν ἀνδρεία του.
Δὲν ἔμεινες σταθερός κι ἀκλόνητος γιά ὅλα ὅσα
ἔμαθες καὶ γνώρισες καὶ δοκιμάστηκες. Ἀντίθετα,
τά παράτησες γιατί δέν εἶχες ὑπομονή.

Ἐκεῖνος ποὺ πρίν καθότανε σὲ θρόνο, τώρα γυμνὸς
καὶ καταπληγωμένος κάθεται πάνω στὴν κοπριὰ!
Ἐκεῖνος ποὺ ᾿χε πολλὰ παιδιὰ καὶ τ᾿ ὄνομά του ἦταν
μεγάλο,ἔμεινε ξαφνικὰ χωρὶς παιδιὰ καὶ σπίτι!
Νομίζοντας ὅτι εἶναι παλάτι ἡ κοπριὰ πού κάθεται
καὶ οἱ πληγές του μαργαριτάρια.

Ἄνθρωπος μὲ ἀρχοντιά βασιλικὴ,
ντυμένος μέ στέμμα καὶ πορφύρα·
ἄνθρωπος πλούσιος καὶ δίκαιος, γεμάτος
ἀγαθὰ καὶ πλῆθος μέ κοπάδια, ξαφνικὰ
φτώχυνε χάνοντας τὰ πλούτη, τὴ δόξα τὴ βασιλεία
κι ἀκόμη κι αὐτά τὰ μαλλιά τῆς κεφαλῆς του.

Ἂν, λοιπόν, ἐκεῖνος ποὺ ἦταν τόσο δίκαιος
κι ἀπ’  ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὁ πιὸ ἄμεμπτος, τελικά
δὲν ξέφυγε τὶς παγίδες καὶ τοὺς λάκκους τοῦ
διαβόλου· σύ, ταλαίπωρη ψυχή, ποὺ ἀγαπᾶς
τὴν ἁμαρτία, τί θὰ κάνεις,  ἂν σοῦ συμβεῖ
ἀπρόσμενα κάποια συμφορά;

Ὁλόκληρο τὸ σῶμα μου τό καταλέρωσα! κι αὐτό
τό πνεῦμα μου τό κατασπίλωσα! Ὁλόκληρος πληγώθηκα!
Ἀλλὰ σὰν γιατρός, Χριστέ μου, καὶ τὰ δυὸ μὲ τὴ
μετάνοια γιάτρεψὲ τα. Ἔλα νά με λούσεις ὁλόκληρο.
Καθάρισέ με! Πλύνε με! καί κάνε με
Σωτήρα μου, πιὸ καθαρό κι ἀπό τὸ χιόνι,!

Μέ τή σταύρωσή Σου, Λόγε τοῦ Θεοῦ,
πρόσφερες σέ ὅλους μας τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Σου,
Τὸ Σῶμα Σου γιὰ νὰ μὲ ἀναπλάσεις.
Καί τὸ Αἷμα Σου γιὰ νὰ μὲ ξεπλύνεις.
Ἀλλά καὶ τὸ πνεῦμα Σου παρέδωσες, Χριστέ,
γιὰ νὰ μὲ ὁδηγήσεις στὸν Πατέρα Σου.

Στὸ κέντρο τῆς γῆς, τὴν Ἱερουσαλήμ, Σύ, ὁ Κτίστης,
ἐπεξεργάσθηκες τὴ σωτηρία μου γιά νά σωθοῦμε.
Ἑκούσια σταυρώθηκες πάνω στὸ ξύλο! κι ἔτσι
ἡ Ἐδέμ, ποὺ ᾿ταν κλεισμένη, ἀνοίχτηκε.
Καί τώρα τὰ οὐράνια, τὰ ἐπίγεια, ἡ κτίση, ὅλα τὰ ἔθνη
πού σώθηκαν Σὲ προσκυνοῦν καί Σέ δοξάζουν.

Ἂς μοῦ γίνει κολυμβήθρα καί δροσερό
ποτό τὸ αἷμα ποὺ ξεπήδησε ἀπ᾿ τὴν πλευρά Σου
καὶ ἔγινε πηγὴ τοῦ νεροῦ ποὺ χαρίζει  τή συγνώμη
Γιὰ νὰ καθαρίζομαι κι ἀπ᾿ τὰ δυό,.
κι ἀπ’ τό χρῖσμα κι ἀπ’ τό ποτό καθώς
θά χρίομαι καὶ θά πίνω Λόγε τοῦ Θεοῦ,
τὰ ζωηφόρα Σου λόγια.

Εἶμαι γυμνὸς γιὰ νὰ εἰσέλθω στὸν νυμφώνα!
Εἶμαι γυμνὸς γιὰ νὰ περάσω στὸν γάμο καὶ τὸ δεῖπνο!
Τὸ λυχνάρι μου σβήστηκε μιὰ καὶ δὲν εἶχε λάδι.
Ἔκλεισε ὁ θάλαμος ὁ νυφικὸς τὴν ὥρα ποὺ κοιμόμουν!
Τὸ δεῖπνο τέλειωσε. Κι ἐμένα, ἀφοῦ μοῦ δέσανε
χέρια καὶ πόδια, μὲ πέταξαν ἔξω.

Μιά μεγάλη πηγή ἀπόχτησε ἡ Ἐκκλησία
τὴ ζωηφόρα Σου πλευρά,
ἀπ᾿ τὴν ὁποία ξεπήδησε γιὰ μᾶς ἡ διπλή
βύση τῆς ἀφέσεως καὶ τῆς γνώσεως,
εἰς τύπον καὶ τῶν δυὸ μαζί, τῆς παλιᾶς καὶ τῆς νέας, ,
Διαθήκης Σωτήρα μας.

Εἶναι τόσο μικρός ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μου
κι αὐτός γεμάτος κόπους καὶ ἔργα πονηρά.
Γι᾿ αὐτὸ σὲ ὥρα μετανοίας πάρε με
καὶ σὲ κατάσταση ἐπιγνώσεως κάλεσέ με.
Μὴν ἐπιτρέψεις νὰ γίνω θύμα καὶ τροφὴ τοῦ
διαβόλου. Σωτήρα, Σὺ λυπήσου με.

Εἶμαι ἀλαζόνας
καὶ στὴν καρδιὰ αὐθάδης χωρὶς κανένα λόγο.
Μὴ μὲ καταδικάσεις μαζὶ μὲ τὸν Φαρισαῖο.
Δῶσ᾿ μου τοῦ Τελώνη τὴν ταπείνωση,
μόνε Φιλάνθρωπε καὶ δίκαιε Κριτή,
καὶ μαζὶ μ᾿ αὐτὸν ἀρίθμησέ με.

Ἁμάρτησα καὶ πρόσβαλα μὲ πράξεις ἀτιμωτικὲς
τὸ σκεῦος τοῦ σώματός μου. Τὸ γνωρίζω, Εὔσπλαχνε.
Γι᾿ αὐτὸ σὲ ὥρα μετανοίας πάρε με
καὶ σὲ κατάσταση ἐπιγνώσεως κάλεσέ με.
Μὴν ἐπιτρέψεις νὰ γίνω κτῆμα καὶ τροφὴ τοῦ
διαβόλου , Σωτήρα, Σὺ λυπήσου με.

Ἔκανα ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό μου εἴδωλο,
βλάπτοντας τὴν ψυχή μου μὲ τὰ πάθη, Πολυέλεε.
Γι᾿ αὐτὸ σὲ ὥρα μετανοίας πάρε με
καὶ σὲ κατάσταση ἐπιγνώσεως κάλεσέ με.
Μὴν ἐπιτρέψεις νὰ γίνω κτῆμα καὶ τροφὴ τοῦ
διαβόλου , Σωτήρα, Σὺ λυπήσου με.

Δὲν ἄκουσα ποὺ μοῦ μιλοῦσες,
δὲν ἔδωσα προσοχὴ στὴ Γραφή Σου, Νομοθέτη.
Γι᾿ αὐτὸ σὲ ὥρα μετανοίας πάρε με
καὶ σὲ κατάσταση ἐπιγνώσεως κάλεσέ με.
Μὴν ἐπιτρέψεις νὰ γίνω κτῆμα καὶ τροφὴ τοῦ
διαβόλου , Σωτήρα, Σὺ λυπήσου με.

Δόξα ἀνήκει στὸν Πατέρα…
Ἀδιαίρετη στὴν οὐσία
κι ἀσύγχυτη στὰ πρόσωπα
Σὲ θεολογῶ τὴ μία καὶ Τριαδικὴ Θεότητα,
μὲ μία βασιλεία κι ἕναν θρόνο. Σοῦ φωνάζω δυνατὰ
τὸ μεγάλο ἄσμα, ποὺ στὰ ὕψιστα μέρη τ᾿ οὐρανοῦ
ψάλλεται τριαδικά.

 Καὶ τώρα… Θεοτοκίο.
Καὶ γεννᾶς καὶ μένεις παρθένος
καὶ μένεις παρθένος μέχρι τέλος τῆς ζωῆς σου.
Αὐτὸς ποὺ γεννήθηκε, ἀνακαινίζει τοὺς νόμους τῆς φύσεως.
Ἡ κοιλιὰ γεννᾶ χωρὶς νὰ ἔχει τὰ φαινόμενα  τῆς λοχείας.
Διότι ὅταν θέλει ὁ Θεός, ἡ τάξη τῶν φυσικῶν νόμων νικιέται.
Ἀφοῦ Ἐκεῖνος εἶναι ἀφεντικό κάνει ὅσα θέλει.

Ὠδὴ ε´. Εἱρμός.

Πρίν ἀκόμη ξημερώσει ξυπνῶ, Φιλάνθρωπε,
καὶ Σέ παρακαλῶ: Φώτισέ με
καὶ καθοδήγησε κι ἐμένα
γιά νά ἐφαρμόζω τίς ἐντολές Σου.
Κι ἀκόμη δίδαξέ με, Σωτήρα, μου ὥστε κι ἐγώ
νὰ μάθω καί νά ἐφαρμόζω τὸ θέλημά Σου.

Μέσ’ στό σκοτάδι περνοῦσα πάντοτε τὴ ζωή μου.
Γέμισε μέ σκοτάδι ἡ ζωή μου
καὶ μέσα σέ μιά βαθιὰ θολούρα, πού τήν προκάλεσε
ἡ νύχτα τῆς ἁμαρτίας.
Ἀλλὰ Σύ Σωτήρα μου, βγάλε με ἀπό τά σκοτάδια
κι ἀνάδειξέ με παιδί τῆς ἡμέρας.

Τὸν Ρουβὶμ μιμήθηκα ἐγώ ὁ ταλαίπωρος.
γιατί ἔζησα σύμφωνα μέ τήν παράνομη
καί ἁμαρτωλή ἐπιθυμία μου
πηγαίνονταας κόντρα στὸν ὕψιστο Θεό.
Ἐμόλυνα τόν ὕπνο μου γιατί κοιμήθηκα μέ ἀκόλαστους λογισμούς,
ὅπως ἐκεῖνος ἐμόλυνε τοῦ πατέρα τὸ κρεβάτι.

Χριστὲ βασιλιά, ἐξομολογοῦμαι σὲ Σένα:
Ἁμάρτησα! Ἁμάρτησα
ὅπως τ᾿ ἀδέρφια τοῦ Ἰωσήφ,
ποὺ πούλησαν ἐκεῖνο τόν καιρό
τό ὑποδειγματικό παιδί τῆς ἁγνότητας καὶ
τῆς σωφροσύνης.

Ἡ δίκαιη ψυχή  πουλήθηκε ἀπό τ᾿ ἀδέρφια του,
Ὁ γλυκήτατος Ἰωσήφ·
πουλήθηκε ὡς σκλάβος
προεικονίζοντας τὸν Κύριο.
Ὅμως ἐσύ, ψυχή μου, σκλαβώθηκες ὁλόκληρη
ἀπ’τά δικά σου πάθη.

Τὸν δίκαιο Ἰωσὴφ, νὰ μιμηθεῖς,
ταλαίπωρη καί ἀκατάστατη ψυχή μου,
πού ἔχει μιά σκέψη γεμάτη σωφροσύνη.
Πάψε ν᾿ ἁμαρτάνεις,
καταπατώντας συνεχῶς τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ
μὲ τὶς αἰσχρὲς σου ἐπιθυμίες.

Ἄν καί κάποτε μέσα σ’ ἕνα λάκκο,
κατοίκησε ὁ Ἰωσήφ, Δέσποτα Κύριε,
ὅμως προτύπωσε ἔτσι τὴν ταφὴ
καὶ τὴν ἀνάστασή Σου.
Ἐγὼ ὅμως τί ἀνάλογο
θὰ μπορέσω κάποτε νὰ Σοῦ προσφέρω;

Τοῦ Μωυσῆ τὸ καλάθι, ψυχή μου, ἄκουσες
ὅτι παλιὰ περιφερόταν πάνω
στὰ νερὰ καὶ τὰ κύματα τοῦ ποταμοῦ,
σὰν νὰ ᾿τανε μέσα σὲ θάλαμο.
Ἔτσι ξέφυγε τὴ σκληρὴ μεταχείριση,
ποὺ ὅριζε ἡ ἀπόφαση τοῦ Φαραώ.

Ἂν ἄκουσες, ταλαίπωρη ψυχή,
ὅτι κάποτε οἱ ἁμαρτίες ὡς ἄλλες μαῖες
σκότωναν σὲ νηπιακὴ ἡλικία
τό ἀνδρεῖο φρόνημα τῆς σωφροσύκνης,
τώρα φυσικά, ὅπως ὁ μεγάλος Μωυσῆς,
θά ἀγαπήσεις ὡς δικό σου παιδί τὴ σοφία.

Χτυπώντας, ταλαίπωρη ψυχή,
τὸ φιλόκοσμο φρόνημα, δὲν τό σκότωσες
ὅπως ὁ μεγάλος Μωυσῆς τὸν Αἰγύπτιο.
Καί τώρα λέγε, λοιπόν, πῶς θὰ μπορέσεις
νὰ φτάσεις στὴν ἀπάθεια τοῦ κόσμου
μόνο μὲ τὴ μετάνοια;

Τὶς ἐρήμους εἶχε γιὰ κατοικία ὁ μεγάλος Μωυσῆς.
Ἐμπρός, λοιπόν, μιμήσου κι ἐσύ ψυχή μου
τὸν τρόπο τῆς ζωῆς του,
γιὰ ν᾿ ἀξιωθεῖς νὰ δεῖς,
ὅπως ἐκεῖνος,
τὴ θεωρία τοῦ Θεοῦ, πού φανερώθηκε στὴ βάτο.

Ψυχή μου, σάν τὸ ραβδὶ τοῦ Μωυσῆ
νὰ μοιάσεις, ποὺ χτύπησε
τὴ θάλασσα μέ τόν τύπο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ
καὶ τὴν ἔκανε ξηρά. Ἔτσι κι ἐσύ,
σηκώνοντας τόν Σταυρό σου θὰ μπορέσεις
μεγάλα θαύματα νὰ κάνεις.

Ὁ Ἀαρὼν πρόσφερε στὸν Θεὸ τὴν ἄμωμη
καὶ καθαρὴ θυσία του.
Ἀλλὰ ὁ Ὀφνεὶ κι ὁ Φινεές,
ψυχή μου, πρόσφεραν πρὸς τὸν Θεὸ,
ὅπως καὶ σύ, ψυχή μου παράξενη
καὶ ἀκάθαρτη ζωή.

Ὅπως ὁ Ἰαννὴς καὶ ὁ Ἰαμβρὴς
στὴ συμβουλή τους πρὸς τὸν κακὸ Φαραώ,
ἔτσι κι ἐγὼ ἔγινα, Δέσποτα, βαρὺς
στὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα
καὶ ὁ νοῦς μου βυθίστηκε.
Γι᾿ αὐτὸ βοήθησέ με.

Ἔσυρα ὁ δυστυχὴς τὸν νοῦ μου μὲς στὴ λάσπη!
Σὲ ἱκετεύω, Δέσποτα:
Πλύνε με μὲ τὸ λουτρὸ τῶν δακρύων μου
καὶ κάνε τὴ στολὴ τῆς σάρκας μου
λευκὴ σὰν τὸ χιόνι.

Σωτήρα μου, ἂν ἐξετάσω τὰ ἔργα μου,
βλέπω τὸν ἑαυτό μου
νὰ ᾿χει ξεπεράσει στὶς ἁμαρτίες
ὅλους τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους,
γιατὶ ἀγάπησα τήν ἁμαρτία
καὶ ὄχι γιατί δέν ἤξερα.

Λυπήσου! Λυπήσου, Κύριε, τὸ πλάσμα Σου!
Ἁμάρτησα! Συγχώρεσέ με,
γιατὶ Σὺ εἶσαι ὁ μόνος
κι ἀπολύτως καθαρὸς
καὶ κανένας ἄλλος ἐκτὸς ἀπὸ Σένα
δὲν ὑπάρχει χωρὶς βρωμιά.

Γιὰ χάρη μου, ἄν καί ἤσουν Θεός,
πῆρες τὴ μορφή μου. Ἔκανες θαύματα.
Γιάτρεψες λεπροὺς
καὶ στήριξες τούς παραλύτους.
Καὶ τὸ αἷμα τῆς Αἱμορροούσας, Σωτήρα μου, σταμάτησες,
σάν/ ἀκούμπησε τὴν ἄκρη τοῦ ἐνδύματός Σου.

Τὴν Αἱμορροούσα γυναίκα μιμήσου, ἄθλια ψυχή.
Τρέξε καὶ πιάσε
τὸ ἄκρο τοῦ ρούχου τοῦ Χριστοῦ
γιὰ νὰ λυτρωθεῖς ἀπ᾿ τὰ πάθη
καὶ ν᾿ ἀκούσεις ἀπ᾿ τὰ χείλη Του:
Ἡ πίστη σου σὲ ἔσωσε!

Τὴν συγκύπτουσα νὰ μιμηθεῖς, ψυχὴ μου
Ἔλα κοντά, πέσε
στὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ,
γιὰ νὰ σὲ σηκώσει πάνω,
καὶ νὰ περπατήσεις σωστὰ
τά μονοπάτια τοῦ Κυρίου.

Αφοῦ εἶσαι ἕνα βαθὺ πηγάδι, Δέσποτα.
Ἀνάβλυσέ μου νάματα
ἀπ᾿ τὶς ἄχραντες Σου φλέβες,
ὥστε πίνοντας, ὅπως ἡ Σαμαρείτιδα,
ποτὲ νὰ μὴ διψάσω, διότι
Σὺ ἀναβλύζεις τὸ νερὸ τῆς αἰώνιας ζωῆς.

Κολυμβήθρα τοῦ Σιλωὰμ ἂς γίνουν τὰ δάκρυά μου,
Δέσποτα Κύριε, γιὰ νὰ πλύνω κι ἐγὼ
τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μου
καὶ ἔτσι νὰ μπορέσω νὰ δῶ νοερὰ
Σένα, τὸ φῶς τὸ προαιώνιο.

Δόξα ἀνήκει στὸν Πατέρα...
Σένα, Τριάδα, δοξάζουμε τὸν ἕνα Θεό.
Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἶσαι ὁ Πατέρας,
ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα·
ἁπλὴ οὐσία, Μονάδα,
ποὺ πάντοτε Τὴν προσκυνοῦμε.

Καὶ τώρα… Θεοτοκίο.
Ἀπὸ σένα Μητροπάρθενε ντύθηκε τὸ σῶμα μου,
ὁ Θεός ἀπὸ σένα ποὺ δὲ γνώρισες τή
φθορὰ τῆς παρθενίας καὶ δὲν ἔλαβες πείρα ἀνδρός,
Ἀπὸ σένα πού εἶσαι καί μητέρα καὶ παρθένος,
Αὑτός ποὺ δημιούργησε τοὺς αἰῶνες
κι ἕνωσε μέ τὸν ἑαυτό Του
τὴ φύση τῶν ἀνθρώπων.

Ὠδὴ στ´. Εἱρμός.

Μὲ ὅλη τὴν καρδιά μου φώναξα δυνατὰ
πρὸς τὸν σπλαχνικὸ Θεὸ
ἀπ᾿ τὰ κατώτατα μέρη τοῦ Ἅδη
καὶ μ᾿ ἄκουσε.
Κι ἔσωσε τὴ ζωή μου ἀνεβάζοντάς την
ἀπ᾿ τὴν ἄβυσσο τῆς καταστροφῆς.

Σωτήρα μου, Σοῦ προσφέρω μὲ εἰλικρίνεια
τὰ δάκρυα τῶν ματιῶν μου
καὶ τοὺς στεναγμοὺς ἀπ᾿ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς,
κι ἔγινα μιά καρδιά πού φωνάζει δυνατὰ:
Ἁμάρτησα μπροστὰ στὰ μάτια Σου!
Συγχώρεσέ με, Κύριε!

Ψυχή μου, ἔφυγες μακριά ἀπό τὸν Κύριό σου,
ὅπως ὁ Δαθὰν κι ὁ Ἀβειρών.
Ἀλλά φώναξε δυνατὰ καί μ’ ὅλη σου  τὴν καρδιά
«λυπήσου με Κύριε»,
Ναί φώναξε δυνατά γιὰ νὰ μὴν ἀνοίξει ἡ γῆ
καὶ σὲ καταπιεῖ.

Ἐπαναστάτησες ψυχή μου σάν τό δαμάλι
καὶ ἔμοιασες πρὸς τὸν Ἐφραίμ!
Ὅμως ἐλευθέρωσε τὴ ζωή σου
σάν τὸ ζαρκάδι ἀπ᾿ τὶς παγίδες,
καί φευγε πετῶντας ψηλά μέ τά φτερά τῆς πράξεως,
τῆς νοερῆς ἐργασίας καὶ τῆς θεωρίας.

Τὸ χέρι τοῦ Μωυσῆ, ψυχή μου, θὰ μᾶς δώσει
τήν βεβαιώσει ὅτι μπορεῖ ὁ Θεὸς
νὰ πλύνει καὶ νὰ καθαρίσει τήν ζωή μας
πού εἶναι γεμάτη ἀπ’ τίς πληγές τῆς ἁμαρτίας.
Γι’ αὐτό καὶ σύ, μήν ἀπογοητευτεῖς
ἄν γέμισες άπό τῆς ἁμαρτίας τίς πληγές.

Τὰ κύματα, Σωτήρα, τῶν ἁμαρτημάτων μου,
ὅπως στὴν θάλασσα  τήν Ἐρυθρὰ,
ξαναγύρισαν….
καὶ ξαφνικὰ μὲ σκέπασαν ἐξ ὁλοκλήρου,
ὅπως τοὺς Αἰγυπτίους τότε
καὶ τοὺς ἡγήτορές τους.

Ἀχάριστη διάθεση, ἀπόχτησες, ψυχή μου,
ὅπως παλιὰ ὁ Ἰσραήλ.
Διότι ἐσύ ἀντί γιά τὸ θεῖο μάννα,
προτίμησες μέ παράλογο τρόπο
τὴ φιλήδονη λαιμαργία
τῶν αἰσχρῶν παθῶν.

Ἀντὶ τῆς ἐπουράνιας τροφῆς
προτίμησες, ψυχή μου,
τὰ χοιρινὰ κρέατα καὶ τὰ καζάνια
καὶ τὶς τροφὲς τῆς Αἰγύπτου,
ὅπως ὁ ἀχάριστος λαὸς
παλιὰ μέσα στὴν ἔρημο.

Ἀντὶ τῆς φλέβας ποὺ βγαίνει ἀπ᾿ τὴν πέτρα,
ἀπ᾿ ὅπου ξεχύνεται
ὁ ποταμὸς τῆς σοφίας
καὶ οἱ κρουνοὶ τῆς θεολογίας,
ἐσύ, ψυχή, προτίμησες τοὺς σκοτεινοὺς λογισμούς,
ὅπως οἱ Χαναναῖοι τὰ φρέατα τῆς ἁμαρτίας.

Ὅταν ὁ δοῦλος Σου Μωυσῆς χτύπησε
μὲ τὸ ραβδὶ τὴν πέτρα,
προεικόνιζε
τὴ ζωοποιὸ πλευρά Σου,
ἀπ᾿ τὴν ὁποία ὅλοι ἐμεῖς, Σωτήρα μου,
ἀντλοῦμε τὸ πιοτὸ τῆς αἰώνιας ζωῆς.

Ψυχή μου, ψάξε! Κατασκόπευσε,
ὅπως ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ,
ποιά εἶναι ἡ γῆ
ποὺ κληρονόμησες.
Καὶ κατοίκησε
σ᾿ αὐτὴ μὲ εὐνομία.

Ἐπάνω σήκω καὶ πολέμησε ἀμείλικτα
τὰ πάθη τῆς σαρκός,
νικώντας πάντοτε
τοὺς ἀπατηλοὺς λογισμούς,
ὅπως ὁ Ἰησοῦς τὸν Ἀμαλὴκ
καὶ τοὺς Γαβαωνίτες.

Πέρνα, ψυχή μου, τὴ ρέουσα φύση τοῦ χρόνου,
ὅπως παλιὰ ἡ Κιβωτός,
καί γίνε κατακτητής
τῆς γῆς ἐκείνης
τῆς ἐπαγγελίας. Ἐμπρός λοιπόν
ὁ Θεός τὸ διατάσσει!

Ὅπως ἔσωσες τὸν Πέτρο ποὺ κραύγασε
πρόφτασε, Σωτήρα μου νά σώσεις καὶ μένα,
Σῶσε με ἀπ᾿ τὰ νύχια τοῦ διαβόλου,
ἁπλώνοντας τὸ χέρι Σου,
καὶ βγάλε με
ἀπ᾿ τὸν βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας.

Δέσποτα! Δέσποτα Χριστέ μου,
Σὺ ᾿σαι τὸ γαλήνιο λιμάνι!
Γι᾿ αὐτὸ πρόφτασε καὶ βγάλε με
ἀπ᾿ τὸν κατασκότεινο
βυθὸ τῆς ἁμαρτίας
καὶ τῆς ἀπογνώσεως.

Ἐγὼ εἶμαι, Σωτήρα μου, ἡ βασιλικὴ δραχμή,
ποὺ ἔχασες παλιά.
Ἄναψε λοιπόν γιὰ λυχνάρι
τὸν Πρόδρομό Σου, Λόγε·
καί ἀναζήτησέ με καὶ βρὲς ἐμένα
πού εἶμαι δική Σου εἰκόνα.

Δόξα ἀνήκει στὸν Πατέρα…

Εἶμαι Τριάδα ἁπλή, ἀδιαίρετη στὴν οὐσία,
ἀλλὰ διαιρετὴ σὲ πρόσωπα.
Συνάμα εἶμαι καὶ Μονάδα
στὴ φύση ἑνωμένη, λέγει ὁ Πατέρας,
ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.

Καὶ τώρα… Θεοτοκίο.
Ἡ μήτρα σου, γιὰ χάρη μας, τὸν Θεὸ γέννησε
ἴδιο στή μορφή μέ μᾶς. Γι’ αὐτό, Θεοτόκε,
Ἐκεῖνον,πού εἶναι Κτίστης τῶν πάντων,
νὰ Τόν παρακαλεῖς, γιὰ νὰ δικαιωθοῦμε
μὲ τὶς δικές Σου προσευχές.

Καί τώρα ἀγαπητέ μου κάνε ἕνα διάλειμμα, ἄφησε γιά λίγο τήν ἔντονη μέριμνα αὐτῆς τῆς ζωῆς κι ἄς ἀπολαύσουμε βιώνοντας ἔστω καί γιά λίγο τό τόσο κατανυκτικό καί  ἀφυπνιστικό Κοντάκιο, ἕνα τροπάριο γεμάτο μέ νοήματα πού ξυπνοῦν τήν κοιμισμένη ἀπό τήν ἁμαρτία ψυχή μας.Πού ἁρπάζουν τήν ψυχή ἀπό τήν προσκόλληση στά ἐφήμερα καί γήινα λές καί εἴμαστε στόν κόσμο αὐτό αθάνατοι κι αἰώνιοι κυρίαρχοι τῶν πάντων.

Κοντάκιο αὐτόμελο. Ἦχος πλ. β´.

Ψυχή μου! Ψυχή μου!
Σήκω ἐπάνω! Γιατί κοιμᾶσαι;
Τὸ τέλος τῆς ζωῆς σου φτάνει
καὶ τότε θά σέ πιάσει ταραχή!
Σύνελθε, λοιπόν, ξύπνα! Γιὰ νὰ σὲ λυπηθεῖ ὁ Χριστὸς
καὶ Θεός,  ποὺ εἶναι πανταχοῦ παρὼν
καὶ τὰ πάντα πληρῶν.

Ἦχος πλ. β´.

Θυμήσου μας, Κύριε, στὴ Βασιλεία Σου.
Θυμήσου μας, Κύριε ὅταν ἔρθεις μὲ τὴ δόξα τῆς Βασιλείας σου.

Τοῦ Παραδείσου πρῶτο πολίτη, Χριστέ μου, ἔκανες
τὸν ληστή, ὅταν ἐπάνω στὸν σταυρὸ
Σοῦ φώναξε τὸ «μνήσθητί μου».
Ἐκείνου τὴ μετάνοια
κάνε ν᾿ ἀποχτήσω κι ἐγὼ ὁ ἀνάξιος.

Μακάριοι εἶναι κεῖνοι ποὺ ἔχουν ταπεινὸ φρόνημα,
διότι σ᾿ αὐτοὺς ἀνήκει ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Ἀκοῦς, ψυχή μου, ἀπ᾿ τὴ Γραφή, ὅτι παλιὰ ὁ
εἶδε μὲ τὰ μάτια του τὸν Θεὸ       [Μανωὲ
κι ἀπόχτησε τὸν καρπὸ τῆς ὑποσχέσεως
ἀπὸ στείρα γυναίκα.
Κείνου ἂς μιμηθοῦμε τὴν εὐσέβεια.

Μακάριοι εἶναι κεῖνοι ποὺ πενθοῦν γιὰ τὶς ἁμαρτίες τους,
διότι αὐτοὶ θὰ παρηγορηθοῦν ἀπ᾿ τὸν Θεό.

Στερήθηκες, ψυχή, τὴ δόξα τῶν ἔργων σου,
μὲ τὸ νὰ ζηλέψεις τὴ ραθυμία τοῦ Σαμψών.
Παρέδωσες στοὺς ἀλλοφύλους
τὴ μακάρια ζωὴ τῆς σωφροσύνης
καὶ προτίμησες τὴ φιληδονία.

Μακάριοι εἶναι οἱ πράοι, διότι αὐτοὶ θὰ λάβουν
ὡς κληρονομιὰ τὴν ἄνω γῆ τῆς ἐπαγγελίας (= τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ).

Κεῖνος ποὺ πρὶν μὲ τὸ σαγόνι τοῦ γαϊδάρου νίκησε
τοὺς ἀλλοφύλους, ἔγινε τώρα παρανάλωμα
τοῦ πάθους τῆς ἀκολασίας.
Γι᾿ αὐτό, ψυχή μου, σὺ ἀπέφυγε
τὴ μίμηση, τὴν πράξη καὶ τὴ χαύνωση.

Μακάριοι εἶναι κεῖνοι ποὺ ποθοῦν τὴ δικαιοσύνη τόσο βαθιά,
ὅσο κεῖνοι ποὺ ζητᾶνε τροφὴ καὶ διψᾶνε γιὰ νερό,
διότι ὁ Θεὸς θὰ ἱκανοποιήσει ἀπόλυτα τὸν πόθο τους.

Ὁ Βαρὰκ καὶ ὁ Ἰεφθάε, οἱ ἡγέτες τοῦ στρατοῦ,
καὶ κοντὰ σ᾿ αὐτοὺς ἡ ἀτρόμητη Δεββώρα
προκρίθηκαν ἀρχηγοὶ τοῦ Ἰσραήλ.
Μ᾿ αὐτῶν τ᾿ ἀνδραγαθήματα
ἐνισχύσου, ψυχή, καὶ γίνε ἀρρενωπή.

Μακάριοι εἶναι κεῖνοι ποὺ βοηθοῦν τὸν πλησίον τους
στὴν ὥρα τῆς ἀνάγκης, διότι αὐτοὶ θὰ ἐλεηθοῦν ἀπ᾿ τὸν Θεό.

Γιὰ τὴν ἀνδρεία τῆς Ἰαήλ, ψυχή μου, ἔμαθες,
ποὺ παλιὰ κάρφωσε τὸν Σισάρα μὲ τὸν πάσσαλο
καὶ πέτυχε τὴ σωτηρία τοῦ λαοῦ.           [στὴ γῆ
Ἀκοῦς γιὰ τὸν πάσσαλο,
μὲ τὸν ὁποῖο συμβολίζεται ὁ σταυρός.

Μακάριοι εἶναι κεῖνοι ποὺ ἔχουν τὴν καρδιά τους καθαρὴ
(ἀπὸ ἁμαρτωλὰ πάθη), διότι αὐτοὶ θὰ (ἀξιωθοῦν νὰ) δοῦν τὸν Θεό.

Θυσίασε, ψυχή μου, θυσία ἀξιέπαινη.
Γιὰ θυγατέρα πρόσφερε τὴν πράξη,
θυσία καθαρότερη ἀπ᾿ τοῦ Ἰεφθάε,
καὶ σφάξε γιὰ σφάγιο πρὸς τὸν Κύριό σου
τὰ πάθη τῆς σάρκας.

Μακάριοι εἶναι κεῖνοι ποὺ εἰρηνεύουν τοὺς ἀνθρώπους μεταξύ τους
καὶ μὲ τὸν Θεό, διότι αὐτοὶ θὰ ὀνομαστοῦν ἀπ᾿ τὸν Θεὸ παιδιά Του.

Φέρε στὸν νοῦ σου, ψυχή μου, τὸ ποκάρι τοῦ Γεδεών.
Δέξου τὴ δροσιὰ ποὺ ἔρχεται ἀπ᾿ τὸν οὐρανὸ
καὶ σκύψε, ὅπως ὁ σκύλος, καὶ πιὲς
τὸ νάμα τοῦ νόμου ποὺ ξεπήδησε
μὲ τὴν ἀπόθλιψη τοῦ γράμματός του.

Μακάριοι εἶναι κεῖνοι ποὺ δοκίμασαν διωγμοὺς ἐξαιτίας τῆς εὐσέβειας
καὶ τῆς ἀρετῆς, διότι σ᾿ αὐτοὺς ἀνήκει ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Τοῦ ἱερέα Ἠλεὶ τὴν καταδίκη
ἐπέσυρες, ψυχή μου, μὲ τὸ ν᾿ ἀνεχτεῖς
ἀπὸ ἔλλειψη φρονήσεως νὰ ἐνεργοῦν
τὰ παράνομα πάθη μέσα σου,
ὅπως ἐκεῖνος τὰ παιδιά του.

Μακάριοι εἶστε, ὅταν ἐξαιτίας μου οἱ ἄνθρωποι σᾶς χλευάσουν καὶ σᾶς
διώξουν καὶ σᾶς κατηγορήσουν λέγοντας κάθε εἴδους ψέματα ἐναντίον σας.

Ὁ Λευίτης στὸ βιβλίο τῶν Κριτῶν
κομμάτιασε, ψυχή μου, τὴ γυναίκα του
μὲ ἐπιμέλεια στὶς δώδεκα φυλές,
γιὰ νὰ φανερώσει σ᾿ ὅλους τὴν αἰσχρὴ
καὶ παράνομη πράξη, ποὺ διέπραξε ὁ Βενιαμίν.

Νὰ χαίρεστε καὶ νὰ σκιρτᾶτε ἀπὸ ἀγαλλίαση (ὅταν οἱ ἄνθρωποι σᾶς διώξουν
ἐξαιτίας μου), διότι ἡ ἀνταμοιβή σας στὴν οὐράνια Βασιλεία θὰ εἶναι μεγάλη.

Ἡ Ἄννα ποὺ ἀγάπησε τὴ σωφροσύνη,
ὅταν προσευχόταν
κινοῦσε τὰ χείλη της γιὰ νὰ ὑμνήσει τὸν Θεό.
Φωνὴ ὅμως ἀπ᾿ τὸ στόμα της δὲν ἔβγαινε.
Ἔτσι, στείρα ὄντας,
γέννησε γιὸ τῆς προσευχῆς ἀντάξιο.

Θυμήσου μας, Κύριε, ὅταν ἔρθεις μὲ τὴ δόξα τῆς Βασιλείας Σου.

Μεταξὺ τῶν Κριτῶν κατατάχτηκε ὁ γόνος τῆς
ὁ μεγάλος Σαμουήλ, ποὺ ἀνατράφηκε [Ἄννας,
στὴν Ἀρμαθὲμ μέσα στὸν οἶκο τοῦ Κυρίου.
Αὐτὸν προσπάθησε νὰ μιμηθεῖς, ψυχή μου,
καὶ κρίνε τὰ ἔργα σου συγκρίνοντὰς τα μὲ τὰ ἔργα           [τῶν ἄλλων.

Θυμήσου μας, Δέσποτα, ὅταν ἔρθεις μὲ τὴ δόξα τῆς Βασιλείας Σου.

Ὁ Δαβὶδ ποὺ ἐκλέχτηκε βασιλιάς,
χρίστηκε βασιλικὰ μὲ τὸ κέρατο
τοῦ θείου μύρου. Καὶ σὺ λοιπόν, ψυχή μου,
ἂν ποθεῖς τὴν οὐράνια Βασιλεία,
χρίσου, ἀντὶ γιὰ μύρο μὲ τὰ δάκρυα.

Θυμήσου μας, Ἅγιε, ὅταν ἔρθεις μὲ τὴ δόξα τῆς Βασιλείας Σου.

Ἐλεήμονα, ἐλέησε τὸ πλάσμα Σου!
Σπλαχνίσου τῶν χεριῶν Σου τὸ δημιούργημα!
Καὶ λυπήσου ὅλους τοὺς ἁμαρτωλούς!
Καὶ μένα ποὺ περισσότερο ἀπ᾿ ὅλους
περιφρόνησα τὶς ἐντολές Σου.

Δόξα ἀνήκει στὸν Πατέρα…

Ἄναρχη τὴ γέννηση καὶ τὴν πρόοδο (ὁμολογώντας),
προσκυνῶ τὸν Πατέρα ποὺ γέννησε,
δοξάζω τὸν Υἱὸ ποὺ γεννήθηκε
καὶ ὑμνῶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο,
ποὺ τὸ φῶς μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸ σκορπᾶ.

Καὶ τώρα… Θεοτοκίο.

Προσκυνοῦμε, Θεογεννήτρια, τὴ γέννα σου,
[ποὺ στάθηκε πάνω ἀπ᾿ τοὺς νόμους τῆς φύσεως, χωρὶς νὰ
[διαιροῦμε τὴ δόξα τῶν δυὸ φύσεων τοῦ βρέφους σου.
Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἕνα πρόσωπο,
Τὸν ὁμολογοῦμε μὲ δυὸ φύσεις.

Ὠδὴ ζ´. Εἱρμός.

Ἁμαρτήσαμε! Παρανομήσαμε!
Ἀδικήσαμε μπροστὰ στὰ μάτια Σου!
Δὲν τηρήσαμε πιστὰ
καὶ δὲν ἐκτελέσαμε
τὶς ἐντολές Σου, ποὺ μᾶς ἔδωσες.
Σὺ ὅμως, ὁ Θεὸς τῶν Πατέρων μας,
μὴ μᾶς παραδώσεις σὲ θάνατο κι ἀφανισμό.

Ἁμάρτησα! Ἔσφαλα
καὶ ἀθέτησα τὴν ἐντολή Σου!
Στὴ ζωὴ πορεύτηκα ἀπὸ τὴ μιὰ στὴν ἄλλη ἁμαρτία
καὶ στὶς πληγές μου πρόσθεσα κι ἄλλα τραύματα.
Ἀλλὰ Σύ, ὁ Θεὸς τῶν Πατέρων μου,
σὰν σπλαχνικὸς ἐλέησέ με.

Σὲ Σένα τὸν Κριτή μου ἐξαγόρευσα
τῆς καρδιᾶς μου τ᾿ ἀπόκρυφα.
Δὲς τὴν ταπείνωσή μου.
Δὲς καὶ τὴ θλίψη μου
καὶ δῶσε τώρα προσοχὴ στὴν περίπτωσή μου.
Καὶ σύ, ὁ Θεὸς τῶν Πατέρων μου,
σὰν σπλαχνικὸς ἐλέησέ με.

Ὁ Σαούλ, ψυχή μου, ὅταν κάποτε
ἔχασε τὰ γαϊδούρια τοῦ πατέρα του,
ἀντὶ γι᾿ αὐτὰ βρῆκε
συμπτωματικὰ τὸ βασιλικὸ ἀξίωμα,
στὸ ὁποῖο κι ἀνέβηκε.
Πρόσεχε λοιπὸν καὶ σὺ μὴν ξεχαστεῖς
καὶ προτιμήσεις τὶς κτηνώδεις ὀρέξεις σου
ἀπ᾿ τὴ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Δαβίδ, ὁ πρόγονος τοῦ Χριστοῦ, ψυχή μου,
διπλὰ κάποτε ἁμάρτησε.
Τοξεύτηκε ἀπ᾿ τὰ βέλη τῆς μοιχείας
καὶ νικήθηκε ἀπ᾿ τὸ δόρυ
τῆς ποινῆς τοῦ φόνου.
Ἀλλὰ σὺ ἔχεις ἁμαρτήματα βαρύτερα,
τὶς κακὲς ὁρμὲς ποὺ φωλιάζουν στὴν προαίρεσή σου.

Πρόσθεσε κάποτε ὁ Δαβὶδ
στὴ μιὰ ἁμαρτία κι ἄλλη.
Ἐκτὸς ἀπ᾿ τὴ μοιχεία ἔκανε καὶ φόνο,
ἀλλ᾿ ἀμέσως ἔδειξε καὶ τὴ μετάνοια διπλή.
Σὺ ὅμως,  ψυχή μου, ἔκανες μεγαλύτερες ἁμαρτίες,
χωρὶς νὰ δείξεις στὸν Θεὸ μετάνοια.

Ὁ Δαβὶδ τότε ὕψωσε
σὰν ἄλλη εἰκόνα τὸν ὕμνο ποὺ συνέθεσε,
μὲ τὸν ὁποῖο ἐλέγχει τὴν πράξη
ποὺ ᾿κανε φωνάζοντας δυνατά: «Ἐλέησέ με».
Σὲ Σένα μόνο ἁμάρτησα, τὸν Θεὸ τῶν ὅλων.
Σὺ ἀπ᾿ τὴν ἁμαρτία μου καθάρισέ με.

Ὅταν μεταφερόταν ἡ κιβωτὸς
πάνω στὸ ἅρμα καὶ τόλμησε ἐκεῖνος ὁ Ὀζά,
τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ βόδι τὴν ταρακούνησε,
μόνο νὰ τὴν ἀγγίξει,
δοκίμασε τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ.
Ἀλλὰ φεῦγε μακριά, ψυχή μου, ἀπ᾿ τὴν αὐθάδεια ἐ-
καὶ μὴν πάψεις νὰ σέβεσαι σωστὰ τὰ θεῖα.     [κείνου

Ἄκουσες γιὰ τὸν Ἀβεσσαλώμ,
μὲ ποιό τρόπο ἐπαναστάτησε ἐνάντια σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ
Γνώρισες τὶς βδελυρές του πράξεις,      [τὸν γέννησε.
μὲ τὶς ὁποῖες πρόσβαλε
τὸ κρεβάτι τοῦ πατέρα του Δαβίδ.
Ἀλλὰ καὶ σὺ μιμήθηκες τὶς ἐμπαθεῖς
καὶ φιλήδονες ὁρμές του.

Ὑπέταξες τὴ θέλησή σου
τὴν κυρίαρχη στὸ σῶμα σου.
Γιατὶ σὰν ἄλλον  Ἀχιτόφελ βρίσκοντας,
ψυχή μου, τὸν ἐχθρὸ τῶν ἀνθρώπων (διάβολο)
ἀκολούθησες τὰ σχέδιά του.
Ἀλλ᾿ αὐτὰ τὰ διάλυσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς
γιὰ νὰ μπορέσεις σὺ μ᾿ ἀσφάλεια νὰ σωθεῖς.

Ὁ ἀξιοθαύμαστος Σολομών,
ὁ γεμάτος ἀπὸ χάρη καὶ σοφία·
αὐτὸς κάποτε ἔκανε τὸ πονηρὸ
μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ
κι ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ κοντά Του.
Ἐκεῖνον καὶ σὺ ἀκολούθησες τυφλά,
ψυχή, μὲ τὴν ἀπαίσια ζωή σου.

Στὶς ἡδονὲς ἀγκιστρωμένος
μολυνόταν ἀπ᾿ τὰ πάθη του.
Τί κρίμα! Ὁ ἐραστὴς τῆς σοφίας ἔγινε
ἐραστὴς πορνῶν γυναικῶν,
ἀποξενωμένος ἀπ᾿ τὸν Θεό!
Αὐτὸν καὶ σὺ ἡ ἴδια μιμήθηκες, ψυχή μου,
νοερά, μὲ τὶς αἰσχρὲς ἡδυπάθειες.

Τὸν Ροβοὰμ μιμήθηκες,
ποὺ καταφρόνησε τὴν πατρικὴ συμβουλή.
Συνάμα καὶ τὸν κάκιστο δοῦλο Ἱεροβοάμ,
ποὺ ἀπ᾿ τὴν ἀρχὴ ἦταν, ψυχή μου, ἀποστάτης.
Ἀλλὰ φεῦγε τὴ μίμησή τους καὶ φώναζε δυνατὰ
Ἁμάρτησα! Σπλαχνίσου με.         [πρὸς τὸν Θεό:

Ἀλίμονο, ψυχή μου!
Μιμήθηκες τὸν Ἀχαὰβ στὰ μολύσματα.
Ἔγινες ἄντρο σαρκικῶν ἀκαθαρσιῶν
κι ὄργανο τῶν αἰσχρῶν παθῶν.
Στέναξε λοιπὸν βαθιά! Καὶ λέγε στὸν Θεὸ
τὶς ἁμαρτίες σου.

Ἔκαψε κάποτε ὁ Ἠλίας
δυὸ φορὲς ἀπὸ πενήντα (στρατιῶτες) τῆς Ἰεζάβελ,
τότε ποὺ κατέσφαξε τοὺς ἱερεῖς τῆς αἰσχύνης
γιὰ νὰ ἐλέγξει τὸν Ἀχαάβ.
Ἀλλὰ φεῦγε καὶ τῶν δυὸ τὴ μίμηση,
ψυχή, καὶ πάρε δύναμη.

Σοῦ κλείστηκε ὁ οὐρανός, ψυχή μου,
καὶ σὲ κατέλαβε πείνα Θεοῦ,
γιατὶ ἀπείθησες στὰ λόγια
τοῦ Ἠλία τοῦ Θεσβίτη,
ὅπως παλιὰ ὁ Ἀχαάβ.
Ὅμως τώρα μιμήσου τὴ Σαραφθία
καὶ θρέψε τοῦ Προφήτη τὴν ψυχή.

Τοῦ Μανασσῆ τὰ ἁμαρτήματα
μὲ τὴν προαίρεσή σου ἐπισώρευσες.
Ἔστησες ἀντὶ γιὰ εἴδωλα τὰ πάθη
καὶ πλήθυνες, ψυχή,
τὰ ὁμοιώματα τῶν ψεύτικων θεῶν.
Ὅμως τώρα μιμήσου μὲ θέρμη καὶ τὴ μετάνοια ποὺ
καὶ γίνε πλούσια σὲ κατάνυξη.  [ἔδειξε

Πέφτω στὰ πόδια Σου! Καὶ Σοῦ προσφέρω
γιὰ δάκρυα τὰ λόγια μου:
Ἁμάρτησα ὅπως ἁμάρτησε ἡ Πόρνη.
Κι ἀθέτησα τὸν νόμο Σου,
ὅσο κανεὶς ἄλλος στὴ γῆ.
Ἀλλὰ λυπήσου, Κύριε, τὸ πλάσμα Σου
καὶ ξαναφέρε με κοντά Σου.

Κηλίδωσα τὴν εἰκόνα Σου
κι ἀτίμασα τὴν ἐντολή Σου.
Τὸ κάλλος ὁλόκληρο ἀμαυρώθηκε
καὶ μὲ τὰ πάθη
σβήστηκε, Σωτήρα, ἡ λαμπάδα.
Λυπήσου με, λοιπόν, καί, ὅπως ψάλλει ὁ Δαβίδ,
δῶσ᾿ μου τὴν ἀγαλλίαση.

Γύρισε! Μετανόησε!
Φανέρωσε ὅ,τι ἔχεις μέσα σου.
Λέγε στὸν Θεὸ ποὺ τὰ πάντα γνωρίζει:
Σὺ μόνο ξέρεις
τ᾿ ἀπόκρυφα τῆς καρδιᾶς μου, Σωτήρα.
Καὶ Σὺ ἐλέησέ με, ὅπως ψάλλει ὁ Δαβίδ,
κατὰ τὸ ἔλεός Σου.

Τέλειωσαν οἱ μέρες τῆς ζωῆς μου,
ὅπως τὸ ὄνειρο ἐκείνου ποὺ ξυπνᾶ.
Ἔτσι, ὅπως ὁ Ἐζεκίας, κλαίω
πάνω στὸ κρεβάτι μου
νὰ μοῦ προσθέσει ὁ Θεὸς χρόνια ζωῆς.
Ἀλλὰ ποιός Ἡσαΐας νὰ σοῦ παρασταθεῖ, ψυχή,
παρὰ τῶν ὅλων ὁ Θεός;

Δόξα στὸν Πατέρα…

Τριάδα ἁπλὴ καὶ ἀδιαίρετη,
μία οὐσία καὶ μία φύση·
φῶτα καὶ φῶς, τρία ἅγια πρόσωπα
καὶ μία ἅγια φύση ὑμνεῖται ἡ Τριάδα Θεός.
Ἀλλὰ πλέξε ἐγκώμια καὶ δοξολογίες, ψυχή, στὴ μία
καὶ στὶς τρεῖς ζωές, τὸν Θεὸ τῶν ὅλων.            [ζωὴ

Καὶ τώρα… Θεοτοκίο.
Σὲ ὑμνοῦμε. Σ᾿ εὐλογοῦμε
καὶ σὲ προσκυνοῦμε, Θεογεννήτρια,
γιατὶ ἀπ᾿ τὴν ἀχώριστη Τριάδα
γέννησες τὸν Ἕνα, τὸν Υἱὸ καὶ Θεό.
Καὶ σὺ πρώτη ἄνοιξες σ᾿ ἐμᾶς,
τὰ πλάσματα τῆς γῆς, τὰ ἐπουράνια.