BEGIN:VCALENDAR
VERSION:2.0
PRODID:-//ΓΑΛΙΛΑΙΑ - ECPv5.4.0.2//NONSGML v1.0//EN
CALSCALE:GREGORIAN
METHOD:PUBLISH
X-WR-CALNAME:ΓΑΛΙΛΑΙΑ
X-ORIGINAL-URL:https://galilea.gr
X-WR-CALDESC:ΓΑΛΙΛΑΙΑ - Εκδηλώσεις
BEGIN:VTIMEZONE
TZID:Europe/Athens
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0300
TZNAME:EEST
DTSTART:20260329T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0300
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:EET
DTSTART:20261025T010000
END:STANDARD
END:VTIMEZONE
BEGIN:VEVENT
DTSTART;TZID=Europe/Athens:20260323T173000
DTEND;TZID=Europe/Athens:20260323T190000
DTSTAMP:20260706T063614
CREATED:20260321T193150Z
LAST-MODIFIED:20260321T201029Z
UID:52123-1774287000-1774292400@galilea.gr
SUMMARY:ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ -23 Απρ.2026 (Ζωντανή μετάδοση)
DESCRIPTION:[vc_row][vc_column width=”1/2″][vc_single_image image=”26874″ img_size=”medium”][vc_btn title=”Ακούστε ΕΔΩ την ερμηνεία το Μεγάλου Κανόνος από τον π.Νικηφόρο” style=”gradient” gradient_color_1=”pink” align=”center” i_icon_fontawesome=”fas fa-music” add_icon=”true” link=”url:https%3A%2F%2Fgalilea.gr%2F%25ce%25bc-%25ce%25ba%25ce%25b1%25ce%25bd%25ce%25bf%25ce%25bd%25ce%25bf%25cf%2583%2F”][/vc_column][vc_column width=”1/2″][vc_column_text] \nΠαρακολουθείστε ζωντανά  ΕΔΩ την \nτην Τετάρτη 23/3/2026 στις 17:30μμ. \nτην ακολουθία του \n “ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ“  \n [/vc_column_text][vc_separator color=”blue” style=”double” border_width=”8″][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width=”1/2″][vc_column_text] \n\n\n\nὨδὴ α´. Ἦχος πλ. β´. Ὁ Εἱρμός. \n« Βοηθὸς καὶ σκεπαστὴς\n» ἐγένετό μοι εἰς σωτηρίαν·\n» οὗτός μου Θεός\,\n» καὶ δοξάσω αὐτόν·\n» Θεὸς τοῦ Πατρός μου\,\n» καὶ ὑψώσω αὐτόν·\n» ἐνδόξως γὰρ δεδόξασται. \nΠόθεν ἄρξομαι θρηνεῖν\nτὰς τοῦ ἀθλίου μου βίου πράξεις;\nποίαν ἀπαρχὴν ἐπιθήσω\, Χριστέ\,\nτῇ νῦν θρηνῳδίᾳ;\nἀλλ᾿ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δὸς\nπαραπτωμάτων ἄφεσιν. \nΔεῦρο\, τάλαινα ψυχή\,\nσὺν τῇ σαρκί σου τῷ πάντων Κτίστῃ\nἐξομολογοῦ· καὶ ἀπόσχου λοιπὸν\nτῆς πρὶν ἀλογίας\, καὶ προσάγαγε Θεῷ ἐν μετανοίᾳ δάκρυα. \nΤὸν πρωτόπλαστον Ἀδὰμ\nτῇ παραβάσει παραζηλώσας\,\nἔγνων ἐμαυτὸν γυμνωθέντα Θεοῦ\nκαὶ τῆς ἀιδίου βασιλείας καὶ τρυφῆς\nδιὰ τὰς ἁμαρτίας μου. \nΟἴμοι\, τάλαινα ψυχή!\nτί ὡμοιώθης τῇ πρώτῃ Εὔᾳ;\nεἶδες γὰρ κακῶς καὶ ἐτρώθης πικρῶς\, καὶ ἥψω τοῦ ξύλου\,\nκαὶ ἐγεύσω προπετῶς\nτῆς παραλόγου βρώσεως. \nἈντὶ Εὔας αἰσθητῆς\nἡ νοητή μοι κατέστη Εὔα\,\nὁ ἐν τῇ σαρκὶ\nἐμπαθὴς λογισμός\,\nδεικνὺς τὰ ἡδέα\,\nκαὶ γευόμενος ἀεὶ\nτῆς πικρᾶς καταπόσεως. \nἘπαξίως τῆς Ἐδὲμ\nπροεξερρίφη ὡς μὴ φυλάξας\nμίαν σου\, Σωτήρ\,\nἐντολὴν ὁ Ἀδάμ·\nἐγὼ δὲ τί πάθω\,\nἀθετῶν διαπαντὸς\nτὰ ζωηρά σου λόγια; \nΤὴν τοῦ Κάϊν ὑπελθὼν\nμιαιφονίαν τῇ προαιρέσει\,\nγέγονα φονεὺς\nσυνειδότι ψυχῆς\,\nζωώσας τὴν σάρκα\nκαὶ στρατεύσας κατ᾿ αὐτῆς\nταῖς πονηραῖς μου πράξεσι. \nΤῇ τοῦ Ἄβελ\, Ἰησοῦ\,\nοὐχ ὡμοιώθην δικαιοσύνῃ·\nδῶρά σοι δεκτὰ\nοὐ προσῆξα ποτέ\,\nοὐ πράξεις ἐνθέους\,\nοὐ θυσίαν καθαράν\,\nοὐ βίον ἀνεπίληπτον. \nὩς ὁ Κάϊν καὶ ἡμεῖς\,\nψυχὴ ἀθλία\, τῷ πάντων Κτίστῃ\nπράξεις ρυπαρὰς\nκαὶ θυσίαν ψεκτὴν\nκαὶ ἄχρηστον βίον\nπροσηγάγομεν ὁμοῦ·\nδιὸ καὶ κατεκρίθημεν. \nΤὸν πηλόν\, ὁ κεραμεύς\,\nζωοπλαστήσας ἐνέθηκάς μοι\,\nσάρκα καὶ ὀστᾶ\,\nκαὶ πνοὴν καὶ ζωήν.\nἈλλ᾿ ὦ Ποιητά μου\,\nΛυτρωτά μου καὶ Κριτά\,\nμετανοοῦντα δέξαι με. \nἘξαγγέλλω σοι\, Σωτήρ\,\nτὰς ἁμαρτίας\, ἃς εἰργασάμην\,\nκαὶ τὰς τῆς ψυχῆς\nκαὶ τοῦ σώματός μου\nπληγάς\, ἅς μοι ἔνδον\nμιαιφόνοι λογισμοὶ\nλῃστρικῶς ἐναπέθηκαν. \nΕἰ καὶ ἥμαρτον\, Σωτήρ\,\nἀλλ᾿ οἶδα ὅτι φιλάνθρωπος εἶ·\nπλήττεις συμπαθῶς\nκαὶ σπλαγχνίζῃ θερμῶς·\nδακρύοντα βλέπεις\nκαὶ προστρέχεις ὡς Πατὴρ\nἀνακαλῶν τὸν Ἄσωτον. \nἘρριμμένον με\, Σωτήρ\,\nπρὸ τῶν πυλῶν σου\, κἂν ἐν τῷ γήρει\,\nμή με ἀπορρίψῃς\nεἰς ᾍδου κενόν·\nἀλλὰ πρὸ τοῦ τέλους\nὡς φιλάνθρωπός μοι δὸς\nπαραπτωμάτων ἄφεσιν. \nὉ λῃσταῖς περιπεσὼν\nἐγὼ ὑπάρχω τοῖς λογισμοῖς μου·\nὅλως ὑπ᾿ αὐτῶν\nτετραυμάτισμαι νῦν·\nἐπλήσθην μωλώπων.\nἈλλ᾿ αὐτός μοι ἐπιστάς\,\nΧριστὲ Σωτήρ\, ἰάτρευσον. \nἹερεύς με προϊδὼν\nἀντιπαρῆλθε\, καὶ ὁ Λευΐτης\nβλέπων ἐν δεινοῖς\nὑπερεῖδε γυμνόν.\nἈλλ᾿ ὁ ἐκ Μαρίας\nἀνατείλας Ἰησοῦς\,\nσὺ ἐπιστάς με οἴκτειρον. \nὉ Ἀμνὸς ὁ τοῦ Θεοῦ\,\nὁ αἴρων πάντων τὰς ἁμαρτίας\,\nἆρον τὸν κλοιὸν\nἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν\,\nτὸν τῆς ἁμαρτίας\,\nκαὶ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δὸς\nπαραπτωμάτων ἄφεσιν. \nΜετανοίας ὁ καιρός·\nπροσέρχομαί σοι\, τῷ Πλαστουργῷ μου·\nἆρον τὸν κλοιὸν\nἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν\,\nτὸν τῆς ἁμαρτίας\,\nκαὶ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δὸς\nπαραπτωμάτων ἄφεσιν. \nΜὴ βδελύξῃ με\, Σωτήρ\,\nμὴ ἀπορρίψῃς τοῦ σοῦ προσώπου·\nἆρον τὸν κλοιὸν\nἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν\,\nτὸν τῆς ἁμαρτίας\,\nκαὶ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δὸς\nπαραπτωμάτων ἄφεσιν. \nΤὰ ἑκούσια\, Σωτήρ\,\nκαὶ τὰ ἀκούσια πταίσματά μου\,\nκαὶ τὰ φανερὰ\nκαὶ κρυπτά\, καὶ γνωστὰ\nκαὶ ἄγνωστα πάντα\nσυγχωρήσας ὡς Θεός\,\nἱλάσθητι καὶ σῶσόν με. \nἘκ νεότητος\, Σωτήρ\,\nτὰς ἐντολάς σου ἐπαρωσάμην·\nὅλον ἐμπαθῶς\nἀμελῶν\, ρᾳθυμῶν\,\nπαρῆλθον τὸν βίον·\nδιὸ κράζω σοι\, Σωτήρ·\nκἂν ἐν τῷ τέλει σῶσόν με. \nΤὴν οὐσίαν τῆς ψυχῆς\nκαταναλώσας ταῖς ἀσωτίαις\,\nἔρημός εἰμι\nἀρετῶν εὐσεβῶν·\nλιμώττων δὲ κράζω·\nὉ Πατὴρ τῶν οἰκτιρμῶν\,\nπροφθάσας σύ με οἴκτειρον. \nΣοὶ προσπίπτω\, Ἰησοῦ·\nἩμάρτηκά σοι\, ἱλάσθητί μοι·\nἆρον τὸν κλοιόν\,\nἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν\,\nτὸν τῆς ἁμαρτίας\,\nκαὶ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δὸς\nδάκρυα κατανύξεως. \nΜὴ εἰσέλθῃς μετ᾿ ἐμοῦ\nἐν κρίσει\, φέρων μου τὰ πρακτέα\,\nλόγους ἐκζητῶν\,\nκαὶ εὐθύνων ὁρμάς·\nἀλλ᾿ ἐν οἰκτιρμοῖς σου\nπαρορῶν μου τὰ δεινά\,\nσῶσόν με\, Παντοδύναμε. \nΔόξα. \nὙπερούσιε Τριάς\,\nἡ ἐν Μονάδι προσκυνουμένη\,\nἆρον τὸν κλοιὸν\nἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν\,\nτὸν τῆς ἁμαρτίας·\nκαὶ ὡς εὔσπλαγχνός μοι δὸς\nδάκρυα κατανύξεως. \nΚαὶ νῦν. Θεοτοκίον. \nΘεοτόκε\, ἡ ἐλπὶς\nκαὶ προστασία τῶν σὲ ὑμνούντων\,\nἆρον τὸν κλοιὸν\nἀπ᾿ ἐμοῦ τὸν βαρύν\,\nτὸν τῆς ἁμαρτίας·\nκαὶ ὡς Δέσποινα ἁγνή\,\nμετανοοῦντα δέξαι με.\n\n\nᾨδὴ β´. Ὁ Εἱρμός. \n« Πρόσεχε\, Οὐρανέ\, καὶ λαλήσω\,\n» καὶ ἀνυμνήσω Χριστόν\,\n» τὸν ἐκ Παρθένου\n» σαρκὶ ἐπιδημήσαντα. \nΠρόσεχε\, Οὐρανέ\, καὶ λαλήσω·\nγῆ\, ἐνωτίζου φωνῆς\nμετανοούσης Θεῷ\nκαὶ ἀνυμνούσης αὐτόν. \nΠρόσχες μοι\, ὁ Θεός\, ὡς οἰκτίρμων\,\nἱλέῳ ὄμματί σου\,\nκαὶ δέξαι μου\nτὴν θερμὴν ἐξομολόγησιν. \nἩμάρτηκα ὑπὲρ πάντας ἀνθρώπους·\nμόνος ἡμάρτηκά σοι·\nἀλλ᾿ οἴκτειρον ὡς Θεός\,\nΣωτήρ\, τὸ ποίημά σου. \nΖάλη με\, τῶν κακῶν περιέχει\,\nεὔσπλαγχνε Κύριε·\nἀλλ᾿ ὡς τῷ Πέτρῳ\, κἀμοὶ\nτὴν χεῖρα ἔκτεινον. \nΤὰ δάκρυα τὰ τῆς Πόρνης\, Οἰκτίρμον\,\nκἀγὼ προβάλλομαι·\nἹλάσθητί μοι\, Σωτήρ\,\nτῇ εὐσπλαγχνίᾳ σου. \nἨμαύρωσα τῆς ψυχῆς τὸ ὡραῖον\nταῖς τῶν παθῶν ἡδοναῖς\,\nκαὶ ὅλως ὅλον τὸν νοῦν\nχοῦν ἀπετέλεσα. \nΔιέρρηξα νῦν τὴν στολήν μου τὴν πρώτην\,\nἣν ἐξυφάνατό μοι\nὁ Πλαστουργὸς ἐξ ἀρχῆς\,\nκαὶ ἔνθεν κεῖμαι γυμνός. \nἘνδέδυμαι διερρηγμένον χιτῶνα\,\nὃν ἐξυφάνατό μοι\nὁ ὄφις τῇ συμβουλῇ\,\nκαὶ καταισχύνομαι. \nΠροσέβλεψα τοῦ φυτοῦ τὸ ὡραῖον\,\nκαὶ ἠπατήθην τὸν νοῦν·\nκαὶ ἔνθεν κεῖμαι γυμνός\,\nκαὶ καταισχύνομαι. \nἘτέκταινον ἐπὶ τὸν νῶτόν μου πάντες\nοἱ ἀρχηγοὶ τῶν κακῶν\,\nμακρύνοντες κατ᾿ ἐμοῦ\nτὴν ἀνομίαν αὐτῶν. \nἈπώλεσα τὸ πρωτόκτιστον κάλλος\nκαὶ τὴν εὐπρέπειάν μου·\nκαὶ ἄρτι κεῖμαι γυμνός\,\nκαὶ καταισχύνομαι. \nΚατέρραψε τοὺς δερματίνους χιτῶνας\nἡ ἁμαρτία κἀμοί\,\nγυμνώσασά με τῆς πρὶν\nθεοϋφάντου στολῆς. \nΠερίκειμαι τὸν στολισμὸν τῆς αἰσχύνης\,\nκαθάπερ φύλλα συκῆς\,\nεἰς ἔλεγχον τῶν ἐμῶν\nαὐτεξουσίων παθῶν. \nἘστόλισμαι κατεστιγμένον χιτῶνα\nκαὶ ᾑμαγμένον αἰσχρῶς\nτῇ ρύσει τῆς ἐμπαθοῦς\nκαὶ φιληδόνου ζωῆς. \nἘσπίλωσα τὸν τῆς σαρκός μου χιτῶνα\nκαὶ κατερρύπωσα\nτὸ κατ᾿ εἰκόνα\, Σωτήρ\,\nκαὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν. \nὙπέπεσα τῇ τῶν παθῶν ἀχθηδόνι\nκαὶ τῇ ἐνύλῳ φθορᾷ·\nκαὶ ἔνθεν νῦν ὁ ἐχθρὸς\nκαταπιέζει με. \nΦιλόϋλον καὶ φιλοκτήμονα βίον\nτῆς ἀκτησίας\, Σωτήρ\,\nπροκρίνας\, νῦν τὸν βαρὺν\nκλοιὸν περίκειμαι. \nἘκόσμησα τὸν τῆς σαρκὸς ἀνδριάντα\nτῇ τῶν αἰσχρῶν λογισμῶν\nποικίλῃ περιβολῇ\nκαὶ κατακρίνομαι. \nΤῆς ἔξωθεν ἐπιμελῶς εὐκοσμίας\nμόνης ἐφρόντισα\,\nτῆς ἔνδον ὑπεριδὼν\nθεοτυπώτου σκηνῆς. \nΜορφώσας μου τὴν τῶν παθῶν ἀμορφίαν\,\nταῖς φιληδόνοις ὁρμαῖς\nἐλυμηνάμην τοῦ νοῦ\nτὴν ὡραιότητα. \nΚατέχρωσα τῆς πρὶν εἰκόνος τὸ κάλλος\,\nΣῶτερ\, τοῖς πάθεσιν·\nἀλλ᾿ ὥς ποτε τὴν δραχμὴν\nἀναζητήσας εὑρέ. \nἩμάρτηκα\, ὥσπερ ἡ Πόρνη βοῶ σοι·\nμόνος ἡμάρτηκά σοι·\nὡς μύρον δέχου\, Σωτήρ\,\nκἀμοῦ τὰ δάκρυα. \nὨλίσθησα ὡς ὁ Δαυῒδ ἀκολάστως\,\nκαὶ βεβορβόρωμαι·\nἀλλ᾿ ἀποπλύναις κἀμέ\,\nΣωτήρ\, τοῖς δάκρυσι. \nἹλάσθητι\, ὡς ὁ Τελώνης βοῶ σοι\,\nΣῶτερ\, ἱλάσθητί μοι·\nοὐδεὶς γὰρ τῶν ἐξ Ἀδὰμ\nὡς ἐγὼ ἥμαρτέ σοι. \nΟὐ δάκρυα\, οὐδὲ μετάνοιαν ἔχω\,\nοὐδὲ κατάνυξιν·\nαὐτός μοι ταῦτα\, Σωτήρ\,\nὡς Θεὸς δώρησαι. \nΤὴν θύραν σου μὴ ἀποκλείσῃς μοι τότε\,\nΚύριε\, Κύριε·\nἀλλ᾿ ἄνοιξόν μοι αὐτὴν\nμετανοοῦντί σοι. \nΦιλάνθρωπε\, ὁ πάντας θέλων σωθῆναι\,\nσὺ ἀνακάλεσαί με\,\nκαὶ δέξαι ὡς ἀγαθὸς\nμετανοοῦντά με. \nἘνώτισαι τοὺς στεναγμοὺς τῆς ψυχῆς μου\,\nκαὶ τῶν ἐμῶν ὀφθαλμῶν\nπροσδέχου τοὺς σταλαγμούς\,\nΣωτήρ\, καὶ σῶσόν με. \nΘεοτοκίον. \nἌχραντε\, Θεοτόκε Παρθένε\,\nμόνη πανύμνητε\,\nἱκέτευε ἐκτενῶς\nεἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς. \nΕἱρμὸς ἄλλος. \n«Ἴδετε\, ἴδετε\,\n» ὅτι ἐγώ εἰμι Θεός\,\n» ὁ μάννα ἐπομβρήσας\n» καὶ τὸ ὕδωρ ἐκ πέτρας\n» πηγάσας πάλαι ἐν ἐρήμῳ τῷ λαῷ μου\,\n» τῇ μόνῃ δεξιᾷ\n» καὶ τῇ ἰσχύι τῇ ἐμῇ. \nἼδετε\, ἴδετε\,\nὅτι ἐγώ εἰμι Θεός·\nἐνωτίζου\, ψυχή μου\,\nτοῦ Κυρίου βοῶντος·\nκαὶ ἀποσπάσθητι τῆς πρώτης ἁμαρτίας\,\nκαὶ φοβοῦ ὡς δικαστὴν\nκαὶ ὡς κριτὴν καὶ Θεόν. \nΤίνι ὡμοιώθης\,\nπολυαμάρτητε ψυχή;\nεἰμὴ τῷ πρώτῳ Κάϊν\,\nκαὶ τῷ Λάμεχ ἐκείνῳ\,\nλιθοκτονήσασα τὸ σῶμα κακουργίαις\nκαὶ κτείνασα τὸν νοῦν\nταῖς παραλόγοις ὁρμαῖς. \nΠάντας τοὺς πρὸ νόμου\nπαραδραμοῦσα\, ὦ ψυχή\,\nτῷ Σὴθ οὐχ ὡμοιώθης\,\nοὐ τὸν Ἐνὼς ἐμιμήσω\,\nοὐ τὸν Ἐνὼχ τῇ μεταθέσει\, οὐ τὸν Νῶε·\nἀλλ᾿ ὤφθης πενιχρὰ\nτῆς τῶν δικαίων ζωῆς. \nΜόνη ἐξήνοιξας\nτοὺς καταρράκτας τῆς ὀργῆς\nτοῦ Θεοῦ σου\, ψυχή μου\,\nκαὶ κατέκλυσας πᾶσαν\,\nὡς γῆν\, τὴν σάρκα καὶ τὰς πράξεις καὶ τὸν βίον·\nκαὶ ἔμεινας ἐκτὸς\nτῆς σωστικῆς Κιβωτοῦ. \nἌνδρα ἀπέκτεινα\,\nφησίν\, εἰς μώλωπα ἐμοί\,\nκαὶ νεανίσκον εἰς τραῦμα\,\nΛάμεχ θρηνῶν ἐβόα·\nσὺ δὲ οὐ τρέμεις\, ὦ ψυχή μου\, ρυπωθεῖσα\nτὴν σάρκα καὶ τὸν νοῦν\nκατασπιλώσασα. \nὪ πῶς ἐζήλωσα\nΛάμεχ τὸν πρῴην φονευτήν\,\nτὴν ψυχὴν ὥσπερ ἄνδρα\,\nτὸν νοῦν ὡς νεανίσκον\,\nὡς ἀδελφὸν δέ μου τὸ σῶμα ἀποκτείνας\,\nὡς Κάϊν ὁ φονεύς\,\nταῖς φιληδόνοις ὁρμαῖς! \nΠύργον ἐσοφίσω\nοἰκοδομῆσαι\, ὦ ψυχή\,\nκαὶ ὀχύρωμα πῆξαι\nταῖς σαῖς ἐπιθυμίαις\,\nεἰμὴ συνέχεεν ὁ Κτίστης τὰς βουλάς σου\,\nκαὶ κατέαξεν εἰς γῆν\nτὰ μηχανήματά σου. \nΤέτρωμαι\, πέπληγμαι·\nἰδοὺ τὰ βέλη τοῦ ἐχθροῦ\nτὰ καταστίξαντά μου\nτὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα·\nἰδοὺ τὰ τραύματα\, τὰ ἕλκη\, αἱ πηρώσεις\nβοῶσοι τὰς πληγὰς\nτῶν αὐθαιρέτων μου παθῶν. \nἜβρεξε Κύριος\nπαρὰ Κυρίου πῦρ ποτε\,\nἀνομίαν ὀργῶσαν\nπυρπολήσας Σοδόμων·\nσὺ δὲ τὸ πῦρ ἐξέκαυσας τὸ τῆς γεέννης\,\nἐν ᾧ μέλλεις\, ψυχή\,\nσυγκατακαίεσθαι πικρῶς. \nΓνῶτε καὶ ἴδετε\,\nὅτι ἐγώ εἰμι Θεός\,\nὁ ἐρευνῶν καρδίας\nκαὶ κολάζων ἐννοίας\,\nἐλέγχων πράξεις καὶ φλογίζων ἁμαρτίας\,\nκαὶ κρίνων ὀρφανὸν\nκαὶ ταπεινὸν καὶ πτωχόν. \nΔόξα. \nἌναρχε\, ἄκτιστε\nΤριάς\, ἀμέριστε Μονάς\,\nμετανοοῦντά με δέξαι\,\nἡμαρτηκότα σῶσον·\nσόν εἰμι πλάσμα· μὴ παρίδῃς\,\nἀλλὰ φεῖσαι καὶ ρῦσαι\nτοῦ πυρὸς τῆς καταδίκης με. \nΚαὶ νῦν. Θεοτοκίον. \nἌχραντε Δέσποινα\,\nΘεογεννῆτορ\, ἡ ἐλπὶς\nτῶν εἰς σὲ προστρεχόντων\nκαὶ λιμὴν τῶν ἐν ζάλῃ\,\nτὸν ἐλεήμονα καὶ Κτίστην καὶ Υἱόν σου\nἱλέωσαι κἀμοὶ\nταῖς ἱκεσίαις ταῖς σαῖς.\n\n\nᾨδὴ γ´. Ὁ Εἱρμός. \n«Ἐπὶ τὴν ἀσάλευτον\, Χριστέ\,\n» πέτραν τῶν ἐντολῶν σου\n» τὴν Ἐκκλησίαν σου στερέωσον. \nΠῦρ παρὰ Κυρίου\, ψυχή\,\nΚύριος ἐπιβρέξας\,\nτὴν γῆν Σοδόμων πρὶν κατέφλεξεν. \nΕἰς τὸ ὄρος σῴζου\, ψυχή\,\nὥσπερ ὁ Λὼτ ἐκεῖνος\,\nκαὶ εἰς Σηγὼρ προανασώθητι. \nΦεῦγε ἐμπρησμόν\, ὦ ψυχή\,\nφεῦγε Σοδόμων καῦσιν\,\nφεῦγε φθορὰν θείας φλογώσεως. \nἘξομολογοῦμαί σοι\, Σωτήρ·\nἭμαρτον\, ἥμαρτόν σοι·\nἀλλ᾿ ἄνες\, ἄφες μοι ὡς εὔσπλαγχνος. \nἭμαρτόν σοι μόνος ἐγώ\,\nἥμαρτον ὑπὲρ πάντας·\nΧριστὲ Σωτήρ\, μὴ ὑπερίδῃς με. \nΣὺ εἶ ὁ Ποιμὴν ὁ καλός·\nζήτησόν με τὸν ἄρνα\,\nκαὶ πλανηθέντα μὴ παρίδῃς με. \nΣὺ εἶ ὁ γλυκὺς Ἰησοῦς\,\nσὺ εἶ ὁ Πλαστουργός μου·\nἐν σοί\, Σωτήρ\, δικαιωθήσομαι. \nἉγία Τριάς\, ὁ Θεός\, ἐλέησον ἡμᾶς. \nὮ Τριὰς Μονάς\, ὁ Θεός\,\nσῶσον ἡμᾶς ἐκ πλάνης\,\nκαὶ πειρασμῶν καὶ περιστάσεων. \nὙπεραγία Θεοτόκε\, σῶσον ἡμᾶς. \nΧαῖρε\, θεοδόχε γαστήρ·\nχαῖρε\, θρόνε Κυρίου·\nχαῖρε\, ἡ μήτηρ τῆς ζωῆς ἡμῶν. \nΕἱρμὸς ἄλλος. \n« Στερέωσον\, Κύριε\,\n» ἐπὶ τὴν πέτραν τῶν ἐντολῶν σου\n» σαλευθεῖσαν τὴν καρδίαν μου·\n» ὅτι μόνος\n» ἅγιος ὑπάρχεις καὶ Κύριος. \nΠηγὴν ζωῆς κέκτημαι\nσὲ τοῦ θανάτου τὸν καθαιρέτην\,\nκαὶ βοῶ σοι ἐκ καρδίας μου\nπρὸ τοῦ τέλους·\nἭμαρτον\, ἱλάσθητι\, σῶσόν με. \nΤοὺς ἐπὶ Νῶε\, Σωτήρ\,\nἠσελγηκότας ἐμιμησάμην\,\nτὴν ἐκείνων κληρωσάμενος\nκαταδίκην\nἐν κατακλυσμῷ καταδύσεως. \nἩμάρτηκα\, Κύριε\,\nἡμάρτηκά σοι\, ἱλάσθητί μοι·\nοὐ γὰρ ἔστιν ὅς τις ἥμαρτεν\nἐν ἀνθρώποις\,\nὃν οὐχ ὑπερέβην τοῖς πταίσμασι. \nΤὸν Χὰμ ἐκεῖνον\, ψυχή\,\nτὸν πατραλοίαν μιμησαμένη\,\nτὴν αἰσχύνην οὐκ ἐκάλυψας\nτοῦ πλησίον\,\nὀπισθοφανῶς ἀνακάμψασα. \nΤὴν εὐλογίαν τοῦ Σὴμ\nοὐκ ἐκληρώσω\, ψυχὴ ἀθλία·\nοὐ πλατεῖαν τὴν κατάσχεσιν\,\nὡς Ἰάφεθ\,\nἔσχες ἐν τῇ γῇ τῆς ἀφέσεως. \nἘκ γῆς Χαρρὰν ἔξελθε\,\nτῆς ἁμαρτίας\, ψυχή μου\, δεῦρο\nεἰς γῆν ρέουσαν ἀείζωον\nἀφθαρσίαν\,\nἣν ὁ Ἀβραὰμ ἐκληρώσατο. \nΤὸν Ἀβραὰμ ἤκουσας\nπάλαι\, ψυχή μου\, καταλιπόντα\nγῆν πατρῴαν\, καὶ γενόμενον\nμετανάστην·\nτούτου τὴν προαίρεσιν μίμησαι. \nἘν τῇ δρυῒ τῇ Μαμβρῇ\,\nφιλοξενήσας ὁ Πατριάρχης\nτοὺς Ἀγγέλους\, ἐκληρώσατο\nμετὰ γῆρας\nτῆς ἐπαγγελίας τὸ θήραμα. \nΤὸν Ἰσαάκ\, τάλαινα\,\nγνοῦσα\, ψυχή μου\, καινὴν θυσίαν\nμυστικῶς ὁλοκαρπούμενον\nτῷ Κυρίῳ\,\nμίμησαι αὐτοῦ τὴν προαίρεσιν. \nΤὸν Ἰσμαὴλ ἤκουσας\,\nνῆφε\, ψυχή μου\, ἐκδιωχθέντα\,\nὡς παιδίσκης ἀποκύημα·\nβλέπε\, μήπως\nὅμοιόν τι πάθῃς λαγνεύουσα. \nΤῇ Ἄγαρ πάλαι\, ψυχή\,\nτῇ Αἰγυπτίᾳ παρωμοιώθης\,\nδουλωθεῖσα τὴν προαίρεσιν\,\nκαὶ τεκοῦσα\nνέον Ἰσμαήλ\, τὴν αὐθάδειαν. \nΤὴν Ἰακὼβ κλίμακα\nἔγνως\, ψυχή μου\, δεικνυομένην\nἀπὸ γῆς πρὸς τὰ οὐράνια·\nτί μὴ ἔσχες\nβάσιν ἀσφαλῆ τὴν εὐσέβειαν; \nΤὸν ἱερέα Θεοῦ\nκαὶ βασιλέα μεμονωμένον\,\nτοῦ Χριστοῦ τὸ ἀφομοίωμα\,\nτοῦ ἐν κόσμῳ\,\nβίου ἐν ἀνθρώποις\, μιμήθητι. \nΜὴ γένῃ στήλη ἁλός\,\nψυχή\, στραφεῖσα εἰς τὰ ὀπίσω·\nτὸ ὑπόδειγμα φοβείτω σε\nτῶν Σοδόμων·\nἄνω εἰς Σηγὼρ διασώθητι. \nΤὸν ἐμπρησμόν\, ὥσπερ Λώτ\,\nφεῦγε\, ψυχή μου\, τῆς ἁμαρτίας·\nφεῦγε Σόδομα καὶ Γόμορρα·\nφεῦγε φλόγα\nπάσης παραλόγου ὀρέξεως. \nἘλέησον\, Κύριε\,\nἐλέησόν με\, ἀναβοῶ σοι\,\nὅτε ἥξεις μετ᾿ Ἀγγέλων σου\nἀποδοῦναι\nπᾶσι κατ᾿ ἀξίαν τῶν πράξεων. \nΤὴν δέησιν\, Δέσποτα\,\nτῶν σὲ ὑμνούντων μὴ ἀπορρίψῃς·\nἀλλ᾿ οἰκτείρησον\, φιλάνθρωπε\,\nκαὶ παράσχου\nπίστει αἰτουμένοις τὴν ἄφεσιν. \nΔόξα. \nΜονὰς ἁπλῆ\, ἄκτιστε\,\nἄναρχε φύσις\, ἡ ἐν Τριάδι\,\nὑμνουμένη ὑποστάσεων\,\nἡμᾶς σῶσον\nπίστει προσκυνοῦντας τὸ κράτος σου. \nΚαὶ νῦν. Θεοτοκίον. \nΤὸν ἐκ Πατρὸς ἄχρονον\nΥἱὸν ἐν χρόνῳ\, Θεοκυῆτορ\,\nἀπειράνδρως ἀπεκύησας·\nξένον θαῦμα!\nμείνασα Παρθένος θηλάζουσα.\n\n\nᾨδὴ δ´. Ὁ Εἱρμός. \n«Ἀκήκοεν ὁ Προφήτης\n» τὴν ἔλευσίν σου\, Κύριε\, καὶ ἐφοβήθη\,\n» ὅτι μέλλεις ἐκ Παρθένου τίκτεσθαι\n» καὶ ἀνθρώποις δείκνυσθαι\, καὶ ἔλεγεν·\n» Ἀκήκοα τὴν ἀκοήν σου καὶ ἐφοβήθην·\n» δόξα τῇ δυνάμει σου\, Κύριε. \nΤὰ ἔργα σου μὴ παρίδῃς·\nτὸ πλάσμα σου μὴ παρόψῃ\, Δικαιοκρῖτα·\nεἰ καὶ μόνος ἥμαρτον ὡς ἄνθρωπος\nὑπὲρ πάντα ἄνθρωπον\, Φιλάνθρωπε·\nἀλλ᾿ ἔχεις\, ὡς Κύριος πάντων\, τὴν ἐξουσίαν\nἀφιέναι ἁμαρτήματα. \nἘγγίζει\, ψυχή\, τὸ τέλος\,\nἐγγίζει καὶ οὐ φροντίζεις\, οὐχ ἑτοιμάζῃ·\nὁ καιρὸς συντέμνει\, διανάστηθι·\nἐγγὺς ἐπὶ θύραις ὁ Κριτής ἐστιν·\nὡς ὄναρ\, ὡς ἄνθος ὁ χρόνος τοῦ βίου τρέχει·\nτί μάτην ταραττόμεθα; \nἈνάνηψον ὦ ψυχή μου·\nτὰς πράξεις σου\, ἃς εἰργάσω\, ἀναλογίζου\nκαὶ ταύτας ἐπ᾿ ὄψεσι προσάγαγε\nκαὶ σταγόνας στάλαξον δακρύων σου·\nεἰπὲ παρρησίᾳ τὰς πράξεις\, τὰς ἐνθυμήσεις\nΧριστῷ καὶ δικαιώθητι. \nΟὐ γέγονεν ἐν τῷ βίῳ\nἁμάρτημα\, οὐδὲ πρᾶξις\, οὐδὲ κακία\,\nἣν ἐγώ\, Σωτήρ\, οὐκ ἐπλημμέλησα\nκατὰ νοῦν καὶ λόγον καὶ προαίρεσιν\,\nκαὶ θέσει καὶ γνώμῃ καὶ πράξει ἐξαμαρτήσας\,\nὡς ἄλλος οὐδεὶς πώποτε. \nἘντεῦθεν καὶ κατεκρίθην\,\nἐντεῦθεν κατεδικάσθην ἐγὼ ὁ τάλας\nὑπὸ τῆς οἰκείας συνειδήσεως\,\nἧς οὐδὲν ἐν κόσμῳ βιαιότερον.\nΚριτά\, λυτρωτά μου καὶ γνῶστα\, φεῖσαι καὶ ρῦσαι\nκαὶ σῶσόν με τὸν δοῦλόν σου. \nἩ κλῖμαξ\, ἣν εἶδε πάλαι\nὁ μέγας ἐν Πατριάρχαις\, δεῖγμα\, ψυχή μου\,\nπρακτικῆς ὑπάρχει ἐπιβάσεως\,\nγνωστικῆς τυγχάνει ἀναβάσεως·\nεἰ θέλεις οὖν πράξει\, καὶ γνώσει καὶ θεωρίᾳ\nβιοῦν\, ἀνακαινίσθητι. \nΤὸν καύσωνα τῆς ἡμέρας\nὑπέμεινε δι᾿ ἔνδειαν ὁ Πατριάρχης\,\nκαὶ τὸν παγετὸν τῆς νυκτὸς ἤνεγκε\,\nκαθ᾿ ἡμέραν κλέμματα ποιούμενος\,\nποιμαίνων\, πυκτεύων\, δουλεύων\, ἵνα τὰς δύω\nγυναῖκας εἰσαγάγηται. \nΓυναῖκάς μοι δύω νόει\,\nτὴν πρᾶξίν τε καὶ τὴν γνῶσιν ἐν θεωρίᾳ·\nτὴν μὲν Λείαν πρᾶξιν ὡς πολύτεκνον·\nτὴν Ραχὴλ δὲ γνῶσιν ὡς πολύπονον·\nκαὶ γὰρ ἄνευ πόνων οὐ πρᾶξις\, οὐ θεωρία\,\nψυχή\, κατορθωθήσεται. \nΓρηγόρησον\, ὦ ψυχή μου\,\nἀρίστευσον ὡς ὁ μέγας ἐν Πατριάρχαις\,\nἵνα κτήσῃ πρᾶξιν μετὰ γνώσεως\,\nἵνα χρηματίσῃς νοῦς ὁρῶν τὸν Θεόν\,\nκαὶ φθάσῃς τὸν ἄδυτον γνόφον ἐν θεωρίᾳ\,\nκαὶ γένῃ μεγαλέμπορος. \nΤοὺς δώδεκα Πατριάρχας\nὁ μέγας ἐν Πατριάρχαις παιδοποιήσας\,\nμυστικῶς ἐστήριξέ σοι κλίμακα\nπρακτικῆς\, ψυχή μου\, ἀναβάσεως\,\nτοὺς παῖδας ὡς βάθρα\, τὰς βάσεις ὡς ἀναβάσεις\nπανσόφως ὑποθέμενος. \nἨσαῦ τὸν μεμισημένον\nζηλοῦσα\, ψυχή\, ἀπέδου τῷ πτερνιστῇ σου\nτὰ τοῦ πρώτου κάλλους πρωτοτόκια\,\nκαὶ τῆς πατρικῆς εὐχῆς ἐξέπεσας\,\nκαὶ δὶς ἐπτερνίσθης\, ἀθλία\, πράξει καὶ γνώσει·\nδιὸ νῦν μετανόησον. \nἘδὼμ ὁ Ἠσαῦ ἐκλήθη\nδι᾿ ἄκραν θηλυμανίας ἐπιμιξίαν·\nἀκρασίᾳ γὰρ ἀεὶ πυρούμενος\nκαὶ ταῖς ἡδοναῖς κατασπιλούμενος\,\nἘδὼμ ὠνομάσθη\, ὃ λέγεται θερμασία\nψυχῆς φιλαμαρτήμονος. \nἸὼβ τὸν ἐπὶ κοπρίας\nἀκούσασα\, ὦ ψυχή μου\, δικαιωθέντα\,\nτὴν αὐτοῦ ἀνδρείαν οὐκ ἐζήλωσας\,\nτὸ στερρὸν οὐκ ἔσχες τῆς προθέσεως\nἐν πᾶσιν\, οἷς ἔγνως\, οἷς οἶδας\, οἷς ἐπειράσθης\,\nἀλλ᾿ ὤφθης ἀκαρτέρητος. \nὉ πρότερον ἐπὶ θρόνου\nγυμνὸς νῦν ἐπὶ κοπρίας καθηλκωμένος·\nὁ πολὺς ἐν τέκνοις καὶ περίβλεπτος\,\nἄπαις καὶ φερέοικος αἰφνίδιον·\nπαλάτιον γὰρ τὴν κοπρίαν\, καὶ μαργαρίτας\nτὰ ἕλκη ἐλογίζετο. \nΒασίλειον τὴν ἀξίαν\,\nδιάδημα καὶ πορφύραν ἠμφιεσμένος\,\nπολυκτήμων ἄνθρωπος καὶ δίκαιος\,\nπλούτῳ ἐπιβρίθων καὶ βοσκήμασιν\nἐξαίφνης τὸν πλοῦτον\, τὴν δόξαν\, τὴν βασιλείαν\nπτωχεύσας ἀπεκείρατο. \nΕἰ δίκαιος ἦν ἐκεῖνος\nκαὶ ἄμεμπτος παρὰ πάντας\, καὶ οὐκ ἀπέδρα\nτὰ τοῦ πλάνου ἔνεδρα καὶ σκάμματα·\nσὺ φιλαμαρτήμων οὖσα\, τάλαινα\nψυχή\, τί ποιήσεις\, ἐάν τι τῶν ἀδοκήτων\nσυμβῇ ἐπενεχθῆναί σοι; \nΤὸ σῶμα κατερρυπώθην\,\nτὸ πνεῦμα κατεσπιλώθην\, ὅλος ἡλκώθην·\nἀλλ᾿ ὡς ἰατρός\, Χριστέ\, ἀμφότερα\nδιὰ μετανοίας μοι θεράπευσον\,\nἀπόλουσον\, κάθαρον\, πλῦνον· δεῖξον χιόνος\,\nΣωτήρ μου\, καθαρώτερον. \nΤὸ Σῶμά σου καὶ τὸ Αἷμα\nσταυρούμενος ὑπὲρ πάντων ἔθηκας\, Λόγε·\nτὸ μὲν Σῶμα\, ἵνα ἀναπλάσῃς με\,\nτὸ δὲ Αἷμα\, ἵνα ἀποπλύνῃς με·\nτὸ πνεῦμα παρέδωκας\, ἵνα ἐμὲ προσάξῃς\,\nΧριστέ\, τῷ σῷ Γεννήτορι. \nΕἰργάσω τὴν σωτηρίαν\nἐν μέσῳ τῆς γῆς\, ὁ Κτίστης\, ἵνα σωθῶμεν·\nἑκουσίως ξύλῳ ἀνεσταύρωσαι·\nἡ Ἐδὲμ κλεισθεῖσα ἀνεῴγνυτο·\nτὰ ἄνω\, τὰ κάτω\, ἡ κτίσις\, τὰ ἔθνη πάντα\nσωθέντα προσκυνοῦσί σε. \nΓενέσθω μοι κολυμβήθρα\nτὸ Αἷμα τὸ ἐκ πλευρᾶς σου\,\nἅμα καὶ πόμα\, τὸ πηγάσαν ὕδωρ τῆς ἀφέσεως\,\nἵνα ἑκατέρωθεν καθαίρωμαι\,\nχριόμενος\, πίνων\, ὡς χρῖσμα καὶ πόμα\, Λόγε\,\nτὰ ζωηρά σου λόγια. \nΓυμνός εἰμι τοῦ Νυμφῶνος\,\nγυμνός εἰμι καὶ τοῦ γάμου\, ἅμα καὶ δείπνου·\nἡ λαμπὰς ἐσβέσθη ὡς ἀνέλαιος·\nἡ παστὰς ἐκλείσθη μοι καθεύδοντι·\nτὸ δεῖπνον ἐβρώθη· ἐγὼ δὲ χεῖρας καὶ πόδας\nδεθεὶς ἔξω ἀπέρριμμαι. \nΚρατῆρα ἡ Ἐκκλησία\nἐκτήσατο τὴν Πλευράν σου τὴν ζωηφόρον\,\nἐξ ἧς ὁ διπλοῦς ἡμῖν ἐξέβλυσε\nκρουνὸς τῆς ἀφέσεως καὶ γνώσεως\,\nεἰς τύπον τῆς πάλαι\, τῆς νέας\, τῶν δύω ἅμα\nΔιαθηκῶν\, Σωτὴρ ἡμῶν. \nὉ χρόνος ὁ τῆς ζωῆς μου\nὀλίγος καὶ πλήρης πόνων καὶ πονηρίας·\nἀλλ᾿ ἐν μετανοίᾳ με παράλαβε\nκαὶ ἐν ἐπιγνώσει ἀνακάλεσαι·\nμὴ γένωμαι κτῆμα\, μὴ βρῶμα τοῦ ἀλλοτρίου·\nΣωτήρ\, αὐτός με οἴκτειρον. \nὙψήγορος νῦν ὑπάρχω\,\nθρασὺς δὲ καὶ τὴν καρδίαν εἰκῇ καὶ μάτην·\nμὴ τῷ Φαρισαίῳ συγκαταδικάσῃς με\,\nμᾶλλον τοῦ Τελώνου τὴν ταπείνωσιν\nπαράσχου μοι\, μόνε Οἰκτίρμον\, δικαιοκρῖτα\,\nκαὶ τούτῳ συναρίθμησον. \nἘξήμαρτον ἐνυβρίσας\nτὸ σκεῦος τὸ τῆς σαρκός μου\, οἶδα\, Οἰκτίρμον·\nἀλλ᾿ ἐν μετανοίᾳ με παράλαβε\nκαὶ ἐν ἐπιγνώσει ἀνακάλεσαι·\nμὴ γένωμαι κτῆμα\, μὴ βρῶμα τοῦ ἀλλοτρίου·\nΣωτήρ\, αὐτός με οἴκτειρον. \nΑὐτείδωλον ἐγενόμην\,\nτοῖς πάθεσι τὴν ψυχήν μου βλάπτων\, Οἰκτίρμον·\nἀλλ᾿ ἐν μετανοίᾳ με παράλαβε\,\nκαὶ ἐν ἐπιγνώσει ἀνακάλεσαι·\nμὴ γένωμαι κτῆμα\, μὴ βρῶμα τοῦ ἀλλοτρίου·\nΣωτήρ\, αὐτός με οἴκτειρον. \nΟὐκ ἤκουσα τῆς φωνῆς σου\,\nπαρήκουσα τῆς γραφῆς σου\, τοῦ Νομοθέτου·\nἀλλ᾿ ἐν μετανοίᾳ με παράλαβε\,\nκαὶ ἐν ἐπιγνώσει ἀνακάλεσαι·\nμὴ γένωμαι κτῆμα\, μὴ βρῶμα τοῦ ἀλλοτρίου·\nΣωτήρ\, αὐτός με οἴκτειρον. \nΔόξα. \nἈμέριστον τῇ οὐσίᾳ\,\nἀσύγχυτον τοῖς προσώποις θεολογῶ σε\nτὴν Τριαδικὴν μίαν Θεότητα\,\nὡς ὁμοβασίλειον καὶ σύνθρονον·\nβοῶ σοι τὸ ᾎσμα τὸ μέγα\, τὸ ἐν ὑψίστοις\nτρισσῶς ὑμνολογούμενον. \nΚαὶ νῦν. Θεοτοκίον. \nΚαὶ τίκτεις\, καὶ παρθενεύεις\,\nκαὶ μένεις δι᾿ ἀμφοτέρων φύσει Παρθένος·\nὁ τεχθεὶς καινίζει νόμους φύσεως\,\nἡ νηδὺς δὲ κύει μὴ λοχεύουσα.\nΘεὸς ὅπου θέλει\, νικᾶται φύσεως τάξις·\nποιεῖ γὰρ ὅσα βούλεται.\n\n\nᾨδὴ ε´. Ὁ Εἱρμός. \n«Ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζοντα\, Φιλάνθρωπε\,\n» φώτισον\, δέομαι\,\n» καὶ ὁδήγησον κἀμέ\,\n» ἐν τοῖς προστάγμασί σου·\n» καὶ δίδαξόν με\, Σωτήρ\,\n» ποιεῖν τὸ θέλημά σου. \nἘν νυκτὶ τὸν βίον μου διῆλθον ἀεί·\nσκότος γὰρ γέγονε\nκαὶ βαθεῖά μοι ἀχλὺς\nἡ νὺξ τῆς ἁμαρτίας·\nἀλλ᾿ ὡς ἡμέρας υἱόν\,\nΣωτήρ\, ἀνάδειξόν με. \nΤὸν Ρουβὶμ μιμούμενος ὁ τάλας ἐγὼ\nἔπραξα ἄθεσμον\nκαὶ παράνομον βουλὴν\nκατὰ Θεοῦ Ὑψίστου\,\nμιάνας κοίτην ἐμὴν\nὡς τοῦ πατρὸς ἐκεῖνος. \nἘξομολογοῦμαί σοι\, Χριστὲ Βασιλεῦ·\nἭμαρτον\, ἥμαρτον\,\nὡς οἱ πρὶν τοῦ Ἰωσὴφ\nἀδελφοὶ πεπρακότες\nτὸν τῆς ἁγνείας καρπὸν\nκαὶ τὸν τῆς σωφροσύνης. \nὙπὸ τῶν συγγόνων ἡ δικαία ψυχὴ\nδέδοτο· πέπρατο\nεἰς δουλείαν ὁ γλυκύς\,\nεἰς τύπον τοῦ Κυρίου·\nαὐτὴ δὲ ὅλη\, ψυχή\,\nἐπράθης τοῖς κακοῖς σου. \nἸωσὴφ τὸν δίκαιον\, καὶ σώφρονα νοῦν\nμίμησαι\, τάλαινα\nκαὶ ἀδόκιμε ψυχή\,\nκαὶ μὴ ἀκολασταίνου\nταῖς παραλόγοις ὁρμαῖς\nἀεὶ παρανομοῦσα. \nΕἰ καὶ λάκκῳ ᾤκησέ ποτε Ἰωσήφ\,\nΔέσποτα Κύριε\,\nἀλλ᾿ εἰς τύπον τῆς Ταφῆς\nκαὶ τῆς Ἐγέρσεώς σου·\nἐγὼ δὲ τί σοί ποτε\nτοιοῦτο προσενέγκω; \nΤοῦ Μωσέως ἤκουσας τὴν θίβην\, ψυχή\,\nὕδασι\, κύμασι\nφερομένην ποταμοῦ\,\nὡς ἐν θαλάμῳ πάλαι\,\nφυγοῦσαν δρᾶμα πικρὸν\nβουλῆς Φαραωνίτου. \nΕἰ τὰς μαίας ἤκουσας κτεινούσας ποτὲ\nἄνηβον\, τάλαινα\,\nτὴν ἀρρενωπόν\, ψυχή\,\nτῆς σωφροσύνης πρᾶξιν·\nνῦν ὡς ὁ μέγας Μωσῆς\nτιθηνοῦ τὴν σοφίαν. \nὩς Μωσῆς ὁ μέγας τὸν Αἰγύπτιον νοῦν\nπλήξασα\, τάλαινα\,\nοὐκ ἀπέκτεινας\, ψυχή·\nκαὶ πῶς οἰκήσεις\, λέγε\,\nτὴν ἔρημον τῶν παθῶν\nδιὰ τῆς μετανοίας; \nΤὰς ἐρήμους ᾤκησεν ὁ μέγας Μωσῆς·\nδεῦρο δὴ μίμησαι\nτὴν αὐτοῦ διαγωγήν\,\nἵνα καὶ τῆς ἐν βάτῳ\nθεοφανείας\, ψυχή\,\nἐν θεωρίᾳ γένῃ. \nΤὴν Μωσέως ράβδον εἰκονίζου\, ψυχή\,\nπλήττουσαν θάλασσαν\nκαὶ πηγνύουσαν βυθὸν\nτύπῳ Σταυροῦ τοῦ θείου\,\nδι᾿ οὗ δυνήσῃ καὶ σὺ\nμεγάλα ἐκτελέσαι. \nἈαρὼν προσέφερε τὸ πῦρ τῷ Θεῷ\nἄμωμον\, ἄδολον·\nἀλλ᾿ Ὀφνεὶ καὶ Φινεὲς\nὡς σύ\, ψυχή\, προσῆγον\nἀλλότριον τῷ Θεῷ\,\nρερυπωμένον βίον. \nὩς βαρὺς τῇ γνώμῃ Φαραὼ τῷ πικρῷ\nγέγονα\, Δέσποτα\,\nἸαννὴς καὶ Ἰαμβρής\,\nτὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα\,\nκαὶ ὑποβρύχιον νοῦν·\nἀλλὰ βοήθησόν μοι. \nΤῷ πηλῷ συμπέφυρμαι ὁ τάλας τὸν νοῦν·\nπλῦνόν με\, Δέσποτα\,\nτῷ λουτῆρι τῶν ἐμῶν\nδακρύων\, δέομαί σου\,\nτὴν τῆς σαρκός μου στολὴν\nλευκάνας ὡς χιόνα. \nἘὰν ἐρευνήσω μου τὰ ἔργα\, Σωτήρ\,\nἅπαντα ἄνθρωπον\nὑπερβάντα ἐμαυτὸν\nὁρῶ ταῖς ἁμαρτίαις\,\nὅτι ἐν γνώσει φρενῶν\nἥμαρτον\, οὐκ ἀγνοίᾳ. \nΦεῖσαι\, φεῖσαι\, Κύριε\, τοῦ πλάσματός σου·\nἥμαρτον\, ἄνες μοι\,\nὁ τῇ φύσει καθαρὸς\nαὐτὸς ὑπάρχεις μόνος\,\nκαὶ ἄλλος πλήν σου οὐδεὶς\nὑπάρχει ἔξω ρύπου. \nΔι᾿ ἐμέ\, Θεὸς ὤν\, ἐμορφώθης ἐμέ·\nἔδειξας θαύματα\nἰασάμενος λεπροὺς\nκαὶ παραλύτους σφίγξας\,\nΑἱμόρρου στήσας\, Σωτήρ\,\nἁφῇ κρασπέδου ρῦσιν. \nΤὴν Αἱμόρρουν μίμησαι\, ἀθλία ψυχή·\nπρόσδραμε\, κράτησον\nτοῦ κρασπέδου τοῦ Χριστοῦ\,\nἵνα ρυσθῇς μαστίγων\,\nἀκούσῃς δὲ παρ᾿ αὐτοῦ·\nἩ πίστις σου σέσωκέ σε. \nΤὴν χαμαὶ συγκύπτουσαν μιμοῦ\, ὦ ψυχή·\nπρόσελθε\, πρόσπεσον\nτοῖς ποσὶ τοῦ Ἰησοῦ\,\nἵνα σε ἀνορθώσῃ\,\nκαὶ βηματίσεις ὀρθῶς\,\nτὰς τρίβους τοῦ Κυρίου. \nΕἰ καὶ φρέαρ\, Δέσποτα\, ὑπάρχεις βαθύ\,\nβλῦσόν μοι νάματα\nἐξ ἀχράντων σου φλεβῶν\,\nἵν᾿ ὡς ἡ Σαμαρεῖτις\,\nμηκέτι πίνων διψῶ·\nζωῆς γὰρ ρεῖθρα βλύζεις. \nΣιλωὰμ γενέσθω μοι τὰ δάκρυά μου\,\nΔέσποτα Κύριε\,\nἵνα νίψωμαι κἀγὼ\nτὰς κόρας τῆς ψυχῆς μου\nκαὶ ἴδω σε νοερῶς\nτὸ φῶς τὸ πρὸ αἰώνων. \nΔόξα. \nΣέ\, Τριάς\, δοξάζομεν\, τὸν ἕνα Θεόν·\nἍγιος\, Ἅγιος\,\nἍγιος εἶ\, ὁ Πατήρ\,\nὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα·\nἁπλῆ οὐσία\, Μονὰς\nἀεὶ προσκυνουμένη. \nΚαὶ νῦν. Θεοτοκίον. \nἘκ σοῦ ἠμφιάσατο τὸ φύραμά μου\,\nἄφθορε\, ἄνανδρε\nΜητροπάρθενε\, Θεὸς\nὁ κτίσας τοὺς αἰῶνας\,\nκαὶ ἥνωσεν ἑαυτῷ\nτὴν τῶν ἀνθρώπων φύσιν.\n\n\nᾨδὴ ς´. Ὁ Εἱρμός. \n«Ἐβόησα ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου\n» πρὸς τὸν οἰκτίρμονα Θεόν\,\n» καὶ ἐπήκουσέ μου\n» ἐξ ᾍδου κατωτάτου\,\n» καὶ ἀνήγαγεν\n» ἐκ φθορᾶς τὴν ζωήν μου. \nΤὰ δάκρυα\, Σωτήρ\, τῶν ὀμμάτων μου\nκαὶ τοὺς ἐκ βάθους στεναγμοὺς\nκαθαρῶς προσφέρω\,\nβοώσης τῆς καρδίας·\nὉ Θεὸς ἡμάρτηκά σοι\,\nἱλάσθητί μοι. \nἘξένευσας\, ψυχή\, τοῦ Κυρίου σου\,\nὥσπερ Δαθὰν καὶ Ἀβειρών·\nἀλλὰ φεῖσαι κράξον\nἐξ ὅλης τῆς καρδίας\,\nἵνα μὴ τὸ χάσμα\nτῆς γῆς σε συγκαλύψῃ. \nὩς δάμαλις\, ψυχή\, παροιστρήσασα\,\nἐξωμοιώθης τῷ Ἐφραίμ·\nὡς δορκὰς ἐκ βρόχων\,\nἀνάσωσον τὸν βίον\,\nπτερωθεῖσα πράξει\nκαὶ νῷ καὶ θεωρίᾳ. \nἩ χεὶρ ἡμᾶς Μωσέως πιστώσεται\,\nψυχή\, πῶς δύναται Θεὸς\nλεπρωθέντα βίον\nλευκάναι καὶ καθάραι·\nκαὶ μὴ ἀπογνῷς\nσεαυτὴν κἂν ἐλεπρώθης. \nΤὰ κύματα\, Σωτήρ\, τῶν πταισμάτων μου\,\nὡς ἐν θαλάσσῃ Ἐρυθρᾷ\nἐπαναστραφέντα\nἐκάλυψέ με ἄφνω\,\nὡς τοὺς Αἰγυπτίους\nποτὲ καὶ τοὺς τριστάτας. \nἈγνώμονα\, ψυχὴ τὴν προαίρεσιν\nἔσχες ὡς πρὶν ὁ Ἰσραήλ·\nτοῦ γὰρ θείου μάννα\nπροέκρινας ἀλόγως\nτὴν φιλήδονον\nτῶν παθῶν ἀδηφαγίαν. \nΤὰ ὕεια κρέα καὶ τοὺς λέβητας\nκαὶ τὴν Αἰγύπτιον τροφὴν\nτῆς ἐπουρανίου\nπροέκρινας\, ψυχή μου\,\nὡς ὁ πρὶν ἀγνώμων\nλαὸς ἐν τῇ ἐρήμῳ. \nΤὰ φρέατα\, ψυχή\, προετίμησας\nτῶν Χαναναίων ἐννοιῶν\nτῆς φλεβὸς τῆς πέτρας·\nἐξ ἧς ὁ τῆς σοφίας\nποταμὸς προχέει\nκρουνοὺς θεολογίας. \nὩς ἔπληξε Μωσῆς ὁ θεράπων σου\nράβδῳ τὴν πέτραν\, τυπικῶς\nτὴν ζωοποιόν σου\nΠλευρὰν προδιετύπου\,\nἐξ ἧς πάντες πόμα\nζωῆς\, Σωτήρ\, ἀντλοῦμεν. \nἘρεύνησον\, ψυχή\, κατασκόπευσον\,\nὡς Ἰησοῦς ὁ τοῦ Ναυῆ\,\nτῆς κληροδοσίας\nτὴν γῆν\, ὁποία ἐστί\,\nκαὶ κατοίκησον\nἐν αὐτῇ δι᾿ εὐνομίας. \nἈνάστηθι καὶ καταπολέμησον\,\nὡς Ἰησοῦς τὸν Ἀμαλήκ\,\nτῆς σαρκὸς τὰ πάθη\,\nκαὶ τοὺς Γαβαωνίτας\,\nτοὺς ἀπατηλοὺς\nλογισμοὺς ἀεὶ νικῶσα. \nΔιάβηθι\, τοῦ χρόνου τὴν ρέουσαν\nφύσιν\, ὡς πρὶν ἡ Κιβωτός\,\nκαὶ τῆς γῆς ἐκείνης\nγενοῦ ἐν κατασχέσει\nτῆς ἐπαγγελίας\,\nψυχή· Θεὸς κελεύει. \nὩς ἔσωσας τὸν Πέτρον βοήσαντα\,\nσῶσον προφθάσας με\, Σωτήρ·\nτοῦ θηρός με ρῦσαι\nἐκτείνας σου τὴν χεῖρα\,\nκαὶ ἀνάγαγε\nτοῦ βυθοῦ τῆς ἁμαρτίας. \nΛιμένα σε γινώσκω γαλήνιον\,\nΔέσποτα\, Δέσποτα Χριστέ·\nἀλλ᾿ ἐκ τῶν ἀδύτων\nβυθῶν τῆς ἁμαρτίας\nκαὶ τῆς ἀπογνώσεώς με\nπροφθάσας ρῦσαι. \nἘγώ εἰμι\, Σωτήρ\, ἣν ἀπώλεσας\nπάλαι βασίλειον δραχμήν·\nἀλλ᾿ ἀνάψας λύχνον\nτὸν Πρόδρομόν σου\, Λόγε\,\nἀναζήτησον\nκαὶ εὑρὲ τὴν σὴν εἰκόνα. \nΔόξα. \nΤριάς εἰμι ἁπλῆ\, ἀδιαίρετος\,\nδιαιρετὴ προσωπικῶς\,\nκαὶ Μονὰς ὑπάρχω\nτῇ φύσει ἡνωμένη\,\nὁ Πατήρ\, φησίν\,\nὁ Υἱὸς καὶ θεῖον Πνεῦμα. \nΚαὶ νῦν. Θεοτοκίον. \nἩ μήτρα σου Θεὸν ἡμῖν ἔτεκε\nμεμορφωμένον καθ᾿ ἡμᾶς·\nὃν ὡς Κτίστην πάντων\nδυσώπει\, Θεοτόκε\,\nἵνα ταῖς πρεσβείαις\nταῖς σαῖς δικαιωθῶμεν.\n\n\nΚοντάκιον αὐτόμελον. Ἦχος πλ. β´. \nΨυχή μου\, ψυχή μου\,\nἀνάστα\, τί καθεύδεις;\nτὸ τέλος ἐγγίζει\nκαὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι·\nἀνάνηψον οὖν\, ἵνα φείσηταί σου Χριστὸς ὁ Θεός\,\nὁ πανταχοῦ παρὼν\nκαὶ τὰ πάντα πληρῶν.\n\n\nΕἶτα ψάλλομεν τοὺς Μακαρισμοὺς καὶ τὰ Τροπάρια\,\nὡς ἕπεται\, μετὰ τῶν μετανοιῶν ἀνὰ ἑκάστῳ.\n\n\nἮχος πλ. β´. \nἘν τῇ Βασιλείᾳ σου μνήσθητι ἡμῶν\, Κύριε\,\nὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου. \nΛῃστὴν τοῦ Παραδείσου\, Χριστέ\, πολίτην\,\nἐπὶ Σταυροῦ σοι βοήσαντα\nτὸ Μνήσθητί μου\, προαπειργάσω·\nαὐτοῦ τῆς μετανοίας\nἀξίωσον κἀμὲ τὸν ἀνάξιον. \nΜακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι\,\nὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. \nΤὸν Μανωὲ ἀκούεις πάλαι\, ψυχή μου\,\nΘεοῦ ἐν φαντασίᾳ γενόμενον\,\nκαὶ τὸν ἐκ στείρας τότε λαβόντα\nκαρπὸν ἐπαγγελίας·\nαὐτοῦ τὸ εὐσεβὲς μιμησώμεθα. \nΜακάριοι οἱ πενθοῦντες\,\nὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται. \nΤὴν τοῦ Σαμψὼν ζηλώσασα ρᾳθυμίαν\,\nτὴν δόξαν ἀπεκείρω τῶν ἔργων σου\,\nψυχή\, προδοῦσα τοῖς ἀλλοφύλοις\nδιὰ φιληδονίας\nτὴν σώφρονα ζωὴν καὶ μακάριον. \nΜακάριοι οἱ πραεῖς\,\nὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν. \nὉ πρὶν ἐν σιαγόνι ὄνου νικήσας\nτοὺς ἀλλοφύλους\, νῦν παρανάλωμα\nτῆς ἐμπαθοῦς λαγνείας εὑρέθη·\nἀλλ᾿ ἔκφυγε\, ψυχή μου\,\nτὴν μίμησιν\, τὴν πρᾶξιν\, τὴν χαύνωσιν. \nΜακάριοι οἱ πεινῶντες\nκαὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην\,\nὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται. \nΒαρὰκ καὶ Ἰεφθάε οἱ στρατιάρχαι\nκριταὶ τοῦ Ἰσραὴλ προεκρίθησαν\,\nμεθ᾿ ὧν Δεββώρα ἡ ἀρρενόφρων·\nαὐτῶν ταῖς ἀριστείαις\,\nψυχή\, ἀρρενωθεῖσα κρατύνθητι. \nΜακάριοι οἱ ἐλεήμονες\,\nὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται. \nΤὴν Ἰαὴλ ἀνδρείαν ἔγνως\, ψυχή μου\,\nτὴν τὸν Σισάρα πρὶν σκολοπίσασαν\nκαὶ σωτηρίαν ἐργασαμένην·\nτὸν πάσσαλον ἀκούεις\,\nδι᾿ οὗ σοι ὁ Σταυρὸς εἰκονίζεται. \nΜακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ\,\nὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται. \nΘῦσον\, ψυχή\, θυσίαν ἐπαινουμένην·\nπρᾶξιν ὡς θυγατέρα προσάγαγε\nτῆς Ἰεφθάε καθαρωτέραν\,\nκαὶ σφάξον ὥσπερ θῦμα\nτὰ πάθη τῆς σαρκὸς τῷ Κυρίῳ σου. \nΜακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί\,\nὅτι αὐτοὶ υἱοὶ Θεοῦ κληθήσονται. \nΤοῦ Γεδεὼν τὸν πόκον νόει\, ψυχή μου·\nἐξ οὐρανοῦ τὴν δρόσον ὑπόδεξαι\nκαὶ κῦψον ὥσπερ κύων καὶ πίε\nτὸ νᾶμα τὸ ἐκ νόμου\,\nρυὲν τῇ ἀποθλίψει τοῦ γράμματος. \nΜακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης\,\nὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. \nἨλεὶ τοῦ Ἱερέως τὴν καταδίκην\,\nψυχή μου ἐπεσπάσω δι᾿ ἔνδειαν\nφρενῶν\, ἀνασχομένη τὰ πάθη\nἐν σοί\, ὥσπερ ἐκεῖνος\nτὰ τέκνα\, ἐνεργεῖν τὰ παράνομα. \nΜακάριοι ἐστε\, ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσι\nκαὶ εἴπωσι πᾶν πονηρὸν ρῆμα καθ᾿ ὑμῶν\, ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ. \nἘν τοῖς κριταῖς Λευίτης δι᾿ ἐμμελείας\nτὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα ταῖς δώδεκα\nφυλαῖς διεῖλε\, ψυχή μου\,\nἵνα τὸ μῦσος θριαμβεύσῃ\nτὸ ἐκ Βενιαμὶν τὸ παράνομον. \nΧαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε\,\nὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς Οὐρανοῖς. \nἩ φιλοσώφρων Ἄννα προσευχομένη\nτὰ χείλη μὲν ἐκίνει πρὸς αἴνεσιν\,\nφωνὴ δὲ ταύτης οὐκ ἐξηχεῖτο·\nἀλλ᾿ ὅμως στεῖρα οὖσα\nυἱὸν τῆς προσευχῆς τίκτει ἄξιον. \nΜνήσθητι ἡμῶν\, Κύριε\, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου. \nἘν τοῖς κριταῖς ὁ Ἄννης ἐκρίθη γόνος\,\nὁ μέγας Σαμουήλ\, ὃν ἐθρέψατο\nἡ Ἀρμαθὲμ ἐν οἴκῳ Κυρίου·\nαὐτὸν ζήλου\, ψυχή μου\,\nκαὶ κρῖναι πρὸς τῶν ἄλλων τὰ ἔργα σου. \nΜνήσθητι ἡμῶν\, Δέσποτα\, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου. \nΔαυῒδ εἰς Βασιλέα ἐκλελεγμένος\nβασιλικῶς ἐχρίσθη τῷ κέρατι\nτοῦ θείου μύρου· σὺ οὖν\, ψυχή μου\,\nτὴν ἄνω βασιλείαν εἰ θέλεις\,\nμύρῳ χρίσαι τοῖς δάκρυσιν. \nΜνήσθητι ἡμῶν\, Ἅγιε\, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου. \nἘλέησον τὸ πλάσμα σου\, Ἐλεῆμον·\nοἴκτειρον τῶν χειρῶν σου τὸ ποίημα\nκαὶ φεῖσαι πάντων ἡμαρτηκότων\,\nκἀμοῦ τοῦ ὑπὲρ πάντας\nτοῖς σοῖς ὑπεριδόντος προστάγμασι. \nΔόξα. \nἈνάρχῳ καὶ γεννήσει τε καὶ προόδῳ\,\nΠατέρα προσκυνῶ τὸν γεννήσαντα\,\nΥἱὸν δοξάζω τὸν γεννηθέντα\,\nὑμνῶ τὸ συνεκλάμπον\nΠατρί τε καὶ Υἱῷ Πνεῦμα Ἅγιον. \nΚαὶ νῦν. Θεοτοκίον. \nΤὸν ὑπὲρ φύσιν τόκον σου προσκυνοῦμεν\,\nτὴν κατὰ φύσιν δόξαν τοῦ βρέφους σου\nμὴ διαιροῦντες Θεογεννῆτορ·\nὁ εἷς γὰρ τῷ προσώπῳ\nδιττὸς ὁμολογεῖται ταῖς φύσεσιν.\n\n\nᾨδὴ ζ´. Ὁ Εἱρμός. \n«Ἡμάρτομεν\, ἠνομήσαμεν\,\n» ἠδικήσαμεν ἐνώπιόν σου·\n» οὐδὲ συνετηρήσαμεν\,\n» οὐδὲ ἐποιήσαμεν\,\n» καθὼς ἐνετείλω ἡμῖν.\n» Ἀλλὰ μὴ παραδῴης ἡμᾶς εἰς τέλος\,\n» ὁ τῶν Πατέρων Θεός. \nἩμάρτηκα\, ἐπλημμέλησα\nκαὶ ἠθέτησα τὴν ἐντολήν σου·\nὅτι ἐν ἁμαρτίαις προήχθην\nκαὶ προσέθηκα τοῖς μώλωψι\nτραῦμα ἐμοί.\nἈλλ᾿ αὐτός με ἐλέησον ὡς εὔσπλαγχνος\,\nὁ τῶν Πατέρων Θεός. \nΤὰ κρύφια τῆς καρδίας μου\nἐξηγόρευσά σοι τῷ Κριτῇ μου·\nἴδε μου τὴν ταπείνωσιν\,\nἴδε καὶ τὴν θλῖψίν μου\nκαὶ πρόσχες τῇ κρίσει μου νῦν·\nκαὶ αὐτός με ἐλέησον ὡς εὔσπλαγχνος\,\nὁ τῶν Πατέρων Θεός. \nΣαούλ ποτε ὡς ἀπώλεσε\nτοῦ πατρὸς αὐτοῦ\, ψυχή\, τὰς ὄνους\,\nπάρεργον τὸ βασίλειον\nεὗρε πρὸς ἀνάρρησιν.\nἈλλ᾿ ὅρα μὴ λάθῃς σαυτήν\,\nτὰς κτηνώδεις ὀρέξεις σου προκρίνουσα\nτῆς βασιλείας Χριστοῦ. \nΔαυΐδ ποτε ὁ πατρόθεος\nεἰ καὶ ἥμαρτε διττῶς\, ψυχή μου\,\nβέλει μὲν τοξευθεὶς τῆς μοιχείας\,\nτῷ δὲ δόρατι ἁλοὺς\nτῆς τοῦ φόνου ποινῆς.\nἈλλ᾿ αὐτὴ τὰ βαρύτερα τῶν ἔργων νοσεῖς\nταῖς κατὰ γνώμην ὁρμαῖς. \nΣυνῆψε μὲν ὁ Δαυΐδ ποτε\nἀνομήματι τὴν ἀνομίαν·\nφόνῳ γὰρ τὴν μοιχείαν ἐκίρνα\,\nτὴν μετάνοιαν εὐθὺς\nπαραδείξας διπλῆν.\nἈλλ᾿ αὐτὴ πονηρότερα εἰργάσω\, ψυχή\,\nμὴ μεταγνοῦσα Θεῷ. \nΔαυΐδ ποτε ἀνεστήλωσε\nσυγγραψάμενος ὡς ἐν εἰκόνι\nὕμνον\, δι᾿ οὗ τὴν πρᾶξιν ἐλέγχει\,\nἣν εἰργάσατο\nκραυγάζων\, Ἐλέησόν με·\nσοὶ γὰρ μόνῳ ἐξήμαρτον τῷ πάντων Θεῷ·\nαὐτὸς καθάρισόν με. \nἩ Κιβωτὸς ὡς ἐφέρετο\nἐπιδίφριος\, ὁ Ζᾶν ἐκεῖνος\nὅτε\, ἀνατραπέντος τοῦ μόσχου\,\nμόνον ἥψατο\nΘεοῦ ἐπειράθη ὀργῆς.\nἈλλ᾿ αὐτοῦ τὴν αὐθάδειαν φυγοῦσα\, ψυχή\,\nσέβου τὰ θεῖα καλῶς. \nἈκήκοας τοῦ Ἀβεσσαλὼμ\nπῶς τῆς φύσεως ἀντεξανέστη·\nἔγνως τὰς ἐναγεῖς αὐτοῦ πράξεις\,\nαἷς ἐξύβρισε\nτὴν κοίτην Δαυῒδ τοῦ πατρός.\nἈλλ᾿ αὐτὴ ἐμιμήσω τὰς αὐτοῦ ἐμπαθεῖς\nκαὶ φιληδόνους ὁρμάς. \nὙπέταξας τὸ ἀδούλωτον\nσοῦ ἀξίωμα τῷ σώματί σου·\nἄλλον γὰρ Ἀχιτόφελ εὑροῦσα\nτὸν ἐχθρόν\, ψυχή\,\nσυνῆλθες ταῖς τούτου βουλαῖς·\nἀλλ᾿ αὐτὰς διεσκέδασεν αὐτὸς ὁ Χριστός\,\nἵνα σὺ πάντως σωθῇς. \nὉ Σολομὼν ὁ θαυμάσιος\,\nὁ καὶ χάριτος σοφίας πλήρης\,\nοὗτος τὸ πονηρὸν ἐναντίον\nτοῦ Θεοῦ ποτε\nποιήσας ἀπέστη αὐτοῦ·\nᾧ αὐτὴ τὸν ἐπάρατόν σου βίον\,\nψυχή\, προσαφωμοίωσας. \nΤαῖς ἡδοναῖς ἐξελκόμενος\nτῶν παθῶν αὐτοῦ κατερρυποῦτο·\nοἴμοι! ὁ ἐραστὴς τῆς σοφίας\nἐραστὴς πορνῶν\nγυναικῶν καὶ ξένος Θεοῦ·\nὃν αὐτὴ ἐμιμήσω κατὰ νοῦν\, ὦ ψυχή\,\nἡδυπαθείαις αἰσχραῖς. \nΤὸν Ροβοὰμ παρεζήλωσας\nἀλογήσαντα βουλῆς πατρῴας\,\nἅμα δὲ καὶ τὸν κάκιστον\nδοῦλον Ἱεροβοὰμ\nτὸν πρὶν ἀποστάτην\, ψυχή.\nἈλλὰ φεῦγε τὴν μίμησιν καὶ κράζε Θεῷ·\nἭμαρτον\, οἴκτειρόν με. \nΤὸν Ἀχαὰβ παρεζήλωσας\nτοῖς μιάσμασι\, ψυχή μου· οἴμοι!\nγέγονας σαρκικῶν μολυσμάτων\nκαταγώγιον\nκαὶ σκεῦος αἰσχρὸν τῶν παθῶν.\nἈλλ᾿ ἐκ βάθους σου στέναξον\nκαὶ λέγε Θεῷ τὰς ἁμαρτίας σου. \nἘνέπρησεν Ἠλιού ποτε\nδὶς πεντήκοντα τῆς Ἰεζάβελ\,\nὅτε τοὺς τῆς αἰσχύνης προφήτας\nκατηνάλωσεν\nεἰς ἔλεγχον τοῦ Ἀχαάβ.\nἈλλὰ φεῦγε τὴν μίμησιν τῶν δύο\,\nψυχή\, καὶ κραταιώθητι. \nἘκλείσθη σοι οὐρανός\, ψυχή\,\nκαὶ λιμὸς Θεοῦ κατέλαβέ σε\,\nὅτε τοῖς Ἠλιοὺ τοῦ Θεσβίτου\nὡς ὁ Ἀχαὰβ\nἠπείθησας λόγοις ποτέ.\nἈλλὰ τὴν Σαραφθίαν μιμουμένη\nθρέψον Προφήτου ψυχήν. \nΤοῦ Μανασσῆ ἐπεσώρευσας\nτὰ ἐγκλήματα τῇ προαιρέσει\,\nστήσασα ὡς βδελύγματα πάθη\nκαὶ πληθύνουσα\,\nψυχή\, προσοχθίσματα·\nἈλλ᾿ αὐτοῦ τὴν μετάνοιαν ζηλοῦσα θερμῶς\nκτῆσαι κατάνυξιν. \nΠροσπίπτω σοι καὶ προσάγω σοι\nὥσπερ δάκρυα τὰ ρήματά μου·\nἭμαρτον ὡς ἥμαρτε Πόρνη\nκαὶ ἠνόμησα\nὡς ἄλλος οὐδεὶς ἐπὶ γῆς.\nἈλλ᾿ οἰκτείρησον\, Δέσποτα\, τὸ ποίημά σου\nκαὶ ἀνακάλεσαί με. \nΚατέχρωσα τὴν εἰκόνα σου\nκαὶ παρέφθειρα τὴν ἐντολήν σου·\nὅλον ἀπημαυρώθη τὸ κάλλος\nκαὶ τοῖς πάθεσιν\nἐσβέσθη\, Σωτήρ\, ἡ λαμπάς.\nἈλλ᾿ οἰκτείρας ἀπόδος μοι\, ὡς ψάλλει\nΔαυΐδ\, τὴν ἀγαλλίασιν. \nἘπίστρεψον\, μετανόησον\,\nἀνακάλυψον τὰ κεκρυμμένα·\nλέγε Θεῷ τῷ τὰ πάντα εἰδότι·\nΣὺ γινώσκεις μου\nτὰ κρύφια\, μόνε Σωτήρ·\nκαὶ αὐτός με ἐλέησον\, ὡς ψάλλει Δαυΐδ\,\nκατὰ τὸ ἔλεός σου. \nἘξέλιπον αἱ ἡμέραι μου\nὡς ἐνύπνιον ἐγειρομένου·\nὅθεν ὡς Ἐζεκίας δακρύω\nἐπὶ κλίνης μου\,\nπροσθεῖναί μοι χρόνους ζωῆς.\nἈλλὰ τίς Ἡσαΐας παραστήσεταί σοι\, ψυχή\,\nεἰ μὴ ὁ πάντων Θεός; \nΔόξα. \nΤριὰς ἁπλῆ\, ἀδιαίρετε\,\nὁμοούσιε καὶ φύσις μία\,\nφῶτα καὶ φῶς\, καὶ ἅγια τρία\,\nκαὶ ἓν ἅγιον\nὑμνεῖται Θεὸς ἡ Τριάς.\nἈλλ᾿ ἀνύμνησον\, δόξασον ζωὴν καὶ ζωάς\,\nψυχή\, τὸν πάντων Θεόν. \nΚαὶ νῦν. Θεοτοκίον. \nὙμνοῦμέν σε\, εὐλογοῦμέν σε\,\nπροσκυνοῦμέν σε\, Θεογεννῆτορ\,\nὅτι τῆς ἀχωρίστου Τριάδος\nἀπεκύησας\nτὸν ἕνα Υἱὸν καὶ Θεόν·\nκαὶ αὐτὴ προανέῳξας ἡμῖν\nτοῖς ἐν γῇ τὰ ἐπουράνια.\n\n\nᾨδὴ η´. Ὁ Εἱρμός. \n«Ὃν Στρατιαὶ Οὐρανῶν δοξάζουσι\n» καὶ φρίττει τὰ Χερουβὶμ\n» καὶ τὰ Σεραφίμ\,\n» πᾶσα πνοὴ καὶ κτίσις\,\n» ὑμνεῖτε\, εὐλογεῖτε\n» καὶ ὑπερυψοῦτε\n» εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. \nἩμαρτηκότα\, Σωτήρ\, ἐλέησον·\nδιέγειρόν μου τὸν νοῦν\nπρὸς ἐπιστροφήν·\nδέξαι μετανοοῦντα\,\nοἰκτείρησον βοῶντα·\nἭμαρτόν σοι μόνῳ\,\nἠνόμησα\, ἐλέησόν με. \nὉ διφρηλάτης Ἠλίας ἅρματι\nταῖς ἀρεταῖς ἐπιβὰς\nὡς εἰς Οὐρανοὺς\nἤγετο ὑπεράνω\nποτὲ τῶν ἐπιγείων·\nτούτου οὖν\, ψυχή μου\,\nτὴν ἄνοδον ἀναλογίζου. \nΤοῦ Ἰορδάνου τὸ ρεῖθρον πρότερον\nτῇ μηλωτῇ Ἠλιοὺ\nδι᾿ Ἐλισσαιὲ\nἔστη ἔνθα καὶ ἔνθα·\nαὐτὴ δέ\, ὦ ψυχή μου\,\nταύτης οὐ μετέσχες\nτῆς χάριτος δι᾿ ἀκρασίαν. \nὉ Ἐλισσαῖός ποτε δεξάμενος\nτὴν μηλωτὴν Ἠλιοὺ\nἔλαβε διπλῆν\nχάριν παρὰ Κυρίου·\nαὐτὴ δέ\, ὦ ψυχή μου\,\nταύτης οὐ μετέσχες\nτῆς χάριτος δι᾿ ἀκρασίαν. \nἩ Σωμανῖτίς ποτε τὸν δίκαιον\nἐξένισεν\, ὦ ψυχή\,\nγνώμῃ ἀγαθῇ·\nσὺ δὲ οὐκ εἰσῳκίσω\nοὐ ξένον οὐχ ὁδίτην·\nὅθεν τοῦ νυμφῶνος\nριφήσῃ ἔξω θρηνῳδοῦσα. \nΤοῦ Γιεζῆ ἐμιμήσω\, τάλαινα\,\nτὴν γνώμην τὴν ρυπαρὰν\nπάντοτε\, ψυχή·\nοὗ τὴν φιλαργυρίαν\nἀπώθου κἂν ἐν γήρει·\nφεῦγε τῆς γεέννης\nτὸ πῦρ ἐκστᾶσα τῶν κακῶν σου. \nΣὺ τὸν Ὀζίαν\, ψυχή\, ζηλώσασα\,\nτὴν τούτου λέπραν ἐν σοὶ\nἔσχες ἐν διπλῷ·\nἄτοπα γὰρ λογίζῃ\,\nπαράνομα δὲ πράττεις·\nἄφες ἃ κατέχεις\nκαὶ πρόσδραμε τῇ μετανοίᾳ. \nΤοὺς Νινευίτας\, ψυχή\, ἀκήκοας\nμετανοοῦντας Θεῷ\nσάκκῳ καὶ σποδῷ·\nτούτους οὐκ ἐμιμήσω\,\nἀλλ᾿ ὤφθης σκαιοτέρα\nπάντων τῶν πρὸ νόμου\nκαὶ μετὰ νόμον ἐπταικότων. \nΤὸν ἐν τῷ λάκκῳ βορβόρου ἤκουσας\nἹερεμίαν\, ψυχή\,\nπόλιν τὴν Σιὼν\nθρήνοις καταβοῶντα\nκαὶ δάκρυα ζητοῦντα·\nμίμησαι τὸν τούτου\nθρηνῴδη βίον καὶ σωθήσῃ. \nὉ Ἰωνᾶς εἰς Θαρσεῖς ἀπέδραμε\nπρογνοὺς τὴν ἐπιστροφὴν\nτῶν Νινευιτῶν·\nἔγνω γὰρ ὡς προφήτης\nΘεοῦ τὴν εὐσπλαγχνίαν·\nὅθεν παρεζήλου\nτὴν προφητείαν μὴ ψευσθῆναι. \nΤὸν Δανιὴλ ἐν τῷ λάκκῳ ἤκουσας\,\nπῶς ἔφραξεν\, ὦ ψυχή\,\nστόματα θηρῶν·\nἔγνωκας πῶς οἱ Παῖδες\nοἱ περὶ Ἀζαρίαν\nἔσβεσαν τῇ πίστει\nκαμίνου φλόγα καιομένης. \nΤῆς παλαιᾶς Διαθήκης ἅπαντας\nπαρήγαγόν σοι\, ψυχή\,\nπρὸς ὑπογραμμόν·\nμίμησαι τῶν δικαίων\nτὰς φιλοθέους πράξεις·\nἔκφυγε δὲ πάλιν\nτῶν πονηρῶν τὰς ἁμαρτίας. \nΔικαιοκρῖτα\, Σωτήρ\, ἐλέησον\nκαὶ ρῦσαί με τοῦ πυρὸς\nκαὶ τῆς ἀπειλῆς\,\nἧς μέλλω ἐν τῇ κρίσει\nδικαίως ὑποστῆναι·\nἄνες μοι πρὸ τέλους\nδι᾿ ἀρετῆς καὶ μετανοίας. \nὩς ὁ Λῃστὴς ἐκβοῶ σοι τὸ Μνήσθητι·\nὡς Πέτρος κλαίω πικρῶς·\nἌνες μοι\, Σωτήρ\,\nκράζω ὡς ὁ Τελώνης·\nδακρύω ὡς ἡ Πόρνη·\nδέξαι μου τὸν θρῆνον\,\nκαθώς ποτε τῆς Χαναναίας. \nΤὴν σηπεδόνα\, Σωτήρ\, θεράπευσον\nτῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς\,\nμόνε ἰατρέ·\nμάλαγμά μοι ἐπίθες\nκαὶ ἔλαιον καὶ οἶνον\,\nἔργα μετανοίας\,\nκατάνυξιν μετὰ δακρύων. \nΤὴν Χαναναίαν κἀγὼ μιμούμενος\,\nἘλέησόν με\, βοῶ\,\nτῷ Υἱῷ Δαυΐδ·\nἅπτομαι τοῦ κρασπέδου\nὡς ἡ Αἱμορροοῦσα·\nκλαίω ὡς ἡ Μάρθα\nκαὶ Μαρία ἐπὶ Λαζάρου. \nΤὸ τῶν δακρύων\, Σωτήρ\, ἀλάβαστρον\nὡς μύρον κατακενῶν\nἐπὶ κεφαλῆς\nκράζω σοι ὡς ἡ Πόρνη\nτὸν ἔλεον ζητοῦσα·\nδέησιν προσάγω\nκαὶ ἄφεσιν αἰτῶ λαβεῖν με. \nΕἰ καὶ μηδεὶς ὡς ἐγώ σοι ἥμαρτεν\,\nἀλλ᾿ ὅμως δέξαι κἀμέ\,\nεὔσπλαγχνε Σωτήρ\,\nφόβῳ μετανοοῦντα\nκαὶ πόθῳ κεκραγότα·\nἭμαρτόν σοι μόνῳ\,\nἠνόμησα\, ἐλέησόν με. \nΦεῖσαι\, Σωτήρ\, τοῦ ἰδίου πλάσματος\nκαὶ ζήτησον ὡς ποιμὴν\nτὸ ἀπολωλὸς\nπρόβατον· πλανηθέντα\nἐξάρπασον τοῦ λύκου\,\nποίησόν με θρέμμα\nἐν τῇ νομῇ τῶν σῶν προβάτων. \nὍταν Κριτὴς καθίσῃς ὡς εὔσπλαγχνος\nκαὶ δείξῃς τὴν φοβερὰν\nδόξαν σου Χριστέ\,\nὢ ποῖος φόβος τότε!\nκαμίνου καιομένης\,\nπάντων δειλιώντων\nτὸ ἄστεκτον τοῦ βήματός σου. \nΕὐλογοῦμεν Πατέρα\,\nΥἱὸν καὶ ἅγιον Πνεῦμα. \nἌναρχε Πάτερ\, Υἱὲ συνάναρχε\,\nΠαράκλητε ἀγαθέ\,\nΠνεῦμα τὸ εὐθές\,\nΛόγου Θεοῦ Γεννῆτορ\,\nΠατρὸς ἀνάρχου Λόγε\,\nΠνεῦμα ζῶν καὶ κτίζον\,\nΤριὰς Μονάς\, ἐλέησόν με. \nΚαὶ νῦν. Θεοτοκίον. \nὩς ἐκ βαφῆς ἁλουργίδος\, Ἄχραντε\,\nἡ νοητὴ πορφυρὶς\nτοῦ Ἐμμανουὴλ\nἔνδον ἐν τῇ γαστρί σου\nἡ σὰρξ συνεξυφάνθη·\nὅθεν Θεοτόκον\nἐν ἀληθείᾳ σὲ τιμῶμεν.\n\n\nᾨδὴ θ´. Ὁ Εἱρμός. \n«Ἀσπόρου συλλήψεως\n» ὁ τόκος ἀνερμήνευτος\,\n» Μητρὸς ἀνάνδρου\n» ἄφθορος ἡ κύησις·\n» Θεοῦ γὰρ ἡ γέννησις\n» καινοποιεῖ τὰς φύσεις·\n» διό σε πᾶσαι αἱ γενεαὶ\n» ὡς Θεόνυμφον Μητέρα\n» ὀρθοδόξως μεγαλύνομεν. \nὉ νοῦς τετραυμάτισται\,\nτὸ σῶμα μεμαλάκισται\,\nνοσεῖ τὸ πνεῦμα·\nὁ λόγος ἠσθένησεν\,\nὁ βίος νενέκρωται\,\nτὸ τέλος ἐπὶ θύραις·\nδιό μοι\, τάλαινα ψυχή\,\nτί ποιήσεις\, ὅταν ἔλθῃ\nὁ Κριτὴς ἀνερευνῆσαι τὰ σά; \nΜωσέως παρήγαγον\,\nψυχή\, τὴν κοσμογένεσιν\nκαὶ ἐξ ἐκείνου\nπᾶσαν ἐνδιάθετον\nγραφὴν ἱστοροῦσάν σοι\nδικαίους καὶ ἀδίκους·\nὧν τοὺς δευτέρους\, ὦ ψυχή\,\nἐμιμήσω\, οὐ τοὺς πρώτους\,\nεἰς Θεὸν ἐξαμαρτήσασα. \nὉ Νόμος ἠσθένησεν\,\nἀργεῖ τὸ Εὐαγγέλιον\,\nΓραφὴ δὲ πᾶσα\nἐν σοὶ παρημέληται\,\nΠροφῆται ἠτόνησαν\nκαὶ πᾶς δικαίου λόγος·\nαἱ τραυματίαι σου\, ὦ ψυχή\,\nἐπληθύνθησαν\, οὐκ ὄντος\nἰατροῦ τοῦ ὑγιοῦντός σε. \nΤῆς Νέας παράγω σοι\nΓραφῆς τὰ ὑποδείγματα\,\nἐνάγοντά σε\,\nψυχή\, πρὸς κατάνυξιν·\nδικαίους οὖν ζήλωσον\,\nἁμαρτωλοὺς ἐκτρέπου\nκαὶ ἐξιλέωσαι Χριστὸν\nπροσευχαῖς τε καὶ νηστείαις\,\nκαὶ ἁγνείᾳ καὶ σεμνότητι. \nΧριστὸς ἐνηπίασε\nσαρκὶ προσομιλήσας μοι\,\nκαὶ πάντα ὅσα\nὑπάρχει τῆς φύσεως\,\nβουλήσει ἐπλήρωσε\nτῆς ἁμαρτίας δίχα·\nὑπογραμμόν σοι\, ὦ ψυχή\,\nκαὶ εἰκόνα προδεικνύων\nτῆς αὐτοῦ συγκαταβάσεως. \nΧριστὸς ἐνηνθρώπησε\nκαλέσας εἰς μετάνοιαν\,\nλῃστὰς καὶ πόρνας·\nψυχὴ μετανόησον\,\nἡ θύρα ἠνέῳκται\nτῆς Βασιλείας ἤδη·\nκαὶ προαρπάζουσιν αὐτὴν\nΦαρισαῖοι καὶ Τελῶναι\nκαὶ μοιχοὶ μεταποιούμενοι. \nΧριστὸς Μάγους ἔσωσε\,\nΠοιμένας συνεκάλεσε\,\nΝηπίων δήμους\nἀπέδειξε Μάρτυρας\,\nΠρεσβύτην ἐδόξασε\nκαὶ γηραλέαν Χήραν·\nὧν οὐκ ἐζήλωσας\, ψυχή\,\nοὐ τὰς πράξεις\, οὐ τὸν βίον·\nἀλλ᾿ οὐαί σοι ἐν τῷ κρίνεσθαι! \nΝηστεύσας ὁ Κύριος\nἡμέρας τεσσαράκοντα\nἐν τῇ ἐρήμῳ\,\nὕστερον ἐπείνασε\nδεικνὺς τὸ ἀνθρώπινον.\nΨυχή\, μὴ ἀθυμήσῃς·\nἄν σοι προσβάλῃ ὁ ἐχθρός\,\nπροσευχαῖς τε καὶ νηστείαις\nἐκ ποδῶν ἀποκρουσθήτω σοι. \nΧριστὸς ἐπειράζετο\,\nΔιάβολος ἐπείραζε\nδεικνὺς τοὺς λίθους\,\nἵνα ἄρτοι γένωνται·\nεἰς ὄρος ἀνήγαγεν\nἰδεῖν τὰς βασιλείας\nτοῦ κόσμου πάσας ἐν ριπῇ.\nΦοβοῦ\, ὦ ψυχή\, τὸ δρᾶμα·\nνῆφε\, εὔχου\, πᾶσαν ὥραν Θεῷ. \nΤρυγὼν ἡ φιλέρημος\,\nφωνὴ βοῶντος ἤχησε\,\nΧριστοῦ ὁ λύχνος\nκηρύττων μετάνοιαν·\nἩρῴδης ἠνόμησε\nσὺν τῇ Ἡρωδιάδι.\nΒλέπε\, ψυχή μου\, μὴ παγῇς\nτῶν ἀνόμων ταῖς παγίσιν\,\nἀλλ᾿ ἀσπάζου τὴν μετάνοιαν. \nΤὴν ἔρημον ᾤκησεν\nὁ Πρόδρομος τῆς χάριτος·\nκαὶ Ἰουδαία\nπᾶσα καὶ Σαμάρεια\nἀκούοντες ἔτρεχον\nκαὶ ἐξωμολογοῦντο\nτὰς ἁμαρτίας ἑαυτῶν\,\nβαπτιζόμενοι προθύμως·\nοὓς αὐτὴ οὐκ ἐμιμήσω\, ψυχή. \nὉ γάμος μὲν τίμιος\,\nἡ κοίτη δὲ ἀμίαντος·\nἀμφότερα γὰρ\nΧριστὸς προευλόγησε\,\nσαρκὶ ἑστιώμενος\nἐν τῆς Κανᾶ τῷ γάμῳ\,\nτὸ ὕδωρ οἶνον ἐκτελῶν\nκαὶ δεικνύων πρῶτον θαῦμα\,\nἵνα σὺ μετατεθῇς\, ὦ ψυχή. \nΠαράλυτον ἔσφιγξε\nΧριστὸς τὴν κλίνην ἄραντα\nκαὶ νεανίσκον\nθανόντα ἐξήγειρε\,\nτῆς χήρας τὸ κύημα\nκαὶ τοῦ Ἑκατοντάρχου\,\nκαὶ Σαμαρείτιδι φανεὶς\nτὴν ἐν πνεύματι λατρείαν\nσοί\, ψυχή\, προεζωγράφησεν. \nΑἱμόρρουν ἰάσατο\nἁφῇ κρασπέδου Κύριος·\nλεπροὺς καθῆρε\,\nτυφλοὺς καὶ χωλεύοντας\nφωτίσας ἀνώρθωσε\,\nκωφούς τε καὶ ἀλάλους\nκαὶ τὴν συγκύπτουσαν χαμαὶ\nἐθεράπευσε τῷ λόγῳ\,\nἵνα σὺ σωθῇς\, ἀθλία ψυχή. \nΤὰς νόσους ἰώμενος\nπτωχοῖς εὐηγγελίζετο\nΧριστὸς ὁ Λόγος·\nκυλλοὺς ἐθεράπευσε\,\nτελώναις συνήσθιεν\,\nἁμαρτωλοῖς ὡμίλει·\nτῆς Ἰαείρου θυγατρὸς\nτὴν ψυχὴν προμεταστᾶσαν\nἐπανήγαγεν ἁφῇ τῆς χειρός. \nΤελώνης ἐσῴζετο\nκαὶ Πόρνη ἐσωφρόνιζε\,\nκαὶ Φαρισαῖος\nαὐχῶν κατεκρίνετο·\nὁ μὲν γάρ\, Ἱλάσθητι\,\nἡ δέ\, Ἐλέησόν με·\nὁ δὲ ἐκόμπαζε βοῶν·\nὉ Θεὸς εὐχαριστῶ σοι·\nκαὶ ἑξῆς τὰ τῆς ἀνοίας ρητά. \nΖακχαῖος Τελώνης ἦν\,\nἀλλ᾿ ὅμως διεσῴζετο\,\nκαὶ Φαρισαῖος\nὁ Σίμων ἐσφάλλετο\,\nκαὶ Πόρνη ἐλάμβανε\nτὰς ἀφεσίμους λύσεις\nπαρὰ τοῦ ἔχοντος ἰσχὺν\nἀφιέναι ἁμαρτίας·\nὅν\, ψυχή\, σαυτῇ ἱλέωσαι. \nΤὴν Πόρνην\, ὦ τάλαινα\nψυχή μου\, οὐκ ἐζήλωσας\,\nἥτις λαβοῦσα\nμύρου τὸ ἀλάβαστρον\,\nσὺν δάκρυσιν ἤλειψε\nτοὺς πόδας τοῦ Κυρίου·\nἐξέμαξε δὲ ταῖς θριξί\,\nτῶν ἀρχαίων ἐγκλημάτων\nτὸ χειρόγραφον ρηγνύντος αὐτῇ. \nΤὰς πόλεις\, αἷς ἔδωκε\nΧριστὸς τὸ Εὐαγγέλιον\,\nψυχή μου\, ἔγνως\,\nὅπως κατηράθησαν·\nφοβοῦ τὸ ὑπόδειγμα\,\nμὴ γένῃ ὡς ἐκεῖναι·\nταῖς ἐν Σοδόμοις γὰρ αὐτὰς\nὁ Δεσπότης παρεικάσας\nἕως ᾍδου κατεδίκασε. \nΜὴ χείρων\, ὦ ψυχή μου\,\nφανῇς δι᾿ ἀπογνώσεως\,\nτῆς Χαναναίας\nτὴν πίστιν ἀκούσασα\,\nδι᾿ ἧς τὸ θυγάτριον\nλόγῳ Θεοῦ ἰάθη.\nΥἱὲ Δαυΐδ\, σῶσον κἀμέ\,\nἀναβόησον ἐκ βάθους\nτῆς καρδίας\, ὡς ἐκείνη\, Χριστῷ. \nΣπλαγχνίσθητι\, σῶσόν με·\nΥἱὲ Δαυΐδ\, ἐλέησον\,\nὁ δαιμονῶντας\nλόγῳ ἰασάμενος·\nφωνὴν δὲ τὴν εὔσπλαγχνον\,\nὡς τῷ Λῃστῇ\, μοι φράσον·\nἈμήν σοι λέγω\, μετ᾿ ἐμοῦ\nἔσῃ ἐν τῷ Παραδείσῳ\,\nὅταν ἔλθω ἐν τῇ δόξῃ μου. \nΛῃστὴς κατηγόρει σοι\,\nΛῃστὴς ἐθεολόγει σοι·\nἀμφότεροι γὰρ\nσταυρῷ συνεκρέμαντο.\nἈλλ᾿ ὦ Πολυεύσπλαγχνε\,\nὡς τῷ πιστῷ Λῃστῇ σου\nτῷ ἐπιγνόντι σε Θεόν\,\nκἀμοὶ ἄνοιξον τὴν θύραν\nτῆς ἐνδόξου βασιλείας σου. \nἩ Κτίσις συνείχετο\nσταυρούμενόν σε βλέπουσα·\nὄρη καὶ πέτραι\nφόβῳ διερρήγνυντο·\nκαὶ γῆ συνεσείετο\nκαὶ ᾍδης ἐγυμνοῦτο·\nκαὶ συνεσκότασε τὸ φῶς\nἐν ἡμέρᾳ\, καθορῶν σε\,\nἸησοῦ\, προσηλωμένον σαρκί. \nἈξίους μετανοίας\nκαρποὺς μὴ ἀπαιτήσῃς με·\nἡ γὰρ ἰσχύς μου\nἐν ἐμοὶ ἐξέλιπε·\nκαρδίαν μοι δώρησαι\nἀεὶ συντετριμμένην·\nπτωχείαν δὲ πνευματικήν\,\nἵνα ταῦτά σοι προσοίσω\nὡς δεκτὴν θυσίαν\, μόνε Σωτήρ. \nΚριτά μου καὶ γνῶστά μου\,\nὁ μέλλων πάλιν ἔρχεσθαι\nσὺν τοῖς Ἀγγέλοις\nκρῖναι Κόσμον ἅπαντα\,\nἱλέῳ σου ὄμματι\nτότε ἰδών με φεῖσαι·\nκαὶ οἴκτειρόν με\, Ἰησοῦ\,\nτὸν ὑπὲρ τὴν πᾶσαν φύσιν\nτῶν ἀνθρώπων ἁμαρτήσαντα. \nΔόξα. \nΤριὰς ὁμοούσιε\,\nΜονὰς ἡ τρισυπόστατος\,\nσὲ ἀνυμνοῦμεν\nΠατέρα δοξάζοντες\,\nΥἱὸν μεγαλύνοντες\nκαὶ Πνεῦμα προσκυνοῦντες\,\nτὸν ἕνα φύσει ἀληθῶς\nΘεόν\, ζωήν τε καὶ ζωάς\,\nβασιλείαν ἀτελεύτητον. \nΚαὶ νῦν. Θεοτοκίον. \nΤὴν Πόλιν σου φύλαττε\,\nΘεογεννῆτορ ἄχραντε·\nἐν σοὶ γὰρ αὕτη\nπιστῶς βασιλεύουσα\,\nἐν σοὶ καὶ κρατύνεται\,\nκαὶ διὰ σοῦ νικῶσα\nτροποῦται πάντα πειρασμὸν\nκαὶ σκυλεύει πολεμίους\nκαὶ διέπει τὸ ὑπήκοον.\n\n\n\n[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”1/2″][vc_column_text]Ὠδὴ α´. Ἦχος πλ. β´. Εἱρμός. \nΒοηθὸς καὶ σκεπαστής μου ἔγινε\nὁ ἀληθινὸς Θεός μου\,\nὁδηγώντας με στὴ σωτηρία\nγι᾿ αὐτὸ θὰ Τὸν δοξάσω.\nΕἶν᾿ ὁ Θεὸς τοῦ Πατρός μου\, καί θά τόν ἔχω\nὡς ὁδηγό στή ζωή μου\, γιατί μέ τίς θαυμαστές Του\nἐπεμβάσεις γίνεται ἀκόμη πιό ἔνδοξος. \nἈπό ποῦ ν᾿ ἀρχίσω νὰ θρηνῶ\nτὶς πράξεις τῆς ἄθλιας ζωῆς μου;\nΠοιά Χριστέ μου\, νὰ βάλω\, πρώτη\nσ᾿ αὐτό μου τὸν θρῆνο;\nἈλλά καθὼς Σύ εἶσαι τόσο σπλαχνικὸς\, δῶσ᾿ μου\nτὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτημάτων μου. \nἘμπρός\, ταλαίπωρη ψυχή μου\,\nἐμφανίσου μπροστά στὸν Δημιουργὸ τῶν πάντων\nκαί μαζί μὲ τὸ σῶμα σου ἐξομολογήσου.\nΚάνοντας μιά ὑπόσχεση ὅτι θά μείνεις μακρυά\nἀπὸ τ᾿ ἄλογα πάθη μέ τά ὁποῖα ζοῦσες.\nΚαὶ δεῖξε μετάνοια\nπροσφέροντας στὸν Θεὸ τά δάκρυά σου. \nἜνιωσα τὸν ἑαυτό μου\,\nνὰ μένει γυμνὸς ἀπ᾿ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ\nκαθὼς προσπαθοῦσε νὰ ξεπεράσει\nτὸν πρωτόπλαστο Ἀδάμ στὴν ἀνυπακοή\,\nκαὶ ἔτσι\, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μου\,\nνὰ χάνει τὴν αἰώνια βασιλεία καὶ ἀπόλαυση. \nἈλίμονο\, ταλαίπωρη ψυχή!\nΓιατί μιμήθηκες τὴν πρώτη Εὔα;\nΚοίταξες πονηρὰ καὶ πληγώθηκες πικρά.\nἍπλωσες τὸ χέρι σου στὸ δέντρο γιά νὰ πάρεις\nτὸν καρπό. Καὶ γεύτηκες μ᾿ αὐθάδεια\nτὴν ἀπατηλὴ τροφὴ  τῆς ἁμαρτίας. \nἈντὶ γιὰ τὴν αἰσθητὴ Εὔα\nθρονιάστηκε μέσα μου ἡ νοητὴ Εὔα\, τῆς σάρκας\nδηλαδή ὁ ἐμπαθὴς λογισμός\,\nποὺ μέ ξεγαλᾶ καί μ’ ὁδηγεῖ  στὰ εὐχάριστα\,\nἐνῶ τελικά ἐγώ γεύομαι συνεχῶς\nτὴν πικρὴ τροφὴ τῆς ἁμαρτίας. \nΣωτήρα μου\, δίκαια\, πετάχτηκε τότε ὁ Ἀδάμ\,\nἔξω ἀπ᾿ τὴν Ἐδέμ\,\nἀφοῦ δὲν φύλαξε τὴν ἐντολή Σου.\nἘγὼ ὅμως τί θὰ πάθω\,\nποὺ καθημερινά ἀθετῶ\nτὰ ζωηφόρα λόγια Σου; \nἀντιγράφοντας μὲ τὴν προαίρεσή μου\nτὸν φριχτὸ φόνο\, Τοῦ Κάιν\nἔγινα φονιάς τῆς συνειδήσεώς μου.\nΚολάκεψα τὶς ἐπιθυμίες τῆς σαρκός μου\nκαὶ μὲ τὶς πράξεις μου τίς πονηρές\nκι ἔτσι τελικά τὴν ὁδήγησα στὴν ἀπώλεια. \nἸησοῦ μου\, δὲν ἔμοιασα\,\nτόν  Ἄβελ στὴν ἀρετή.\nΘυσίες εὐπρόσδεχτες\nποτέ μου δὲν ἔκανα γιά Σένα.\nΟὔτε πράξεις θεάρεστες\,\nοὔτε προσευχή καθαρή\,\nοὔτε ζωὴ ἀψεγάδιαστη. \nὍπως ὁ Κάιν ἔτσι κι ἐμεῖς\,\nκατακριθήκαμε ὤ ἄθλια ψυχή μου\,\nγιατί προσφέραμε στὸν Κτίστη\nὅλης τῆς δημιουργίας θυσία ἀξιοκατάκριτη\, ἀφοῦ\nμαζί μέ τά ἀκάθαρτα ἔργα μας\,\nπροσφἐραμε καὶ μιά ζωή χωρὶς καμιὰ ἀξία. \nὬ Κύριε καί πλαστουργέ μου\, Ἐσύ πού\nπῆρες τήν λάσπη κι ἔπλασες τήν ὕπαρξή μου\,\nἘσύ πού μοῦ ᾿δωσες σάρκες\, κόκαλα\,\nπνοὴ κι αἰώνια ζωή.\nΣὺ τώρα\, Πλάστη μου\, Λυτρωτή μου καὶ Κριτή\,\nδέξου μου τὴ μετάνοια μου τή θερμή. \nΣὲ Σένα\, Σωτήρα μου\, ἀπαριθμῶ\,\nτὶς ἁμαρτίες ποὺ ᾿πραξα.\nΤὶς πληγὲς τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος\nποὺ σὰν ληστὲς\, ἄνοιξαν μέσα μου\,\nοἱ ἀκάθαρτοι λογισμοί. \nἉμάρτησα\, Σωτήρα μου!\nΓνωρίζω ὅμως τὴ φιλανθρωπία Σου.\nΤιμωρεῖς μὲ συμπάθεια\nκαὶ σπλαχνίζεσαι μὲ θερμότητα.\nΒλέπεις τὰ δάκρυα\nκαὶ τρέχεις σὰν Πατέρας στοργικὸς\nγιὰ νὰ φέρεις πίσω τὸν ἄσωτο. \nΚι ἐγώ\, Σωτήρα μου\,τώρα στὰ γεράματά μου ἦρθα κι ἔπεσα\,\nμπροστὰ στὴν πόρτα τοῦ ἐλέους Σου.\nΜὴ μὲ πετάξεις\, λοιπόν χωρὶς ἔλεος στὸν ἅδη·\nδῶσ᾿ μου Σύ\, Φιλάνθρωπε\,\nτὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μου\,\nπρὶν ἔρθει ἡ ὥρα τοῦ θανάτου μου. \nἘγὼ εἶμαι ἐκεῖνος ποὺ\, σὰν ἀπὸ ληστές\, \,\nκυριεύτηκα ἀπό τοὺς λογισμούς μου!\nΚι αὐτὴ τὴν ὥρα βρίσκομαι τραυματισμένος\,\nγεμάτος μέ πληγές\,\nποὺ μοῦ ἄφησαν οἱ πονηροί λογισμοί μου.\nΣὺ ὅμως\, Χριστὲ μου καὶ Σωτήρα μου\,\nτρέξε  καὶ γιάτρεψέ με. \nἝνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ μὲ εἶδε πρῶτος\nκαὶ μέ προσπέρασε μέ ὄμορφες εὐχές καί λόγια.\nΚι ἕνας ἄνθρωπος πού ὑπηρετεῖ τόν νόμο\,\nἐνῶ μέ εἶδε νά βρίσκομαι σὲ κατάσταση φριχτή\,\nμὲ παράτησε γυμνό!Ἀλλά\, Σύ\, Ἰησοῦ μου\,\nποὺ μέσ’ ἀπ᾿ τὰ σπλάχνα τῆς Υπεραγίας Θεοτόκου  Μαρίας\,\nσὰν ἄλλος ἥλιος ἀνέτειλες\, τρέξε κοντά μου κι ἐλέησέ με.\nΣὺ Κύριέ μου\, ὁ Ἀμνός\,\nτοῦ Θεοῦ ποὺ σηκώνεις τὶς ἁμαρτίες ὅλων\,\nπάρε ἀπὸ πάνω μου καί τὸν βαρὺ χαλκὰ τῆς ἁμαρτίας\nγιατί μὲ πνίγει. Κι ὡς ἔσπλαχνος πού εἶσαι\nδός μου τήν συγχώρεση τῶν παραπτωμάτων μου. \nΤῆς μετανοίας εἶναι καιρός!\nΣὲ Σένα καταφεύγω\, τὸν Πλαστουργό μου.\nΠάρε ἀπὸ πάνω μου τὸν βαρὺ χαλκὰ\nτῆς ἁμαρτίας ποὺ μὲ πνίγει.\nΚαὶ καθὼς εἶσαι σπλαχνικὸς\nσυγχώρεσέ μου τ᾿ ἁμαρτήματα. \nΣωτήρα μου\, μὴ μὲ ἀποστραφεῖς!\nΜὴ μὲ πετάξεις μακριὰ ἀπ᾿ τὸ θεῖο πρόσωπό Σου!\nΠάρε ἀπὸ πάνω μου τὸν βαρὺ χαλκὰ\nτῆς ἁμαρτίας ποὺ μὲ πνίγει.\nΚαὶ καθὼς εἶσαι σπλαχνικὸς\nσυγχώρεσέ μου τ᾿ ἁμαρτήματα. \nΣυγχώρεσε\, Σωτήρα μου\, τὰ ἁμαρτήματά μου.\nὍλα ὅσα κάνω μὲ τὴ θέλησή μου\nἢ χωρὶς αὐτήν. Ὅσα φανερὰ\nκαὶ ὅσα κρυφά\, ὅσα γνωρίζω\nκαὶ ὅσα δὲν γνωρίζω. Ὅλα\nσυγχώρεσὲ τα ὡς Θεός.\nΓίνε εὔσπλαχνος καὶ σῶσε με. \nἈπ᾿ τὰ χρόνια τῆς νιότης\, Σωτήρα μου\,\nπεριφρόνησα τὶς ἐντολές Σου!\nΠέρασα τὴ ζωή μου ὁλόκληρη\nδουλεύοντας στὰ πάθη\,\nμ᾿ ἀμέλεια καὶ τεμπελιά!\nΓι᾿ αὐτὸ φωνάζω δυνατά\, Σωτήρα μου:\nἜστω καὶ στὸ τέλος τῆς ζωῆς μου σῶσε με. \nΤὰ δῶρα τῆς ἀθάνατης ψυχῆς\nτά ξόδεψα στήν ἄσσωτη ζωή μου.\nΕἶμαι ἔρημος ἀπὸ θεάρεστες ἀρετές!\nΠεινασμένος δέ πνευματικὰ Σοῦ φωνάζω δυνατά:\nΣὺ πού εἶσαι Πατέρας σπλαχνικὸς\nλυπήσου με καί πρόλαβέ με πρίν πεθάνω. \nΣτὰ πόδια Σου πέφτω\, Ἰησοῦ!\nΣὲ Σένα ἔχω ἁμαρτήσει\, λυπήσου με.\nΠάρε ἀπὸ πάνω μου τὸν βαρὺ κλοιό\nτῆς ἁμαρτίας ποὺ μὲ πνίγει.\nΚαὶ σὰν σπλαχνικὸς ποὺ ᾿σαι δῶσ᾿ μου\nδάκρυα κατανύξεως. \nΜὴν ἀσχοληθεῖς\, μαζί μου\, μέ τό νά μέ κρίνεις\nοὔτε νά φανερώσεις τὶς ἁμαρτωλές μου πράξεις\,\nΜήν ἀναζητεῖς τά ἄσεμνά μου λόγια\nκαὶ μή μέ καλέσεις νὰ λογοδοτήσω γιὰ τὶς ὁρμές μου.\nἈλλὰ μέσα στὸ ἔλεός Σου τὸ πολὺ\nπαράβλεψε τὰ φοβερὰ μου ἁμαρτήματα\nκαὶ σῶσε με. \nΔόξα\nΤριάδα\, Ὑπερούσιε\, πού Σέ\nπροσκυνοῦμε ὡς Μονάδα.\nΠάρε ἀπὸ πάνω μου τὸν βαρὺ ζυγό\nτῆς ἁμαρτίας ποὺ μὲ πνίγει.\nΚαὶ σὰν σπλαχνικὴ ποὺ ᾿σαι δῶσ᾿ μου\nδάκρυα κατανύξεως. \nΚαὶ τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς\nΘεοτόκε\, σύ πού εἶσαι ἡ ἐλπίδα\nκαὶ προστασία ὅσων σὲ ὑμνοῦν\,\nπάρε ἀπὸ πάνω μου τὸν βαρὺ ζυγό\nτῆς ἁμαρτίας ποὺ μὲ πνίγει.\nκαὶ ὡς Δέσποινα ἁγνή\nδέξου κι ἐμένα τόν ἁμαρτωλό πού γιά\nτίς ἁμαρτίες μου μετανοῶ. \nὨδὴ β´. Εἱρμός.\nΠρόσεξέ με Οὐρανέ\, γιατί κάτι θέλω νά σοῦ πῶ·\nΘέλω νά ἀνυμνήσω τὸν Χριστό.\nποὺ ἀπ᾿ τὰ σπλάχνα τῆς Παρθένου\nἦρθε ὡς ἄνθρωπος στὸν κόσμο. \nΠρόσεξέ με Οὐρανέ\, γιατί κάτι θέλω νά σοῦ πῶ·\nΚι ἐσύ Γῆ\, ἄκουσε τήν φωνὴ ἑνός ἀνθρώπου\nποὺ ζητᾶ συγνώμη ἀπ’ τὸν Θεὸ καί ἐν μετανοίᾳ\nΤόν ἀνυμνεῖ. \nΘεέ μου\, Σύ πού εἶσαι οἰκτίρμων\, πρόσεξέ με\,\nπρόσεξέ με μέ τὸ βλέμμα σου τὸ συγχωρητικὸ\nκαὶ δέξου τὴ θερμή μου ἐξομολόγηση. \nἉμάρτησα πιό πολύ ἀπ᾿ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους!\nΜόνον ἐγώ φταίω γιά τίς ἁμαρτίες πού διέπραξα ἀπένατί Σου.\nἈλλὰ σπλαχνίσου Κύριε καί Σωτήρα μου\nκι ἐμένα πού εἶμαι δικό Σου δημιούργημα. \nΒρίσκομαι κυκλωμένος ἀπό τήν ζάλη τῶν κακῶν\,\nεὔσπλαχνε Κύριε.\nἈλλά\, ὅπως ἔκανες μέ τὸν Πέτρο\,\nἅπλωσε καὶ σὲ μένα τὸ χέρι Σου. \nΤὰ δάκρυα τῆς Πόρνης\, Πολυέλεε\,\nΣοῦ προσφέρω κι ἐγώ.\nΜὲς στὴν πολλὴ εὐσπλαχνία Σου\,\nΣωτήρα μου\, συγχώρεσέ με. \nἈμαύρωσα τῆς ψυχῆς μου τὴν ὡραιότητα.\nΜὲ τὶς ἐμπαθεῖς ἡδονὲς\nΚι ὁλότελα τὸν νοῦ μου ὁλόκληρο\nτὸν ἔσυρα μὲς στὴ λάσπη. \nΞέσκισα τὴν πρώτη μου στολή\,\nποὺ μοῦ ὕφανε\nὁ Πλαστουργὸς ἀπ᾿ τὴν ὥρα τῆς δημιουργίας!\nἜτσι εἶμαι πεσμένος χάμω γυμνός! \nἜχω ντυθεῖ χιτώνα ξεσκισμένο\,\nποὺ μοῦ ὕφανε\nὁ διάβολος μὲ τὴν πονηρή του συμβουλή\,\nκαὶ ντρέπομαι γιὰ τὴν κατάστασή μου. \nΚοίταξα τὴν ὀμορφιὰ τοῦ δέντρου\nκαὶ ξεγελάστηκε ὁ νοῦς μου.\nΓι’ αὐτό εἶμαι τώρα πεσμένος χάμω γυμνὸς\nκαὶ γιὰ τὴν κατάστασή μου αὐτή ντρέπομαι. \nΜηχανεύονταν πίσω ἀπ᾿ τὴν πλάτη μου ὅλοι\nοἱ ἀρχηγοὶ τῶν κακῶν\,\nκαὶ μέ καταπιέζουν πάρα πολύ\nμέ τίς δικές τους ἀνομίες. \nἜχασα τὴν πρωτόκτιστη  ὀμορφιὰ μου\nκαὶ τὴν εὐπρέπεια ποὺ μοῦ ᾿δωσε ὁ Δημιουργός μου.\nΚαὶ τώρα πλέον εἶμαι πεσμένος καί γυμνὸς\nκαὶ ντρέπομαι γιὰ τὴν κατάστασή μου. \nΚαὶ σὲ μένα ἡ ἁμαρτία\nἔραψε τοὺς δερμάτινους χιτῶνες\,\nἀφοῦ νωρίτερα μὲ γύμνωσε\nἀπ᾿ τὴ θεοΰφαντη στολή μου. \nΠεριβλήθηκα τῆς ντροπῆς τὸν στολισμὸ\nσὰν φύλλα συκιᾶς\, κι ἔτσι γίνονται φανερὰ\nτὰ θεληματικά μου πάθη. \nΣτολίστηκα μέ χιτώνα κηλιδωμένο\nκαὶ λερωμένο ἀπ᾿ τὰ αἵματα\nτῶν αἰσχρῶν ἐπιθυμιῶν\nτῆς φιλήδονης ζωῆς. \nΣπίλωσα τῆς σάρκας μου τὸν χιτώνα\nκαὶ τόν γέμισα ἀπὸ κηλίδες\,\nΣωτήρα μου\, τὸ «κατ᾿ εἰκόνα»\nκαὶ τὸ «καθ᾿ ὁμοίωσιν». \nὙπέκυψα στῶν παθῶν τὴν ἀθλιότητα\nκαὶ στὰ φθαρτὰ τὰ ὑλικά.\nΚι ἔτσι ὁ ἐχθρὸς\, βρῆκε ἀφορμή τώρα\nκαί μὲ πιέζει ἀφάνταστα. \nἈντὶ τῆς ἀκτημοσύνης\, Σωτήρα μου\,\nἀγάπησα τά ὑλικά ἀγαθά καὶ τῆς ζωῆς τήν πλεονεξία.\nΓι᾿ αὐτὸ καὶ τώρα\nβρίσκομαι δεμένος μὲ βαριὰ ἁλυσίδα. \nΣτόλισα τό σῶμα πού Μοῦ χάρισες\nμὲ τήν παράξενη φορεσιά\nτῶν αἰσχρῶν λογισμῶν\, κι αὐτό\nγίνεται ἀφορμή νά κατακρίνομαι. \nΤό μόνο πού φρόντισα μέ ἐπιμέλεια\nἦταν ἡ ἐξωτερική μου ὀμορφιά\,\nπαραβλέποντας ἐξ ὁλοκλήρου\nτὴ θεοτύπωτη σκηνή πού ὑπάρχει μέσα μου. \nΜορφοποίησα τήν προσωπικότητά μου\nμέ τῶν παθών μου τήν ἀσχήμια.\nἜτσι κατέστρεψα καί γκρέμισα\nτὴν ὀμορφιά τοῦ νοῦ μου. \nΜουντζούρωσα\, Σωτήρα μου\, μὲ τὰ πάθη μου\nτὸ τήν πρώτη ὀμορφιά τῆς  εἰκόνας τοῦ Θεοῦ.\nἈλλ᾿ ὅπως κάποτε βρῆκες τὴ χαμένη δραχμὴ\nψάξε τώρα κι ἐμένα νὰ μὲ βρεῖς. \nὍπως ἡ Πόρνη κι ἐγώ φωνάζω δυνατά: Ἁμάρτησα!\nἉμάρτησα σὲ Σένα Κύριε\, γιατί ἔτσι τό ἐπέλεξα.\nἈλλά δέξου καί τά δικά μου δάκρυα\, Σωτήρα μου\,\nὍπως δέχθηκες τό μύρο ἐκείνης τῆς ἁμαρτωλῆς γυναῖκας. \nΓλίστρησα στὴν ἀκολασία ὅπως ὁ Δαβὶδ\nκαὶ κυλίστηκα μέσα στὸν βοῦρκο!\nΕἴθε κι ἐμένα ν᾿ ἀποπλύνεις\,\nΣωτήρα\, μὲ τὰ δάκρυα. \nὍπως ὁ Τελώνης φωνάζω δυνατά: Σπλαχνίσου με·\nΣωτήρα μου\, σπλαχνίσου με.\nΓιατὶ κανένας ἀπ᾿ ὅλους τούς ἀνθρώπους\,\nδὲν ἁμάρτησε σὲ Σένα ὅπως ἐγὼ. \nΟὔτε δάκρυα\, οὔτε μετάνοια\,\nοὔτε κατάνυξη ἔχω!\nὍμως Ἐσύ\, Σωτήρα μου\, καί Θεέ μου\,\nχάρισέ τα καί σέ μένα. \nΚύριε! Μὴ μοῦ κλείσεις τότε\,\nτὴ θύρα τοῦ νυμφώνα Σου.\nἈλλ᾿ νά μοῦ τήν ἀνοίξεις\, καθώς θά\nβλέπεις καί τή δική μου μετάνοια. \nΦιλάνθρωπε Κύριε\, ποὺ θέλεις ὅλοι νὰ σωθοῦν\,\nΣὲ παρακαλῶ νὰ μὲ ξαναφέρεις κοντά Σου\nκαὶ νὰ δεχτεῖς σὰν καλόκαρδος καί ἀγαθὸς\nπού εἶσαι καί τὴ δική μου μετάνοια. \nἌκουσε μὲ προσοχὴ τοὺς στεναγμοὺς τῆς ψυχῆς μου\nκαὶ κάνε δεχτὰ τὰ δάκρυα\,\nποὺ στάζουν ἀπ᾿ τὰ μάτια μου.\nΚι ἔτσι\, Σωτήρα\, σῶσε με. \nΘεοτοκίο.\nἌχραντη παρθένε Θεοτόκε\,\nσὺ ποὺ ξεχωριστὰ κι ἀτέλειωτα ὑμνεῖσαι\,\nἱκέτευε ἀκατάπαυστα\nγιὰ νὰ σωθοῦμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι. \nΕἱρμὸς ἄλλος.\nΚοιτάξτε! Κοιτάξτε\,\nγιὰ νὰ βεβαιωθεῖτε ὅτι ἐγὼ ᾿μαι ὁ Θεός\,\nποὺ ᾿βρεξα τὸ μάννα\nκι ἔκανα νὰ ξεπηδήσει παλαιότερα γιὰ χάρη\nτοῦ λαοῦ μου μὲς στὴν ἔρημο ἀπ᾿ τὴν πέτρα\nτὸ νερό\, μὲ τὸ δεξί μου χέρι μόνο\nκαὶ τὴ δική μου δύναμη! \nΚοιτάξτε! Κοιτάξτε\,\nγιὰ νὰ βεβαιωθεῖτε ὅτι ἐγὼ ᾿μαι ὁ Θεός!\nἌκουσε μὲ προσοχή\, ψυχή μου\,\nτὸν Κύριο ποὺ φωνάζει δυνατά!\nΞεκόλλησε ἀπ᾿ τὴ ζωὴ τῆς ἁμαρτίας ποὺ ζεῖς ὣς\nτώρα. Φοβήσου τον Θεό ὡς δικαστὴ\nκαὶ ὡς κριτὴ! \nΜὲ ποιόν ἔγινες ὅμοια\,\nψυχή μου\, γεμάτη ἁμαρτίες;\nἈλίμονο! Τοῦ Κάιν τοῦ παλιοῦ\nκι ἐκείνου τοῦ Λάμεχ ἔμοιασες!\nΛιθοβόλησες καὶ θανάτωσες τὸ σῶμα μὲ τὶς κακὲς\nσου πράξεις καὶ σκότωσες τὸν νοῦ\nμὲ τὶς παράλογες ὁρμές! \nὍλους τοὺς δίκαιους\, ποὺ ἔζησαν πρὶν ἀπό τόν\nνόμο\, τούς παράβλεψες\, ψυχή μου\, ἀστόχαστα!\nΔὲν ἔμοιασες τοῦ Σήθ.\nΔὲν μιμήθηκες τὸν Ἐνώς.\nΟὔτε τοῦ Ἐνὼχ τὴ μετάθεση στοὺς οὐρανούς\,\nοὔτε τὸν Νῶε\, κι ἔτσι ἀποδείχτηκες φτωχή\,\nσυγκρινόμενη μὲ τῶν δικαίων ἀνθρώπων τήν ζωή. \nΨυχή μου\, μόνη σου ἄνοιξες\,\nτοὺς καταρράχτες τῆς θεϊκῆς ὀργῆς.\nΚι ὅπως τότε κατακλύστηκε ἡ γῆ\, ἔτσι καί τώρα\nπλημμύρισες τὸ σῶμα σου ὁλόκληρο\, καί τὶς πράξεις καὶ\nτὸν βίο κι ἔμεινες ἔξω ἀπ᾿ τὴ σωστικὴ Κιβωτό. \nὉ Λάμεχ θρηνώντας φώναζε δυνατὰ\nκι ἔλεγε: σκότωσα ἄνθρωπο γιὰ δικό μου κακὸ\nκαὶ νέο γιὰ δική μου συμφορά.\nΚαὶ σύ\, ψυχή μου\, πῶς δὲν τρέμεις\,\nποὺ λερώθηκες καταμολύνοντας\nτὴ σάρκα καὶ τὸν νοῦ σου; \nἈλίμονο! Πῶς ζήλεψα\nτὸν ἀρχαῖο Λάμεχ τὸν φονιά! ὅπως ἐκεῖνος\nφόνευσε τὸν ἄντρα κι ἀγώ τήν ψυχή μου ἔχω σκοτώσει\,\nἀλλά καί τὸν νοῦν μου ἔχω φονεύσει\, ὅπως ἐκεῖνος\nτὸν νεανίσκο\, κι ὅπως ὁ Κάιν ὁ φονιάς\, τὸ σῶμα μου\nἔχω φονεύσει\, κι ἔγινα ἀδελφοκτόνος\nμὲ τὶς φιλήδονες ὁρμητικές ἐπιθυμίες μου! \nΠύργο σοφίστηκες νὰ χτίσεις\, ὤ ψυχή μου\,\nκαὶ μὲ τὶς ἁμαρτωλές σου ἐπιθυμίες\nκάστρο νὰ στήσεις θέλησες\,\nμά ἂν δὲν ἔφερνε σύγχυση στίς ἐπιθυμίες σου ὁ Κτίστης\nκαὶ δὲν σώριαζε κάτω στὴ γῆ\nτὰ πονηρά σου σχέδια θά εἶχες καταστραφεῖ. \nΤραυματίστηκα! Πληγώθηκα!\nΝὰ καὶ τὰ βέλη τοῦ ἐχθροῦ\,\nποὺ κατατρύπησαν τὴν ψυχή μου καὶ τὸ σῶμα.\nΝὰ τὰ τραύματα\, οἱ φλεγμονές\, τὰ σακατέματα.\nὍλα αὐτά φανερώνουν τὰ χτυπήματα\nτῶν ἀκυβέρνητων παθῶν μου. \nἜβρεξε κάποτε ὁ Κύριος\, φωτιὰ\nκατὰ παραχώρηση τοῦ Πατέρα Του\,\nκι ἔκαψε τῶν Σοδόμων τὴ μανιασμένη ἀνομία.\nΚαὶ σύ\, ψυχή μου\, ἄναψες τῆς γέεννας τὸ πῦρ\,\nμέ τίς ἐπιθυμίες σου\, μὲς στὸ ὁποῖο πρόκειται\nπικρά  νὰ καίγεσαι μὲ συντροφιά τοὺς Σοδομίτες. \nΜάθετε ρωτώντας καὶ στοχαστεῖτε\nὅτι ἐγὼ ᾿μαι ὁ Θεός\,\nποὺ ἐρευνᾶ τὶς καρδιὲς\nκαὶ τιμωρεῖ τούς ἀκάθαρτους λογισμούς.\nἘλέγχει τίς πράξεις καὶ κατακαίει τίς ἁμαρτίες.\nἈλλά καὶ ὑπερασπίζεται τὸ δίκιο τοῦ ὀρφανοῦ\,\nτοῦ ταπεινοῦ καὶ τοῦ φτωχοῦ. \nΔόξα ἀνήκει στὸν Πατέρα…\nΤριάδα\, ποὺ οὔτε ἀρχὴ ἔχεις οὔτε εἶσαι κτίσμα·\nΜονάδα\, ποὺ μένεις ἀδιαίρετη\,\nδέξου καί τὴ μετάνοιά μου.\nΣῶσε με τὸν ἁμαρτωλό.\nΠλάσμα δικό Σου εἶμαι· μὴ μὲ παραβλέψεις.\nἈλλὰ λυπήσου καὶ λύτρωσέ με\nἀπ᾿ τὴ φωτιὰ τῆς αἰώνιας καταδίκης. \nΚαὶ τώρα… Θεοτοκίο.\nἌχραντη θεογεννήτρια Δέσποινα\,\nἡ ἐλπίδα κείνων\nποὺ σὲ σένα καταφεύγουν καὶ τὸ λιμάνι\nἐκείνων ποὺ παραδέρνονται στὸ πέλα-\nγος τῆς ζωῆς\, κάνε ὥστε μὲ τὶς δικές σου ἱκεσίες\nνὰ γίνει καὶ σὲ μένα\, σπλαχνικὸς\nὁ ἐλεήμονας Κύριος καὶ Κτίστης καὶ Υἱός σου. \nὨδὴ γ´. Εἱρμός.\nΣτὸν ἀσάλευτο βράχο\nτῶν ἐντολῶν Σου\,\nστερέωσε\, Χριστέ\,τὴν Ἐκκλησία Σου. \nΨυχή μου\, παλαιότερα\nφωτιά\,ἔβρεξε ὁ Κύριος\nκαὶ κατέκαψε τὴ χώρα τῶν Σοδόμων. \nΨυχή μου\, τρέξε στὸ βουνὸ γιὰ νὰ σωθεῖς\nὍπως ὁ παλιὸς ἐκεῖνος Λώτ\,\nκαὶ στὴ Σηγὼρ σῶος τρέξε νὰ φτάσεις. \nΨυχή μου! Φύγε τήν πυρκαϊά τῶν παθῶν\,\nΦύγε τῶν Σοδόμων τὸ κάψιμο!\nΦύγε τὴν καταστροφὴ τῆς θεϊκῆς φωτιᾶς! \nΣοῦ ἐξομολογοῦμαι\, Σωτήρα μου.\nἉμάρτησα! Ἁμάρτησα σὲ Σένα!\nΛευτέρωσέ με καὶ συγχώρεσέ με ὡς εὔσπλαχνος. \nἈπό μόνος ἐγὼ σὲ Σένα ἁμάρτησα!\nἉμάρτησα πιό πολύ ἀπ᾿ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους\nγι’ αὐτό Χριστὲ Σωτήρα\, μὴ μὲ καταφρονήσεις. \nΣύ ᾿σαι ὁ Ποιμένας ὁ καλός.\nἈναζήτησε κι ἐμένα\, τὸ ἀρνί Σου.\nτό  πλανεμένο καί μὴ μὲ παραβλέψεις. \nΣύ ᾿σαι ὁ γλυκός μου Ἰησοῦς\,\nσύ ᾿σαι ὁ Πλαστουργός μου.\nΚοντά Σου θὰ δικαιωθῶ\, Σωτήρα μου. \nἉγία Τριάδα\, ὁ ἀληθινὸς Θεός\, ἐλέησέ μας. \nΤριάδα καὶ συγχρόνως Μονάδα\, ὁ ἀληθινὸς Θεός\,\nσῶσε μας ἀπὸ πλάνη\nκαὶ πειρασμοὺς καὶ περιστάσεις δύσκολες. \nὙπεραγία Θεοτόκε\, σῶσε μας. \nΧαῖρε κοιλιά\, ποὺ δέχτηκες τὴ Θεότητα.\nΧαῖρε σύ\, ποὺ ἔγινες τοῦ Κυρίου θρόνος.\nΧαῖρε ἡ Μητέρα τῆς ζωῆς\, τοῦ Χριστοῦ μας. \nΕἱρμὸς ἄλλος.\nΣτερέωσε\, Κύριε\,\nπάνω στὴν πέτρα τῶν ἐντολῶν Σου\nτὴν καρδιά μου ποὺ κλονίζεται ἀπ᾿ τὴν ἀπιστία.\nΣὺ εἶσαι ὁ μόνος Ἅγιος\nκαὶ ὁ μόνος Κύριος. \nἘσένα\, τὸν νικητὴ τοῦ θανάτου\,\nἔχω  Πηγὴ ζωῆς\, καὶ Σοῦ φωνάζω δυνατὰ\nμέσ᾿ ἀπ᾿ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μου\nπρὶν φύγω ἀπό τούτη τή ζωή: Ἁμάρτησα!\nΣυγχώρεσέ με! Κύριε καί Σῶσε με! \nΣωτήρα μου\, μιμήθηκα κείνους\,\nποὺ ἀσέλγησαν στὴν ἐποχὴ τοῦ Νῶε.\nΓι᾿ αὐτὸ καὶ μοῦ δόθηκε\nἡ καταδίκη ἐκείνων\,\nτὸ βούλιαγμα μὲς στὸν κατακλυσμό. \nἉμάρτησα\, Κύριε!\nἉμάρτησα! Συγχώρεσέ με!\nΓιατὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος ἀπ᾿ τοὺς ἀνθρώπους\nποὺ ν᾿ ἁμάρτησε\,\nκαὶ νὰ μὴν τὸν ξεπέρασα στὶς ἁμαρτίες. \nΤὸν παλιὸ ἐκεῖνο Χάμ\,\nμιμήθηκες\, ψυχή μου\, τὸν πατροκτόνο!\nΔὲν σκέπασες τὴ ντροπὴ\nτοῦ πλησίον ἐνῶ ἔπρεπε\nνά φύγεις καί νά μή τή σχλιάσεις. \nΔὲν κληρονόμησες\,\nτὴν εὐλογία τοῦ Σὴμ\, ἄθλια ψυχή μου.\nΚαὶ δὲν ἀπόχτησες μεγάλη μερίδα\,\nσυγχωρήσεως πάνω στὴ γῆ\nὅπως ὁ Ἰάφεθ. \nἘμπρός\, ψυχή μου\, ἀναχώρησε\nἀπ᾿ τὴ γῆ τῆς Χαρράν\, ποὺ ᾿ναι ἡ ἁμαρτία.\nΚι ἔλα στὴ γῆ\, ὅπου ρέει\nπάντοτε ἡ ἄφθαρτη ζωή\,\nκείνη ποὺ κληρονόμησε κι ὁ Ἀβραάμ. \nἌκουσες\, ψυχή μου\,\nὅτι ὁ Ἀβραὰμ παλιὰ ἐγκατέλειψε\nτὰ χώματα τὰ πατρικὰ\nκι ἔγινε μετανάστης. Ἐμπρός λοιπόν κι ἐσύ\nνὰ μιμηθεῖς τὴν προαίρεσή του \nΚοντὰ στὴ βαλανιδιὰ τοῦ Μαμβρῆ\nφιλοξένησε ὁ Πατριάρχης\nτοὺς Ἀγγέλους. Ἔτσι ἔλαβε\,\nἔχοντας πιὰ γεράσει\,\nτὸν καρπὸ τῆς ὑποσχέσεως. \nΒλέποντας\, ταλαίπωρη ψυχή μου\,\nΤὸν Ἰσαὰκ\, τό πρωτοφανὲς αὐτό θύμα\,\nνὰ θυσιάζεται\nστὸν Κύριο μυστικὰ\, ἐμπρός\nμιμήσου κι ἐσύ τὴ διάθεση ἐκείνου. \nΨυχή μου\, πρόσεχε! Ὁ Ἰσμαὴλ\nἄκουσες ὅτι διώχτηκε\nγιατὶ ἦταν μιᾶς δούλης γέννημα.\nΠρόσεχε\, λοιπόν καλὰ\, μήπως κι ἐσύ κάτι\nπαρόμοιο πάθεις καθώς ζεῖς μέσ΄ στήν ἀκολασία. \nΤῆς Ἄγαρ τῆς παλιᾶς ἐκείνης ἔμοιασες\,\nψυχή μου\, τῆς Αἰγύπτιας.\nὙποτάχτηκε ἡ θέλησή σου\nκαὶ γέννησες\nνέο Ἰσμαήλ\, τὴν αὐθάδεια. \nΨυχή μου ἔμαθες ὅτι φάνηκε\,\nνὰ στηρίζεται στὴ γῆ\,  Τοῦ Ἰακὼβ ἡ σκάλα\,\nκαὶ νὰ φτάνει στὰ οὐράνια.\nΓιατὶ λοιπόν κι ἐσὺ δὲν ἀπόχτησες\nτὴν εὐσέβεια ὡς θεμέλιο ἀκλόνητο; \nΤόν Μελχισεδέκ\, τὸν ἱερέα τοῦ Θεοῦ\nκαὶ βασιλιά συχγρόνως\, τὸν τύπο τοῦ Χριστοῦ\,\nποὺ ᾿ζησε ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους\, ἀποκομμένος\nἀπ᾿ τὴ ζωὴ τοῦ κόσμου\,  αὐτή τή ζωή\nπρέπει κι ἐσύ ψυχή νὰ μιμηθεῖς καί νά ζεῖς. \nΨυχή μου\, πρόσεξε μὴ γίνεις ἄγαλμα ἀπὸ ἁλάτι\,\nγυρνώντας νὰ κοιτάξεις πίσω.\nΤὸ φοβερὸ παράδειγμα τῶν Σοδόμων\nἂς σὲ φοβίζει.\nΓι᾿ αὐτὸ τρέξε ψηλὰ στὴ Σηγὼρ γιὰ νὰ σωθεῖς. \nὍπως ὁ Λώτ\, ψυχή μου\, ἀπόφευγε\nτὴ φοβερὴ φωτιὰ τῆς ἁμαρτίας!\nΦύγε μακριὰ ἀπ᾿ τὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα!\nἈπόφευγε τὴ φλόγα ποὺ ἀνάβει\nκάθε ἁμαρτωλὴ ὄρεξη. \nἘλέησέ με Κύριε!\nΣοῦ φωνάζω δυνατὰ: Ἐλέησέ με\,\nὅταν θὰ ἔρθεις μὲ τοὺς ἀγγέλους Σου\nγιὰ ν᾿ ἀνταποδώσεις σ’ ὅλους\nστοὺς ἀνθρώπους σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα τους. \nΤὴ δέηση κείνων ποὺ Σὲ ὑμνοῦν\,\nΚύριε\, μὴν περιφρονήσεις!\nΝὰ φανεῖς σπλαχνικός\, Φιλάνθρωπε!\nΔῶσε τὴν ἄφεση σ᾿ ὅσους μὲ πίστη τὴ ζητοῦν. \nΔόξα ἀνήκει στὸν Πατέρα…\nΜονάδα ἁπλὴ καὶ ἄκτιστη·\nΦύση χωρὶς ἀρχή\,\nποὺ σὲ τρεῖς ὑποστάσεις ὑμνεῖσαι\,\nσῶσε ὅλους ἐμᾶς\,\nποὺ μὲ πίστη προσκυνοῦμε τὴ δύναμή Σου. \nΚαὶ τώρα… Θεοτοκίο.\nΤὸν Υἱὸ ποὺ γεννήθηκε ἄχρονα ἀπ᾿ τὸν Πατέρα\nἔφερες στὸν κόσμο μέσα στὸν χρόνο\,\nΘεογεννήτρια\, χωρὶς νὰ γνωρίσεις ἄνδρα.\nΦοβερὸ καὶ παράδοξο θαῦμα!\nἜμεινες Παρθένος καὶ συνάμα σάν μάνα θήλαζες! \nὨδὴ δ´. Εἱρμός. \nὉ Προφήτης καθώς ἄκουσε\, Κύριε\,\nτὸν ἐρχομό Σου φοβήθηκε γιατί ἔμαθε\nὅτι πρόκειται νὰ γεννηθεῖς ἀπ᾿ τὴν Παρθένο\nκαὶ νὰ ἀποκαλυφθεῖς στοὺς ἀνθρώπους. Κι ἔλεγε:\nΠώ πώ!  Ἄκουσα τήν φωνή Σου Κύριε καὶ φοβήθηκα!\nΔόξα ἀνήκει στὴ δύναμή Σου\, Κύριε! \nΜὴν παραβλέψεις τὰ δικά Σου ἔργα! δίκαιε Κριτὴ\nἜτσι κι ἐμένα τὸ πλάσμα Σου\, \, μὴ κάνεις πώς δέν μέ βλέπεις!\nΔιότι ἐγώ ἄν καί μέ τή θέλησή μου ἁμάρτησα ὡς ἄνθρωπος\,\nκαί μάλιστα πιό πολύ ἀπὸ κάθε ἄλλον ἄνθρωπο!\nΣὺ Ὅμως Φιλάνθρωπε\, ὡς Κύριος πάντων ἔχεις τὴν ἐξουσία\nνὰ συγχωρεῖς τά ἁμαρτήματα. \nΨυχή μου\, ζυγώνει τὸ τέλος τῆς ζωῆς σου!\nΖυγώνει\, κι ὅμως δὲν νοιάζεσαι; Δὲν ἑτοιμάζεσαι!\nὉ καιρὸς λιγοστεύει! Σήκω ἀπάνω!\nἜφθασε\, ἔξω ἀπό τήν πόρτα σου εἶναι\, ὁ Κριτὴς!\nΣὰν ὄνειρο\, σὰν λουλούδι τρέχει ὁ χρόνος τῆς ζωῆς!\nΔέν τό βλέπουμε; Γιατί τάχα μάταια τώρα ταραζόμαστε; \nΨυχή μου\, ἔλα στὰ λογικά σου!\nΣτοχάσου τὶς πράξεις ποὺ ᾿κανες.\nΦέρτες στὰ μάτια σου μπροστὰ\nκι ἄσε νά πέσουν ὡς σταγόνες τά δάκρυά σου.\nἜλα διηγήσου μέ θάρος στόν Χριστὸ\nτὶς πράξεις καὶ τοὺς λογισμοὺς σου γιὰ νὰ δικαιωθεῖς! \nΣαὐτήν μου τήν ζωή\, Σωτήρα μου\, δὲν ὑπάρχει\nἁμάρτημα οὔτε πράξη οὔτε κακία\,\nποὺ ἐγώ νὰ μὴν τὴν ἔκανα!\nΝαί τά διέπραξα καί μέ τή σκέψη μου καί μέ τά λόγια μου\nκαὶ μὲ τὴ θέλησή μου\, ἀλλά καὶ μὲ τὰ ἔργα μου ἁμάρτησα\,\nκαί μάλιστα ὅσο κανεὶς ἄλλος ποτέ! \nΓι᾿ αὐτὸ καὶ κατακρίθηκα!\nΓι᾿ αὐτὸ ὁ ταλαίπωρος ἐγὼ καταδικάστηκα\nἀπ᾿ τὴ συνείδησή μου\, ἀπ᾿ τὴν ὁποία\nτίποτε στὸν κόσμο δὲν ὑπάρχει πιὸ βασανιστικό.\nΛυτρωτή μου καὶ Κριτὴ καὶ γνώστη τῆς ζωῆς μου\,\nλυπήσου καὶ γλύτωσέ με καὶ σῶσε με τὸν δοῦλο Σου. \nἩ σκάλα\, ψυχή μου\,\, ποὺ εἶδε παλαιά\,\nὁ μεγάλος Πατριάρχης Ἰακώβ\, φανερώνει\nτὴν ἀνηφόρα ποὺ ἔχει ἡ ἀρετὴ στὴν πράξη\nκαὶ συμβολίζει τὸ ὕψος\, στὸ ὁποῖο ὁδηγεῖ ἡ γνώση.\nἊν θέλεις\, λοιπόν\, νὰ ζεῖς μὲ πράξη καὶ γνώση καὶ\nθεωρία\,φρόντισε νὰ γίνεις καινούργιος ἄνθρωπος. \nὉ Πατριάρχης\, ἀγάπησε τήν φτώχια γι’ αὐτό καί ὑπέμεινε\nκαρτερικά τὸν καύσωνα τῆς ἡμέρας\, ἀλλά\nκαὶ τῆς νύχτας τὴν παγωνιὰ ὑπέφερε\,\nκαί καθημερινά ἐπινοοῦσε διάφορα τεχνάσματα\,\nβόσκοντας\, παλεύοντας\, δουλεύοντας\,\nγιὰ νὰ μπορέσει νὰ πάρει καὶ τὶς δυὸ γυναῖκες. \nὍμως γιὰ μένα οἱ δυὸ γυναῖκες συμβολίζουν\nτὴν πράξη καὶ τὴ γνώση ποὺ ἀποκτιέται μὲ θεωρία.\nΚαί ἡ Λεία\, σὰν πολύτεκνη\, συμβολίζει τὴν πράξη.\nΚι ἡ Ραχήλ τὴ γνώση\, γιατί κουράσθηκε πολύ γι΄αὐτήν\,\nδιότι  χωρὶς κόπους οὔτε ἡ πράξη οὔτε κι ἡ θεωρία\nκατακτιουνται  ψυχή μου\,. \nΜένε ἄγρυπνη\, ψυχή μου! καί ὅπως ὁ μεγάλος\nΠατριάρχης\, προσπάθησε νά ἀριστεύσεις στούς\nἀγῶνες σου γιὰ ν᾿ ἀποχτήσεις τήν πράξη καί τήν γνώση.\nΓιὰ νὰ γενεῖς νοῦς ποὺ βλέπει τὸν Θεό.\nΝὰ μπεῖς στὸν ἄδυτο γνόφο μὲ τἠ θεωρία τοῦ νοῦ\nκι ἔτσι νὰ γίνεις μεγαλέμπορος τῶν ἀρετῶν. \nὉ μεγάλος Πατριάρχης Ἰακὼβ μὲ τὸ νὰ γεννήσει\nτοὺς δώδεκα Πατριάρχες\, οὐσιαστικά\nστήριξε μυστικὰ\, μιά σκάλα γιὰ σένα\,\nψυχή μου\, γιὰ ν᾿ ἀνεβαίνεις στὴν πρακτικὴ ἀρετή·\nἩ πνευματική αὐτή σκάλα ἔχει γιὰ σκαλοπάτια τίς ἀρετές\nτῶν παιδιῶν τοῦ Πατριάρχου\, καί τά πατήματα\nτῆς σκάλας ὡς ἀφορμή γιά ἀνάβαση\, πρός τήν\nὁποία πολὺ σοφὰ προτρέπει. \nΤὸν τόσο μισητό Ἠσαῦ\, ζήλεψες ψυχή μου\,\nκαί πρόσφερες σ᾿ αὐτὸν ποὺ σ’ ἅρπαξε ἀπό τήν πτέρνα\nτῆς πρώτης ὀμορφιᾶς τά πρωτοτόκια.\nΚι ἔτσι ξεπέφτοντας στερήθηκες τὴν πατρικὴ εὐλογία.\nΔυὸ φορές\, ἄθλια ψυχή μου\, ξεγελάστηκες\,\nστὴν πράξη καὶ στήν Θεωρία\nΓι᾿ αὐτὸ σπεῦσε τώρα καί μετανόησε. \n  \nὉ Ἠσαῦ ὀνομάστηκε Ἐδὼμ\nγιὰ τὴν ἀνήθική του προσκόλληση στὶς γυναῖκες.\nἉκόμη μέ τό νά φλέγεται συνεχῶς ἀπ᾿ τὴ σαρκικὴ\nἐπιθυμία λερώνει τήν ψυχή του ἀπό τὶς ἡδονὲς\nΓι’ αὐτό καί ὀνομάστηκε Ἐδώμ\, ποὺ σημαίνει πύρωση\nψυχῆς ποὺ ρέπει πρὸς τὴν ἁμαρτία. \nἊκουσες\, ψυχή μου\, ὅτι δικαιώθηκε ὁ Ἰώβ\nποὺ ᾿χε καταντήσει νὰ κάθεται στὴν κοπριὰ\nἐπάνω\, κι ὅμως δὲν ζήλεψες τὴν ἀνδρεία του.\nΔὲν ἔμεινες σταθερός κι ἀκλόνητος γιά ὅλα ὅσα\nἔμαθες καὶ γνώρισες καὶ δοκιμάστηκες. Ἀντίθετα\,\nτά παράτησες γιατί δέν εἶχες ὑπομονή. \nἘκεῖνος ποὺ πρίν καθότανε σὲ θρόνο\, τώρα γυμνὸς\nκαὶ καταπληγωμένος κάθεται πάνω στὴν κοπριὰ!\nἘκεῖνος ποὺ ᾿χε πολλὰ παιδιὰ καὶ τ᾿ ὄνομά του ἦταν\nμεγάλο\,ἔμεινε ξαφνικὰ χωρὶς παιδιὰ καὶ σπίτι!\nΝομίζοντας ὅτι εἶναι παλάτι ἡ κοπριὰ πού κάθεται\nκαὶ οἱ πληγές του μαργαριτάρια. \nἌνθρωπος μὲ ἀρχοντιά βασιλικὴ\,\nντυμένος μέ στέμμα καὶ πορφύρα·\nἄνθρωπος πλούσιος καὶ δίκαιος\, γεμάτος\nἀγαθὰ καὶ πλῆθος μέ κοπάδια\, ξαφνικὰ\nφτώχυνε χάνοντας τὰ πλούτη\, τὴ δόξα τὴ βασιλεία\nκι ἀκόμη κι αὐτά τὰ μαλλιά τῆς κεφαλῆς του. \nἊν\, λοιπόν\, ἐκεῖνος ποὺ ἦταν τόσο δίκαιος\nκι ἀπ’  ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὁ πιὸ ἄμεμπτος\, τελικά\nδὲν ξέφυγε τὶς παγίδες καὶ τοὺς λάκκους τοῦ\nδιαβόλου· σύ\, ταλαίπωρη ψυχή\, ποὺ ἀγαπᾶς\nτὴν ἁμαρτία\, τί θὰ κάνεις\,  ἂν σοῦ συμβεῖ\nἀπρόσμενα κάποια συμφορά; \nὉλόκληρο τὸ σῶμα μου τό καταλέρωσα! κι αὐτό\nτό πνεῦμα μου τό κατασπίλωσα! Ὁλόκληρος πληγώθηκα!\nἈλλὰ σὰν γιατρός\, Χριστέ μου\, καὶ τὰ δυὸ μὲ τὴ\nμετάνοια γιάτρεψὲ τα. Ἔλα νά με λούσεις ὁλόκληρο.\nΚαθάρισέ με! Πλύνε με! καί κάνε με\nΣωτήρα μου\, πιὸ καθαρό κι ἀπό τὸ χιόνι\,! \nΜέ τή σταύρωσή Σου\, Λόγε τοῦ Θεοῦ\,\nπρόσφερες σέ ὅλους μας τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Σου\,\nΤὸ Σῶμα Σου γιὰ νὰ μὲ ἀναπλάσεις.\nΚαί τὸ Αἷμα Σου γιὰ νὰ μὲ ξεπλύνεις.\nἈλλά καὶ τὸ πνεῦμα Σου παρέδωσες\, Χριστέ\,\nγιὰ νὰ μὲ ὁδηγήσεις στὸν Πατέρα Σου. \nΣτὸ κέντρο τῆς γῆς\, τὴν Ἱερουσαλήμ\, Σύ\, ὁ Κτίστης\,\nἐπεξεργάσθηκες τὴ σωτηρία μου γιά νά σωθοῦμε.\nἙκούσια σταυρώθηκες πάνω στὸ ξύλο! κι ἔτσι\nἡ Ἐδέμ\, ποὺ ᾿ταν κλεισμένη\, ἀνοίχτηκε.\nΚαί τώρα τὰ οὐράνια\, τὰ ἐπίγεια\, ἡ κτίση\, ὅλα τὰ ἔθνη\nπού σώθηκαν Σὲ προσκυνοῦν καί Σέ δοξάζουν. \nἊς μοῦ γίνει κολυμβήθρα καί δροσερό\nποτό τὸ αἷμα ποὺ ξεπήδησε ἀπ᾿ τὴν πλευρά Σου\nκαὶ ἔγινε πηγὴ τοῦ νεροῦ ποὺ χαρίζει  τή συγνώμη\nΓιὰ νὰ καθαρίζομαι κι ἀπ᾿ τὰ δυό\,.\nκι ἀπ’ τό χρῖσμα κι ἀπ’ τό ποτό καθώς\nθά χρίομαι καὶ θά πίνω Λόγε τοῦ Θεοῦ\,\nτὰ ζωηφόρα Σου λόγια. \nΕἶμαι γυμνὸς γιὰ νὰ εἰσέλθω στὸν νυμφώνα!\nΕἶμαι γυμνὸς γιὰ νὰ περάσω στὸν γάμο καὶ τὸ δεῖπνο!\nΤὸ λυχνάρι μου σβήστηκε μιὰ καὶ δὲν εἶχε λάδι.\nἜκλεισε ὁ θάλαμος ὁ νυφικὸς τὴν ὥρα ποὺ κοιμόμουν!\nΤὸ δεῖπνο τέλειωσε. Κι ἐμένα\, ἀφοῦ μοῦ δέσανε\nχέρια καὶ πόδια\, μὲ πέταξαν ἔξω. \nΜιά μεγάλη πηγή ἀπόχτησε ἡ Ἐκκλησία\nτὴ ζωηφόρα Σου πλευρά\,\nἀπ᾿ τὴν ὁποία ξεπήδησε γιὰ μᾶς ἡ διπλή\nβύση τῆς ἀφέσεως καὶ τῆς γνώσεως\,\nεἰς τύπον καὶ τῶν δυὸ μαζί\, τῆς παλιᾶς καὶ τῆς νέας\, \,\nΔιαθήκης Σωτήρα μας. \nΕἶναι τόσο μικρός ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μου\nκι αὐτός γεμάτος κόπους καὶ ἔργα πονηρά.\nΓι᾿ αὐτὸ σὲ ὥρα μετανοίας πάρε με\nκαὶ σὲ κατάσταση ἐπιγνώσεως κάλεσέ με.\nΜὴν ἐπιτρέψεις νὰ γίνω θύμα καὶ τροφὴ τοῦ\nδιαβόλου. Σωτήρα\, Σὺ λυπήσου με. \nΕἶμαι ἀλαζόνας\nκαὶ στὴν καρδιὰ αὐθάδης χωρὶς κανένα λόγο.\nΜὴ μὲ καταδικάσεις μαζὶ μὲ τὸν Φαρισαῖο.\nΔῶσ᾿ μου τοῦ Τελώνη τὴν ταπείνωση\,\nμόνε Φιλάνθρωπε καὶ δίκαιε Κριτή\,\nκαὶ μαζὶ μ᾿ αὐτὸν ἀρίθμησέ με. \nἉμάρτησα καὶ πρόσβαλα μὲ πράξεις ἀτιμωτικὲς\nτὸ σκεῦος τοῦ σώματός μου. Τὸ γνωρίζω\, Εὔσπλαχνε.\nΓι᾿ αὐτὸ σὲ ὥρα μετανοίας πάρε με\nκαὶ σὲ κατάσταση ἐπιγνώσεως κάλεσέ με.\nΜὴν ἐπιτρέψεις νὰ γίνω κτῆμα καὶ τροφὴ τοῦ\nδιαβόλου \, Σωτήρα\, Σὺ λυπήσου με. \nἜκανα ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό μου εἴδωλο\,\nβλάπτοντας τὴν ψυχή μου μὲ τὰ πάθη\, Πολυέλεε.\nΓι᾿ αὐτὸ σὲ ὥρα μετανοίας πάρε με\nκαὶ σὲ κατάσταση ἐπιγνώσεως κάλεσέ με.\nΜὴν ἐπιτρέψεις νὰ γίνω κτῆμα καὶ τροφὴ τοῦ\nδιαβόλου \, Σωτήρα\, Σὺ λυπήσου με. \nΔὲν ἄκουσα ποὺ μοῦ μιλοῦσες\,\nδὲν ἔδωσα προσοχὴ στὴ Γραφή Σου\, Νομοθέτη.\nΓι᾿ αὐτὸ σὲ ὥρα μετανοίας πάρε με\nκαὶ σὲ κατάσταση ἐπιγνώσεως κάλεσέ με.\nΜὴν ἐπιτρέψεις νὰ γίνω κτῆμα καὶ τροφὴ τοῦ\nδιαβόλου \, Σωτήρα\, Σὺ λυπήσου με. \nΔόξα ἀνήκει στὸν Πατέρα…\nἈδιαίρετη στὴν οὐσία\nκι ἀσύγχυτη στὰ πρόσωπα\nΣὲ θεολογῶ τὴ μία καὶ Τριαδικὴ Θεότητα\,\nμὲ μία βασιλεία κι ἕναν θρόνο. Σοῦ φωνάζω δυνατὰ\nτὸ μεγάλο ἄσμα\, ποὺ στὰ ὕψιστα μέρη τ᾿ οὐρανοῦ\nψάλλεται τριαδικά. \n Καὶ τώρα… Θεοτοκίο.\nΚαὶ γεννᾶς καὶ μένεις παρθένος\nκαὶ μένεις παρθένος μέχρι τέλος τῆς ζωῆς σου.\nΑὐτὸς ποὺ γεννήθηκε\, ἀνακαινίζει τοὺς νόμους τῆς φύσεως.\nἩ κοιλιὰ γεννᾶ χωρὶς νὰ ἔχει τὰ φαινόμενα  τῆς λοχείας.\nΔιότι ὅταν θέλει ὁ Θεός\, ἡ τάξη τῶν φυσικῶν νόμων νικιέται.\nἈφοῦ Ἐκεῖνος εἶναι ἀφεντικό κάνει ὅσα θέλει. \nὨδὴ ε´. Εἱρμός. \nΠρίν ἀκόμη ξημερώσει ξυπνῶ\, Φιλάνθρωπε\,\nκαὶ Σέ παρακαλῶ: Φώτισέ με\nκαὶ καθοδήγησε κι ἐμένα\nγιά νά ἐφαρμόζω τίς ἐντολές Σου.\nΚι ἀκόμη δίδαξέ με\, Σωτήρα\, μου ὥστε κι ἐγώ\nνὰ μάθω καί νά ἐφαρμόζω τὸ θέλημά Σου. \nΜέσ’ στό σκοτάδι περνοῦσα πάντοτε τὴ ζωή μου.\nΓέμισε μέ σκοτάδι ἡ ζωή μου\nκαὶ μέσα σέ μιά βαθιὰ θολούρα\, πού τήν προκάλεσε\nἡ νύχτα τῆς ἁμαρτίας.\nἈλλὰ Σύ Σωτήρα μου\, βγάλε με ἀπό τά σκοτάδια\nκι ἀνάδειξέ με παιδί τῆς ἡμέρας. \nΤὸν Ρουβὶμ μιμήθηκα ἐγώ ὁ ταλαίπωρος.\nγιατί ἔζησα σύμφωνα μέ τήν παράνομη\nκαί ἁμαρτωλή ἐπιθυμία μου\nπηγαίνονταας κόντρα στὸν ὕψιστο Θεό.\nἘμόλυνα τόν ὕπνο μου γιατί κοιμήθηκα μέ ἀκόλαστους λογισμούς\,\nὅπως ἐκεῖνος ἐμόλυνε τοῦ πατέρα τὸ κρεβάτι. \nΧριστὲ βασιλιά\, ἐξομολογοῦμαι σὲ Σένα:\nἉμάρτησα! Ἁμάρτησα\nὅπως τ᾿ ἀδέρφια τοῦ Ἰωσήφ\,\nποὺ πούλησαν ἐκεῖνο τόν καιρό\nτό ὑποδειγματικό παιδί τῆς ἁγνότητας καὶ\nτῆς σωφροσύνης. \nἩ δίκαιη ψυχή  πουλήθηκε ἀπό τ᾿ ἀδέρφια του\,\nὉ γλυκήτατος Ἰωσήφ·\nπουλήθηκε ὡς σκλάβος\nπροεικονίζοντας τὸν Κύριο.\nὍμως ἐσύ\, ψυχή μου\, σκλαβώθηκες ὁλόκληρη\nἀπ’τά δικά σου πάθη. \nΤὸν δίκαιο Ἰωσὴφ\, νὰ μιμηθεῖς\,\nταλαίπωρη καί ἀκατάστατη ψυχή μου\,\nπού ἔχει μιά σκέψη γεμάτη σωφροσύνη.\nΠάψε ν᾿ ἁμαρτάνεις\,\nκαταπατώντας συνεχῶς τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ\nμὲ τὶς αἰσχρὲς σου ἐπιθυμίες. \nἌν καί κάποτε μέσα σ’ ἕνα λάκκο\,\nκατοίκησε ὁ Ἰωσήφ\, Δέσποτα Κύριε\,\nὅμως προτύπωσε ἔτσι τὴν ταφὴ\nκαὶ τὴν ἀνάστασή Σου.\nἘγὼ ὅμως τί ἀνάλογο\nθὰ μπορέσω κάποτε νὰ Σοῦ προσφέρω; \nΤοῦ Μωυσῆ τὸ καλάθι\, ψυχή μου\, ἄκουσες\nὅτι παλιὰ περιφερόταν πάνω\nστὰ νερὰ καὶ τὰ κύματα τοῦ ποταμοῦ\,\nσὰν νὰ ᾿τανε μέσα σὲ θάλαμο.\nἜτσι ξέφυγε τὴ σκληρὴ μεταχείριση\,\nποὺ ὅριζε ἡ ἀπόφαση τοῦ Φαραώ. \nἊν ἄκουσες\, ταλαίπωρη ψυχή\,\nὅτι κάποτε οἱ ἁμαρτίες ὡς ἄλλες μαῖες\nσκότωναν σὲ νηπιακὴ ἡλικία\nτό ἀνδρεῖο φρόνημα τῆς σωφροσύκνης\,\nτώρα φυσικά\, ὅπως ὁ μεγάλος Μωυσῆς\,\nθά ἀγαπήσεις ὡς δικό σου παιδί τὴ σοφία. \nΧτυπώντας\, ταλαίπωρη ψυχή\,\nτὸ φιλόκοσμο φρόνημα\, δὲν τό σκότωσες\nὅπως ὁ μεγάλος Μωυσῆς τὸν Αἰγύπτιο.\nΚαί τώρα λέγε\, λοιπόν\, πῶς θὰ μπορέσεις\nνὰ φτάσεις στὴν ἀπάθεια τοῦ κόσμου\nμόνο μὲ τὴ μετάνοια; \nΤὶς ἐρήμους εἶχε γιὰ κατοικία ὁ μεγάλος Μωυσῆς.\nἘμπρός\, λοιπόν\, μιμήσου κι ἐσύ ψυχή μου\nτὸν τρόπο τῆς ζωῆς του\,\nγιὰ ν᾿ ἀξιωθεῖς νὰ δεῖς\,\nὅπως ἐκεῖνος\,\nτὴ θεωρία τοῦ Θεοῦ\, πού φανερώθηκε στὴ βάτο. \nΨυχή μου\, σάν τὸ ραβδὶ τοῦ Μωυσῆ\nνὰ μοιάσεις\, ποὺ χτύπησε\nτὴ θάλασσα μέ τόν τύπο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ\nκαὶ τὴν ἔκανε ξηρά. Ἔτσι κι ἐσύ\,\nσηκώνοντας τόν Σταυρό σου θὰ μπορέσεις\nμεγάλα θαύματα νὰ κάνεις. \nὉ Ἀαρὼν πρόσφερε στὸν Θεὸ τὴν ἄμωμη\nκαὶ καθαρὴ θυσία του.\nἈλλὰ ὁ Ὀφνεὶ κι ὁ Φινεές\,\nψυχή μου\, πρόσφεραν πρὸς τὸν Θεὸ\,\nὅπως καὶ σύ\, ψυχή μου παράξενη\nκαὶ ἀκάθαρτη ζωή. \nὍπως ὁ Ἰαννὴς καὶ ὁ Ἰαμβρὴς\nστὴ συμβουλή τους πρὸς τὸν κακὸ Φαραώ\,\nἔτσι κι ἐγὼ ἔγινα\, Δέσποτα\, βαρὺς\nστὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα\nκαὶ ὁ νοῦς μου βυθίστηκε.\nΓι᾿ αὐτὸ βοήθησέ με. \nἜσυρα ὁ δυστυχὴς τὸν νοῦ μου μὲς στὴ λάσπη!\nΣὲ ἱκετεύω\, Δέσποτα:\nΠλύνε με μὲ τὸ λουτρὸ τῶν δακρύων μου\nκαὶ κάνε τὴ στολὴ τῆς σάρκας μου\nλευκὴ σὰν τὸ χιόνι. \nΣωτήρα μου\, ἂν ἐξετάσω τὰ ἔργα μου\,\nβλέπω τὸν ἑαυτό μου\nνὰ ᾿χει ξεπεράσει στὶς ἁμαρτίες\nὅλους τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους\,\nγιατὶ ἀγάπησα τήν ἁμαρτία\nκαὶ ὄχι γιατί δέν ἤξερα. \nΛυπήσου! Λυπήσου\, Κύριε\, τὸ πλάσμα Σου!\nἉμάρτησα! Συγχώρεσέ με\,\nγιατὶ Σὺ εἶσαι ὁ μόνος\nκι ἀπολύτως καθαρὸς\nκαὶ κανένας ἄλλος ἐκτὸς ἀπὸ Σένα\nδὲν ὑπάρχει χωρὶς βρωμιά. \nΓιὰ χάρη μου\, ἄν καί ἤσουν Θεός\,\nπῆρες τὴ μορφή μου. Ἔκανες θαύματα.\nΓιάτρεψες λεπροὺς\nκαὶ στήριξες τούς παραλύτους.\nΚαὶ τὸ αἷμα τῆς Αἱμορροούσας\, Σωτήρα μου\, σταμάτησες\,\nσάν/ ἀκούμπησε τὴν ἄκρη τοῦ ἐνδύματός Σου. \nΤὴν Αἱμορροούσα γυναίκα μιμήσου\, ἄθλια ψυχή.\nΤρέξε καὶ πιάσε\nτὸ ἄκρο τοῦ ρούχου τοῦ Χριστοῦ\nγιὰ νὰ λυτρωθεῖς ἀπ᾿ τὰ πάθη\nκαὶ ν᾿ ἀκούσεις ἀπ᾿ τὰ χείλη Του:\nἩ πίστη σου σὲ ἔσωσε! \nΤὴν συγκύπτουσα νὰ μιμηθεῖς\, ψυχὴ μου\nἜλα κοντά\, πέσε\nστὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ\,\nγιὰ νὰ σὲ σηκώσει πάνω\,\nκαὶ νὰ περπατήσεις σωστὰ\nτά μονοπάτια τοῦ Κυρίου. \nΑφοῦ εἶσαι ἕνα βαθὺ πηγάδι\, Δέσποτα.\nἈνάβλυσέ μου νάματα\nἀπ᾿ τὶς ἄχραντες Σου φλέβες\,\nὥστε πίνοντας\, ὅπως ἡ Σαμαρείτιδα\,\nποτὲ νὰ μὴ διψάσω\, διότι\nΣὺ ἀναβλύζεις τὸ νερὸ τῆς αἰώνιας ζωῆς. \nΚολυμβήθρα τοῦ Σιλωὰμ ἂς γίνουν τὰ δάκρυά μου\,\nΔέσποτα Κύριε\, γιὰ νὰ πλύνω κι ἐγὼ\nτὰ μάτια τῆς ψυχῆς μου\nκαὶ ἔτσι νὰ μπορέσω νὰ δῶ νοερὰ\nΣένα\, τὸ φῶς τὸ προαιώνιο. \nΔόξα ἀνήκει στὸν Πατέρα...\nΣένα\, Τριάδα\, δοξάζουμε τὸν ἕνα Θεό.\nἍγιος\, Ἅγιος\, Ἅγιος εἶσαι ὁ Πατέρας\,\nὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα·\nἁπλὴ οὐσία\, Μονάδα\,\nποὺ πάντοτε Τὴν προσκυνοῦμε. \nΚαὶ τώρα… Θεοτοκίο.\nἈπὸ σένα Μητροπάρθενε ντύθηκε τὸ σῶμα μου\,\nὁ Θεός ἀπὸ σένα ποὺ δὲ γνώρισες τή\nφθορὰ τῆς παρθενίας καὶ δὲν ἔλαβες πείρα ἀνδρός\,\nἈπὸ σένα πού εἶσαι καί μητέρα καὶ παρθένος\,\nΑὑτός ποὺ δημιούργησε τοὺς αἰῶνες\nκι ἕνωσε μέ τὸν ἑαυτό Του\nτὴ φύση τῶν ἀνθρώπων. \nὨδὴ στ´. Εἱρμός. \nΜὲ ὅλη τὴν καρδιά μου φώναξα δυνατὰ\nπρὸς τὸν σπλαχνικὸ Θεὸ\nἀπ᾿ τὰ κατώτατα μέρη τοῦ Ἅδη\nκαὶ μ᾿ ἄκουσε.\nΚι ἔσωσε τὴ ζωή μου ἀνεβάζοντάς την\nἀπ᾿ τὴν ἄβυσσο τῆς καταστροφῆς. \nΣωτήρα μου\, Σοῦ προσφέρω μὲ εἰλικρίνεια\nτὰ δάκρυα τῶν ματιῶν μου\nκαὶ τοὺς στεναγμοὺς ἀπ᾿ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς\,\nκι ἔγινα μιά καρδιά πού φωνάζει δυνατὰ:\nἉμάρτησα μπροστὰ στὰ μάτια Σου!\nΣυγχώρεσέ με\, Κύριε! \nΨυχή μου\, ἔφυγες μακριά ἀπό τὸν Κύριό σου\,\nὅπως ὁ Δαθὰν κι ὁ Ἀβειρών.\nἈλλά φώναξε δυνατὰ καί μ’ ὅλη σου  τὴν καρδιά\n«λυπήσου με Κύριε»\,\nΝαί φώναξε δυνατά γιὰ νὰ μὴν ἀνοίξει ἡ γῆ\nκαὶ σὲ καταπιεῖ. \nἘπαναστάτησες ψυχή μου σάν τό δαμάλι\nκαὶ ἔμοιασες πρὸς τὸν Ἐφραίμ!\nὍμως ἐλευθέρωσε τὴ ζωή σου\nσάν τὸ ζαρκάδι ἀπ᾿ τὶς παγίδες\,\nκαί φευγε πετῶντας ψηλά μέ τά φτερά τῆς πράξεως\,\nτῆς νοερῆς ἐργασίας καὶ τῆς θεωρίας. \nΤὸ χέρι τοῦ Μωυσῆ\, ψυχή μου\, θὰ μᾶς δώσει\nτήν βεβαιώσει ὅτι μπορεῖ ὁ Θεὸς\nνὰ πλύνει καὶ νὰ καθαρίσει τήν ζωή μας\nπού εἶναι γεμάτη ἀπ’ τίς πληγές τῆς ἁμαρτίας.\nΓι’ αὐτό καὶ σύ\, μήν ἀπογοητευτεῖς\nἄν γέμισες άπό τῆς ἁμαρτίας τίς πληγές. \nΤὰ κύματα\, Σωτήρα\, τῶν ἁμαρτημάτων μου\,\nὅπως στὴν θάλασσα  τήν Ἐρυθρὰ\,\nξαναγύρισαν….\nκαὶ ξαφνικὰ μὲ σκέπασαν ἐξ ὁλοκλήρου\,\nὅπως τοὺς Αἰγυπτίους τότε\nκαὶ τοὺς ἡγήτορές τους. \nἈχάριστη διάθεση\, ἀπόχτησες\, ψυχή μου\,\nὅπως παλιὰ ὁ Ἰσραήλ.\nΔιότι ἐσύ ἀντί γιά τὸ θεῖο μάννα\,\nπροτίμησες μέ παράλογο τρόπο\nτὴ φιλήδονη λαιμαργία\nτῶν αἰσχρῶν παθῶν. \nἈντὶ τῆς ἐπουράνιας τροφῆς\nπροτίμησες\, ψυχή μου\,\nτὰ χοιρινὰ κρέατα καὶ τὰ καζάνια\nκαὶ τὶς τροφὲς τῆς Αἰγύπτου\,\nὅπως ὁ ἀχάριστος λαὸς\nπαλιὰ μέσα στὴν ἔρημο. \nἈντὶ τῆς φλέβας ποὺ βγαίνει ἀπ᾿ τὴν πέτρα\,\nἀπ᾿ ὅπου ξεχύνεται\nὁ ποταμὸς τῆς σοφίας\nκαὶ οἱ κρουνοὶ τῆς θεολογίας\,\nἐσύ\, ψυχή\, προτίμησες τοὺς σκοτεινοὺς λογισμούς\,\nὅπως οἱ Χαναναῖοι τὰ φρέατα τῆς ἁμαρτίας. \nὍταν ὁ δοῦλος Σου Μωυσῆς χτύπησε\nμὲ τὸ ραβδὶ τὴν πέτρα\,\nπροεικόνιζε\nτὴ ζωοποιὸ πλευρά Σου\,\nἀπ᾿ τὴν ὁποία ὅλοι ἐμεῖς\, Σωτήρα μου\,\nἀντλοῦμε τὸ πιοτὸ τῆς αἰώνιας ζωῆς. \nΨυχή μου\, ψάξε! Κατασκόπευσε\,\nὅπως ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ\,\nποιά εἶναι ἡ γῆ\nποὺ κληρονόμησες.\nΚαὶ κατοίκησε\nσ᾿ αὐτὴ μὲ εὐνομία. \nἘπάνω σήκω καὶ πολέμησε ἀμείλικτα\nτὰ πάθη τῆς σαρκός\,\nνικώντας πάντοτε\nτοὺς ἀπατηλοὺς λογισμούς\,\nὅπως ὁ Ἰησοῦς τὸν Ἀμαλὴκ\nκαὶ τοὺς Γαβαωνίτες. \nΠέρνα\, ψυχή μου\, τὴ ρέουσα φύση τοῦ χρόνου\,\nὅπως παλιὰ ἡ Κιβωτός\,\nκαί γίνε κατακτητής\nτῆς γῆς ἐκείνης\nτῆς ἐπαγγελίας. Ἐμπρός λοιπόν\nὁ Θεός τὸ διατάσσει! \nὍπως ἔσωσες τὸν Πέτρο ποὺ κραύγασε\nπρόφτασε\, Σωτήρα μου νά σώσεις καὶ μένα\,\nΣῶσε με ἀπ᾿ τὰ νύχια τοῦ διαβόλου\,\nἁπλώνοντας τὸ χέρι Σου\,\nκαὶ βγάλε με\nἀπ᾿ τὸν βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας. \nΔέσποτα! Δέσποτα Χριστέ μου\,\nΣὺ ᾿σαι τὸ γαλήνιο λιμάνι!\nΓι᾿ αὐτὸ πρόφτασε καὶ βγάλε με\nἀπ᾿ τὸν κατασκότεινο\nβυθὸ τῆς ἁμαρτίας\nκαὶ τῆς ἀπογνώσεως. \nἘγὼ εἶμαι\, Σωτήρα μου\, ἡ βασιλικὴ δραχμή\,\nποὺ ἔχασες παλιά.\nἌναψε λοιπόν γιὰ λυχνάρι\nτὸν Πρόδρομό Σου\, Λόγε·\nκαί ἀναζήτησέ με καὶ βρὲς ἐμένα\nπού εἶμαι δική Σου εἰκόνα. \nΔόξα ἀνήκει στὸν Πατέρα… \nΕἶμαι Τριάδα ἁπλή\, ἀδιαίρετη στὴν οὐσία\,\nἀλλὰ διαιρετὴ σὲ πρόσωπα.\nΣυνάμα εἶμαι καὶ Μονάδα\nστὴ φύση ἑνωμένη\, λέγει ὁ Πατέρας\,\nὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. \nΚαὶ τώρα… Θεοτοκίο.\nἩ μήτρα σου\, γιὰ χάρη μας\, τὸν Θεὸ γέννησε\nἴδιο στή μορφή μέ μᾶς. Γι’ αὐτό\, Θεοτόκε\,\nἘκεῖνον\,πού εἶναι Κτίστης τῶν πάντων\,\nνὰ Τόν παρακαλεῖς\, γιὰ νὰ δικαιωθοῦμε\nμὲ τὶς δικές Σου προσευχές. \nΚαί τώρα ἀγαπητέ μου κάνε ἕνα διάλειμμα\, ἄφησε γιά λίγο τήν ἔντονη μέριμνα αὐτῆς τῆς ζωῆς κι ἄς ἀπολαύσουμε βιώνοντας ἔστω καί γιά λίγο τό τόσο κατανυκτικό καί  ἀφυπνιστικό Κοντάκιο\, ἕνα τροπάριο γεμάτο μέ νοήματα πού ξυπνοῦν τήν κοιμισμένη ἀπό τήν ἁμαρτία ψυχή μας.Πού ἁρπάζουν τήν ψυχή ἀπό τήν προσκόλληση στά ἐφήμερα καί γήινα λές καί εἴμαστε στόν κόσμο αὐτό αθάνατοι κι αἰώνιοι κυρίαρχοι τῶν πάντων. \nΚοντάκιο αὐτόμελο. Ἦχος πλ. β´. \nΨυχή μου! Ψυχή μου!\nΣήκω ἐπάνω! Γιατί κοιμᾶσαι;\nΤὸ τέλος τῆς ζωῆς σου φτάνει\nκαὶ τότε θά σέ πιάσει ταραχή!\nΣύνελθε\, λοιπόν\, ξύπνα! Γιὰ νὰ σὲ λυπηθεῖ ὁ Χριστὸς\nκαὶ Θεός\,  ποὺ εἶναι πανταχοῦ παρὼν\nκαὶ τὰ πάντα πληρῶν. \nἮχος πλ. β´. \nΘυμήσου μας\, Κύριε\, στὴ Βασιλεία Σου.\nΘυμήσου μας\, Κύριε ὅταν ἔρθεις μὲ τὴ δόξα τῆς Βασιλείας σου. \nΤοῦ Παραδείσου πρῶτο πολίτη\, Χριστέ μου\, ἔκανες\nτὸν ληστή\, ὅταν ἐπάνω στὸν σταυρὸ\nΣοῦ φώναξε τὸ «μνήσθητί μου».\nἘκείνου τὴ μετάνοια\nκάνε ν᾿ ἀποχτήσω κι ἐγὼ ὁ ἀνάξιος. \nΜακάριοι εἶναι κεῖνοι ποὺ ἔχουν ταπεινὸ φρόνημα\,\nδιότι σ᾿ αὐτοὺς ἀνήκει ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. \nἈκοῦς\, ψυχή μου\, ἀπ᾿ τὴ Γραφή\, ὅτι παλιὰ ὁ\nεἶδε μὲ τὰ μάτια του τὸν Θεὸ       [Μανωὲ\nκι ἀπόχτησε τὸν καρπὸ τῆς ὑποσχέσεως\nἀπὸ στείρα γυναίκα.\nΚείνου ἂς μιμηθοῦμε τὴν εὐσέβεια. \nΜακάριοι εἶναι κεῖνοι ποὺ πενθοῦν γιὰ τὶς ἁμαρτίες τους\,\nδιότι αὐτοὶ θὰ παρηγορηθοῦν ἀπ᾿ τὸν Θεό. \nΣτερήθηκες\, ψυχή\, τὴ δόξα τῶν ἔργων σου\,\nμὲ τὸ νὰ ζηλέψεις τὴ ραθυμία τοῦ Σαμψών.\nΠαρέδωσες στοὺς ἀλλοφύλους\nτὴ μακάρια ζωὴ τῆς σωφροσύνης\nκαὶ προτίμησες τὴ φιληδονία. \nΜακάριοι εἶναι οἱ πράοι\, διότι αὐτοὶ θὰ λάβουν\nὡς κληρονομιὰ τὴν ἄνω γῆ τῆς ἐπαγγελίας (= τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ). \nΚεῖνος ποὺ πρὶν μὲ τὸ σαγόνι τοῦ γαϊδάρου νίκησε\nτοὺς ἀλλοφύλους\, ἔγινε τώρα παρανάλωμα\nτοῦ πάθους τῆς ἀκολασίας.\nΓι᾿ αὐτό\, ψυχή μου\, σὺ ἀπέφυγε\nτὴ μίμηση\, τὴν πράξη καὶ τὴ χαύνωση. \nΜακάριοι εἶναι κεῖνοι ποὺ ποθοῦν τὴ δικαιοσύνη τόσο βαθιά\,\nὅσο κεῖνοι ποὺ ζητᾶνε τροφὴ καὶ διψᾶνε γιὰ νερό\,\nδιότι ὁ Θεὸς θὰ ἱκανοποιήσει ἀπόλυτα τὸν πόθο τους. \nὉ Βαρὰκ καὶ ὁ Ἰεφθάε\, οἱ ἡγέτες τοῦ στρατοῦ\,\nκαὶ κοντὰ σ᾿ αὐτοὺς ἡ ἀτρόμητη Δεββώρα\nπροκρίθηκαν ἀρχηγοὶ τοῦ Ἰσραήλ.\nΜ᾿ αὐτῶν τ᾿ ἀνδραγαθήματα\nἐνισχύσου\, ψυχή\, καὶ γίνε ἀρρενωπή. \nΜακάριοι εἶναι κεῖνοι ποὺ βοηθοῦν τὸν πλησίον τους\nστὴν ὥρα τῆς ἀνάγκης\, διότι αὐτοὶ θὰ ἐλεηθοῦν ἀπ᾿ τὸν Θεό. \nΓιὰ τὴν ἀνδρεία τῆς Ἰαήλ\, ψυχή μου\, ἔμαθες\,\nποὺ παλιὰ κάρφωσε τὸν Σισάρα μὲ τὸν πάσσαλο\nκαὶ πέτυχε τὴ σωτηρία τοῦ λαοῦ.           [στὴ γῆ\nἈκοῦς γιὰ τὸν πάσσαλο\,\nμὲ τὸν ὁποῖο συμβολίζεται ὁ σταυρός. \nΜακάριοι εἶναι κεῖνοι ποὺ ἔχουν τὴν καρδιά τους καθαρὴ\n(ἀπὸ ἁμαρτωλὰ πάθη)\, διότι αὐτοὶ θὰ (ἀξιωθοῦν νὰ) δοῦν τὸν Θεό. \nΘυσίασε\, ψυχή μου\, θυσία ἀξιέπαινη.\nΓιὰ θυγατέρα πρόσφερε τὴν πράξη\,\nθυσία καθαρότερη ἀπ᾿ τοῦ Ἰεφθάε\,\nκαὶ σφάξε γιὰ σφάγιο πρὸς τὸν Κύριό σου\nτὰ πάθη τῆς σάρκας. \nΜακάριοι εἶναι κεῖνοι ποὺ εἰρηνεύουν τοὺς ἀνθρώπους μεταξύ τους\nκαὶ μὲ τὸν Θεό\, διότι αὐτοὶ θὰ ὀνομαστοῦν ἀπ᾿ τὸν Θεὸ παιδιά Του. \nΦέρε στὸν νοῦ σου\, ψυχή μου\, τὸ ποκάρι τοῦ Γεδεών.\nΔέξου τὴ δροσιὰ ποὺ ἔρχεται ἀπ᾿ τὸν οὐρανὸ\nκαὶ σκύψε\, ὅπως ὁ σκύλος\, καὶ πιὲς\nτὸ νάμα τοῦ νόμου ποὺ ξεπήδησε\nμὲ τὴν ἀπόθλιψη τοῦ γράμματός του. \nΜακάριοι εἶναι κεῖνοι ποὺ δοκίμασαν διωγμοὺς ἐξαιτίας τῆς εὐσέβειας\nκαὶ τῆς ἀρετῆς\, διότι σ᾿ αὐτοὺς ἀνήκει ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. \nΤοῦ ἱερέα Ἠλεὶ τὴν καταδίκη\nἐπέσυρες\, ψυχή μου\, μὲ τὸ ν᾿ ἀνεχτεῖς\nἀπὸ ἔλλειψη φρονήσεως νὰ ἐνεργοῦν\nτὰ παράνομα πάθη μέσα σου\,\nὅπως ἐκεῖνος τὰ παιδιά του. \nΜακάριοι εἶστε\, ὅταν ἐξαιτίας μου οἱ ἄνθρωποι σᾶς χλευάσουν καὶ σᾶς\nδιώξουν καὶ σᾶς κατηγορήσουν λέγοντας κάθε εἴδους ψέματα ἐναντίον σας. \nὉ Λευίτης στὸ βιβλίο τῶν Κριτῶν\nκομμάτιασε\, ψυχή μου\, τὴ γυναίκα του\nμὲ ἐπιμέλεια στὶς δώδεκα φυλές\,\nγιὰ νὰ φανερώσει σ᾿ ὅλους τὴν αἰσχρὴ\nκαὶ παράνομη πράξη\, ποὺ διέπραξε ὁ Βενιαμίν. \nΝὰ χαίρεστε καὶ νὰ σκιρτᾶτε ἀπὸ ἀγαλλίαση (ὅταν οἱ ἄνθρωποι σᾶς διώξουν\nἐξαιτίας μου)\, διότι ἡ ἀνταμοιβή σας στὴν οὐράνια Βασιλεία θὰ εἶναι μεγάλη. \nἩ Ἄννα ποὺ ἀγάπησε τὴ σωφροσύνη\,\nὅταν προσευχόταν\nκινοῦσε τὰ χείλη της γιὰ νὰ ὑμνήσει τὸν Θεό.\nΦωνὴ ὅμως ἀπ᾿ τὸ στόμα της δὲν ἔβγαινε.\nἜτσι\, στείρα ὄντας\,\nγέννησε γιὸ τῆς προσευχῆς ἀντάξιο. \nΘυμήσου μας\, Κύριε\, ὅταν ἔρθεις μὲ τὴ δόξα τῆς Βασιλείας Σου. \nΜεταξὺ τῶν Κριτῶν κατατάχτηκε ὁ γόνος τῆς\nὁ μεγάλος Σαμουήλ\, ποὺ ἀνατράφηκε [Ἄννας\,\nστὴν Ἀρμαθὲμ μέσα στὸν οἶκο τοῦ Κυρίου.\nΑὐτὸν προσπάθησε νὰ μιμηθεῖς\, ψυχή μου\,\nκαὶ κρίνε τὰ ἔργα σου συγκρίνοντὰς τα μὲ τὰ ἔργα           [τῶν ἄλλων. \nΘυμήσου μας\, Δέσποτα\, ὅταν ἔρθεις μὲ τὴ δόξα τῆς Βασιλείας Σου. \nὉ Δαβὶδ ποὺ ἐκλέχτηκε βασιλιάς\,\nχρίστηκε βασιλικὰ μὲ τὸ κέρατο\nτοῦ θείου μύρου. Καὶ σὺ λοιπόν\, ψυχή μου\,\nἂν ποθεῖς τὴν οὐράνια Βασιλεία\,\nχρίσου\, ἀντὶ γιὰ μύρο μὲ τὰ δάκρυα. \nΘυμήσου μας\, Ἅγιε\, ὅταν ἔρθεις μὲ τὴ δόξα τῆς Βασιλείας Σου. \nἘλεήμονα\, ἐλέησε τὸ πλάσμα Σου!\nΣπλαχνίσου τῶν χεριῶν Σου τὸ δημιούργημα!\nΚαὶ λυπήσου ὅλους τοὺς ἁμαρτωλούς!\nΚαὶ μένα ποὺ περισσότερο ἀπ᾿ ὅλους\nπεριφρόνησα τὶς ἐντολές Σου. \nΔόξα ἀνήκει στὸν Πατέρα… \nἌναρχη τὴ γέννηση καὶ τὴν πρόοδο (ὁμολογώντας)\,\nπροσκυνῶ τὸν Πατέρα ποὺ γέννησε\,\nδοξάζω τὸν Υἱὸ ποὺ γεννήθηκε\nκαὶ ὑμνῶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο\,\nποὺ τὸ φῶς μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸ σκορπᾶ. \nΚαὶ τώρα… Θεοτοκίο. \nΠροσκυνοῦμε\, Θεογεννήτρια\, τὴ γέννα σου\,\n[ποὺ στάθηκε πάνω ἀπ᾿ τοὺς νόμους τῆς φύσεως\, χωρὶς νὰ\n[διαιροῦμε τὴ δόξα τῶν δυὸ φύσεων τοῦ βρέφους σου.\nΑὐτὸν ποὺ εἶναι ἕνα πρόσωπο\,\nΤὸν ὁμολογοῦμε μὲ δυὸ φύσεις. \nὨδὴ ζ´. Εἱρμός. \nἉμαρτήσαμε! Παρανομήσαμε!\nἈδικήσαμε μπροστὰ στὰ μάτια Σου!\nΔὲν τηρήσαμε πιστὰ\nκαὶ δὲν ἐκτελέσαμε\nτὶς ἐντολές Σου\, ποὺ μᾶς ἔδωσες.\nΣὺ ὅμως\, ὁ Θεὸς τῶν Πατέρων μας\,\nμὴ μᾶς παραδώσεις σὲ θάνατο κι ἀφανισμό. \nἉμάρτησα! Ἔσφαλα\nκαὶ ἀθέτησα τὴν ἐντολή Σου!\nΣτὴ ζωὴ πορεύτηκα ἀπὸ τὴ μιὰ στὴν ἄλλη ἁμαρτία\nκαὶ στὶς πληγές μου πρόσθεσα κι ἄλλα τραύματα.\nἈλλὰ Σύ\, ὁ Θεὸς τῶν Πατέρων μου\,\nσὰν σπλαχνικὸς ἐλέησέ με. \nΣὲ Σένα τὸν Κριτή μου ἐξαγόρευσα\nτῆς καρδιᾶς μου τ᾿ ἀπόκρυφα.\nΔὲς τὴν ταπείνωσή μου.\nΔὲς καὶ τὴ θλίψη μου\nκαὶ δῶσε τώρα προσοχὴ στὴν περίπτωσή μου.\nΚαὶ σύ\, ὁ Θεὸς τῶν Πατέρων μου\,\nσὰν σπλαχνικὸς ἐλέησέ με. \nὉ Σαούλ\, ψυχή μου\, ὅταν κάποτε\nἔχασε τὰ γαϊδούρια τοῦ πατέρα του\,\nἀντὶ γι᾿ αὐτὰ βρῆκε\nσυμπτωματικὰ τὸ βασιλικὸ ἀξίωμα\,\nστὸ ὁποῖο κι ἀνέβηκε.\nΠρόσεχε λοιπὸν καὶ σὺ μὴν ξεχαστεῖς\nκαὶ προτιμήσεις τὶς κτηνώδεις ὀρέξεις σου\nἀπ᾿ τὴ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ. \nὉ Δαβίδ\, ὁ πρόγονος τοῦ Χριστοῦ\, ψυχή μου\,\nδιπλὰ κάποτε ἁμάρτησε.\nΤοξεύτηκε ἀπ᾿ τὰ βέλη τῆς μοιχείας\nκαὶ νικήθηκε ἀπ᾿ τὸ δόρυ\nτῆς ποινῆς τοῦ φόνου.\nἈλλὰ σὺ ἔχεις ἁμαρτήματα βαρύτερα\,\nτὶς κακὲς ὁρμὲς ποὺ φωλιάζουν στὴν προαίρεσή σου. \nΠρόσθεσε κάποτε ὁ Δαβὶδ\nστὴ μιὰ ἁμαρτία κι ἄλλη.\nἘκτὸς ἀπ᾿ τὴ μοιχεία ἔκανε καὶ φόνο\,\nἀλλ᾿ ἀμέσως ἔδειξε καὶ τὴ μετάνοια διπλή.\nΣὺ ὅμως\,  ψυχή μου\, ἔκανες μεγαλύτερες ἁμαρτίες\,\nχωρὶς νὰ δείξεις στὸν Θεὸ μετάνοια. \nὉ Δαβὶδ τότε ὕψωσε\nσὰν ἄλλη εἰκόνα τὸν ὕμνο ποὺ συνέθεσε\,\nμὲ τὸν ὁποῖο ἐλέγχει τὴν πράξη\nποὺ ᾿κανε φωνάζοντας δυνατά: «Ἐλέησέ με».\nΣὲ Σένα μόνο ἁμάρτησα\, τὸν Θεὸ τῶν ὅλων.\nΣὺ ἀπ᾿ τὴν ἁμαρτία μου καθάρισέ με. \nὍταν μεταφερόταν ἡ κιβωτὸς\nπάνω στὸ ἅρμα καὶ τόλμησε ἐκεῖνος ὁ Ὀζά\,\nτὴ στιγμὴ ποὺ τὸ βόδι τὴν ταρακούνησε\,\nμόνο νὰ τὴν ἀγγίξει\,\nδοκίμασε τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ.\nἈλλὰ φεῦγε μακριά\, ψυχή μου\, ἀπ᾿ τὴν αὐθάδεια ἐ-\nκαὶ μὴν πάψεις νὰ σέβεσαι σωστὰ τὰ θεῖα.     [κείνου \nἌκουσες γιὰ τὸν Ἀβεσσαλώμ\,\nμὲ ποιό τρόπο ἐπαναστάτησε ἐνάντια σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ\nΓνώρισες τὶς βδελυρές του πράξεις\,      [τὸν γέννησε.\nμὲ τὶς ὁποῖες πρόσβαλε\nτὸ κρεβάτι τοῦ πατέρα του Δαβίδ.\nἈλλὰ καὶ σὺ μιμήθηκες τὶς ἐμπαθεῖς\nκαὶ φιλήδονες ὁρμές του. \nὙπέταξες τὴ θέλησή σου\nτὴν κυρίαρχη στὸ σῶμα σου.\nΓιατὶ σὰν ἄλλον  Ἀχιτόφελ βρίσκοντας\,\nψυχή μου\, τὸν ἐχθρὸ τῶν ἀνθρώπων (διάβολο)\nἀκολούθησες τὰ σχέδιά του.\nἈλλ᾿ αὐτὰ τὰ διάλυσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς\nγιὰ νὰ μπορέσεις σὺ μ᾿ ἀσφάλεια νὰ σωθεῖς. \nὉ ἀξιοθαύμαστος Σολομών\,\nὁ γεμάτος ἀπὸ χάρη καὶ σοφία·\nαὐτὸς κάποτε ἔκανε τὸ πονηρὸ\nμπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ\nκι ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ κοντά Του.\nἘκεῖνον καὶ σὺ ἀκολούθησες τυφλά\,\nψυχή\, μὲ τὴν ἀπαίσια ζωή σου. \nΣτὶς ἡδονὲς ἀγκιστρωμένος\nμολυνόταν ἀπ᾿ τὰ πάθη του.\nΤί κρίμα! Ὁ ἐραστὴς τῆς σοφίας ἔγινε\nἐραστὴς πορνῶν γυναικῶν\,\nἀποξενωμένος ἀπ᾿ τὸν Θεό!\nΑὐτὸν καὶ σὺ ἡ ἴδια μιμήθηκες\, ψυχή μου\,\nνοερά\, μὲ τὶς αἰσχρὲς ἡδυπάθειες. \nΤὸν Ροβοὰμ μιμήθηκες\,\nποὺ καταφρόνησε τὴν πατρικὴ συμβουλή.\nΣυνάμα καὶ τὸν κάκιστο δοῦλο Ἱεροβοάμ\,\nποὺ ἀπ᾿ τὴν ἀρχὴ ἦταν\, ψυχή μου\, ἀποστάτης.\nἈλλὰ φεῦγε τὴ μίμησή τους καὶ φώναζε δυνατὰ\nἉμάρτησα! Σπλαχνίσου με.         [πρὸς τὸν Θεό: \nἈλίμονο\, ψυχή μου!\nΜιμήθηκες τὸν Ἀχαὰβ στὰ μολύσματα.\nἜγινες ἄντρο σαρκικῶν ἀκαθαρσιῶν\nκι ὄργανο τῶν αἰσχρῶν παθῶν.\nΣτέναξε λοιπὸν βαθιά! Καὶ λέγε στὸν Θεὸ\nτὶς ἁμαρτίες σου. \nἜκαψε κάποτε ὁ Ἠλίας\nδυὸ φορὲς ἀπὸ πενήντα (στρατιῶτες) τῆς Ἰεζάβελ\,\nτότε ποὺ κατέσφαξε τοὺς ἱερεῖς τῆς αἰσχύνης\nγιὰ νὰ ἐλέγξει τὸν Ἀχαάβ.\nἈλλὰ φεῦγε καὶ τῶν δυὸ τὴ μίμηση\,\nψυχή\, καὶ πάρε δύναμη. \nΣοῦ κλείστηκε ὁ οὐρανός\, ψυχή μου\,\nκαὶ σὲ κατέλαβε πείνα Θεοῦ\,\nγιατὶ ἀπείθησες στὰ λόγια\nτοῦ Ἠλία τοῦ Θεσβίτη\,\nὅπως παλιὰ ὁ Ἀχαάβ.\nὍμως τώρα μιμήσου τὴ Σαραφθία\nκαὶ θρέψε τοῦ Προφήτη τὴν ψυχή. \nΤοῦ Μανασσῆ τὰ ἁμαρτήματα\nμὲ τὴν προαίρεσή σου ἐπισώρευσες.\nἜστησες ἀντὶ γιὰ εἴδωλα τὰ πάθη\nκαὶ πλήθυνες\, ψυχή\,\nτὰ ὁμοιώματα τῶν ψεύτικων θεῶν.\nὍμως τώρα μιμήσου μὲ θέρμη καὶ τὴ μετάνοια ποὺ\nκαὶ γίνε πλούσια σὲ κατάνυξη.  [ἔδειξε \nΠέφτω στὰ πόδια Σου! Καὶ Σοῦ προσφέρω\nγιὰ δάκρυα τὰ λόγια μου:\nἉμάρτησα ὅπως ἁμάρτησε ἡ Πόρνη.\nΚι ἀθέτησα τὸν νόμο Σου\,\nὅσο κανεὶς ἄλλος στὴ γῆ.\nἈλλὰ λυπήσου\, Κύριε\, τὸ πλάσμα Σου\nκαὶ ξαναφέρε με κοντά Σου. \nΚηλίδωσα τὴν εἰκόνα Σου\nκι ἀτίμασα τὴν ἐντολή Σου.\nΤὸ κάλλος ὁλόκληρο ἀμαυρώθηκε\nκαὶ μὲ τὰ πάθη\nσβήστηκε\, Σωτήρα\, ἡ λαμπάδα.\nΛυπήσου με\, λοιπόν\, καί\, ὅπως ψάλλει ὁ Δαβίδ\,\nδῶσ᾿ μου τὴν ἀγαλλίαση. \nΓύρισε! Μετανόησε!\nΦανέρωσε ὅ\,τι ἔχεις μέσα σου.\nΛέγε στὸν Θεὸ ποὺ τὰ πάντα γνωρίζει:\nΣὺ μόνο ξέρεις\nτ᾿ ἀπόκρυφα τῆς καρδιᾶς μου\, Σωτήρα.\nΚαὶ Σὺ ἐλέησέ με\, ὅπως ψάλλει ὁ Δαβίδ\,\nκατὰ τὸ ἔλεός Σου. \nΤέλειωσαν οἱ μέρες τῆς ζωῆς μου\,\nὅπως τὸ ὄνειρο ἐκείνου ποὺ ξυπνᾶ.\nἜτσι\, ὅπως ὁ Ἐζεκίας\, κλαίω\nπάνω στὸ κρεβάτι μου\nνὰ μοῦ προσθέσει ὁ Θεὸς χρόνια ζωῆς.\nἈλλὰ ποιός Ἡσαΐας νὰ σοῦ παρασταθεῖ\, ψυχή\,\nπαρὰ τῶν ὅλων ὁ Θεός; \nΔόξα στὸν Πατέρα… \nΤριάδα ἁπλὴ καὶ ἀδιαίρετη\,\nμία οὐσία καὶ μία φύση·\nφῶτα καὶ φῶς\, τρία ἅγια πρόσωπα\nκαὶ μία ἅγια φύση ὑμνεῖται ἡ Τριάδα Θεός.\nἈλλὰ πλέξε ἐγκώμια καὶ δοξολογίες\, ψυχή\, στὴ μία\nκαὶ στὶς τρεῖς ζωές\, τὸν Θεὸ τῶν ὅλων.            [ζωὴ \nΚαὶ τώρα… Θεοτοκίο.\nΣὲ ὑμνοῦμε. Σ᾿ εὐλογοῦμε\nκαὶ σὲ προσκυνοῦμε\, Θεογεννήτρια\,\nγιατὶ ἀπ᾿ τὴν ἀχώριστη Τριάδα\nγέννησες τὸν Ἕνα\, τὸν Υἱὸ καὶ Θεό.\nΚαὶ σὺ πρώτη ἄνοιξες σ᾿ ἐμᾶς\,\nτὰ πλάσματα τῆς γῆς\, τὰ ἐπουράνια.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]
URL:https://galilea.gr/event/%ce%b1%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%85%ce%b8%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%bd%ce%bf%cf%83-23-%ce%b1%cf%80%cf%81-2026-%ce%b6/
LOCATION:ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ\, Λεωφ.Κ.Καραμανλή καί Αρκαδίου\, ΛΑΡΙΣΑ\, ΛΑΡΙΣΗΣ\, 41336\, Ελλάδα
END:VEVENT
END:VCALENDAR