ΕΟΡΤΗ
“ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ”
Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Γιατί είναι μαθητής της αγάπης;”
Παρασκευή, 8 Μαΐου 2026
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ.
Γιατί είναι μαθητής της αγάπης;
Σήμερα, με τη βοήθεια του Θεού, ήρθαμε για τρεις λόγους να εορτάσουμε.
Ο πρώτος λόγος είναι το ότι εορτάζει σήμερα ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο Θεολόγος, ο αγαπημένος μαθητής του Χριστού. Και γιατί λέγεται αγαπημένος, θα το δούμε στην πορεία, πρώτα ο Θεός. Σήμερα είναι, γιατί το Σεπτέμβριο είναι ένα γεγονός του Αγίου Ιωάννου, του Ευαγγελιστού, η μετάστασις. Άρα, σήμερα γιορτάζει το πρόσωπο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο Θεολόγος.
Το δεύτερο είναι ότι σήμερα εόρταζε και ο μακαριστός Θεολόγος, στον οποίον οφείλω πάρα πολλά και μεγάλη ευγνωμοσύνη. Είναι ένας Άγιος άνθρωπος, θα αποδειχθεί στο μέλλον, δεν είναι δικό μου. Αντικειμενικά το λέω.
Και το τρίτο είναι ότι και σήμερα ιδρύσαμε, ιδρύσαμε με τη βοήθεια του Θεού, συγκροτήθηκε η Φιλαρμονική Μουσική. Σήμερα, πώς συμπίπτουν όλα αυτά; Το 2016, αν θυμάμαι, 2015, είμαστε στα 11 χρόνια, με τη βοήθεια του Θεού. Και αφιέρωσα και ένα τραγουδάκι, όσοι μπορείτε το ακούτε, σ’ αυτό το γεγονός. Ωραίο τραγουδάκι!
Τι κάνουμε με τον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή; Εκεί πέφτει το βάρος. Τι; Ξέρετε τι είπε σήμερα; Ότι δεν πρέπει να είμαστε άνθρωποι με δεύτερες σκέψεις.
Τι νομίζετε, γιατί τον Ευαγγελιστή Ιωάννη τον ονομάζουμε «αγαπημένο μαθητή του Χριστού» (Ιω.13,23); Κάνει διακρίσεις ο Θεός; Δεν κάνει διακρίσεις. Λέμε είναι μαθητής της αγάπης. Ναι, μαθητής της αγάπης. Και δε θα το αποδείξω εγώ. Τα αποδεικνύουν τα Ιερά Ευαγγέλια, και του Όρθρου και της Θείας Λειτουργίας.
Τι λέει το πρωί το Ευαγγέλιο του Όρθρου; Λέει στον Απόστολο Πέτρο τι θα συμβεί στο μέλλον. Και ο Απόστολος Πέτρος βλέπει τον Ευαγγελιστή Ιωάννη από πίσω να ‘ρχεται, τον αγαπημένο μαθητή του Χριστού και λέει:
– Και μ’ αυτόν τι θα γίνει; (Ιω.21,23)
Δεύτερη σκέψη. Τι θα γίνει μ’ αυτόν; Τι σε νοιάζει; Του λέει ο Κύριος:
– Τι σε νοιάζει, κουτσομπόλη. Κοίτα τι είπα για σένα, κι ασ’ τον αυτόν. Γιατί αν εγώ θέλω να μην πεθάνει μέχρι να ξανάρθω. Τι σε νοιάζει εσένα;
Και όλοι οι άλλοι μαθητές με δεύτερη σκέψη, τι είπανε;
– Α! είπε ο Κύριος ότι δε θα πεθάνει.
Και λέει ο μαθητής:
– Όχι, λέει, δεν είπε έτσι. Αλλά είπε: “Τι σε νοιάζει εσένα, εάν εγώ θέλω να μένει έως ότου έρθω;”
Και προσθέτει:
– Και είναι αληθινή η μαρτυρία αυτή.
Το είδατε; Αληθινή. Δεν έχω δεύτερη σκέψη. Δεν έχω πονηριά. Δεν έχω κάτι άλλο.
Και μετά, στο Ευαγγέλιο της Θείας Λειτουργίας, που αναφέρεται στα γεγονότα της Σταυρώσεως και εκεί λέει: «Και είναι αληθινή η μαρτυρία αυτή» (Ιω.19,35).
Άρα, λοιπόν, δεν μπορείς να έχεις αγάπη έχοντας και δεύτερες σκέψεις μέσα σου. Δεν μπορείς να έχεις αγάπη χωρίς αλήθεια. Αλήθεια και αγάπη είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός. Δεν μπορείς να έχεις και Χριστό και κόσμο. Και Χριστό και εαυτό σου.
Αγαπητοί μου, γι’ αυτό οι άλλοι μαθητές δεν ονομάστηκαν «μαθηταί της αγάπης». Γιατί μόνο ο Ευαγγελιστής Ιωάννης είχε ακεραία την αγάπη του προς το πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
«Ναι» έλεγε ο Χριστός. «Ναι» και ο Ευαγγελιστής.
«Όχι» ο Χριστός. «Όχι» και ο Ευαγγελιστής.
Οι άλλοι είχανε απορίες, είχανε ερωτήσεις. Δεν είναι κακό, αλλά σημαίνει ότι έχεις και κάτι άλλο μέσα σου που το κρύβεις. Το κρύβεις βαθιά στον εαυτό σου. Κάνεις ότι δεν το καταλαβαίνεις. Το καταλαβαίνεις, γι’ αυτό και δικαιολογείσαι.
Να σας πω κάτι; Λέγαμε παλιά, όταν ήμασταν παιδιά, στο σχολείο, το πρώτο πράγμα που μαθαίναμε στα αρχαία ελληνικά ήτανε: «Πιστεύεις στο φίλο; Πιστεύεις…τον πιστό φίλο εν κινδύνοις γινώσκεις». Μπορώ να κάνω δεύτερες σκέψεις εδώ; Μπορώ. Ότι όταν βρίσκομαι σε κίνδυνο, εκεί θα καταλάβω εάν ο φίλος έρχεται κοντά μου ή όχι. Εάν έρχεται στις χαρές και δεν έρχεται στις λύπες μου. Εδώ είναι η φυσιολογική ανθρώπινη σκέψη. Η ενάρετη και αγία σκέψη που κάνει αυτός που όντως παλεύει με τον εαυτό του και αγωνίζεται και κάνει μια δεύτερη αγία σκέψη. Η άλλη είναι ανθρώπινη, όλοι την κάνουν. Τίποτα.
Η αγία σκέψη εδώ είναι: «Πιστόν φίλον εν κινδύνοις γινώσκεις». Ποιον; Τον εαυτό σου. Τον εαυτό σου. Στους κινδύνους καταλαβαίνεις τον πιστό φίλο. Ποιον πιστό φίλο; Τον εαυτό σου. Ο πιο πιστός φίλος της ζωής μας είναι ο εαυτός μας. Τον αγαπάμε πάρα πολύ. Αυτή είναι η δεύτερη ενάρετη και αγία σκέψη, που συνήθως δεν κάνουμε άγιες σκέψεις, κάνουμε κακές σκέψεις.
Άρα, λοιπόν, στους κινδύνους τι λέω: «Κοίταξε τον, μ’ άφησε, δεν ήρθε». Και δε λέω: «Κύριε, εσύ δε μ’ αφήνεις, είσαι εδώ. Παλεύουμε οι δυο μας, εσύ κι εγώ».
«Ο ένας και η αλήθεια», έλεγε ο μακαριστός Θεολόγος επαναλαμβάνοντας το λόγο του Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Το παν. Γι’ αυτό και αγωνιζόταν. «Ο ένας και η αλήθεια». Αυτό ήθελε.
«Η εκκλησία είναι ως κόρη οφθαλμού», λέει ο άγιος προφήτης Δαυίδ, στον 14 Ψαλμό αν θυμάμαι. «Κύριε, εγώ για τους λόγους των χειλέων σου, εφύλαξα οδούς σκληράς. Πάλεψα, αγωνίστηκα, όχι καλοπέραση. Έχε με εσύ όμως, σαν κόρη οφθαλμού και σκέπασε με κάτω από τα φτερά σου». Τι ωραίο!
Να, γιατί οι Άγιοι πορεύονται στην ζωή τους. Να πως πορεύονται οι Άγιοι. Δεν είναι του βολέματος. Του βολέματος είναι ο οποιοσδήποτε έχει δεύτερη σκέψη και δε μένει σ’ αυτό που ακούει και να προχωρήσει και να πορευθεί.
Ξέρετε πόσες φορές μιλάω, μιλάω, μιλάω, μιλάω, λέω χίλια δυο πράγματα. Και πρέπει να μιλάω, αυτός είναι ο ρόλος μου, και αυτός. Αλλά λίγοι, ελάχιστοι έρχονται να πουν: «Πάτερ, αυτό με συνεκλόνησε. Κατάλαβα ότι έχω πονηρές δεύτερες σκέψεις και τις έχω στο βάθος του εαυτού μου και δεν τις ανακάλυψα. Πάντα πιστεύω ότι οι άλλοι με εγκαταλείπουν». Και έχω γράψει και ένα τραγουδάκι: «Μάθε με Κύριε να αγαπώ». Μάθε με εγώ να αγαπώ.
Λέμε:
– Δε μ’ αγαπάνε.
– Εσύ αγαπάς;
– Δε με προσέχουν.
– Εσύ τους προσέχεις; Τι κάνεις; Πώς πορεύεσαι; Πώς ενεργείς;
– Όχι, ο άλλος δε με αγαπάει. Ο άλλος δε… Εγώ τον καταλαβαίνω, τον προσέχω.
Εάν τον καταλαβαίνεις, και τον αγαπάς, και τον νιώθεις, αυτό δε θα το πεις ποτέ. Γιατί καταλαβαίνεις ότι εκείνο είναι ένα ελάττωμά του. Άρα, η αγάπη πάντα στέγει, πάντα υπομένει. Άρα, δεν υπομένεις την περιφρόνηση του άλλου. Γκρινιάζεις, διαμαρτύρεσαι. Άρα, πώς λες ότι αγαπάς;
Αγαπητοί μου, ο Άγιος Ιωάννης ήταν αγαπημένος μαθητής του Χριστού. Σήμερα λέμε πολλά, πολλά. Κι εγώ έχω πνευματικά παιδιά πάρα πολλά. Λίγα, ελάχιστα, ελαχιστότατα θα μπορούσα να πω ότι είναι αγαπημένοι μου μαθητές, αγαπημένα μου παιδιά. Όλοι οι υπόλοιποι καλοί, ενάρετοι, όπως και οι μαθητές καλοί, ενάρετοι αλλά είχαν και άλλες σκέψεις μέσα τους, ανθρώπινες.
Όχι με την έννοια ότι θα καταστραφούν, αλλά δε θα μπορέσουν να γνωρίσουν καλά τον εαυτό τους, για να κάνουν καλύτερη άθληση. Όσο πιο καλά γνωρίζω τον εαυτό μου τόσο πιο καλά αθλούμαι, γιατί ένας αθλητής δεν έχει βάρη, αν έχει βάρη πώς θα τρέξει; Άρα, λοιπόν, όσο πιο πολλά βγάζω, βγάζω, βγάζω…
Να σας πω κάτι; Ένας αθλητής δε φοράει τίποτα, είναι μια χαρά. Αν έχει στο παπούτσι του μια πετρούλα, μπορεί να τρέξει; Δεν μπορεί, μα κάτι στο πόδι είναι πετρούλα είναι, δεν.. Δεν μπορεί να τρέξει. Έτσι κι εμείς, αν στη συνείδησή μας, στο υποσυνείδητο μέσα, έχουμε πετρούλες μικρές, μικρές, δεν μπορούμε να τρέξουμε.
Μη λέμε ότι αγαπάμε, δεν αγαπάμε. Προσέξτε! Με την αγάπη που θέλει ο Χριστός, γιατί «Ο Θεός αγάπη εστί» (Α Ιω.4,28), που είναι δεμένη με την αλήθεια.
Ας γίνουμε λοιπόν, σαν τον Ευαγγελιστή Ιωάννη «αγαπημένοι μαθηταί» του Χριστού, χωρίς άλλες σκέψεις, χωρίς «γιατί, και πως γίνεται αυτό, και γιατί εκείνο».
Και η Παναγία έθεσε ένα ερώτημα, αλλά δεν αντέλεξε είπε:
– Πώς θα γίνει αυτό, αφού άντρα δεν ξέρω (Λουκ.1,34);
– Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε.
Τελείωσε. Και έφυγε ο άγγελος. Δεν είπαν τίποτα άλλο. Τελείωσε.
Εμείς πρέπει πάντα να έχουμε μια δικαιολογία.
Ο Άγιος Ιωάννης όμως ήταν ο ηγαπημένος μαθητής του Χριστού, γιατί ήτανε αληθινός και ειλικρινής.
- Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.
- Περίληψη, νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα
Οι Τρεις Λόγοι της Εορτής
Τίθεται το πλαίσιο της ημέρας,, η οποία είναι αφιερωμένη σε τρία σημαντικά γεγονότα:
- Τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο: Τον «αγαπημένο μαθητή» του Χριστού, του οποίου τιμάται η μετάσταση.
- Τον Μακαριστό Θεολόγο: Ένα πρόσωπο προς το οποίο ο ομιλητής εκφράζει βαθιά ευγνωμοσύνη, χαρακτηρίζοντάς τον άνθρωπο του Θεού.
- Τα 11 χρόνια της Φιλαρμονικής Μουσικής: Την επέτειο ίδρυσης του μουσικού σχήματος που συνέπεσε με αυτή την ημέρα.
Η Έννοια του «Αγαπημένου Μαθητή»
Το κεντρικό ερώτημα της ομιλίας είναι γιατί ο Ιωάννης ονομάστηκε «αγαπημένος». Ο ομιλητής εξηγεί ότι ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις, αλλά ο Ιωάννης ξεχώρισε για δύο λόγους:
- Η Απουσία «Δεύτερων Σκέψεων»: Σε αντίθεση με άλλους μαθητές (όπως ο Πέτρος που αναρωτιόταν για τη μοίρα των άλλων), ο Ιωάννης είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Χριστό. Δεν είχε πονηριά, απορίες ή ανάγκη για δικαιολογίες.
- Η Σύνδεση Αγάπης και Αλήθειας: Η αγάπη του Ιωάννη ήταν ακέραιη. Τονίζεται ότι δεν υπάρχει αληθινή αγάπη χωρίς αλήθεια και ότι δεν μπορεί κανείς να είναι μοιρασμένος ανάμεσα στον Χριστό και τον κόσμο ή τον εγωισμό του.
Αυτογνωσία και Πνευματικός Αγώνας
Χρησιμοποιούνται παραδείγματα από την καθημερινότητα για να διδαχθούμε για την πνευματική ζωή:
- Ο «Πιστός Φίλος»: Ανατρέπει την κοινή αντίληψη, λέγοντας ότι ο πιο πιστός (και συχνά επικίνδυνος) φίλος είναι ο εαυτός μας, τον οποίο πρέπει να μάθουμε να υπερβαίνουμε για να βρούμε τον Θεό.
- Το Παράδειγμα του Αθλητή: Παρομοιάζει τις μικρές κακίες ή τις «δεύτερες σκέψεις» με πετραδάκια στο παπούτσι ενός αθλητή. Όσο μικρά κι αν είναι, εμποδίζουν τον άνθρωπο να τρέξει στον δρόμο της αρετής.
- Η Ανιδιοτελής Αγάπη: Στηλιτεύει την τάση μας να παραπονιόμαστε ότι δεν μας αγαπούν, ενώ εμείς οι ίδιοι δεν αγαπάμε πραγματικά, αφού η αληθινή αγάπη «πάντα υπομένει» και δεν ζητά ανταλλάγματα.
Συμπέρασμα
Η ομιλία καταλήγει σε μια πρόσκληση για ειλικρίνεια και απλότητα. Ο Άγιος Ιωάννης προβάλλεται ως το πρότυπο του ανθρώπου που λέει το «ναι» στον Θεό χωρίς αμφιβολίες, όπως έκανε και η Παναγία, αφήνοντας πίσω του τον εγωισμό και τις εσωτερικές δικαιολογίες.
